De lange weg naar huis

by Sanne Zurné

Sanne komt uit Nederland, Taubu uit Kiribati. Hun huizen staan op 14.000 kilometer afstand van elkaar. Toch worden ze verliefd, als Sanne voor een reportage het afgelegen eiland bezoekt. Enkele maanden later stapt hij voor het eerst in een vliegtuig om haar op te zoeken. Maar dan slaat corona toe en kan hij niet meer naar huis. En als zijn toeristenvisum verstrijkt, geldt hij van de ene op de andere dag als ‘illegaal’. Een lange weg langs instanties begint en Sanne en Taubu moeten hun relatie opnieuw uitvinden. Hij voelt zich eenzaam en verloren, zij probeert hun relatie én zichzelf overeind te houden. Sanne beschrijft de soms grappige, soms ontroerende situaties die dat oplevert. Want de confrontatie met zijn leefwereld laat haar ook met andere ogen naar Nederland kijken. De lange weg naar huis is een onvergetelijk verhaal over een onwaarschijnlijke liefde en het doorzettingsvermogen dat nodig is om een relatie te laten slagen.
Grenzeloos verliefd meets Liefde, als dat het is van Marijke Schermer (over de zoektocht naar liefde en betekenis) met een vleug Sally Rooney (over het leven en liefhebben in het hier en nu).

261 pages, Kindle Edition

Published September 16, 2025

Reviews

[Jorieke · Rating 5 out of 5]

Zelden las ik zo’n interessant, bizar, dapper, pijnlijk eerlijk en waargebeurd (!) liefdesverhaal als dit verhaal. Ik ben door het boek heen gevlogen en zou het graag met anderen nabespreken!

[Pauline Vos · Rating 5 out of 5]

Geweldig en meeslepend verhaal. Binnen twee dagen uitgelezen, iets dat andere boeken al jaren niet is gelukt. Sanne heeft een pientere, humoristische schrijfstijl. Ze schept een heel eerlijk en authentiek beeld van een bizarre en vaak pijnlijke situatie. Geen pretentie en geen schone schijn, heel verfrissend.

[Yolande · Rating 4 out of 5]

Dit is misschien wel het meest bijzondere liefdesverhaal wat ik ooit heb gelezen en misschien wel ga lezen. Ik kon me er zo geen voorstelling van maken, hoe lastig het is om uit twee zo compleet andere werelden te komen en dan op elkaar aangewezen te zijn.

[Malu · Rating 5 out of 5]

“Wat als je aan het einde van de wereld de liefde van je leven tegenkomt en hem niet meer kunt loslaten?” 

Met deze vraag begon ik aan het boek ‘De lange weg naar huis’ van Sanne Zurné. Ik heb het boek via De club voor echte lezers en uitgeverij Atlas Contact gekregen, voor in de ruil dat ik het zal recenseren. 


Ik als onwetende lezer wist ik niet waar de eilandengroep Kiribati lag. Wanneer ik het verhaal begin te lezen, lees ik over de liefde die Sanne heeft voor het eiland. 
Daar heeft ze Taubu ontmoet – visser, lokale volleybalheld en volkomen onbekend met het westen.  

Het wordt helemaal interessant wanneer Taubu – die nooit gevlogen heeft – via veel omwegen naar Nederland vliegt. Sanne begeleid hem via beeldbellen en merkt hier al cultuurverschillen op. Wanneer Taubu eindelijk in Nederland aanlandt, is de marechaussee cynisch en houdt hem aan.  
Gelukkig mag hij het land in. Daar merkt Sanne op dat Taubu's wereldje klein(er) is en zij westers leeft, waardoor Taubu – voor mij dan – in grappige situaties terecht komt en Sanne vaak dingen tevergeefs moet uitleggen of alles weer moet oplossen. Maar wanneer Covid toeslaat, en de grenzen dicht gaan, kan Taubu niet terug naar zijn geboorteland.  
 
Ook bij vele instanties die Sanne belt – en vervolgens een halfuur tot langer in de wacht staat – worden ze van het kastje naar de muur gestuurd.  
Dit maakt Taubu op den duur illegaal. 

Wat ik heel erg mooi vind, is dat wanneer ze worden uitgenodigd voor een etentje in Leiden van een vriendin van Sanne, en dat haar buurjongen iets geks zegt: “Wow, jullie hebben het gewoon gered. Echt inspirerend!”. “Als je uit elkaar wil ga je uit elkaar. Punt. Dan vind je wel een oplossing. Jullie zijn na alle narigheid die je net zat op te sommen nog bij elkaar, dat zegt genoeg!”. 

Nóg mooier is wanneer Sanne haar Taubu ten huwelijk vraagt, nadat hij in Berlijn slaagt voor zijn inburgeringscursus Nederlands.  
 

Wanneer Sanne zwanger raakt van hun zoontje Zafar, blijkt vader Taubu de rust zelve te zijn in de hele zwangerschap. Als ze eindelijk weer naar Kiribati mogen vliegen, breekt Taubu open en spreekt hij zich uit. Hij vertelt hoe alles voor hem is geweest. Wat erg ontroerend en mooi is. 
 
Dit bewijst dat mensen naar elkaar toe kunnen groeien, desondanks andere afkomst en cultuur. Dit maakt dit boek in mijn ogen een echte eyeopener voor mensen met een radicaal standpunt naar buitenlandse mensen die in Nederland hun weg proberen te vinden, te wonen en te werken.  
Je leest immers dat Taubu van werken helemaal opleeft en zich helemaal met alles wat hij heeft daarvoor inzet. 

Al bij al een ontzettend ontroerend, goed, mooi en ook grappig boek dat niet zal misstaan op de leestlijsten Nederlands op middelbare scholen. 

Ik wens bij deze Sanne, Taubu en Zafar alle geluk toe, ik heb door middel van dit boek ze in mijn hart gesloten.

*****

[Maartje.1234leest · Rating 4 out of 5]

"Maar je kiest niet uit op wie je verliefd wordt en dus werd het een Kiribatiër. Ik zag hem, hij zag mij, en vanaf dat moment was alles anders"

Als Sanne voor een fotoreportage naar Kiribatië reist wordt ze op slag verliefd op Taubu. Ze vraagt hem of hij ook haar land wil bezoeken, en na enige twijfel stemt Taubu in. De reis blijkt een uitdaging maar met hulp op afstand van Sanne lukt het hem om naar Nederland te vliegen, waar hij door de douane niet bepaald hartelijk ontvangen wordt. Eenmaal in Nederland blijft er weinig over van de zelfverzekerde Kiribatiër. Alles is nieuw, alles is vreemd. De taal, de gebruiken, de drukte op straat, maar ook praktische zaken. Een inductieplaat, een stofzuiger, het eten, een echte cultuurshock. En dan....breekt de wereldwijde pandemie uit en worden de grenzen gesloten. Taubu kan niet naar huis. Hun liefde wordt op de proef gesteld en ze botsen tegen een muur van onbegrip, regels en bureaucratie. Dit geeft veel stress en onderlinge irritaties. Vanuit de omgeving krijgen ze te maken met vooroordelen en discriminatie (Taubu wordt door 'een stupid white skin' beschuldigd van fietsendiefstal van zijn eigen fiets) en Sanne wordt door zijn komst ook beperkt in haar vrijheid en raakt mensen in haar omgeving kwijt. Toch zijn er ook mooie momenten, oprecht betrokken mensen en grappige voorvallen. Is de liefde sterker dan alle tegenslagen en verschillen?

