'Ik heb vrij veel gelezen. Dat is niks om prat op te gaan, want ik lees alleen maar voor mijn plezier. Dat moeten jullie ook eens proberen. Het gaat zo: je slaat een boek open, je leest er een paar bladzijden in, en als je het niets vindt, sla je dat boek weer dicht.' Tien jaar lang schreef Sylvia Witteman over boeken in de Volkskrant. Jeugdsentiment (Red jezelf. Een handboek voor wie jong is en heel wil blijven), curiosa (ussr. 100 vragen en antwoorden uit 1983), oud goud als Emants en Couperus, de evergreens als Reve en – altijd weer – Carmiggelt, 'want ben met die man vergroeid als een klimop met een eik'. Vanwege haar omnivore leeshonger en gestaag snuffelen in de boekhandel, op internet en in straatbibliotheken onderwierp ze in de loop der jaren een onwaarschijnlijk brede keur aan oude liefdes, ontdekkingen en toevallige vondsten aan haar onomwonden oordeel. Doe er uw voordeel mee.
Ik hou van de columns van Sylvia Witteman én ik hou van boeken die over boeken gaan! Dit boek met een bundeling stukjes over boeken kon dan ook niet anders dan de jackpot zijn.
Er komen nogal wat boeken voorbij die je volgens Witteman vooral niét moet lezen. Zoals alles van hedendaagse Nederlandse schrijvers. Wat ik aan dit boek heb overgehouden is dat ik me misschien nog eens in Vestdijk moet verdiepen. Verder ging dat kijk-mij-eens-grappig-zijn-toontje mij mateloos irriteren.
Een ongelooflijke veellezer, Sylvia Witteman. Die, als ik haar moet geloven, nauwelijks een cent aan boeken spendeert, omdat ze alles uit minibiebjes haalt of in de brievenbus geworpen krijgt, wat ik niet zo heel erg sympathiek vind want schrijvers moeten toch ook iets verdienen? De stukjes happen lekker weg, zoals je een zak chips leeg eet. Er zijn er een paar, die ineens wél beklijven. Over de biografie van Ischa Meyer bijvoorbeeld. Of over het eerste boek van Reve. Jammer dat ze niet van navelstaren houdt.
Ik had nog nooit iets van Sylvia Witteman gelezen (ook al kijk ik regelmatig een Volkskrant in), maar door deze verzameling columns komt zij op me over als een fijne schrijfster en vooral als iemand die graag en veel leest en daar mooi en aanstekelijk over kan vertellen. Mijn 'want-to-read-lijstje' is weer flink aangevuld en van haarzelf wil ik ook wel meer lezen.
Heerlijk boek over boeken, de stapel met boeken die ik nog wil lezen is nog groter geworden. Ook de stukjes literatuurgeschiedenis zijn geweldig om te lezen!
Sylvia Witteman bespreekt alles van meesterwerk tot foute pulp. Halverwege komt ze lekker op gang en ontstijgt ze de stijl van de standaardrecensent die dingen schrijft als dat een schrijver de stijl van de standaardrecensent ontstijgt. Je moet wel tegen obscuur werk kunnen. Maar laat maar aan Witteman over om daar zalig over te vertellen.