Voor Jaap Koeman zijn alle dagen hetzelfde. Het ritme van de koeien bepaalt, alleen het contract met Campina doet ertoe. Tot Anne verschijnt en vader zegt dat er een kind moet komen om de toekomst van de boerderij veilig te stellen. Jaap knikt, zwijgend als altijd. Voor Anne biedt het moederschap de kans om te ontsnappen aan de klauwen van de god van honger. In deze duizelingwekkende hervertelling van een klassieke mythe broeit een vervreemdend verhaal over een kind dat nooit had mogen bestaan.
had nooit verwacht dat ik zo dol zou zijn op een totaal verknipte, ziekelijke, magisch realistische boer zoekt vrouw aflevering in roman vorm? bleef wel tweehonderdvijftig pagina’s lang hopen op een goddelijke interventie van dina tersago… enorm onder de indruk van de hartgrondig uitgewerkte literaire motieven en de stijlvastheid van dit debuut (mega eetstoornis trigger warning wel)
Genoten, gelachen, gewalgd, ontroerd en getraumatiseerd van de pens tot de lebmaag.
Om even de sfeer te scheppen:
‘Er kwamen geen tranen, daarvoor was ze veel te koe.’
(maar neem het letterlijk hè!!)
Een gedetailleerde, bijna zakelijke beschrijving van het boerenleven wordt in een duistere en sinistere roman gegooid, die ineens verandert in een thriller??? De mythische onderlaag, die aanvankelijk wat vreemd voelde, zoekt werkelijk alle grenzen op in het boek, en maakt het verhaal zo beklijvend. Ik moet dit nog even verwerken, jeetje.
Gelezen met de leesmeiden! Dit verhaal nam een absurditeit aan die ik bij het lezen van de achterflap niet had verwacht. Af en toe grensde het aan walging, maar toch bleef er een soort afstand tussen mij als lezer en wat er gebeurde in het boek. Bijzonder hoe de verpersoonlijking van anorexia een plek had in dit boek, waardoor er ruimte was voor een gesprek met de eetstoornis. De verwijzingen naar de mythologie vond ik erg leuk, maar in de bespreking met de leesmeiden vonden we toch dat de mythe van de Minotauros niet helemaal rond leek. Kortom; vermaakt en genoten!
Dit boek tilt unhinged wel even naar een ander level 🫢 moet denk ik even verwerken wat ik nou precies gelezen heb en welke boodschap de schrijver met dit verhaal wilde overbrengen… 🤔
Vier en een halve ster! Debutant Jan Wester creeërt hier een compleet nieuwe wereld, een soort polder-magisch-realisme, met een vleugje Griekse mythologie. Meesterlijke observaties, metaforen en bijzondere verwoordingen van alledaagse gewaarwordingen. Het is als een stille ontleding van het leven in het decor van een melkveehouderij, een slachthuis, de afwezige buitenwereld en een psychiatrische kliniek. Hoewel soms grimmig, is dit boek ook een liefdevol pleidooi voor het zien van de mens achter de eetstoornis, achter het autisme. Oh ja, het laatste deel lijkt ook nog even op een spannende rechtbank-thriller. Ervaar dit boek!
Wat begint als een hervertelling van de mythe van de Minotaurus in boerse setting, ontaardt in een grotesk verhaal over een slachtpartij, dat zich laat lezen als één grote aanklacht tegen de bio-industrie. Want als de grenzen tussen koe en mens verdwijnen, durf dan nog maar een hamburger te eten. Magistraal debuut.
Akke vroeg wat ik aan het lezen was… uhm een boeren-thriller-gruwel hahaha?? Een geniaal verknipt verhaal lijkt mij (!!!) waar het banale, het bizarre en het belangrijke achteloos door elkaar wordt gehusseld.
Wat een geweldig debuut. Ontzettend origineel verhaal, dat als een oncontroleerbaar vuur totaal uit de hand loopt. Ondanks de expliciete scènes met vlagen ook een ontzettend lief en zacht verhaal.
Bijzonder is een understatement..... ik heb niet vaak zo'n bizar verhaal gelezen.
Een extreem autistische melkveehouder en een zwaar anorectische, jonge vrouw krijgen een 'relatie' na het overlijden van de vader van de boer. Er moet een opvolger komen.
De vele mythologische verwijzingen en de plottwists maken het boek interessant en zorgen ervoor dat je het in één ruk uitleest. Prima vermaak voor een slaperige zondag. Absoluut een aanrader voor de liefhebbers van horror en Brijs (De engelenmaker).
Goede schrijfstijl, Alle normale dagelijkse dingen worden heel gedetailleerd opgeschreven waardoor je het echt van dichtbij meemaakt (soms is dat wel een beetje naar en goor maar dat is wel vet om te lezen vind ik). Echt een intens vet verhaal, heel weird, ik hou ervan. Los van het verhaal gaat het boek ook goed in op autisme en anorexia, heel knap in elkaar verweven. Echt een aanrader!
Ik weet het niet. Eindelijk een Nederlandse auteur met echte durf, waarvoor hulde. Maar toch lijkt de balans zoek als we een polder-Minotauros zitten te voeden met mensenvlees ingekocht op Grindr. Maar misschien ook niet? Ik ben vooral in de war, wat heel goed is.
Boek gelezen met de leesclub! Hoewel ik over het algemeen wel houd van vreemde boeken, vond ik dit toch net wat té vreemd. En dat terwijl de meeste meiden uit de leesclub die daar doorgaans niet zo zijn, hier wel erg van genoten! Ik vond het verhaal op de boerderij nog wel interessant, maar ik had niet zo veel met de stukken over Anne en haar verleden.