'De lange weg naar huis' is een bijzonder en waargebeurd verhaal van twee levens die op de kop gezet worden. Zurné maakt het niet mooier dan het is en doet op een eerlijke manier verslag van een hele moeilijke periode, een periode waarvan mensen later zeiden dat ze het zo bijzonder vinden dat ze het samen gered hebben.
Ik heb met verbazing (en soms frustratie) gelezen over alle bureaucratie en conflicterende regels van instanties en overheden waar Sanne en Taubu tegenaan liepen en nog veel meer mensen tegenaan zullen lopen. De tegenslagen vragen veel, hun doorzettingsvermogen en veerkracht is bewonderenswaardig.
De lezer komt ook meer te weten over het verleden van Sanne maar vooral ook dat van Taubu en de plek waar hij opgroeide in armoede. Geen makkelijk leven en tegelijkertijd een leven dat veel minder hectiek kende dan de Westerse maatschappij. Ook actuele thema's komen aan bod zoals migratie, discriminatie, klimaatverandering en armoede.

Zurné heeft een prettige schrijfstijl en doet op een eerlijke manier verslag waarbij ze geen blad voor de mond neemt. Juist die eerlijkheid en menselijkheid geven een echt beeld. Door de humor, de warme ontmoetingen, de mooie momenten is het verhaal goed in balans. Ik leefde mee met Sanne en Taubu en de auteur wist me aan het eind van het boek te raken.

Een verhaal van een toevallige ontmoeting tussen twee mensen, twee culturen. Twee mensen waarbij de eerste liefde ondanks (of ook dankzij?) alle tegenslagen kon uitgroeien tot meer.

Ik wil Uitgeverij Atlas contact en Het Boekencafe hartelijk bedanken voor dit recensie exemplaar.

[Yvonne Oomen Muurmans · Rating 4 out of 5]

Iedereen zal het zich nog herinneren: de jaren van Corona. De wereld ging op slot. En iedereen heeft wel een situatie in zijn of haar omgeving meegemaakt die met Corona te maken had. We zijn geliefden, vrienden, kennisen en collega's kwijtgeraakt en in het ergste geval konden we daar niet eens afscheid van nemen of hen bijstaan in de laatste momenten van hun leven.
We mochten geen feestjes geven of zelfs maar bij elkaar op bezoek gaan. We droegen mondkapjes, hielden anderhalve meter afstand van elkaar en wasten onze handen wel twintig keer op een dag. En bij enig teken van keelpijn, hoesten of niezen moesten we DE TEST doen.
We bleven in onze eigen 'bubbel' van ons gezinsleven en werk. Daarbuiten mochten we een hele tijd niet komen. We gingen niet meer sporten, uit eten of op vakantie.
Maar wat als je, vlak voordat de wereld op slot werd gedraaid, aan de andere kant van de aardbol zat en dus niet meer naar huis kon? Dit overkwam Sanne en Taubu. 'De lange weg naar huis' is hun verhaal.

Sanne Zurné reist als fotojournalist de hele wereld rond en in 2019 komt ze voor een reportage terecht in Kiribati, een afgelegen eilandenrijk in Oceanië. En juist daar ontmoet ze de liefde van haar leven, Taubu. Er ontstaat een hechte relatie en wanneer Sanne terug naar huis moet, volgt natuurlijk de belofte van Taubu om naar Nederland te komen om Sanne te bezoeken. Begin maart 2020 arriveert Taubu in Nederland voor een bezoek van vier weken met de bedoeling om daarna weer terug te gaan naar Kiribati. Maar daar steekt Corona een stokje voor. In de tweede helft van maart gaan de grenzen dicht, ligt het reisverkeer stil en worden reistickets geannuleerd. Taubu kan niet terug naar huis.

Voorproefje
"Tot zover de normale gang van zaken. Opeens zitten we samen op de bank naar een ingewikkelde persconferentie over een eng virus te kijken. Ik vertaal. 'Bruno Bruins, die linker, zegt dat we thuis moeten gaan werken.' Hij zegt ook: 'Reis niet naar het buitenland.'
Waar het gesprek aan het begin van de week ging over Taubu die net in Nederland is, heeft iedereen het nu alleen nog maar over afstand houden en handen wassen. De illusie dat het virus Nederland over zou slaan had ik niet, maar dat wij beperkt zouden worden in onze vrijheid? Dat kon ik me simpelweg niet voorstellen."

