What do you think?
Rate this book
人類標本
“ 如果人也可以在最美的時候做成標本，不知道有多好。”
▍猛然回神，一隻蝴蝶竟然停在我肩上。
▍我決定從他開始──
榊史朗的人生由蝴蝶組成。小時候他從山上採集蝴蝶，埋葬牠們的屍體，用彈珠當墓碑。學會做標本之後，他沉浸於封存蝴蝶最美的一刻。當他知道蝴蝶能看見人類看不到的色彩，從此便渴望擁有蝴蝶的眼睛。
長大後成為蝴蝶博士的史朗，更加廢寢忘食鑽研，製作出模擬蝴蝶視覺的眼鏡，他甚至能在腦中切換成蝴蝶的視覺，讓眼中所見的一景一物彌漫難以言喻的詭譎。但這還不夠，直到那天的到來。
他和兒子來到童年山上的家，遇見五名俊美的少年，宛如花田裡輕盈飛舞的蝴蝶，史朗內心莫名激動地起伏著。就在某個過往記憶與當下交疊的瞬間，他的大腦突然一陣麻痺──眼前的少年，竟然真的變成了一隻隻蝴蝶。
興奮與戰慄爬滿史朗的全身，追尋過那麼多蝴蝶，此刻他有了最想要的標本。一切都是為了追求美的極致啊。最出色的那幅傑作，他也已經想好了──史朗看向了他的兒子。
▍歡迎來到湊佳苗的美術館。
▍「美」與「惡」是同時陳列的展品，彼此互相輝映。
美可以是惡意的，是容不下醜陋的顏色就放火燒掉，是用極致的藝術遮掩罪過，是假借愛的名義把一個人摧毀。惡也可以是美麗的。是直到不能再回頭，都還依然相信著。是為了守護重要的人，甘願犧牲一切。湊佳苗輕巧地在人性的外皮割劃一刀，便把深不見底的黑暗都攤開——她製造了美麗與惡意並存的標本，而我們必須直視，無從閃避。
▍猛然回神，一隻蝴蝶竟然停在我肩上。
▍我決定從他開始──
榊史朗的人生由蝴蝶組成。小時候他從山上採集蝴蝶，埋葬牠們的屍體，用彈珠當墓碑。學會做標本之後，他沉浸於封存蝴蝶最美的一刻。當他知道蝴蝶能看見人類看不到的色彩，從此便渴望擁有蝴蝶的眼睛。
長大後成為蝴蝶博士的史朗，更加廢寢忘食鑽研，製作出模擬蝴蝶視覺的眼鏡，他甚至能在腦中切換成蝴蝶的視覺，讓眼中所見的一景一物彌漫難以言喻的詭譎。但這還不夠，直到那天的到來。
他和兒子來到童年山上的家，遇見五名俊美的少年，宛如花田裡輕盈飛舞的蝴蝶，史朗內心莫名激動地起伏著。就在某個過往記憶與當下交疊的瞬間，他的大腦突然一陣麻痺──眼前的少年，竟然真的變成了一隻隻蝴蝶。
興奮與戰慄爬滿史朗的全身，追尋過那麼多蝴蝶，此刻他有了最想要的標本。一切都是為了追求美的極致啊。最出色的那幅傑作，他也已經想好了──史朗看向了他的兒子。
▍歡迎來到湊佳苗的美術館。
▍「美」與「惡」是同時陳列的展品，彼此互相輝映。
美可以是惡意的，是容不下醜陋的顏色就放火燒掉，是用極致的藝術遮掩罪過，是假借愛的名義把一個人摧毀。惡也可以是美麗的。是直到不能再回頭，都還依然相信著。是為了守護重要的人，甘願犧牲一切。湊佳苗輕巧地在人性的外皮割劃一刀，便把深不見底的黑暗都攤開——她製造了美麗與惡意並存的標本，而我們必須直視，無從閃避。
304 pages, Paperback
Published August 4, 2025
About the author
Kanae Minato
51 books1,813 followersKanae MINATO (湊 かなえ, born 1973) is a Japanese writer of crime fiction and thriller.
She started writing in her thirties. Her first novel Confessions (告白, Kokuhaku) became a bestseller and won the Japanese Booksellers Award. The movie Confession directed by Tetsuya Nakashima was nominated to 2011 Academy Award.
She has been described in Japan as "the queen of iyamisu"(eww mystery), a subgenre of mystery fiction which deals with grisly episodes and the dark side of human nature.
She started writing in her thirties. Her first novel Confessions (告白, Kokuhaku) became a bestseller and won the Japanese Booksellers Award. The movie Confession directed by Tetsuya Nakashima was nominated to 2011 Academy Award.
She has been described in Japan as "the queen of iyamisu"(eww mystery), a subgenre of mystery fiction which deals with grisly episodes and the dark side of human nature.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
April 7, 2026
"ถ้าสตัฟฟ์มนุษย์ไว้ในตอนที่งดงามที่สุดได้ก็คงดีไม่น้อย..."
เป็นงานเขียนจิตวิทยาระทึกขวัญ ที่ควรค่าแก่ประโยคที่แม่ได้กล่าวไว้ว่า "ผลชิ้นเอกที่ดีที่สุดของฉัน..." มันเต็มไปด้วยความความบิดเบี้ยว ความรัก ความลุ่มหลง ความโหดร้าย ภายใต้เปลือกความเป็น 'มนุษย์' ที่ดึงเอาส่วนลึกที่สุดในจิตใจมานำเสนอได้อย่างชาญฉลาด พร้อมด้วยการโยน element ระหว่างทางไว้อย่างเงียบเชียบ แต่เมื่อดำเนินมาถึงบทสรุป กับทำงานได้อย่างทรงพลัง และรุนแรงอย่างถึงที่สุด
.
