Ο Οδυσσέας ξυπνά σ’ ένα κρεβάτι που δεν είναι το δικό του, δίπλα σε μια γυναίκα που δεν είναι η Πηνελόπη. Πάει καιρός τώρα που ένα τροχαίο και μια ψευδής κατάθεση έχουν μετατρέψει τη ζωή του σε τιμωρία με... βάρδιες σε καντίνα.
Ο Αντίνοος ζητά εκδίκηση για μια παλιά υπόθεση, ο Πολίτης τηγανίζει όνειρα, η Κίρκη χτυπάει τατουάζ και φτιάχνει μαγικά σκευάσματα. Και κάπου ανάμεσα σε χάπια, μονόφθαλμους αστυνομικούς, Σειρήνες και σκιές από το παρελθόν, ο άνδρας ο πολύτροπος συνειδητοποιεί πως η πραγματική περιπέτεια δεν είναι να επιστρέψεις. Είναι να αποφασίσεις πού θέλεις να πας.
Το ομηρικό έπος ξαναγράφεται σε αστικά τοπία με hangover, απελπιστικά λάθος επιλογές και την πιο απρόβλεπτη διαδρομή απ’ όλες: αυτήν που οδηγεί εκεί που, χωρίς να το ξέρεις, πάντα ήθελες να φτάσεις.
Ο Γιώργος Νούρης (Βέροια, 1976) είναι λογιστής. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Δημιουργική Γραφή. Ζει στα Γιαννιτσά.
Η Οδύσσεια Reboot με ξαναγύρισε λίγο στα σχολικά μου χρόνια όταν η Οδύσσεια ήταν μάθημα και οι στίχοι φαινόντουσαν ακατανόητοι και δύσκολοι. Αυτή τη φορά όμως δεν επρόκειτο για παπαγαλία ή υποχρεωτική ανάγνωση. Ο Οδυσσέας εδώ δεν είναι ο ήρωας με την κλασική έννοια. Είναι μπερδεμένος, κουρασμένος, κάνει λάθος επιλογές και συχνά μοιάζει να μην ξέρει τι θέλει. Και αυτό τον κάνει πιο αληθινό. Δεν ένιωσα ότι πρέπει να τον θαυμάσω, περισσότερο τον παρακολουθούσα σαν κάποιον που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα όπως όλοι λίγο-πολύ. Οι χαρακτήρες που εμφανίζονται γύρω του δεν είναι διακοσμητικοί. Άλλοι με εκνεύρισαν, άλλοι μου φάνηκαν γνώριμοι, και κάποιους δεν ήξερα αν τους συμπαθώ ή όχι, κάτι που τελικά λειτούργησε υπέρ της ιστορίας.
Το βιβλίο έχει έντονα αστικό κλίμα. Μου έβγαλε αυτή την αίσθηση της πόλης που σε πιέζει, σε μπερδεύει, σε κουράζει, αλλά ταυτόχρονα σε αναγκάζει να συνεχίσεις. Δεν είναι βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα. Θέλει τον χρόνο του. Όταν όμως μπεις στο ρυθμό του, αρχίζεις να πιάνεις τους παραλληλισμούς και σιγά σιγά σου αποκαλύπτεται το κάτι παραπάνω.
Στο τέλος δεν ένιωσα ότι διάβασα μια «επανερμηνεία» της Οδύσσειας με τη στενή έννοια. Περισσότερο ένιωσα ότι διάβασα μια ιστορία για το πώς χάνεσαι και πώς προσπαθείς να ξαναβρείς κατεύθυνση. Όχι απαραίτητα να επιστρέψεις κάπου, αλλά να καταλάβεις πού θες να πας ή έστω πού δεν θες.
Δεν είναι εύκολο βιβλίο. Όμως αν σου αρέσουν οι σύγχρονες αστικές ιστορίες με βάθος, με χιούμορ καθ’ όλη τη διάρκεια και δεν σε φοβίζει ένα κείμενο που ζητά λίγη παραπάνω προσοχή τότε αξίζει να του δώσεις χώρο. Εγώ τουλάχιστον στο τέλος το εκτίμησα.
Ο πολυμήχανος μεταφέρεται στα σημερινά μας δεδομένα. Είναι πλέον ένας νέος που έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Το μόνο που ξέρει πως θέλει είναι να φτάσει την απλησίαστη Πηνελόπη, που μετά τον χωρισμό τους έχει φύγει εκτός.
Σε αυτό το ταξίδι, μια σειρά καθημερινών χαρακτήρων κάνουν την εμφάνιση τους: από τον street food gourmet Πολίτη στην tattoo artist Κίρκη και τον κακομαθημένο, πλούσιο Αντίνοο, το βιβλίο αυτό είναι μια βόλτα στην σκοτεινή πλευρά μιας σύγχρονης πόλης με οδηγό ένα νέο που ψάχνει τον προορισμό του. Θες χρόνο για να αρχίσεις να δενεσαι με την ιστορία, και δε μπορώ να σου εγγυηθώ πως θα συμπαθήσεις τους χαρακτήρες -εγω δεν τους συμπάθησα ομολογουμένως. Ωστόσο οι παραλληλισμοί με την Οδύσσεια και η ένταξη της ιστορίας σε ένα καθαρά μοντέρνο, αστικό τοπίο, κάνουν το βιβλίο αυτό αξιόλογο.