What do you think?
Rate this book
De vlucht
Ze kan er niet meer tegen: de beelden uit weer een nieuwe oorlog, het nieuws van een volgende klimaatramp, de alomtegenwoordige onverschilligheid voor de dood.
Ze ontvlucht haar leven in Leuven en verruilt dat impulsief voor de ogenschijnlijke eenvoud van het Normandische landschap. Boom na boom, struik na struik, vogel na vogel leert ze opnieuw kijken.
Bevredigt wat ze daar opbouwt meer dan wat ze de rug toekeert? Een oude piano, een paar kippen en de kalmte van koeien bepalen mee het antwoord.
Ze ontvlucht haar leven in Leuven en verruilt dat impulsief voor de ogenschijnlijke eenvoud van het Normandische landschap. Boom na boom, struik na struik, vogel na vogel leert ze opnieuw kijken.
Bevredigt wat ze daar opbouwt meer dan wat ze de rug toekeert? Een oude piano, een paar kippen en de kalmte van koeien bepalen mee het antwoord.
184 pages, Paperback
Published October 8, 2025
2 people are currently reading
73 people want to read
About the author
Elvis Peeters
47 books37 followersElvis Peeters, pseudoniem van Jos Verlooy, is een Vlaamse zanger en schrijver.
Elvis Peeters in de Nederlandstalige Wikipedia
Elvis Peeters bij "Schrijversgewijs"
Elvis Peeters, pseudonym of Jos Verlooy, is a Flemish singer and writer.
Elvis Peeters in de Nederlandstalige Wikipedia
Elvis Peeters bij "Schrijversgewijs"
Elvis Peeters, pseudonym of Jos Verlooy, is a Flemish singer and writer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
October 27, 2025
In alle objectiviteit kan ik zeggen dat Elvis Peeters een indrukwekkende roman toevoegden aan hun oeuvre.
De vlucht vertelt over een naamloos hoofdpersonage dat, nadat ze weer beelden over oorlog en gruwel op het nieuws voorgeschoteld kreeg, besluit af te haken. Ondanks een verleden vol activisme en engagement, ziet ze - na het overlijden van haar moeder - geen manier meer om zich tot de wereld te verhouden en vlucht ze weg. In Normandië wordt ze verliefd op het landschap en leert ze opnieuw naar die wereld te kijken. Kan je de maatschappij verlaten en de wereld negeren? Dat is de centrale vraag in De vlucht.
De roman is geschreven in haarfijne, uitgepuurde taal en strak, bijna ritmisch opgebouwd en van alle overbodige franje ontdaan.
Elvis Peeters schrijft heldere en schone zinnen, blikt terug op het verleden om de keuzes van het hoofdpersonages te kaderen en gaat mee op zoek naar mogelijke antwoorden, of nog meer vragen.
Sterk staaltje literatuur!
De vlucht vertelt over een naamloos hoofdpersonage dat, nadat ze weer beelden over oorlog en gruwel op het nieuws voorgeschoteld kreeg, besluit af te haken. Ondanks een verleden vol activisme en engagement, ziet ze - na het overlijden van haar moeder - geen manier meer om zich tot de wereld te verhouden en vlucht ze weg. In Normandië wordt ze verliefd op het landschap en leert ze opnieuw naar die wereld te kijken. Kan je de maatschappij verlaten en de wereld negeren? Dat is de centrale vraag in De vlucht.
De roman is geschreven in haarfijne, uitgepuurde taal en strak, bijna ritmisch opgebouwd en van alle overbodige franje ontdaan.
Elvis Peeters schrijft heldere en schone zinnen, blikt terug op het verleden om de keuzes van het hoofdpersonages te kaderen en gaat mee op zoek naar mogelijke antwoorden, of nog meer vragen.
Sterk staaltje literatuur!
October 5, 2025
Afgeschermd
‘Oekraïne’, zegt de radio. ‘Gaza’, zegt de radio. ‘Jemen’, zegt de radio.
Het naamloze ik-personage -'ze' in haar herinneringen- kan de gruwel, de weemoed en de alomtegenwoordige haat en dood in deze wereld niet langer verdragen. Simkaarten worden doorgeknipt en wanneer haar zieke moeder de geest geeft, zijn alle touwtjes plots los. Ze trekt de deur achter zich dicht en vertrekt. Zonder concreet plan. Haar fiets en de trein brengen haar naar een Normandische Cavée waar ze probeert op te gaan in de eenvoud en de schoonheid van het landschap en ze voor zichzelf een wereld schept die draagbaar is, de moeite waard is. Een prachtig kadertje in een gruwelijke wereld. Afgeschermd en ingekaderd.
Elvis Peeters is er met ‘De vlucht’ in geslaagd om een geloofwaardige, intrigerende verhaalwereld te scheppen waar je als lezer helemaal in kan opgaan. Je blijft aan de bladzijden gekluisterd en elk detail lijkt van belang. Alsof we, net als het hoofdpersonage, opnieuw leren te kijken. We volgen haar alledaagse routines, koffie op het terras van de Stop Bar, de kippen voederen, douchen, haar interacties met een handvol ‘locals’ (die evengoed enkel in haar hoofd zouden kunnen bestaan). Maar daarnaast zijn we ook getuige van een aantal dieperliggende rituelen en gebeurtenissen: een koe bevalt van een tweeling: één dood, één nog in leven, een tobbe wordt met water gevuld om te baden en ergens in de verte sterft schreeuwend een engel.
Via flashbacks komen we flarden uit het verleden te weten. De G8 in Genua, het Justitiepaleis, de opgeheven vuist. Maar dat verzet lijkt in Normandië uitgeblust. Omdat het water te hoog stond, de golven te wild waren? Vechten tegen de bierkaai. Rage against the machine. In deze roman trekt het hoofdpersonage zich terug uit een wereld waarin ze niets lijkt te kunnen veranderen. De dieren zijn benijdenswaardig in hun eenvoud. De merel zingt zonder plan, zonder partituur. Maar ook stil verzet is een vorm van verzet. ‘Wie niet strijdt, heeft al verloren’.
Elvis Peeters schreef met ‘De Vlucht’ geen frivool escapismeboekje, maar wel een relevante roman die de vinger aan de pols houdt, die aantoont hoe vaak we wegkijken of de ogen sluiten en die met een minzaam gebalde vuist oproept tot minder haat en meer liefde.
‘Wat betekent het leven als je niet kunt leven zoals het bedoeld is?’
‘Hoe is het dan bedoeld?’
‘Daar je eruit haalt wat erin zit.’
‘Wat zit er dan in?’
‘Dat je hart klopt en dat het niet alleen voor jezelf klopt. Een hart heb je ook altijd voor een ander. Een hart zonder een ander is een dood hart.’
‘Oekraïne’, zegt de radio. ‘Gaza’, zegt de radio. ‘Jemen’, zegt de radio.
Het naamloze ik-personage -'ze' in haar herinneringen- kan de gruwel, de weemoed en de alomtegenwoordige haat en dood in deze wereld niet langer verdragen. Simkaarten worden doorgeknipt en wanneer haar zieke moeder de geest geeft, zijn alle touwtjes plots los. Ze trekt de deur achter zich dicht en vertrekt. Zonder concreet plan. Haar fiets en de trein brengen haar naar een Normandische Cavée waar ze probeert op te gaan in de eenvoud en de schoonheid van het landschap en ze voor zichzelf een wereld schept die draagbaar is, de moeite waard is. Een prachtig kadertje in een gruwelijke wereld. Afgeschermd en ingekaderd.
Elvis Peeters is er met ‘De vlucht’ in geslaagd om een geloofwaardige, intrigerende verhaalwereld te scheppen waar je als lezer helemaal in kan opgaan. Je blijft aan de bladzijden gekluisterd en elk detail lijkt van belang. Alsof we, net als het hoofdpersonage, opnieuw leren te kijken. We volgen haar alledaagse routines, koffie op het terras van de Stop Bar, de kippen voederen, douchen, haar interacties met een handvol ‘locals’ (die evengoed enkel in haar hoofd zouden kunnen bestaan). Maar daarnaast zijn we ook getuige van een aantal dieperliggende rituelen en gebeurtenissen: een koe bevalt van een tweeling: één dood, één nog in leven, een tobbe wordt met water gevuld om te baden en ergens in de verte sterft schreeuwend een engel.
Via flashbacks komen we flarden uit het verleden te weten. De G8 in Genua, het Justitiepaleis, de opgeheven vuist. Maar dat verzet lijkt in Normandië uitgeblust. Omdat het water te hoog stond, de golven te wild waren? Vechten tegen de bierkaai. Rage against the machine. In deze roman trekt het hoofdpersonage zich terug uit een wereld waarin ze niets lijkt te kunnen veranderen. De dieren zijn benijdenswaardig in hun eenvoud. De merel zingt zonder plan, zonder partituur. Maar ook stil verzet is een vorm van verzet. ‘Wie niet strijdt, heeft al verloren’.
Elvis Peeters schreef met ‘De Vlucht’ geen frivool escapismeboekje, maar wel een relevante roman die de vinger aan de pols houdt, die aantoont hoe vaak we wegkijken of de ogen sluiten en die met een minzaam gebalde vuist oproept tot minder haat en meer liefde.
‘Wat betekent het leven als je niet kunt leven zoals het bedoeld is?’
‘Hoe is het dan bedoeld?’
‘Daar je eruit haalt wat erin zit.’
‘Wat zit er dan in?’
‘Dat je hart klopt en dat het niet alleen voor jezelf klopt. Een hart heb je ook altijd voor een ander. Een hart zonder een ander is een dood hart.’
October 9, 2025
Aanrader! Beklijvend en ontroerend.
November 2, 2025
Dit is uitgave twee van de nieuwe uitgeverij Weerwoord waaronder het schrijversduo Elvis Peeters samen met Erik Vlaminck hun schouders hebben gezet. Twee maal raak. De economisch-maatschappelijke waarden van de coöpratieve waarden van Weerwoord werd in Nachtlicht van Erik Vlaminck al onderschreven en in De Vlucht gebeurt dat ook.
