Эйфарыя

by Марыя Пархімчык

На IT-востраў у цэнтры Еўропы прыязджаюць журналіст Пітэр Уордсварт і мастацкі кіраўнік танцавальнага калектыву Кацярына Фёдараўна. Ён збіраецца зрабіць яскравую гісторыю пра змрочную рэспубліку, яна — годна выступіць на свяце ўраджаю.

Усё ад пачатку ідзе не па плане. Героям даводзіцца прайсці праз выпрабаванні, якія стварае для іх нехта на востраве. Аднак хутка прыгоды пачнуцца і для тых, хто імі кіруе… Дзе праўда, дзе выдумка — дакладна не адкажа ўжо ніхто.

Разам з героямі «Эйфарыі» чытач завітае на юбілей народнага артыста, зазірне ў цэнтр псіхічнага здароўя, наведае шыкоўны замак, паглядзіць лялечны спектакль, дасць драла ад лясных драпежнікаў і разгадае загадку ўсюдыісных помнікаў правадыру.

228 pages, Paperback

Published January 1, 2025

Reviews

[Hanna Komar]

Кніга прачыталася лёгка,і было цікава, але без дапамінавых арэляў - што мяне асабіста пацешыла. Мне спадабалася, як аўтарка спалучыла абсурднасць і вымысел з сапраўднымі рэаліямі і падзеямі, іронію з сур'ёзнасцю. Было цікава зьбіраць па тэксце пасхалачкі. І нават чытаць апісаньне падзей пад канец кнігі было ня так трывожна ці трыгерна, як часта бывае.

[Ihar Kudraŭcaŭ · Rating 3 out of 5]

Спачатку кніга выглядала затлустым троллінгам. Настолькі затлустым, што хацеў кінуць чытаць. Але раптоўна з’явілася "эйфарыя" і кніга ператварылася ў цікавы аповед з закручаным сюжэтам і буйнымі надзеямі. На жаль, канцоўка не спраўдзіла надзей. Можа, менавіта маіх надзей. Бо аўтарка хутчэй за ўсё пісала крытыку на вядомы нам IT-востраў, а я пачаў ужо спадзявацца на нешта большае, на нейкую філасофію.
Філасофіі не было, а былі падзеі 2020 года ад удзельніка, а таксама іранічны погляд на ўяўленні аб нашай краіне прадстаўнікоў іншых дзяржаў.
Чытаць было захапляльна, хоць месцамі было вельмі няроўна (быццам нехта балаваўся з перамоткай на тэлявізары), было шмат лішніх, як мне падалося, сцэн (напрыклад з нападам ваўкоў), і было зашмат непатрэбных пераробленых тапанімічных і асабістых спасылак.

[Reader · Rating 5 out of 5]

Очень круто! И мне больше было смешно и захватывающе. Я постоянно ловила себя на мысли, что книгу нужно экранизировать.

Когда я уже подходила к концу, я думала о том, что хочу вернуться в начало и начать уже в 3 или 4 раз заново, жаль, что она закончилась. Ее можно читать несколько раз и всегда находить что-то новое.

Отдельный респект за беларусский язык, мне по началу было сложно, но потом я уже не тормозилась и так легко все воспринималось, очень порадовалась за себя тут. С нетерпением жду новых произведений.

[Ira · Rating 5 out of 5]

Дуже смішний епізод з бенефісом відомого артиста. Я колись на нудній роботі рахувала роки афішами бенефісу відомого артиста, бо вони щорічно з'являлись в метро. Тут багато з життя в пострадянській країні написано з великою часткою самоіронії - де тобі і глобалізовані суші, IT, сучасне мистецтво, і колгоспний прапор, репресії, загалом капіталістичний мрачняк. Але бенефіс стразових піджаків за розкладом)