De vlucht

by Elvis Peeters

Ze kan er niet meer tegen: de beelden uit weer een nieuwe oorlog, het nieuws van een volgende klimaatramp, de alomtegenwoordige onverschilligheid voor de dood.
Ze ontvlucht haar leven in Leuven en verruilt dat impulsief voor de ogenschijnlijke eenvoud van het Normandische landschap. Boom na boom, struik na struik, vogel na vogel leert ze opnieuw kijken.

Bevredigt wat ze daar opbouwt meer dan wat ze de rug toekeert? Een oude piano, een paar kippen en de kalmte van koeien bepalen mee het antwoord.

Genres: Roman, Fiction

184 pages, Paperback

Published October 8, 2025

About the author

Elvis Peeters, pseudoniem van Jos Verlooy, is een Vlaamse zanger en schrijver.

Elvis Peeters in de Nederlandstalige Wikipedia

Elvis Peeters bij "Schrijversgewijs"


Elvis Peeters, pseudonym of Jos Verlooy, is a Flemish singer and writer.

Reviews

[Gert De Bie · Rating 5 out of 5]

In alle objectiviteit kan ik zeggen dat Elvis Peeters een indrukwekkende roman toevoegden aan hun oeuvre.
De vlucht vertelt over een naamloos hoofdpersonage dat, nadat ze weer beelden over oorlog en gruwel op het nieuws voorgeschoteld kreeg, besluit af te haken. Ondanks een verleden vol activisme en engagement, ziet ze - na het overlijden van haar moeder - geen manier meer om zich tot de wereld te verhouden en vlucht ze weg. In Normandië wordt ze verliefd op het landschap en leert ze opnieuw naar die wereld te kijken. Kan je de maatschappij verlaten en de wereld negeren? Dat is de centrale vraag in De vlucht.
De roman is geschreven in haarfijne, uitgepuurde taal en strak, bijna ritmisch opgebouwd en van alle overbodige franje ontdaan.
Elvis Peeters schrijft heldere en schone zinnen, blikt terug op het verleden om de keuzes van het hoofdpersonages te kaderen en gaat mee op zoek naar mogelijke antwoorden, of nog meer vragen.
Sterk staaltje literatuur!

[Karel-Willem Delrue · Rating 4 out of 5]

Afgeschermd

‘Oekraïne’, zegt de radio. ‘Gaza’, zegt de radio. ‘Jemen’, zegt de radio.

Het naamloze ik-personage -'ze' in haar herinneringen- kan de gruwel, de weemoed en de alomtegenwoordige haat en dood in deze wereld niet langer verdragen. Simkaarten worden doorgeknipt en wanneer haar zieke moeder de geest geeft, zijn alle touwtjes plots los. Ze trekt de deur achter zich dicht en vertrekt. Zonder concreet plan. Haar fiets en de trein brengen haar naar een Normandische Cavée waar ze probeert op te gaan in de eenvoud en de schoonheid van het landschap en ze voor zichzelf een wereld schept die draagbaar is, de moeite waard is. Een prachtig kadertje in een gruwelijke wereld. Afgeschermd en ingekaderd.

Elvis Peeters is er met ‘De vlucht’ in geslaagd om een geloofwaardige, intrigerende verhaalwereld te scheppen waar je als lezer helemaal in kan opgaan. Je blijft aan de bladzijden gekluisterd en elk detail lijkt van belang. Alsof we, net als het hoofdpersonage, opnieuw leren te kijken. We volgen haar alledaagse routines, koffie op het terras van de Stop Bar, de kippen voederen, douchen, haar interacties met een handvol ‘locals’ (die evengoed enkel in haar hoofd zouden kunnen bestaan). Maar daarnaast zijn we ook getuige van een aantal dieperliggende rituelen en gebeurtenissen: een koe bevalt van een tweeling: één dood, één nog in leven, een tobbe wordt met water gevuld om te baden en ergens in de verte sterft schreeuwend een engel.

Via flashbacks komen we flarden uit het verleden te weten. De G8 in Genua, het Justitiepaleis, de opgeheven vuist. Maar dat verzet lijkt in Normandië uitgeblust. Omdat het water te hoog stond, de golven te wild waren? Vechten tegen de bierkaai. Rage against the machine. In deze roman trekt het hoofdpersonage zich terug uit een wereld waarin ze niets lijkt te kunnen veranderen. De dieren zijn benijdenswaardig in hun eenvoud. De merel zingt zonder plan, zonder partituur. Maar ook stil verzet is een vorm van verzet. ‘Wie niet strijdt, heeft al verloren’.