Ze (heeft geen naam) ontvlucht Leuven en haar activisme rond bewapening, oorlog en klimaatproblemen. Normandië biedt de rust, stilte en natuur die ontzenuwt. Maar is dit de te maken keuze terwijl het oorlogs- en klimaatgeweld ongehinderd (?) voorgaat. Een beklemmende vraag die confronteert. Heftig.
Ze (heeft geen naam) ontvlucht Leuven en haar activisme rond bewapening, oorlog en klimaatproblemen. Normandië biedt de rust, stilte en natuur die ontzenuwt. Maar is dit de te maken keuze terwijl het oorlogs- en klimaatgeweld ongehinderd (?) voorgaat. Een beklemmende vraag die confronteert. Heftig.
November 13, 2025
Het hoofdpersonage in De vlucht vlucht naar Normandië. Ze heeft het gehad met de staat van de wereld en nadat haar moeder sterft heeft ze niemand meer om te blijven in Leuven. Terwijl ze daar een nieuw, rustig leven probeert op te bouwen, krijgen we als lezer haar verleden te weten. Ze streed voor een rechtvaardigere wereld, was een activist, was meerdere keren opgepakt, maar het heeft helemaal niets uitgehaald. Er wordt niets gedaan tegen de klimaatverandering. Niets tegen genocides. Alles blijft gewoon verder gaan. Wat heeft het dan nog voor nut?
In Normandië leert ze Hélène kennen die al snel veel voor haar begint te betekenen. Ze staart naar de koeien, fietst naar de bakker, neemt twee kippen en richt haar huis in. Elvis Peeters weet te beklemmen, weet sfeer te scheppen en duwt je met de neus op hoe het er met de wereld aan toe gaat.
Welke details in het leven waren me nog ontgaan omdat ik er geen aandacht voor had?
In Normandië leert ze Hélène kennen die al snel veel voor haar begint te betekenen. Ze staart naar de koeien, fietst naar de bakker, neemt twee kippen en richt haar huis in. Elvis Peeters weet te beklemmen, weet sfeer te scheppen en duwt je met de neus op hoe het er met de wereld aan toe gaat.
Welke details in het leven waren me nog ontgaan omdat ik er geen aandacht voor had?
December 16, 2025
***1/2
November 3, 2025
Puike geëngageerde romans schrijven die niet als het geëmmer van een derderangs zedenpreker klinken is een ambacht dat maar weinigen onder de knie hebben. Elvis Peeters, nom de plume van het koppel Jos Verlooy en Nicole Van Bael, toonde eerder al in boeken over ondermeer de maatschappelijke gevolgen van massa-immigratie en de ontwrichtende werking van jeugdig nihilisme hoe dit wel degelijk kan. In De vlucht, hun beste in jaren, laten ze een 44-jarige vrouw vraagtekens plaatsen bij dat engagement. Is het sop de kool wel waard, vraagt ze zich af, en dus vertrekt ze naar een dorp in Normandië om er als een koe in een kudde te gaan leven. Idyllisch zou je het kunnen noemen, ware het niet dat de realiteit alsnog op cynische wijze binnensijpelt.
November 19, 2025
Velen bekruipt het gevoel dat ze moet (weg)vluchten bij de confrontatie met al het geweld en de onwil waaover we vandaag lezen. Elke dag Kommer en Kwel! Je zou voor minder de neiging hebben om weg te vluchten. In negatie, in een droomwereld, naar een ander land, . . .
Dat is wat de ik-persoon in dit boek ook doet.
Dikwijls gebeurt dit in de filosofie 'après nous le déluge' of 'na ons trekken ze de leer op'
Alleen helpt dat zeker niet!
Dit alles in een soms poëtische taal
Een beklijvende en ontroerende roman
Een Aanrader!
Dat is wat de ik-persoon in dit boek ook doet.
Dikwijls gebeurt dit in de filosofie 'après nous le déluge' of 'na ons trekken ze de leer op'
Alleen helpt dat zeker niet!
Dit alles in een soms poëtische taal
Een beklijvende en ontroerende roman
Een Aanrader!
December 19, 2025
Tgoh… Zo moeilijk om dit te beoordelen. Het gaat voor mij gewoon niet goed genoeg over het thema van vluchteling zijn. Het is - als ik dan uiteindelijk het nawoord las - zelfs Westers pretentieus van de auteur(s) om de beschreven situaties in verband te brengen met ontheemding. Dit is een vrouw die in een aflevering van Ik Vertrek zou kunnen zitten, geen slachtoffer. Maak daar toch niet zomaar een connectie met oorlog en migratie mee, dat is gewoon raar. Het einde maakt het dan zowat duidelijk waarom, maar dat is boerenbedrog.
December 23, 2025
mooi, herkenbaar bij momenten en een boek van deze tijdsgeest
Displaying 1 - 12 of 12 reviews