เป็นเรื่องที่บรรยากาศหม่น ๆ ทั้งเรื่องเลย อ่านไปจะรู้สึกถึงความไม่น่าไว้ใจแปลก ๆ ของเดเมียน ถึงจะบอกว่ารักฟรานซ์แค่ไหน แต่มันก็ดูเหมือนจะสามารถทำอะไรที่เราคิดไม่ถึงได้ตลอด
ช่วงแรก ๆ อ่านแล้วจะมีบางแว๊บที่สงสารเดเมียน เหมือนว่าเขาพยายามกับความรักขนาดนี้เลยนะ (ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมถึงรักและยึดติดได้ขนาดนั้นเหมือนอย่างที่ฟรานซ์ถาม) แต่พอนึกถึงว่า กว่าจะได้ฟรานซ์มาในแต่ละชีวิต มันต้องผ่านความน่ากลัวอะไรมาบ้าง มีทั้งชีวิตที่ใช้ได้และใช้ไม่ได้ เราก็ไม่สงสารเดเมียนแล้ว เริ่มอยากรู้จุดจบของตัวละครนี้
ช่วงที่ 3 ที่ฟรานซ์ดูเหมือนจะตกหลุมรักเดเมียนได้จริง ๆ ก็คิด ๆ อยู่ว่าถ้าฟลอเรนซ์ไม่บอกความจริง ทั้งสองคนจะรักกันตลอดไปได้จริง ๆ เหรอ บางทีก็รู้สึกว่าที่เดเมียนทำมาตลอดมันเริ่มจะไม่ใช่ความรัก มันเหมือนเป็นความหมกมุ่นมากกว่า เป็นการทดลองที่ถ้าพลาดก็แค่เริ่มต้นใหม่
สุดท้ายชอบตอนจบแบบนี้ มันจบอย่างที่ควรจะเป็นแล้ว จบแบบมั่นใจได้ว่าจะไม่เกิดวงจรแบบนี้ซ้ำอีก