In 'De lange weg naar huis' vertelt Sanne over de uitputtende zoektocht naar een mogelijkheid om haar vriend Taubu weer naar zijn eigen land te laten terugkeren. Het blijkt dat er niet echt een draaiboek was voor zulk soort situaties. De verschillende instanties werken elkaar vaak tegen maar hebben geen van allen een oplossing.

Het boek is helder en in alle duidelijkheid geschreven. Het leest als een roman maar de wetenschap dat het geen fictie is maakt dat je het op een andere manier leest. Het geeft je inzicht in een situatie die buiten alle ziekenhuisellende staat en het geeft je iets om over na te denken: "Wat als ik dat was geweest?" of: "Zouden de instanties bij een volgende epidemie beter voorbereid zijn?"

Doordat Taubu niet naar huis kon werden hij en Sanne zowat gedwongen om samen te wonen en te leven. Ze maakten er het beste van maar het was geen ideale situatie en hun relatie kwam zeker onder druk te staan. Ik heb enorm veel bewondering voor de manier waarop ze dingen hebben opgelost en zo hun relatie staande hebben kunnen houden.

Taubu heeft ontzettend veel veerkracht getoond. Hij moest zich volledig aanpassen in een vreemd land, ver weg van zijn thuis. Een vreemde taal leren, andere mensen leren kennen, andere gewoontes aanleren, onbekend voedsel leren eten. Dat is nogal wat voor iemand die nog nooit eerder een voet buiten zijn eiland heeft gezet.

Ik draag dit koppel een warm hart toe en bewonder hun doorzettingsvermogen en hun moed om niet op te geven. Om elkaar niet op te geven. Ondertussen hebben ze een gezinnetje gesticht en ik hoop dat ze nog lang van elkaar kunnen genieten.
📖

[Irma De · Rating 5 out of 5]

I read this book in two days—in part because it’s gripping, but also because once you start, it’s hard to look away from such unfiltered honesty.

Knowing the author adds an extra layer to the experience. I’ve spent some time with her, and recognize her voice on the page. This book is deeply true to her nature: direct, observant, and unafraid to say the quiet parts out loud. That authenticity is part of its strength.

At its core, the book describes an intense and unlikely relationship—two people from very different parts of the globe and opposing cultures, confined together in the Netherlands during the COVID pandemic. What happens is not a romanticised lockdown love story, but a raw, often uncomfortable exploration of intimacy, power, misunderstanding, and vulnerability under extreme circumstances.
The writing is painful at times, occasionally cringe-worthy in the best possible way, and consistently courageous. The author does not position herself as a hero or a victim; instead, she invites the reader into her inner world with remarkable openness. There were moments that made me wince, moments that moved me deeply, and moments that made me laugh out loud—all delivered with that unmistakable Dutch directness that is sharp and refreshing.

This is not an easy story, nor is it meant to be, but the book is an easy read. It’s different, brave, and deeply human. It offers a compelling glimpse into one woman’s life at a moment when the world was closing in—and how love, conflict, and self-reflection can intensify when there is nowhere to escape.

If you enjoy memoirs that don’t smooth the edges, that challenge as much as they entertain, this book is well worth your time.

[Kitty De Vries · Rating 4 out of 5]

Kiribati – een eilandengroep in de buurt van Fiji en Australië – is een van de meest onbekende en minst bezochte landen ter wereld. Sanne Zurné reist er in 2019 naartoe als freelance fotojournalist voor een project over klimaatverandering. Wat ze daar niet had verwacht: verliefd worden op Taubu, een visser die nauwelijks weet dat er een wereld bestaat buiten de Grote Oceaan.

Omdat Sanne niet op Kiribati kan blijven, besluiten ze dat Taubu haar in Nederland zal bezoeken. Alleen: hij heeft nog nooit gevlogen, spreekt de taal niet en komt terecht in een samenleving die hem op geen enkele manier de kans geeft om mee te doen. Wanneer de wereld in lockdown gaat, kan hij bovendien niet meer terug naar huis. Wat begint als een liefdevol en hoopvol verhaal, verandert langzaam in een confrontatie met bureaucratie, afstand en machteloosheid.