จุดที่โดดเด่นของงานเขียนชิ้นนี้คือการที่เรื่องราวถูกเล่าอย่าง slow burn เรื่อยๆ ไม่เร่ง เย็นๆ แต่เชือดเข้มๆ ในระหว่างที่เรื่องราวดำเนินไป มีรูปแบบการนำเสนอที่จับความเป็นเทรนด์ของงาน mocumentary เข้าไปเป็นส่วนผสม เราจะค้นพบว่าเราเชื่อทุกสิ่งอย่างสนิทใจ หลายอย่างอาจจะไม่เหวอขนาดนั้น ปมบางอย่างที่ถูกใส่ไว้ก็คงไม่ได้ surprise มากขนาดนั้น (หากอ่านด้วยเลนส์งานสืบสวน but เรื่องนี้ไม่ใช่งานสืบสวน แต่ฉันว่าคนอ่านสืบสวนน่าระหว่างออ่านน่าจะมองด้วยเลนส์อีกแบบ) เมื่อเราเจาะลึกเข้าไปถึงจิตใจของตัวละครทั้งหมดที่เกี่ยวพัน มันจึงเต็มไปด้วยความเข้าใจ ที่ไม่ควรจะเข้าใจเลยด้วยซ้ำ (ไม่เข้าใจอาจจะดีกว่าเข้าใจ) แต่เพราะไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'มนุษย์' มันมาพร้อมการนิยามว่า 'งดงาม' 'สวยงาม' ไม่ใช่เหรอ มันถึงได้ทำให้ทุกอย่างไปไกลได้มากขนาดนั้น
.
เป็นเล่มที่ต้องบอกทุกคนไว้ก่อนจริงๆ ว่าอย่าหลงรู้สึกร่วม ด่ำดิ่งไปกับมันเยอะเกินไป พยายามผลักตัวเองออกมาเยอะๆ พยายามอย่าอินไปกับ mindset แบบที่ถูกนำเสนอนี้ ฮึบไว้ ไม่งั้นมันจะเจ็บปวดรวดร้าวอย่างถึงที่สุด และใช่ครับ หนังสือเล่มนี้ทำงานทางอารมณ์ได้อย่างรุนแรงและทรงพลังอย่างที่แม่คานาเอะบอกไว้จริงๆ
.
เป็นอีกครั้งที่ดีใจเหลือเกินที่ไดัอ่านงานเขียนของแม่ ทรงพลังหนักหน่วงจริงๆ ผมถึงกับร้องไห้หนักมากหลังอ่านจบ ดิ่งไหมก็ใช่แหละ แต่มันแบบ... ฮือออ
เป็นงานเขียนจิตวิทยาระทึกขวัญ ที่ควรค่าแก่ประโยคที่แม่ได้กล่าวไว้ว่า "ผลชิ้นเอกที่ดีที่สุดของฉัน..." มันเต็มไปด้วยความความบิดเบี้ยว ความรัก ความลุ่มหลง ความโหดร้าย ภายใต้เปลือกความเป็น 'มนุษย์' ที่ดึงเอาส่วนลึกที่สุดในจิตใจมานำเสนอได้อย่างชาญฉลาด พร้อมด้วยการโยน element ระหว่างทางไว้อย่างเงียบเชียบ แต่เมื่อดำเนินมาถึงบทสรุป กับทำงานได้อย่างทรงพลัง และรุนแรงอย่างถึงที่สุด
.
จุดที่โดดเด่นของงานเขียนชิ้นนี้คือการที่เรื่องราวถูกเล่าอย่าง slow burn เรื่อยๆ ไม่เร่ง เย็นๆ แต่เชือดเข้มๆ ในระหว่างที่เรื่องราวดำเนินไป มีรูปแบบการนำเสนอที่จับความเป็นเทรนด์ของงาน mocumentary เข้าไปเป็นส่วนผสม เราจะค้นพบว่าเราเชื่อทุกสิ่งอย่างสนิทใจ หลายอย่างอาจจะไม่เหวอขนาดนั้น ปมบางอย่างที่ถูกใส่ไว้ก็คงไม่ได้ surprise มากขนาดนั้น (หากอ่านด้วยเลนส์งานสืบสวน but เรื่องนี้ไม่ใช่งานสืบสวน แต่ฉันว่าคนอ่านสืบสวนน่าระหว่างออ่านน่าจะมองด้วยเลนส์อีกแบบ) เมื่อเราเจาะลึกเข้าไปถึงจิตใจของตัวละครทั้งหมดที่เกี่ยวพัน มันจึงเต็มไปด้วยความเข้าใจ ที่ไม่ควรจะเข้าใจเลยด้วยซ้ำ (ไม่เข้าใจอาจจะดีกว่าเข้าใจ) แต่เพราะไอ้สิ่งที่เรียกว่า 'มนุษย์' มันมาพร้อมการนิยามว่า 'งดงาม' 'สวยงาม' ไม่ใช่เหรอ มันถึงได้ทำให้ทุกอย่างไปไกลได้มากขนาดนั้น
.
เป็นเล่มที่ต้องบอกทุกคนไว้ก่อนจริงๆ ว่าอย่าหลงรู้สึกร่วม ด่ำดิ่งไปกับมันเยอะเกินไป พยายามผลักตัวเองออกมาเยอะๆ พยายามอย่าอินไปกับ mindset แบบที่ถูกนำเสนอนี้ ฮึบไว้ ไม่งั้นมันจะเจ็บปวดรวดร้าวอย่างถึงที่สุด และใช่ครับ หนังสือเล่มนี้ทำงานทางอารมณ์ได้อย่างรุนแรงและทรงพลังอย่างที่แม่คานาเอะบอกไว้จริงๆ
.
เป็นอีกครั้งที่ดีใจเหลือเกินที่ไดัอ่านงานเขียนของแม่ ทรงพลังหนักหน่วงจริงๆ ผมถึงกับร้องไห้หนักมากหลังอ่านจบ ดิ่งไหมก็ใช่แหละ แต่มันแบบ... ฮือออ
May 7, 2026
เชี่ย ไม่น่าเลย ตอนแรกไม่ค่อยเข้าใจตัวละคร เลยงงๆ ติดอยู่คำถามเดียว "ลูกชายทำแบบนั้นไปทำไมวะ" เลยนั่งเหม่ออยู่สักพัก เปิดอ่านช่วงของลูกชายใหม่ แล้วก็อ่านเฉลยอีกรอบแบบไวๆ แล้วก็เหม่ออีกรอบ แล้วก็ สัส ไม่น่าเลย พอเข้าใจแล้วไม่น่าเข้าใจจริงๆ เลย เศร้าชิบหาย เข้าใจได้ว่าทำไมคานาเอะเขียนแบบเหมือนกึ่งคำสารภาพบาปแบบนี้ เพราะถ้าเขียนตามปกติคือหัวใจยากจะรับไหวจริง
.
