Մաշկացավ

by Jean-Chat (Hovhannes) Tekgyozyan, Ժան-Շա (Հովհաննես) Թեքգյոզյան

«Մաշկացավ» վեպը, ժամանակակից պատմություն է… Ավելի ճիշտ` «Մաշկացավը» անտիվեպ է, որը ներկայացնում է նույն պատմության տարբեր պատառիկները, տարբեր տեսանկյունից, տարբեր հերոսների աչքերով, իրականության տարբեր ըմբռնումներով: Առաջին հատվածը, որը պատմում է Ար ...յանը պոստմոդեռնիստական ընդհանրացումներով հետարդիական վիճակ է, որտեղ հերոսները ապրում են դիակի տեսք ունեցող Երևանում: Երկրորդ հատվածը պատմում է Կատուն: Այս հատվածում կերպարները անէանում են և գլխավոր գործող անձը տեքստն է դառնում: Երրորդ հատվածը պատմում է առաջին երկու հատվածներում գրեթե աննշան, էպիզոդիկ մի կերպար` Հռոմեական աստծո կիսադեմով երիտասարդը, որի աշխարհայացքում տեքստը աղճատվում` տեղ-տեղ 3D-ին, տեղ տեղ 5D-ին հատուկ զգացողություններ է ձեռք բերում: «Մաշկացավը» անտիվեպը իրականությունը վավերացնելու միտում ունի, սակայն, երևանյան վավերականությունը դիտվում է տարբեր տեսանկյուններից, միաժամանակ` ներսից, գլխավորապես տուրք տալով խոշոր պլանին: Անտիվեպը ջարդում է դասկան վեպի կոնստրուկցիաները, չունենալով` բացառիկ լինելու հավակնոտություն: Սա քաղաքի ներսում, շուրջը և մանրադիտակի տակ հայտնված դիտարկումներ են. Շաղախված տրագիկա-հումորային, հետարդիական աբսուրդի, քաղաքական ֆոլկլորի, քաղաքացիական ցավի և մարդկային խորը զգացմունքների շաղախով:

168 pages, Paperback

Published January 1, 2013

About the author

Jean-Chat (Hovhannes) Tekgyozyan is a writer and playwright. He has become known for his first novel Fleeting City published in 2012. He has previously published two collections of short stories, Wooden Shirt and Glass Sun, as well as essays on theater and cinema in The Doublesex Theater collection. His plays Metastasis and Non-People were staged by independent theaters in Armenia. In 2012 Metastasis was also presented at the Forum of the Chekhov International Theater Festival. His second novel Skin Pain was awarded with Orange Book Prize in 2012. Currently Tekgyozyan lives in Strasburg, France and works on his new novel Third Sex.

Reviews

[Siranush · Rating 1 out of 5]

էս ի՜նչ ահավոր էր: Մտածում եմ՝ էդ որ Օրանժի մրցանակ ա ստացել, կարո՞ղ ա՝ ոսկե ազնվամորու պես ա էդ մրցանակը: Հուսով եմ՝ հա:

[Ruby Rue · Rating 1 out of 5]

Մեռնելով կեսը կարդացի: Հերիք չի շատ վատն էր, դեռ մի բան էլ ահավոր տառասխալներով ու կետադրական սխալներով էր գրված (նախնական տարբերակն եմ կարդացել` Օրանժի մրցույթին ուղարկված):

[Nane Dadalyan · Rating 3 out of 5]

Տիգրանի մասը դուրս եկավ միայն,մնացածը ուղղակի կրկնություն էր: Կարծում եմ`հեղինակը պարզապես չի կարողացել ուրիշ մարդ երևալ: Եթե սկբում Կատվի մասը կարդայի,Կատվինը դուրս կգար,իրենը ավելի շատ զգացական մակարդակի վրա էր: Ես դեմ չեմ ոճային կոպտությանը, բայց տվյալ դեպքում արհեստականորեն շատ էր, հեղինակը փորձել էր ազատության իլլյուզիա ստեղծել: