Ο Θωμάς Κοροβίνης γράφει όμορφα. 25 ιστορίες που έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά κατά καιρούς, αφιερωμένες σε αγαπημένα του πρόσωπα και εμπνευσμένες από βιώματα του συγγραφέα. Αφηγήματα καλογραμμένα και με ψυχή. Όλα είχαν κάτι να μου πουν.
Μου άρεσε πολύ η ιστορία "Το Μουχαμπέτι" στην οποία δύο πρόσφυγες από τ' Αϊδίνι, κάτοικοι πλέον Θεσσαλονίκης, κάνουν ένα οδοιπορικό στην ιστορία της Θεσσαλονίκης και αναφέρουν μια σειρά από σημαντικά ονόματα και γεγονότα για την πόλη, όπως την παράδοση της πόλης από τον Ταχσίν πασά, τις εθνικότητες που απάρτιζαν τον πληθυσμό της Θεσσαλονίκης πριν την ανταλλαγή πληθυσμών, το πώς κάποιοι ντόπιοι "έδιναν" τους Εβραίους συμπολίτες του στις ναζιστικές κατοχικές δυνάμεις με αντάλλαγμα τις περιουσίες τους, τη δολοφονία του Λαμπράκη κλπ. Όποιος ενδιαφέρεται για την ιστορία της Θεσσαλονίκης θα βρει αρκετό υλικό και ενδιαφέρουσες πληροφορίες διάσπαρτες στο βιβλίο. Το ίδιο ισχύει και για την Κωνσταντινούπολη σε μικρότερο βαθμό.
Οι ιστορίες είναι βγαλμένες από βιώματα, σκέψεις και συναισθήματα του συγγραφέα και αναπόφευκτα φωτίζεται μέσα από αυτές η έντονη προσωπικότητά του. Πρόκειται για άνθρωπο με πάθη αλλά και πάθος για τη ζωή, με αξίες και ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς, με δυνατές εμπειρίες και, ευτυχώς για εμάς, με μπόλικο ταλέντο για να μπορεί να μας τις μεταφέρει με τον τρόπο που το κάνει. Άνθρωπος αυθεντικός, κιμπάρης και μερακλής, για να χρησιμοποιήσω μερικές λέξεις τούρκικης προέλευσης που τόσο φαίνεται να αγαπά.
Ιδιαίτερα συγκινητικός ο αποχαιρετισμός του στο Νίκο Παπάζογλου. Σίγουρα θα διαβάσω και άλλα βιβλία του.