ล่าทรชน คนอันตราย เล่ม 2

Dangerous Personality #2

by Mu Gua Huang, 木瓜黄, มู่กวาหวง

คดีลักพาตัวเด็กเมื่อสิบปีก่อน ฤดูหนาวปีนั้น

มีเด็กที่รอดชีวิตเพียงสองคน… กับคำพูดในวาระสุดท้ายของฆาตกรก่อนถูกประหาร ‘พวกแกฆ่าฉันไม่ได้ พวกแกจับฉันไม่ได้หรอก’

’...เขาอ่านใจเซี่ยหลินไม่ได้‘

ฉือชิง นักแสดงตัวประกอบผู้มีปัญหาทางจิต หวาดกลัวเชื้อโรค ทว่ากลับสามารถอ่านใจคนได้ผ่านการสัมผัส ยกเว้น…เซี่ยหลิน— อดีตที่ปรึกษาคดีอาชญากรรม ที่ถูกปลดเนื่องจากผลประเมินทางจิตวิทยาระบุว่าเขาเข้าใจจิตใจฆาตกรมากเกินไปจนเข้าขั้นอันตราย และไม่มีใครสามารถควบคุมเขาได้

จากจุดเริ่มต้นอย่างคดีฆ่าแมวธรรมดาๆ สู่คดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญที่เกิดขึ้นรอบตัวพวกเขาอย่างมีนัยยะ

เงามืดในอดีตที่คืบคลานกลับมา เมื่อสิ่งที่ฆาตกรลักพาตัวเคยพูดไว้เป็นความจริง!

320 pages, Paperback

Published September 1, 2025

About the author

Associated Names:
* Mu Gua Huang (English)
* 木瓜黄 (Chinese)
* มู่กวาหวง (Thai)
* Mộc Qua Hoàng (Vietnamese)

Reviews

[Pandan · Rating 4 out of 5]

เกือบหักเหลือสามดาวแล้วแต่คสพ.พระนายทำเอาฮ็อบมากจนต้องเพิ่มดาวให้ 5555

คดีในเล่มนี้ยังคงธรรมดาเหมือนเดิม ไม่ได้สลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนใดๆ จนสงสัยว่ามันจะมาเวย์นี้จนจบเลยเหรอ ตอนแรกคาดหวังให้มีคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ไขไม่ออก หรืออาชญากรตัวเป้งที่ความสามารถสูสีกับพระนาย แต่ก็ไม่มี พาให้พาร์ทสืบสวนกร่อยไปนิด

ต่อให้พระนายได้ซีนโชว์ฝีมือมันก็ไม่ได้รู้สึกตื่นตาตื่นใจ เพราะขาดคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ ให้วัดฝีมือกับพวกอาชญากรมือสมัครเล่นไก่กาอาราเล่พวกนี้ก็ไม่ต่างจากการล็อกมง แถมนายเอกยังมีสูตรโกงสกิลอ่านใจอีก เอาไรไปสู้ก่อน 55555

แต่เคมีพระนายอร่อยถูกใจจริงอันนี้ไม่ปฏิเสธ เรียกว่าเป็นตัวแบกในเล่มนี้เลยก็ได้ ชอบนิสัยหมาหยอกไก่ (หยอกแมว?) ของพระเอกมาก (หลักๆ คือชอบคาร์เซี่ยหลิน 555) วิธีหยอดก็แพรวพราวใช่ย่อย อย่างพฤติกรรมชอบแซวเรื่องโรคกลัวเชื้อโรคของนายเอกนี่ชอบมาแบบจังหวะชาวบ้านมาก แวบแรกคือกวนตีน แวบสองก็ยังกวนตีน แวบสามถึงเริ่มเอ๊ะว่า อ้าว ไอ้หมอนี่มันเป็นคนดี (ที่แอบห่วงใยเขา แต่แค่แหย่เก่งไปหน่อย) นี่หว่า 5555 แล้วพ่อคุณเซี่ยไหลเก่งเหมือนมีสถานะเป็นของเหลว แทรกตัวเข้าไปในชีวิตเขาได้แนบเนียนมาก

ส่วนฉือชิงคือคนดีที่พฤติกรรมอาชญากร 55555 ไม่รู้ตีความเกินไปมั้ย แต่แอบรู้สึกว่าเหมือนเขาอยู่บน autistic spectrum หน่อยๆ ปะ ไม่ค่อยรู้ social cues โผงผางขวานผ่าซาก ถ้าสนใจเรื่องไหนก็จะโฟกัสเรื่องเดียวหนักมาก (นี่ไม่รู้ว่าสังคมจีน handle เรื่องพวกนี้ยังไง แต่ก็ไม่เคยเจอเรื่องไหนที่พูดตรงๆ ว่าตัวละครเป็นออทิสติกเลยแฮะ ต่างจากทางตะวันตกพอสมควรเลย)

[Bunnyb · Rating 4 out of 5]

เล่ม 2 ช่วงประมาณ 60% แรกของเล่มเป็นคดีสาวโสดอยู่ตัวคนเดียวถูกฆ่า (ต่อมาจากเล่มแรก)
บังเอิญเป้าหมายคนที่ 3 ของฆาตกรอยู่ชั้นล่างห้องของฉือชิง เป็นผู้หญิงนิสัยดี ทำงานร้านขายขนม
ฉือชิงกับเซี่ยหลินกำลังสืบคดีอยู่ เลยถือว่าผู้หญิงคนนี้โชคดีไป แต่พูดถึงคดีที่สองนี้ก็ไม่ได้ตื่นเต้นเท่าไหร่