Wat mij bijzonder raakte, is hoe eerlijk en open Sanne schrijft. Ze spaart zichzelf niet, maar ook Taubu niet. Ze beschrijft liefde in al haar complexiteit – niet als romantisch ideaal, maar als iets kwetsbaars dat voortdurend beproefd wordt door cultuurverschillen, praktische obstakels en ongelijkheid. Haar schrijfstijl is vlot en toegankelijk; ik had het boek in twee dagen uit.

Daarnaast raakt het boek aan grotere thema’s: migratie, klimaatverandering, identiteit en de manier waarop systemen mensen in de knel brengt. Zeker in deze verkiezingstijd vond ik dat extra relevant en aangrijpend.

Een aanrader voor iedereen die houdt van waargebeurde verhalen die persoonlijk én maatschappelijk relevant zijn, of gewoon een eerlijk, menselijk boek wil lezen over liefde.

Dank aan Uitgeverij Atlas Contact en de Club van Echte Lezers voor het recensie-exemplaar.

[Laura Bakker · Rating 5 out of 5]

In De lange weg naar huis vertelt Sanne Zurné het waargebeurde verhaal van haar ontmoeting met Taubu, een visser uit het eilandenrijk Kiribati. Wat begint als een luchtige vakantieflirt, groeit uit tot een relatie die op de proef wordt gesteld door afstand, cultuurverschillen en de plotselinge komst van de coronapandemie. Wanneer Taubu vast komt te zitten in Nederland, verandert hun liefde in een strijd tegen regels en grenzen die soms onmenselijk voelen. Het boek biedt niet alleen een inkijk in een onbekend stukje wereld, maar ook in de weerbarstigheid van het dagelijks leven in lockdown, wanneer liefde letterlijk geen kant op kan.

Wat mij vooral trof, is hoe eerlijk Sanne Zurné durft te schrijven over haar twijfels, irritaties en hoop. Haar toon is open en zonder franje; dat maakt het verhaal dichtbij. Als lezer voelde ik mee met haar frustratie tegenover logge instanties en met de machteloosheid van Taubu, die ineens als ‘illegaal’ wordt bestempeld.

Tegelijkertijd zitten er zulke warme, menselijke momenten in zoals de buren die met oprechte nieuwsgierigheid luisteren naar Taubu’s verhalen over navigeren op zee. Dat soort scènes blijven hangen.
Ik hou van boeken die me iets leren over andere culturen, en Kiribati was voor mij geen onbekend land, maar wel eentje waar ik weinig van wist. Door dit boek kreeg ik niet alleen meer kennis over de eilandbewoners, maar ook over de kracht die nodig is om twee werelden samen te brengen.

De schrijfstijl is niet overdreven literair, maar juist daardoor voelt het oprecht. Het is leerzaam en ontroerend. Ik neem dit boek ook mee in mijn ‘lees rondom de wereld’-challenge, want ik vind verder geen beschikbare literatuur uit Kiribati – maar mocht iemand nog een tip hebben voor een boek uit Kiribati, laat het me weten, want ik ben duidelijk nog niet uitgelezen!

[Geert Van Der Werf · Rating 3 out of 5]

⭐️⭐️⭐️ Drie sterren

De lange weg van Sanne Zurne is vlot geschreven en leest prettig, maar wist me emotioneel niet helemaal te raken. De liefde tussen de twee hoofdpersonen voelt afstandelijk en geforceerd, alsof ze bij elkaar blijven omdat het nu eenmaal niet anders kan, niet omdat er echte verbondenheid is. Daardoor miste ik de warmte en de chemie die het verhaal dieper hadden kunnen maken.

De beschrijvingen en sfeer zijn sterk, en de thematiek van volhouden en omgaan met tegenslag is interessant, maar het gebrek aan overtuigende emotie tussen de personages maakt dat het boek voor mij wat vlak bleef. Een degelijk verhaal, maar zonder de vonk die het echt bijzonder had kunnen maken.