ผีเสื้อย้อมศพเป็นเล่มที่ถ้าจะอยากอ่าน ก็ไม่ต้องหารีวิวอ่านถึงจะสนุกที่สุด แต่ถ้าอ่านจบแล้วก็มากองรวมกันได้จ้า
.
เราว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดจาก ความรัก มันเลยยิ่งเศร้าเมื่อดำเนินมาถึงตอนท้าย (ถอนหายใจ) คานาเอะเก่งเรื่องแบบนี้จริงๆ แต่เราว่า วิธีการเล่าของเล่มนี้แตกต่างจากเล่มอื่นๆ ของคานาเอะ ซึ่งส่วนตัวว่าขาดเสน่ห์ไปมากพอควร จริงมันจะหนากว่านี้ก็ได้ ดิ่งกว่านี้ก็ได้ ลึกกว่านี้ก็ไปได้! แต่แม่ไม่ไป! แม่จะอยู่แค่นี้! แม่จะเขียนแบบ กึ่งคำสารภาพในรายงานนักวิจัยกับสารคดี ใครจะทำไม!!!
.
ไม่ๆ ก็ไม่ทำไมหรอก คือ มันเข้าใจอะว่าทำไมเลือกวิธีการเขียนแบบนี้ เพราะถ้าแยกย่อยรายละเอียดของเด็กแต่ละคนในคดีก็เขียนเป็นนิยายได้อีกหกเล่ม 🤣 กูจะบ้า แต่เราคิดว่าเขาละเลยตัวละครหญิงสองคนไปที่จะทำให้เราเข้าใจภาพรวมได้หมด ว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ เลยเสียดายนิดหน่อยที่เป็นแบบนี้ ในทางกลับกัน พอมันเล่าแบบนี้ เลยเปิดพื้นที่ให้เราเอาความคิดเห็น หรือประสบการณ์ส่วนตัวเข้าไปจับได้อย่างเต็มที่ด้วยเหมือนกัน (ซึ่งตอนอ่าน พูดจริงๆ ว่าไม่มีอารมณ์ร่วม เราอ่านแบบใครทำอะไรที่ไหนอย่างไรเพราะอะไร อ่านแบบแฟ้มคดีสุดๆ ฮ่า เพราะงั้นตอนแรกเลยต้องประมวลผลนานเพราะมันทำงานคนละแบบ)
.
และจริงๆ ก็เป็นอีกเล่มของคานาเอะที่ยิ่งย้ำเตือนว่าโลกของผู้ใหญ่ (พ่อแม่) ทำร้ายเด็ก (ลูก) ได้มากขนาดไหน
.
ผีเสื้อย้อมศพเป็นเล่มที่ถ้าจะอยากอ่าน ก็ไม่ต้องหารีวิวอ่านถึงจะสนุกที่สุด แต่ถ้าอ่านจบแล้วก็มากองรวมกันได้จ้า
.
เราว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดจาก ความรัก มันเลยยิ่งเศร้าเมื่อดำเนินมาถึงตอนท้าย (ถอนหายใจ) คานาเอะเก่งเรื่องแบบนี้จริงๆ แต่เราว่า วิธีการเล่าของเล่มนี้แตกต่างจากเล่มอื่นๆ ของคานาเอะ ซึ่งส่วนตัวว่าขาดเสน่ห์ไปมากพอควร จริงมันจะหนากว่านี้ก็ได้ ดิ่งกว่านี้ก็ได้ ลึกกว่านี้ก็ไปได้! แต่แม่ไม่ไป! แม่จะอยู่แค่นี้! แม่จะเขียนแบบ กึ่งคำสารภาพในรายงานนักวิจัยกับสารคดี ใครจะทำไม!!!
.
ไม่ๆ ก็ไม่ทำไมหรอก คือ มันเข้าใจอะว่าทำไมเลือกวิธีการเขียนแบบนี้ เพราะถ้าแยกย่อยรายละเอียดของเด็กแต่ละคนในคดีก็เขียนเป็นนิยายได้อีกหกเล่ม 🤣 กูจะบ้า แต่เราคิดว่าเขาละเลยตัวละครหญิงสองคนไปที่จะทำให้เราเข้าใจภาพรวมได้หมด ว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ เลยเสียดายนิดหน่อยที่เป็นแบบนี้ ในทางกลับกัน พอมันเล่าแบบนี้ เลยเปิดพื้นที่ให้เราเอาความคิดเห็น หรือประสบการณ์ส่วนตัวเข้าไปจับได้อย่างเต็มที่ด้วยเหมือนกัน (ซึ่งตอนอ่าน พูดจริงๆ ว่าไม่มีอารมณ์ร่วม เราอ่านแบบใครทำอะไรที่ไหนอย่างไรเพราะอะไร อ่านแบบแฟ้มคดีสุดๆ ฮ่า เพราะงั้นตอนแรกเลยต้องประมวลผลนานเพราะมันทำงานคนละแบบ)
.