Elvis Peeters schreef met ‘De Vlucht’ geen frivool escapismeboekje, maar wel een relevante roman die de vinger aan de pols houdt, die aantoont hoe vaak we wegkijken of de ogen sluiten en die met een minzaam gebalde vuist oproept tot minder haat en meer liefde.

‘Wat betekent het leven als je niet kunt leven zoals het bedoeld is?’
‘Hoe is het dan bedoeld?’
‘Daar je eruit haalt wat erin zit.’
‘Wat zit er dan in?’
‘Dat je hart klopt en dat het niet alleen voor jezelf klopt. Een hart heb je ook altijd voor een ander. Een hart zonder een ander is een dood hart.’

[Geert van Rooijen · Rating 4 out of 5]

Het schrijversduo Elvis Peeters blijft onrustmakende boeken schrijven. “Wij” blijft de kroon spannen, maar ook “De vlucht” legt je als lezer het vuur aan de schenen. Wat doe je als lezer als je meevoelt met het hoofdpersonage dat na een half leven van protest, engagement, boos maken, actievoeren, merkt dat het niks oplevert. Ze doet alles goed, ze verdient het om gehoord te worden, al was het maar omdat zij zich wel lijkt te bekommeren om klimaat en oorlogsslachtoffers,… Maar ze besluit te stoppen en natuurlijk neem je haar dat niet kwalijk. Maar wat dan lijken ook de auteurs zich af te vragen. Kan je wegkijken en elders in een gat in Normandië aarden? Er komt geen antwoord in de eerste epiloog in lange tijd die er wel toe doet. Zelfs niet in het nawoord. Sterker nog dat pookt het vuur nog wat op, zodat je schenen onaangenaam gaan jeuken.

[Hanne Puype · Rating 5 out of 5]

Het hoofdpersonage in De vlucht vlucht naar Normandië. Ze heeft het gehad met de staat van de wereld en nadat haar moeder sterft heeft ze niemand meer om te blijven in Leuven. Terwijl ze daar een nieuw, rustig leven probeert op te bouwen, krijgen we als lezer haar verleden te weten. Ze streed voor een rechtvaardigere wereld, was een activist, was meerdere keren opgepakt, maar het heeft helemaal niets uitgehaald. Er wordt niets gedaan tegen de klimaatverandering. Niets tegen genocides. Alles blijft gewoon verder gaan. Wat heeft het dan nog voor nut?

In Normandië leert ze Hélène kennen die al snel veel voor haar begint te betekenen. Ze staart naar de koeien, fietst naar de bakker, neemt twee kippen en richt haar huis in. Elvis Peeters weet te beklemmen, weet sfeer te scheppen en duwt je met de neus op hoe het er met de wereld aan toe gaat.

Welke details in het leven waren me nog ontgaan omdat ik er geen aandacht voor had?

[Herman · Rating 4 out of 5]

***1/2

[Gijs Hollebosch · Rating 2 out of 5]

Een korte roman, in te delen onder klimaatfictie. Een sterke passage is wanneer het hoofdpersonage, een vrouw zonder naam die naar Frankrijk vluchtte en nu ergens in een vallei woont, vertelt over hoe ze Dies Irae eigenlijk niet kan zingen, maar dat toch ooit deed tijdens een klimaatbetoging terwijl een heel orkest dat ook live speelde. De politie greep pas in nadat de laatste noot weerklonk. Of het ooit zo plaatsvond weet ik niet, er zitten wel wat verwijzingen naar echte gebeurtenissen in het boek, maar ze worden niet bij naam genoemd. Die vaagheid stoort me het meest aan dit boek. Maar er zitten zeker goede vondsten in. Na het lezen luisterde ik naar Dies Irae. Net zoals het boek word je er niet vrolijk van. En net zoals het boek begint het stuk goed, maar dan raakt het me na een paar minuten wel kwijt. Ik vloek wellicht in de kerk, sorry daarvoor. Toch een leuke quote gevonden in dit boek, eentje over de talige mens.

Enkel de mens wijzigt voortdurend zijn taal. Wij hebben permanente nood aan nieuwe woorden, begrippen. Om de haverklap willen wij de wereld hertekenen. Onophoudelijk willen wij alles benoemen. (p.80)

[Lode · Rating 5 out of 5]

Aanrader! Beklijvend en ontroerend.