Wat een absurdistische koortsdroom. Niet geheel aan mij besteed, maar wel een hele nieuwe leeservaring rijker. Alles weten over anorexia nervosa, de anatomie van koeien, het wel en wee van een melkboerderij én mythes? Past gewoon allemaal hierin. Triggerwarning voor eetstoornissen was op z'n plaats geweest.
het leest vlot en is intrigerend. ik ben wel in de war, weet nog niet of dit positief, negatief of ergens in het midden is. let wel op: er zitten wat grafische scenes in wat betreft de slacht van een koe en een eetstoornis.
3,5 sterren Jeetje wat een bevalling (letterlijk en figuurlijk) was dit boek, heb denk ik nog nooit zo’n absurd verhaal gelezen, zo beeldend geschreven dat er ondanks de absurditeit weinig ruimte voor eigen interpretatie.
⭐️3.5 Op zich houd ik wel van absurde verhalen, maar van deze moet ik nog een heel leven bijkomen 😅 Vanaf de helft van het boek ben ik alleen maar misselijk geweest, maar ik was inmiddels zó invested dat ik toch wilde weten hoe het zou aflopen. Goed geschreven, karakters goed uitgewerkt, in het plot miste ik toch e.e.a.
Wat heb ik nou eigenlijk gelezen en wat vind ik daarvan? Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Een nogal bizar boek met goed uitgewerkte personages maar een bizarre (en ook vrij dunne) verhaallijn. Het boek heeft mij wel weten te boeien, maar ik weet nog steeds niet zo goed of dat in positieve zin is of niet.
Ik geef eerlijk toe, de horror twist is niet hetgeen ik verwachtte en dat maakt het boek een belevenis waar ik ergens van aarzel ze aan te raden maar terzelfdertijd ook net reden vind om het aan te raden; met een waarschuwing erbij dan.
Blijft natuurlijk wel de vraag, was het echt? er is een perfect mogelijke rationele verklaring dat alles wat gebeurde een inbeelding was van twee personen met niet bepaald de sterkste greep op de realiteit. Wat is dan echt en wat niet? Is die god die Anne kwelt nu een "echte" manifestatie of is dat louter een allegorie van haar innerlijke wens? Is het toevallig dat Jaap handelt alsof die Talos is, de griekse robot die ontdekte dat hij meer was dan een automaat die bestaat wat tot diens ondergang leidde?
In beider gevallen, het is echt of ingebeeld, is het een gruwelijk verhaal dat tussen mythologie en horror in wandelt, urban legend maar dan u gebracht in boekvorm en die, als ik zou durven, anderen aanraadt.
Jan Wester neemt je van bij het begin bij je nekvel. Hij schetst het leven van 2 wel heel aparte mensen die hun levens aan elkaar verbinden. Het verhaal ontrolt zich snel en wordt steeds rauwer maar ook meer en meer bizar. Toch is het onmogelijk om het boek weg te leggen, zo graag wil je de ontknoping weten. Jan Wester weet niet alleen duidelijk hoe hij een goed verhaal moet schrijven, hij kan ook meesterlijk mooi beschrijven.
Het was naar en absurd, maar ook intrigerend en het las wel lekker weg. Toch blijft de vraag, wat heb ik net gelezen? Ik voelde er in ieder geval veel emoties bij en denk ook dat ik dit niet zomaar vergeet 😂 Maar of ik het écht goed vond en mensen zou aanraden, niet perse. Het is een ervaring.
Is het een streekroman? Een thriller over een bizarre moordenaar? Of is 'Koeman' bodyhorror? Jan Wester debuteert met een verhaal dat vele kanten uitschiet.
Wanneer melkveehouder Cor Koeman ziek wordt en hulp nodig heeft, doet de jonge Anne haar intrede in zijn leven en de boerderij. Anne worstelt met demonen, en sommige daarvan nemen in haar geest heel concrete vormen aan. Zo kijkt Limos, de mythologische bewaker van de honger, voortdurend mee of ze niet te veel calorieën inneemt. Doet ze dat toch, dan maakt hij dat ze het voedsel netjes weer uitbraakt.
Anne heeft intussen de volle aandacht van boerenzoon Jaap, die veel te star denkt om de complexe wereld te begrijpen. In hun ontreddering verbinden Anne en Jaap hun lot aan elkaar. Ze willen samen een kind op de wereld zetten.
Wat volgt is een almaar grotesker verhaal over een hybride wezen met buitenissige eetgewoonten en gewelddadige praktijken op nachtelijke parkings. De bedeesde streekroman ontaardt zo in bio-boeren-punk. In ons taalgebied zijn daarvan niet meteen veel voorbeelden; alleen al daarom is Koeman een opvallend debuut. (...)
Toch wordt Wester nooit prekerig of sentimenteel. In plaats daarvan laat hij zijn sinistere verbeelding de vrije loop. Van de typische autobiografische roerselen die veel debuten kenmerken, is hier geen sprake. Wester verdient dan ook lof voor het lef om radicaal door te denken en avontuurlijke literaire paden te verkennen. (...)
[Fragmenten uit: recensie in De Standaard, 17 oktober 2025]
Een behoorlijk uniek debuut, dit bizarre verhaal van een autistische boer en een jonge vrouw die aan anorexia nervosa lijdt, die samen een bijzonder kind krijgen. Een gruwelijk sprookje, een hervertelling van een Griekse mythe in de Noord-Hollandse polder. Sterk geschreven, spannend, en ook vol feitelijkheden van het boeren melkbedrijf en de slachterij.
Jaap Koeman houdt zich bezig met koeien en verder heeft hij totaal geen grip op de wereld om zich heen. Het enige wat hij weet is dat de boerderij een opvolger nodig heeft en dat Anne daarbij kan helpen. Anne hoopt dat moederschap een einde zal maken aan de kwellende eetstoornis, maar het verloopt anders...