และจริงๆ ก็เป็นอีกเล่มของคานาเอะที่ยิ่งย้ำเตือนว่าโลกของผู้ใหญ่ (พ่อแม่) ทำร้ายเด็ก (ลูก) ได้มากขนาดไหน
April 26, 2026
สนุกกว่าที่คิด จากที่เห็นในรีวิวเทียบกับเล่มก่อนหน้าที่อ่านงานเค้ามา (แน่นอนว่ามาสเตอร์พีซทั้งหลายยังโดนดองอยู่) เลยไม่ได้คาดหวังอะไร ชอบการเล่าเรื่องแบบ เล่าเป็นรายงาน เล่าเป็นข่าว แต่พาร์ทกลางๆแอบน่าเบื่อ นอกนั้นชอบมาก ชอบการหย่อนจุดเอ๊ะแล้วมาเฉลยแบบนี้
เป็นอีกครั้งที่เล่นกับจิตใจมนุษย์ได้สุดยอดมาก สรุปเป็นคำสั้นๆคือ ความคิดมนุษย์ก็คือจิตปรุงแต่งอะ ส่วนบทท้ายคือเฮือกกกก อัดรัวๆไม่ยั้ง ตอนแรกว่าจะนอนแล้วเลยรวดเดียวจบเลย
เป็นอีกครั้งที่เล่นกับจิตใจมนุษย์ได้สุดยอดมาก สรุปเป็นคำสั้นๆคือ ความคิดมนุษย์ก็คือจิตปรุงแต่งอะ ส่วนบทท้ายคือเฮือกกกก อัดรัวๆไม่ยั้ง ตอนแรกว่าจะนอนแล้วเลยรวดเดียวจบเลย
May 3, 2026
Mentally prepared ก่อนอ่านมาประมาณนึง เลยไม่รู้สึกว่าดิ่งเท่าไหร่ แต่มีฉากอี๋ ละต้องอ่านแบบนี้คล้ายๆกัน 6 รอบ pacing แอบเนือยๆ ฉากชาวเน็ตที่แทรกมาค่อนข้าง real แต่ยิ่งทำให้เรื่องเนือยง่วงกว่าเดิม แต่ก็เข้าใจว่าต้องแทรกมาเพื่อเป็นตัวแทนของคนรับสารข้างเดียว ส่วนจะโน้มน้าวคนอ่านอย่างเราได้มั้ย ค่อนข้างกลางๆ ไม่รู้สึกว่าอยู่หมัดเท่าไหร่
แต่ใดๆ พาร์ทหลังนี้สุดจัดตามสไตล์นิยายอ.มินาโตะเลย อ่านจบแล้วเหม่อ รู้สึกสงสาร หดหู่ อย่างที่ควรจะมีให้กับตัวละครที่มีความเป็นมนุษย์อยู่บ้างในเรื่องนี้อะ เล่นกับประเด็นความเป็นมนุษย์ (และเด็กเป่ด) ได้ดีสมเป็นจารย์มินาโตะ
เป็นนิยายที่นำเสนอเรื่องศิลปินโรคจิตที่ฆ่าคนเพื่องานศิลปะ masterpiece ที่เล่าได้ชวนเหม่อดี (แปลว่าดี) แต่ส่วนตัวยังไม่ทำงานกับใจได้ตกใจมากเท่าตอนอ่าน last winter we parted 😂 อันนั้นเหม่อแบบเห้ วดฟ (ประเด็นนี้ก็นึกถึง das purfume ด้วย สงสัยได้ฤกษ์แกะมาอ่านแล้วมั้ยนะ)
แต่ใดๆ พาร์ทหลังนี้สุดจัดตามสไตล์นิยายอ.มินาโตะเลย อ่านจบแล้วเหม่อ รู้สึกสงสาร หดหู่ อย่างที่ควรจะมีให้กับตัวละครที่มีความเป็นมนุษย์อยู่บ้างในเรื่องนี้อะ เล่นกับประเด็นความเป็นมนุษย์ (และเด็กเป่ด) ได้ดีสมเป็นจารย์มินาโตะ
เป็นนิยายที่นำเสนอเรื่องศิลปินโรคจิตที่ฆ่าคนเพื่องานศิลปะ masterpiece ที่เล่าได้ชวนเหม่อดี (แปลว่าดี) แต่ส่วนตัวยังไม่ทำงานกับใจได้ตกใจมากเท่าตอนอ่าน last winter we parted 😂 อันนั้นเหม่อแบบเห้ วดฟ (ประเด็นนี้ก็นึกถึง das purfume ด้วย สงสัยได้ฤกษ์แกะมาอ่านแล้วมั้ยนะ)
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 30, 2026
สำหรับผมมันคือศิลปะ แต่สำหรับบางคนมันอาจกระตุ้นความรู้สึกสะอิดสะเอียนที่เกินจะควบคุมไหว
"ถ้าสตัฟฟ์มนุษย์ไว้ในตอนที่งดงามที่สุดได้ก็คงดีไม่น้อย..."