[Ferre Wyckmans · Rating 5 out of 5]

Dit is uitgave twee van de nieuwe uitgeverij Weerwoord waaronder het schrijversduo Elvis Peeters samen met Erik Vlaminck hun schouders hebben gezet. Twee maal raak. De economisch-maatschappelijke waarden van de coöpratieve waarden van Weerwoord werd in Nachtlicht van Erik Vlaminck al onderschreven en in De Vlucht gebeurt dat ook.
Ze (heeft geen naam) ontvlucht Leuven en haar activisme rond bewapening, oorlog en klimaatproblemen. Normandië biedt de rust, stilte en natuur die ontzenuwt. Maar is dit de te maken keuze terwijl het oorlogs- en klimaatgeweld ongehinderd (?) voorgaat. Een beklemmende vraag die confronteert. Heftig.

[Regine Pels · Rating 4 out of 5]

Prachtig geschreven boek over de besognes van leven in de hedendaagse wereld. Een wereld die op veel vlakken onder druk staat. Een wereld waarin door de media alles breed uitgesmeerd wordt. De gedachten, acties en het proberen omgaan met de massale ellende in de wereld, van het hoofdpersonage zullen ieder van ons bekend voorkomen. Maar helpt "vluchten" naar rust? Nee dus, want zelfs op rustige plekken leeft eenieder zijn leven, met kleine en grote zorgen.
Op dit vlak is het zelfs een ietwat filosofisch oeuvre. Echt een aanrader!

[Leesroes · Rating 4 out of 5]

Het boek vertelt over een vrouw die een burgerlijk leven leidt (en lijdt) en moeite ervaart met het omgaan met onrecht, ongelijkheid en oorlogen. Ze verlaat de stad Leuven en trekt zich terug op zichzelf om innerlijke rust te ervaren.

Het boek heeft een verzorgde en mooie schrijfstijl, een gegeven dat ik erg waardeer. Ik diende echter te wennen aan de vertelstructuur met zeer korte hoofdstukken, verschillende perspectieven en gedachtes. Het is ook pas op het einde van het verhaal dat ik snapte waar de schrijvers heen wilden én dat ik besefte wat voor een krachtig boek dit is! Ik las over het simpele leven en toch voelde je steeds de rauwheid ervan doorschemeren. Linken met de absurde realiteit waarmee we dagelijks geconfronteerd worden, werden gelegd met de vlucht in een naïef burgelijk bestaan van het personage. Op de laatste pagina maken de schrijvers komaf met het dromen over een wereld die helaas niet bestaat. Dit boek is niet zomaar een verhaal, het is een confronterend werk op een nuchtere manier weergegeven,  zonder tierelantijnen. Een sterk werk!

[Michelle Weijers · Rating 3 out of 5]

‘hoe het mogelijk is, en hoe het kan gebeuren, dat zoveel mensen, zo veel dorpen, zoveel steden, zo veel volken soms één tiran verdragen die geen andere macht heeft dan die zij hem zelf geven’. Om zich daarvan te ontdoen, merkt hij op, hoeft men zo’n overheerser ‘niets af te nemen, alleen maar hem niets meer te geven’. Dat inzicht is ons dus al vijfhonderd jaar bekend.

[Veronique Nolens · Rating 3 out of 5]

3,5 ⭐️

[Dana · Rating 3 out of 5]

3.25

[Bart · Rating 4 out of 5]

4,5

[Kenneth Gijsel · Rating 5 out of 5]

Opnieuw een prachtig boek van mijn favoriete schrijverskoppel. Zoals we van Elvis Peeters gewend zijn, staat er geen woord te veel. Maar waar hun eerdere werk het moraliserende vingertje schuwde, is dat nu wel van de partij. Terecht overigens, eens is de emmer van verontwaardiging vol.

[Bart Michiels · Rating 2 out of 5]

Tgoh… Zo moeilijk om dit te beoordelen. Het gaat voor mij gewoon niet goed genoeg over het thema van vluchteling zijn. Het is - als ik dan uiteindelijk het nawoord las - zelfs Westers pretentieus van de auteur(s) om de beschreven situaties in verband te brengen met ontheemding. Dit is een vrouw die in een aflevering van Ik Vertrek zou kunnen zitten, geen slachtoffer. Maak daar toch niet zomaar een connectie met oorlog en migratie mee, dat is gewoon raar. Het einde maakt het dan zowat duidelijk waarom, maar dat is boerenbedrog.

