ล่าทรชน คนอันตราย เล่ม 2

Dangerous Personality #2

by Mu Gua Huang, 木瓜黄, มู่กวาหวง

คดีลักพาตัวเด็กเมื่อสิบปีก่อน ฤดูหนาวปีนั้น

มีเด็กที่รอดชีวิตเพียงสองคน… กับคำพูดในวาระสุดท้ายของฆาตกรก่อนถูกประหาร ‘พวกแกฆ่าฉันไม่ได้ พวกแกจับฉันไม่ได้หรอก’

’...เขาอ่านใจเซี่ยหลินไม่ได้‘

ฉือชิง นักแสดงตัวประกอบผู้มีปัญหาทางจิต หวาดกลัวเชื้อโรค ทว่ากลับสามารถอ่านใจคนได้ผ่านการสัมผัส ยกเว้น…เซี่ยหลิน— อดีตที่ปรึกษาคดีอาชญากรรม ที่ถูกปลดเนื่องจากผลประเมินทางจิตวิทยาระบุว่าเขาเข้าใจจิตใจฆาตกรมากเกินไปจนเข้าขั้นอันตราย และไม่มีใครสามารถควบคุมเขาได้

จากจุดเริ่มต้นอย่างคดีฆ่าแมวธรรมดาๆ สู่คดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญที่เกิดขึ้นรอบตัวพวกเขาอย่างมีนัยยะ

เงามืดในอดีตที่คืบคลานกลับมา เมื่อสิ่งที่ฆาตกรลักพาตัวเคยพูดไว้เป็นความจริง!

320 pages, Paperback

Published September 1, 2025

About the author

Associated Names:
* Mu Gua Huang (English)
* 木瓜黄 (Chinese)
* มู่กวาหวง (Thai)
* Mộc Qua Hoàng (Vietnamese)

Reviews

[Pandan · Rating 4 out of 5]

เกือบหักเหลือสามดาวแล้วแต่คสพ.พระนายทำเอาฮ็อบมากจนต้องเพิ่มดาวให้ 5555

คดีในเล่มนี้ยังคงธรรมดาเหมือนเดิม ไม่ได้สลับซับซ้อนซ่อนเงื่อนใดๆ จนสงสัยว่ามันจะมาเวย์นี้จนจบเลยเหรอ ตอนแรกคาดหวังให้มีคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่ไขไม่ออก หรืออาชญากรตัวเป้งที่ความสามารถสูสีกับพระนาย แต่ก็ไม่มี พาให้พาร์ทสืบสวนกร่อยไปนิด

ต่อให้พระนายได้ซีนโชว์ฝีมือมันก็ไม่ได้รู้สึกตื่นตาตื่นใจ เพราะขาดคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ ให้วัดฝีมือกับพวกอาชญากรมือสมัครเล่นไก่กาอาราเล่พวกนี้ก็ไม่ต่างจากการล็อกมง แถมนายเอกยังมีสูตรโกงสกิลอ่านใจอีก เอาไรไปสู้ก่อน 55555

แต่เคมีพระนายอร่อยถูกใจจริงอันนี้ไม่ปฏิเสธ เรียกว่าเป็นตัวแบกในเล่มนี้เลยก็ได้ ชอบนิสัยหมาหยอกไก่ (หยอกแมว?) ของพระเอกมาก (หลักๆ คือชอบคาร์เซี่ยหลิน 555) วิธีหยอดก็แพรวพราวใช่ย่อย อย่างพฤติกรรมชอบแซวเรื่องโรคกลัวเชื้อโรคของนายเอกนี่ชอบมาแบบจังหวะชาวบ้านมาก แวบแรกคือกวนตีน แวบสองก็ยังกวนตีน แวบสามถึงเริ่มเอ๊ะว่า อ้าว ไอ้หมอนี่มันเป็นคนดี (ที่แอบห่วงใยเขา แต่แค่แหย่เก่งไปหน่อย) นี่หว่า 5555 แล้วพ่อคุณเซี่ยไหลเก่งเหมือนมีสถานะเป็นของเหลว แทรกตัวเข้าไปในชีวิตเขาได้แนบเนียนมาก

ส่วนฉือชิงคือคนดีที่พฤติกรรมอาชญากร 55555 ไม่รู้ตีความเกินไปมั้ย แต่แอบรู้สึกว่าเหมือนเขาอยู่บน autistic spectrum หน่อยๆ ปะ ไม่ค่อยรู้ social cues โผงผางขวานผ่าซาก ถ้าสนใจเรื่องไหนก็จะโฟกัสเรื่องเดียวหนักมาก (นี่ไม่รู้ว่าสังคมจีน handle เรื่องพวกนี้ยังไง แต่ก็ไม่เคยเจอเรื่องไหนที่พูดตรงๆ ว่าตัวละครเป็นออทิสติกเลยแฮะ ต่างจากทางตะวันตกพอสมควรเลย)

[เจ้าหมีขาว · Rating 4 out of 5]

ชอบการเล่าเรื่องของคดีหนึ่งในเล่ม 2 เกี่ยวกับประเด็นผญ.ที่พักอยู่คนเดียว แล้วมีสิทธิจะโดนโรคจิตบุกรุกห้อง ตัวเอกทั้งสองคนก็เข้าเตือน เพราะนายเอกอ่านใจคนได้ แล้วรู้อะไรมาบ้างอย่าง แต่เข้าไปเตือนในลักษณะที่ผิดโคตรๆ บอกว่าคุณมีสิทธิโดนฆ่า เป็นเหยื่อรายต่อไป เคยคิดมั้ยว่ามีคนบุกห้องคุณ นอนกอดคุณทุกคืน ไปด้อมๆ มองหน้าห้องผญ. ตอนดึก ฯลฯ

รู้ว่าเป็นห่วง หวังดี แต่นี่เป็นผญ. ในเรื่องก็กลัวค่ะ มันเลยทำให้เห็นว่าสำหรับมุมมองคนปกติในเรื่อง ทั้งตัวพระเอก นายเอกเป็นคนที่มีความอันตรายอยู่ในตัว ในเชิง negative แต่ดันเป็นที่ปรึกษากรมตำรวจทั้งคู่ นิสัยกับอาชีพการงานคอนทราสกันพอสมควร

แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ค่อยชอบนิสัยฉือชิงแหะ รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่นิสัยขว้างโลกแล้วก็พูดจาขวานผาซากไปหน่อย ในบ้างครั้งเราเลือกที่จะพูดจากับคนอื่นด้วยคำพูดที่ดีกว่านี้ได้ ถ้าตลค.ตัวนี้มีการพัฒนาในเล่มหลังๆ น่าจะดี