ซากากิ ชิโร่ นักวิจัยชีววิทยาที่หลงใหลในผีเสื้อและการสตัฟฟ์มัน ได้ก้าวข้ามพรมแดนศีลธรรมสู่การสรรค์สร้าง "มนุษย์สตัฟฟ์"
มินะโตะ คะนะเอะ ได้พูดถึงเกี่ยวกับเรื่อง 'ผีเสื้อย้อมศพ' ไว้ว่า "2 ปีที่ทุ่มเทเขียน นี่คือผลงานชิ้นเอกที่สุดที่สุดของฉันในรอบ 15 ปีในวงการ ฉันไม่เคยลงมือเขียนอย่างสนุกสะใจเท่านี้มาก่อนเลย" เท่ากับว่าเป็นเรื่องที่ must read และต้องลัดคิวทุกกองดองมาอ่านเล่มนี้ก่อน
เป็นการผสมผสานประเด็นทางสังคมว่าด้วยเรื่องสถาบันครอบครัว เข้ากั���กีฎวิทยาและศิลปะร่วมด้วย พอเข้าใจว่าทำไมคะนะเอะถึงใช้เวลาถึง 2 ปีในการเขียนเรื่องนี้ เพราะต้อง research ข้อมูลพอสมควรกว่าจะทำให้ทุกอย่างเข้ากันและกลมกล่อม
ภายในเรื่องเต็มไปด้วยความรัก ความบิดเบี้ยว การยึดในตัวตนและสิ่งที่มี ดำเนินไปอย่างเนิบช้า สื่อสารในรูปแบบ mocumentary ไม่มีจุด climax พอมาถึงตอนขมวดจบที่ทำให้เข้าใจทุกอย่างก็รู้สึกอื้ออึงอยู่เหมือนกัน
ด้วยความที่เรามีจุดบอดในอารมณ์และความรู้สึกบางส่วน ทำให้หนังสือที่ส่งผลกระทบลึกไปถึงจิตใจ จนก่อให้เกิดความรู้สึกบางอย่าง ต้องมีการอธิบายหรือบีบเค้นพอสมควร ซึ่งผีเสื้อย้อมศพไม่ได้ทำงานกับจิตใจได้มากขนาดนั้น เนื่องจากภายในเรื่องไม่ได้เขียนถึงกระบวนการทางด้านอารมณ์ของคนภายในเรื่องให้เห็นภาพอย่างชัดเจน ทำให้เราไม่สามารถสัมผัสจนนำไปตกตะกอนได้เลย
อาจจะพอเห็นภาพในสิ่งที่คะนะเอะพยายามสื่อ แต่ไม่ได้รู้สึกเศร้าหมองเท่ากับเรื่อง แตกสลาย มีเพียงแค่ความรู้สึกอื้ออึงเท่านั้น
ขอบคุณ คุณมาย (makmild) ที่ช่วยอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติมภายในเรื่องให้ภาพในหัวเราสมบูรณ์ขึ้น ไม่อย่างงั้นคงงมหาสิ่งที่ไม่รู้ว่ามีตั้งแต่แรก
"ถ้าสตัฟฟ์มนุษย์ไว้ในตอนที่งดงามที่สุดได้ก็คงดีไม่น้อย..."
ซากากิ ชิโร่ นักวิจัยชีววิทยาที่หลงใหลในผีเสื้อและการสตัฟฟ์มัน ได้ก้าวข้ามพรมแดนศีลธรรมสู่การสรรค์สร้าง "มนุษย์สตัฟฟ์"
มินะโตะ คะนะเอะ ได้พูดถึงเกี่ยวกับเรื่อง 'ผีเสื้อย้อมศพ' ไว้ว่า "2 ปีที่ทุ่มเทเขียน นี่คือผลงานชิ้นเอกที่สุดที่สุดของฉันในรอบ 15 ปีในวงการ ฉันไม่เคยลงมือเขียนอย่างสนุกสะใจเท่านี้มาก่อนเลย" เท่ากับว่าเป็นเรื่องที่ must read และต้องลัดคิวทุกกองดองมาอ่านเล่มนี้ก่อน
เป็นการผสมผสานประเด็นทางสังคมว่าด้วยเรื่องสถาบันครอบครัว เข้ากั���กีฎวิทยาและศิลปะร่วมด้วย พอเข้าใจว่าทำไมคะนะเอะถึงใช้เวลาถึง 2 ปีในการเขียนเรื่องนี้ เพราะต้อง research ข้อมูลพอสมควรกว่าจะทำให้ทุกอย่างเข้ากันและกลมกล่อม
ภายในเรื่องเต็มไปด้วยความรัก ความบิดเบี้ยว การยึดในตัวตนและสิ่งที่มี ดำเนินไปอย่างเนิบช้า สื่อสารในรูปแบบ mocumentary ไม่มีจุด climax พอมาถึงตอนขมวดจบที่ทำให้เข้าใจทุกอย่างก็รู้สึกอื้ออึงอยู่เหมือนกัน
ด้วยความที่เรามีจุดบอดในอารมณ์และความรู้สึกบางส่วน ทำให้หนังสือที่ส่งผลกระทบลึกไปถึงจิตใจ จนก่อให้เกิดความรู้สึกบางอย่าง ต้องมีการอธิบายหรือบีบเค้นพอสมควร ซึ่งผีเสื้อย้อมศพไม่ได้ทำงานกับจิตใจได้มากขนาดนั้น เนื่องจากภายในเรื่องไม่ได้เขียนถึงกระบวนการทางด้านอารมณ์ของคนภายในเรื่องให้เห็นภาพอย่างชัดเจน ทำให้เราไม่สามารถสัมผัสจนนำไปตกตะกอนได้เลย
อาจจะพอเห็นภาพในสิ่งที่คะนะเอะพยายามสื่อ แต่ไม่ได้รู้สึกเศร้าหมองเท่ากับเรื่อง แตกสลาย มีเพียงแค่ความรู้สึกอื้ออึงเท่านั้น
ขอบคุณ คุณมาย (makmild) ที่ช่วยอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติมภายในเรื่องให้ภาพในหัวเราสมบูรณ์ขึ้น ไม่อย่างงั้นคงงมหาสิ่งที่ไม่รู้ว่ามีตั้งแต่แรก
August 9, 2025