คดีต่อมาเกี่ยวกับดาราสาวชื่อ "อินหวั่นหรู" แต่ยังไม่แน่ใจว่าเรื่องเป็นยังไง
คดีเริ่มจากปาปารัสซี่คนนึงตกตึก แล้วอีกไม่นานปาปารัสซี่อีกคนก็โดนตามฆ่า
ฉือชิงกับเซี่ยหลินไปมีเอี่ยวอีกแล้ว (เข้าไปอยู่ในทุกที่ที่มีคดีจริงๆ 😂
สองคนนี้ต้องให้ปากคำบ่อยจนเพื่อนสนิทฉือชิงที่เป็นตำรวจบอกว่าจะไม่มีที่เก็บคำให้การแล้ว)

คดีที่สามค่อยมีความตื่นเต้นหน่อย เพราะเซี่ยหลินเอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อฆาตกร
เค้ารู้ว่ามันอันตราย ไม่อยากให้ฉือชิงมามีส่วนร่วมด้วย อุตส่าห์จะแว้บออกจากที่พักตั้งแต่เช้าตรู่
ปรากฏว่าฉือชิงยืนรออยู่หน้าลิฟท์ก่อนแล้ว ไดอาล็อกช่วงท้ายๆ เล่มของสองคนนี้ตลกมาก
ฉือชิงเริ่มมีความรู้สึก "ห่วง" เซี่ยหลินบ้างแล้ว จากก่อนหน้านี้ที่ไม่เคยรู้จักความรู้สึก
แต่เค้ารู้ว่าเซี่ยหลินดีกับเค้ามาก ยอมให้เค้าไปขอความช่วยเหลือที่บ้านตอนดึกๆ หลายครั้ง
จับมือฉือชิงเวลาอยู่ข้างนอก คอยกันไม่ให้คนอื่นเข้าใกล้ฉือชิงเกินไป ฯลฯ
เรียกว่าความสัมพันธ์คืบหน้าไปเยอะเลย แต่ถึงอย่างนั้นฉือชิงก็ยังไม่ยอมบอกเซี่ยหลินซักทีว่าเค้าได้ยินความคิดของคนอื่น
หวังว่าเล่ม 3 เซี่ยหลินจะรู้ความจริงซักที

ป.ล. ในเล่มนี้เขียนชัดๆ แล้วว่า 10 ปีก่อน ตอนที่มีคดีเด็กเรียนเก่งถูกลักพาตัวไปหลายคน
นอกจากเซี่ยหลินที่ถูกลักพาตัวไป (แล้วพี่ชายตามไปช่วยจนตายในเหตุการณ์ครั้งนั้น) ฉือชิงก็เป็นหนึ่งในเด็กที่ถูกลักพาตัวไปเหมือนกันจนส่งผลกับทางร่างกายและจิตใจ ทำให้เค้าได้ยินความคิดคนอื่น แล้วก็เฉลยด้วยว่าฉือชิงเคยฟ้องร้องอา
ที่จ้องจะฮุบสมบัติของพ่อแม่เค้าที่เสียชีวิตไปแล้ว เพราะฉะนั้นที่ฉือชิงแทบไม่มีงานแสดงเลย แต่ใช้ชีวิตอยู่ได้แบบไม่ได้ลำบากก็น่าจะมาจากเงินที่ฟ้องร้องคืนมาจากอาเค้านี่แหละค่ะ

[เจ้าหมีขาว · Rating 4 out of 5]

ชอบการเล่าเรื่องของคดีหนึ่งในเล่ม 2 เกี่ยวกับประเด็นผญ.ที่พักอยู่คนเดียว แล้วมีสิทธิจะโดนโรคจิตบุกรุกห้อง ตัวเอกทั้งสองคนก็เข้าเตือน เพราะนายเอกอ่านใจคนได้ แล้วรู้อะไรมาบ้างอย่าง แต่เข้าไปเตือนในลักษณะที่ผิดโคตรๆ บอกว่าคุณมีสิทธิโดนฆ่า เป็นเหยื่อรายต่อไป เคยคิดมั้ยว่ามีคนบุกห้องคุณ นอนกอดคุณทุกคืน ไปด้อมๆ มองหน้าห้องผญ. ตอนดึก ฯลฯ

รู้ว่าเป็นห่วง หวังดี แต่นี่เป็นผญ. ในเรื่องก็กลัวค่ะ มันเลยทำให้เห็นว่าสำหรับมุมมองคนปกติในเรื่อง ทั้งตัวพระเอก นายเอกเป็นคนที่มีความอันตรายอยู่ในตัว ในเชิง negative แต่ดันเป็นที่ปรึกษากรมตำรวจทั้งคู่ นิสัยกับอาชีพการงานคอนทราสกันพอสมควร

แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ค่อยชอบนิสัยฉือชิงแหะ รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่นิสัยขว้างโลกแล้วก็พูดจาขวานผาซากไปหน่อย ในบ้างครั้งเราเลือกที่จะพูดจากับคนอื่นด้วยคำพูดที่ดีกว่านี้ได้ ถ้าตลค.ตัวนี้มีการพัฒนาในเล่มหลังๆ น่าจะดี