[Christine Bonheure · Rating 4 out of 5]

Na de dood van haar moeder wisselt een naamloze vrouw Leuven in voor het platteland van Normandië. Ze werkte haar hele leven voor een ngo, vocht geëngageerd voor het klimaat en probeerde de politiek wakker te schudden. En wat heeft het opgeleverd? Gaza bloedt. Voor de G8 tellen alleen maar centen. En ook Trump zweeft als een kwaadaardige geest over de pagina's, samen met de vraag: hoe stemt een mens zo’n creatuur in het zadel, en blijft er dan nog gewoon bij staan kijken ook? Elvis Peeters schrijft geen activistisch pamflet, het koppel schrijft literatuur. Elke zin staat op zijn plaats en er is geen woord te veel. Klimaatroman, tijdsdocument én zoektocht naar zingeving, zonder dat het kraakt onder het gewicht. Het hoofdpersonage vraagt zichzelf af: “Heeft mijn leven ook maar één steen verlegd?”. Die vraag komt harder binnen dan verwacht. Sterk boek.

[Marnix Verplancke · Rating 4 out of 5]

Puike geëngageerde romans schrijven die niet als het geëmmer van een derderangs zedenpreker klinken is een ambacht dat maar weinigen onder de knie hebben. Elvis Peeters, nom de plume van het koppel Jos Verlooy en Nicole Van Bael, toonde eerder al in boeken over ondermeer de maatschappelijke gevolgen van massa-immigratie en de ontwrichtende werking van jeugdig nihilisme hoe dit wel degelijk kan. In De vlucht, hun beste in jaren, laten ze een 44-jarige vrouw vraagtekens plaatsen bij dat engagement. Is het sop de kool wel waard, vraagt ze zich af, en dus vertrekt ze naar een dorp in Normandië om er als een koe in een kudde te gaan leven. Idyllisch zou je het kunnen noemen, ware het niet dat de realiteit alsnog op cynische wijze binnensijpelt.

[Paul · Rating 5 out of 5]

Velen bekruipt het gevoel dat ze moet (weg)vluchten bij de confrontatie met al het geweld en de onwil waaover we vandaag lezen. Elke dag Kommer en Kwel! Je zou voor minder de neiging hebben om weg te vluchten. In negatie, in een droomwereld, naar een ander land, . . .
Dat is wat de ik-persoon in dit boek ook doet.
Dikwijls gebeurt dit in de filosofie 'après nous le déluge' of 'na ons trekken ze de leer op'
Alleen helpt dat zeker niet!
Dit alles in een soms poëtische taal
Een beklijvende en ontroerende roman
Een Aanrader!

[Anne Vokurka · Rating 4 out of 5]

Heeft me geraakt. Een manifest zonder het aan je op te dringen, je krijgt de ruimte het zelf te bedenken. Wat te doen met de onmacht van een wereld die kapot gaat, waar je in je eentje niets aan verandert? Helpt het om naar het platteland te verhuizen, te genieten van de natuur, kippen en koeien die je schoonheid tonen?

[Kim · Rating 4 out of 5]

mooi, herkenbaar bij momenten en een boek van deze tijdsgeest

[Geurt · Rating 5 out of 5]

Zo mooi .Zo begrijpelijk om te vluchten voor alle narigheid.

[Patrick Raets · Rating 3 out of 5]

3,5 sterren

[Ann · Rating 2 out of 5]

2,5 sterren

[Stijn Vercamer · Rating 4 out of 5]

Eigenlijk 3.5 ster, maar omdat ik het in 1 ruk heb uitgelezen, rond ik af naar boven.

[Ingrid · Rating 3 out of 5]

3.5 sterren

[Bruno · Rating 3 out of 5]

Ik heb eigenlijk niets te vertellen over dit boek. Het was niet slecht, het was niet overdonderend. Het miste wat focus, en bleef daardoor zeer anoniem.

Euh ja. Meer heb ik niet.

[Sophie · Rating 4 out of 5]

Soms poëtisch, soms activistisch. De korte hoofdstukken maken het fragmentarisch en dat maakt het verhaal sterker. Er zit stof in om over na te denken.

[Lieve Snellings · Rating 5 out of 5]

Een van de beste boeken die ik las. Zo mooi geschreven