「湊佳苗自認寫出了最好的傑作。」可能是起得太高，尤其前半本的寫法是讓我感到嚴重疏離的，且它偏向資訊的供給，而非講述故事，坦白說好幾次想要放棄閱讀。直到篇章〈獨居房內〉才將故事牽動，化為層次，的確是帶來「反轉」之上的震撼及情緒價值。可是，之後似乎就轉為可預見的推理套路，亮點不再，結束得也就不怎麼享受了。（或許也是太不喜歡前半的觀感，影響到後面無法完全投入吧。）
April 9, 2026
ปล่อยให้ความหลงใหลก่อตัว
ปล่อยให้ความงามครอบงำ
นัยน์ตาคุณมองเห็นอะไรอยู่
มนุษย์ หรือ ผีเสื้อ
ปีกที่กางออก นิ้วที่บี้ท้องจนเละ
ความประณีตที่บิดเบี้ยว
สร้างกรงล้อที่มิอาจหมุนกลับ
ผีเสื้อ, มนุษย์ สตัฟฟ์
การเล่าที่ลุ่มลึก เจาะไปยังกลางใจของคนอ่านถึงความไม่ปกติของ"ซาซากิ ชิโร่" บุคคลที่กำลังจะทำการสตัฟฟ์มนุษย์ ผ่านการเล่าเรื่องจากบันทึกตั้งแต่เด็กจนโต
การแปลดีมาก สื่ออารมณ์ความไม่ปกติได้อย่างดี ถึงจะพอเดาตอนจบได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสนุกลดลงแม้แต่น้อย สิ่งที่สำคัญของเล่มนี้คือการเข้าถึงห้วงความคิดว่าทำไมถึงได้ทำสิ่งนั้นลงไปได้อย่างเข้มข้น การสร้างสรรค์การสตัฟฟ์ที่ยังคงต้องตั้งคำถามถึงขอบเขตของมนุษย์ การส่งต่อวัฏจักรโดยไม่ตั้งใจ ความคิดอันแปลกประหลาดที่รอการประทุเหมือนดักแด้ที่รอวันเป็นได้กลายเป็นผีเสื้อ
ส่วนปกก็สวยมาก ปกติเป็นคนชอบปกแนวนี้อยู่แล้ว แถมที่คั่นเป็นผีเสื้อทั้ง 5 แบบอีก แค่ซื้อมาติดชั้นวางก็สวยละ
ปล่อยให้ความงามครอบงำ
นัยน์ตาคุณมองเห็นอะไรอยู่
มนุษย์ หรือ ผีเสื้อ
ปีกที่กางออก นิ้วที่บี้ท้องจนเละ
ความประณีตที่บิดเบี้ยว
สร้างกรงล้อที่มิอาจหมุนกลับ
ผีเสื้อ, มนุษย์ สตัฟฟ์
การเล่าที่ลุ่มลึก เจาะไปยังกลางใจของคนอ่านถึงความไม่ปกติของ"ซาซากิ ชิโร่" บุคคลที่กำลังจะทำการสตัฟฟ์มนุษย์ ผ่านการเล่าเรื่องจากบันทึกตั้งแต่เด็กจนโต
การแปลดีมาก สื่ออารมณ์ความไม่ปกติได้อย่างดี ถึงจะพอเดาตอนจบได้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสนุกลดลงแม้แต่น้อย สิ่งที่สำคัญของเล่มนี้คือการเข้าถึงห้วงความคิดว่าทำไมถึงได้ทำสิ่งนั้นลงไปได้อย่างเข้มข้น การสร้างสรรค์การสตัฟฟ์ที่ยังคงต้องตั้งคำถามถึงขอบเขตของมนุษย์ การส่งต่อวัฏจักรโดยไม่ตั้งใจ ความคิดอันแปลกประหลาดที่รอการประทุเหมือนดักแด้ที่รอวันเป็นได้กลายเป็นผีเสื้อ
ส่วนปกก็สวยมาก ปกติเป็นคนชอบปกแนวนี้อยู่แล้ว แถมที่คั่นเป็นผีเสื้อทั้ง 5 แบบอีก แค่ซื้อมาติดชั้นวางก็สวยละ
May 12, 2026
ขมวดคิ้ว ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ ไม่อินอะ รู้สึกว่าทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด หาหมอกินยามั้ย
April 28, 2026
ขอเตือนก่อนเลยว่าใครจิตอ่อนให้สูดหายใจลึกๆ ทำใจดีๆ ก่อนเปิดอ่าน เพราะเล่มนี้ "มินาโตะ คานาเอะ" ถึงกับประกาศกร้าวว่านี่คือผลงานชิ้นเอกที่ดีที่สุดในรอบ 15 ปีของเธอ! เนื้อหาอัดแน่นไปด้วยความหดหู่ ความบิดเบี้ยวของจิตใจคน และการหักมุมที่ทำเอาเหม่อไปหลายชั่วโมง
เรื่องราวเปิดฉากมาก็ช็อกวงการ เมื่อมีการค้นพบศพเด็กหนุ่มหน้าตาดีถึง 6 คน ถูกชำแหละและจัดฉากสภาพศพอย่างวิจิตรบรรจงราวกับงานศิลปะ ฝังไว้บนภูเขาในพื้นที่ที่เรียกว่า "อาณาจักรผีเสื้อ"
ตำรวจยังไม่ทันได้ออกแรงสืบ คนร้ายก็เดินเข้ามามอบตัวแบบชิลๆ! เขาคือ "ซากากิ ชิโร่" ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยชื่อดังและผู้เชี่ยวชาญด้านผีเสื้อระดับประเทศ ชิโร่เล่นใหญ่ด้วยการโพสต์ "บันทึกคำสารภาพ" ลงเน็ต เล่าถึงความหลงใหลในการทำสตัฟฟ์ผีเสื้อมาตั้งแต่เด็ก จนความหมกมุ่นมันล้ำเส้น เขาปรารถนาที่จะหยุดเวลาและเก็บรักษา "ความงามที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ของมนุษย์เอาไว้ตลอดกาล เลยลงมือฆ่าเด็กหนุ่มเพื่อเอามาทำเป็นมนุษย์สตัฟฟ์
และจุดที่สะเทือนขวัญขั้นสุดคือ... เหยื่อรายที่ 6 ที่เขาลงมือฆ่าเพื่อเติมเต็มคอลเลกชันระดับมาสเตอร์พีซนี้ให้สมบูรณ์ ดันเป็น "อิตารุ" ลูกชายแท้ๆ ของเขาเอง!
สนุกนะ... แต่แอบรู้สึกว่า "ไม่สมมง" กับที่เคลมไว้เท่าไหร่ การดำเนินเรื่องมีการหักมุมสับขาหลอกไปมาก็จริง แต่พอถึงจังหวะเฉลยกลับไม่ได้รู้สึกว้าวขนาดนั้น
อีกจุดที่แอบขัดใจตอนอ่านคือ "ภาพประกอบ" ภาพวาดในเล่มคือสวยมาก! แต่วางตำแหน่งรูปไม่ตรงกับบทเนื้อเรื่อง ทำให้ต้องคอยพลิกหน้าย้อนไปย้อนมา อารมณ์ตอนอ่านเลยสะดุดและไม่ค่อยต่อเนื่อง
สรุปมวลรวมเล่มนี้คือ "ดีนะ... แต่ไปไม่สุดสักทาง"
Goodreads ให้ 3.6 Readgendary ให้ 3.9
เรื่องราวเปิดฉากมาก็ช็อกวงการ เมื่อมีการค้นพบศพเด็กหนุ่มหน้าตาดีถึง 6 คน ถูกชำแหละและจัดฉากสภาพศพอย่างวิจิตรบรรจงราวกับงานศิลปะ ฝังไว้บนภูเขาในพื้นที่ที่เรียกว่า "อาณาจักรผีเสื้อ"
ตำรวจยังไม่ทันได้ออกแรงสืบ คนร้ายก็เดินเข้ามามอบตัวแบบชิลๆ! เขาคือ "ซากากิ ชิโร่" ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยชื่อดังและผู้เชี่ยวชาญด้านผีเสื้อระดับประเทศ ชิโร่เล่นใหญ่ด้วยการโพสต์ "บันทึกคำสารภาพ" ลงเน็ต เล่าถึงความหลงใหลในการทำสตัฟฟ์ผีเสื้อมาตั้งแต่เด็ก จนความหมกมุ่นมันล้ำเส้น เขาปรารถนาที่จะหยุดเวลาและเก็บรักษา "ความงามที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ของมนุษย์เอาไว้ตลอดกาล เลยลงมือฆ่าเด็กหนุ่มเพื่อเอามาทำเป็นมนุษย์สตัฟฟ์
และจุดที่สะเทือนขวัญขั้นสุดคือ... เหยื่อรายที่ 6 ที่เขาลงมือฆ่าเพื่อเติมเต็มคอลเลกชันระดับมาสเตอร์พีซนี้ให้สมบูรณ์ ดันเป็น "อิตารุ" ลูกชายแท้ๆ ของเขาเอง!
สนุกนะ... แต่แอบรู้สึกว่า "ไม่สมมง" กับที่เคลมไว้เท่าไหร่ การดำเนินเรื่องมีการหักมุมสับขาหลอกไปมาก็จริง แต่พอถึงจังหวะเฉลยกลับไม่ได้รู้สึกว้าวขนาดนั้น
อีกจุดที่แอบขัดใจตอนอ่านคือ "ภาพประกอบ" ภาพวาดในเล่มคือสวยมาก! แต่วางตำแหน่งรูปไม่ตรงกับบทเนื้อเรื่อง ทำให้ต้องคอยพลิกหน้าย้อนไปย้อนมา อารมณ์ตอนอ่านเลยสะดุดและไม่ค่อยต่อเนื่อง
สรุปมวลรวมเล่มนี้คือ "ดีนะ... แต่ไปไม่สุดสักทาง"
Goodreads ให้ 3.6 Readgendary ให้ 3.9
January 9, 2026
The pacing of the early part of the story is slow, and the narrative is largely straightforward, making it not particularly engaging. The only element that truly adds interest is the information about butterflies, which is at least educational. Later on, however, the plot undergoes twist after twist—especially the scene in the visitors’ room, which allows the work to still be regarded as a piece of suspense. By the end, it becomes clear that the novel touches on themes of toxic parenting and parental love, subjects in which Minato Kanae has always excelled. That said, the novel is riddled with logical inconsistencies, most notably the question of why 至 chose to help 杏奈, given that there was no special emotional bond between them. In addition, the book raises a thought-provoking philosophical question: is killing one’s own child a graver sin than killing someone else’s child?
April 18, 2026
4/5 ⭐️
ー เป็นเรื่องที่พอหยิบขึ้นมาอ่านแล้ววางไม่ลงเลยจริง ๆ การดำเนินเรื่องค่อนข้างเนิบช้า แต่ไม่ทำให้รู้สึกเบื่อเลย ในทางกลับกันมันทำให้รู้สึกเหมือนเราได้เข้าไปอยู่ในเรื่องราวนี้ผ่านมุมมองของซากากิ และค่อย ๆ ให้เราทำเรียนรู้เหตุผลของตัวละครว่าทำไมถึงเลือกทำในสิ่งที่ทำ ถึงจะรู้สึกว่ามีบางจุดที่น่าสงสัยในต้นเรื่อง แต่การถ่ายทอดอารมณ์และความคิดของผู้เขียนก็ทำให้เราเชื่อสนิทใจ ความคิดที่บิดเบี้ยว อารมณ์ที่ถูกกักขังอยู่ภายในเพียงแค่รอวันปะทุ และความเยือกเย็น ทุกอย่างค่อย ๆ ทำงานกับความรู้สึกเรา ทำให้เราด่ำดิ่งและรู้สึกร่วมได้อย่างง่ายดาย องค์ประกอบเหล่านี้ทำให้ตอนท้ายของเรื่องมีหนักหน่วงและทรงพลัง เป็นผลงานชิ้นเอกอย่างที่ผู้เขียนว่าไว้จริง ๆ
ー หัก 1 ดาวเพราะส่วนตัวรู้ว่าเนื้อเรื่องค่อนข้างสั้น คงจะดีถ้าได้เห็นมุมมองของรูมิจังมากกว่านี้
ー เป็นเรื่องที่พอหยิบขึ้นมาอ่านแล้ววางไม่ลงเลยจริง ๆ การดำเนินเรื่องค่อนข้างเนิบช้า แต่ไม่ทำให้รู้สึกเบื่อเลย ในทางกลับกันมันทำให้รู้สึกเหมือนเราได้เข้าไปอยู่ในเรื่องราวนี้ผ่านมุมมองของซากากิ และค่อย ๆ ให้เราทำเรียนรู้เหตุผลของตัวละครว่าทำไมถึงเลือกทำในสิ่งที่ทำ ถึงจะรู้สึกว่ามีบางจุดที่น่าสงสัยในต้นเรื่อง แต่การถ่ายทอดอารมณ์และความคิดของผู้เขียนก็ทำให้เราเชื่อสนิทใจ ความคิดที่บิดเบี้ยว อารมณ์ที่ถูกกักขังอยู่ภายในเพียงแค่รอวันปะทุ และความเยือกเย็น ทุกอย่างค่อย ๆ ทำงานกับความรู้สึกเรา ทำให้เราด่ำดิ่งและรู้สึกร่วมได้อย่างง่ายดาย องค์ประกอบเหล่านี้ทำให้ตอนท้ายของเรื่องมีหนักหน่วงและทรงพลัง เป็นผลงานชิ้นเอกอย่างที่ผู้เขียนว่าไว้จริง ๆ
ー หัก 1 ดาวเพราะส่วนตัวรู้ว่าเนื้อเรื่องค่อนข้างสั้น คงจะดีถ้าได้เห็นมุมมองของรูมิจังมากกว่านี้
April 23, 2026
#ShelfReview ผีเสื้อย้อมศพ
จิตใจอันวิปริตของชายหนุ่มผู้แปรเปลี่ยนเด็กชายหกคนให้กลายเป็นผีเสื้อ
เนิบช้าและสโลว์เบิร์นอย่างยิ่ง ฌ็องหลักดูไม่ใช่งานสืบสวนสอบสวน
แต่เน้นไปที่การบรรยายสภาพจิตวจอันบิดเบี้ยวของฆาตกรที่เปิดแต่ต้น
พาไปทำความเข้าใจถึงความงดงามอันแสนวิปลาสของศิลปะมนุษย์สตัฟฟ์
เนื้อเรื่องค่อย ๆ ไต่ความวิปลาสไปอย่างเนิบ ๆ แต่น่าอึดอัดและน่าสนใจ
บทสรุปเรื่องราวไม่ได้รู้สึกว่าหักมุมจนเหวอ แต่หักมุมจนเศร้าและหดหู่แทน
แรงจูงใจของเรื่องราวค่อนข้างทำให้เรื่องที่เล่ามาเข้าฌ็องดรามาได้โอเค
แม้จะเนิบไปหน่อยระหว่างทาง ไดนามิกไม่ได้มีจุดพีกหรือฉากตื่นเต้นอะไร
แต่โดยรวมก็เป็นเรื่องที่เน้นบรรยายจนขับความหม่นหมองออกมาได้โอเค
7.5/10 .
จิตใจอันวิปริตของชายหนุ่มผู้แปรเปลี่ยนเด็กชายหกคนให้กลายเป็นผีเสื้อ
เนิบช้าและสโลว์เบิร์นอย่างยิ่ง ฌ็องหลักดูไม่ใช่งานสืบสวนสอบสวน
แต่เน้นไปที่การบรรยายสภาพจิตวจอันบิดเบี้ยวของฆาตกรที่เปิดแต่ต้น
พาไปทำความเข้าใจถึงความงดงามอันแสนวิปลาสของศิลปะมนุษย์สตัฟฟ์
เนื้อเรื่องค่อย ๆ ไต่ความวิปลาสไปอย่างเนิบ ๆ แต่น่าอึดอัดและน่าสนใจ
บทสรุปเรื่องราวไม่ได้รู้สึกว่าหักมุมจนเหวอ แต่หักมุมจนเศร้าและหดหู่แทน
แรงจูงใจของเรื่องราวค่อนข้างทำให้เรื่องที่เล่ามาเข้าฌ็องดรามาได้โอเค
แม้จะเนิบไปหน่อยระหว่างทาง ไดนามิกไม่ได้มีจุดพีกหรือฉากตื่นเต้นอะไร
แต่โดยรวมก็เป็นเรื่องที่เน้นบรรยายจนขับความหม่นหมองออกมาได้โอเค
7.5/10 .
May 9, 2026
Ningen Hyohon was the first novel by Kanae Minato that I have read. I decided to read it because I started watching the drama adaptation on Amazon and became curious about the original story.
I had the impression that Kanae Minato often writes stories about mothers and daughters, so at first I thought this would be a story about a father and son. But in the end, it was also very much a story about a mother and daughter. It made me realize how difficult it is to escape the influence of one’s parents and how deeply that influence can shape a person’s life.
I had the impression that Kanae Minato often writes stories about mothers and daughters, so at first I thought this would be a story about a father and son. But in the end, it was also very much a story about a mother and daughter. It made me realize how difficult it is to escape the influence of one’s parents and how deeply that influence can shape a person’s life.
March 31, 2026
ช่วงแรก รู้สึกว่าอ่านได้เรื่ิอยๆเหมือนอ่านชีวประวัติของใครสักคน ที่กำลังผิดเพี้ยน
ช่วงกลาง ชวนง่วง รู้สึกว่ากว่าจะผ่านช่วงนี้ไปได้มีเผลอหลับไปบ้าง
ช่วงท้าย สุดจริง ก็หักมุมตามที่เขาบอก อ่านจบแล้วเหม่อ ซึม ข้องใจ หดหู่
รู้สึกว่าแอบอ่านยากมันลงลึกเกี่ยวกับผีเสื้อระดับหนึ่ง จนบางทีรู้สึกเหมือนอ่านบทความวิชาการอยู่ เลยแอบเบื่อจุดนี้
ช่วงกลาง ชวนง่วง รู้สึกว่ากว่าจะผ่านช่วงนี้ไปได้มีเผลอหลับไปบ้าง
ช่วงท้าย สุดจริง ก็หักมุมตามที่เขาบอก อ่านจบแล้วเหม่อ ซึม ข้องใจ หดหู่
รู้สึกว่าแอบอ่านยากมันลงลึกเกี่ยวกับผีเสื้อระดับหนึ่ง จนบางทีรู้สึกเหมือนอ่านบทความวิชาการอยู่ เลยแอบเบื่อจุดนี้
December 26, 2025
Very interesting story. Read before the show!
March 4, 2026
史郎的手記很精彩
最後一章反轉又反轉有點牽強
人物塑造不夠鮮明
最後一章反轉又反轉有點牽強
人物塑造不夠鮮明
May 24, 2026
อ่านเพลินๆ สนุกดี แนวๆอ่านคำสารภาพของฆาตกรโรคจิต
Displaying 1 - 17 of 17 reviews