Verwonderd – en nu en dan machteloos – beschouwt Paulien Cornelisse het dagelijks leven. Ze tuurt naar defecte kattenluikjes, vraagt zich af wanneer barista’s naar de wc mogen en ontleent levenslessen aan een verstopt doucheputje. Ook buigt ze zich over de kwesties waarom we op perrons met de trein meehollen, waarom politici zo graag praten over ‘hoe de hazen lopen’ en hoe het komt dat medisch personeel zoveel voelt voor de ludieke sok.
Met In het kort laat Paulien Cornelisse ons door haar vergrootglas naar de wereld kijken. Zelfs in grote tegenvallers weet ze schoonheid te vinden. Haar scherpe observatievermogen en onophoudelijke nieuwsgierigheid werken zeer aanstekelijk. Kortom, dit dikke boek vol korte stukjes is een feest van herkenning.
4.5* - Misschien is Paulien Cornelisse wel de allergrootste cursiefjesschrijfster van de Lage Landen. Knap hoe ze kort en beknopt haar hersenkronkels aan het papier weet toe te vertrouwen. Als Belg ook altijd smullen van de Nederlandse formuleringen, uitdrukkingen en woorden die je meekrijgt. Op dagelijkse basis enkele cursiefjes uit deze bundeling lezen is mijn tip voor de toekomst. 2026 wordt op die manier een pak dragelijker!
Leuke stukjes om te lezen en nodigen uit om ook met een Paulien-bril naar de wereld te kijken. Ik vind dit soort boeken altijd wel lastig, zeker omdat het een sprinter van de bieb was. Dan lees je veel stukjes achter elkaar, terwijl ze meer binnen zouden komen als je ze een voor een leest.
Dit is een echt wc boek. En dat bedoel ik zeker niet op een negatieve manier. De korte verhaaltjes zijn heerlijk om te lezen. Maar het nadeel vind ik dat je niet in een verhaallijn kan worden getrokken. En met een wc boek wil je dat ook helemaal niet. Als je wat langer op de wc zit, zijn korte verhaaltjes veel praktischer.
In het kort is een bundel van allerlei mijmeringen van Paulien Cornelisse, opgeschreven tussen augustus 2018 en juli 2025. Dat is ook direct iets heel leuks aan dit boek: hoewel lang niet alle stukjes betrekking hebben op het moment waarop ze geschreven zijn, hebben er genoeg dat wel. Zo wandel je met Paulien door onze recente geschiedenis: voor, tijdens en na de pandemie. Het wordt op die manier een portret van de tijd, zonder je expliciet iets te willen leren en meegeven.
Het kabbelt gewoon. En hoewel ik dat op zich heerlijk vindt, duurde het daardoor voor mij in totaal wel ruim 4 maanden om alles te lezen. Omdat de stukjes dit keer geen duidelijk thema hebben, spreekt onvermijdelijk het ene stukje je meer aan dan het andere. Dat is prima, maar maakt wel dat het boek als geheel je minder gebonden houdt. Het verschilde echt per pagina of ik gelijk zin had om de volgende ook te lezen of dat ik het boek prima weg kon leggen.
Los van de inhoud die je meer of minder aanspreekt, leest het allemaal wel weer heel lekker weg. Paulien schrijft met vlotte pen, onomwonden en doet scherpe observaties. Ook heb ik meermaals hardop moeten lachen bij de clou van een verhaal. Bovendien ontbreken gelukkig ook dit keer de observaties rondom taal niet, want die blijven voor mij toch de allerleukste!
Tot slot: wie zegt überhaupt dat je het boek op volgorde moet lezen en niet gewoon kunt bladeren en een verhaal kan kiezen omdat het titelwoord er voor je uitspringt? Voor dat laatste doel ga ik hem in de toekomst gebruiken. Ik leg hem op mijn werk, want bij een logopedist moet er nou eenmaal weleens voorgelezen worden en dit lijkt me daar een prima boek voor 😊
Er valt vast ook een Paulien Cornelisse-achtige beschrijving te geven van mij - een in kleedje gehulde midtwintiger - die, aangestaard door een kat vernoemd naar een filosoof, flink moet gniffelen vanwege Marsverpakkingen die voor vogels aangezien worden, alledaagse overpeinzingen, leuke woordgerelateerde hersenkronkels en soms zeer treffende feministische stukjes. Het valt te proberen, zo’n beschrijving, maar ik denk dat Cornelisse dat beter kan. Wat raar eigenlijk, dat ‘het valt’ of ‘er valt’. Waarom valt er iets en waarheen valt het?, bedenk ik me, terwijl de filosoofkat zich op mijn schoot nestelt.
Ik vind boeken van Paulien Cornelisse altijd genieten. Haar observaties van alledaagse dingen zijn heerlijk en herkenbaar. Ik heb meermaals hardop gelachen. Ik moest het boek uiteindelijk snel achter elkaar uitlezen omdat het terug moest naar de bieb maar daar leent het boek zich niet echt voor. Het zou fijner zijn om hier meer tijd voor te nemen en steeds een paar kleine stukjes te kunnen lezen.
Paulien 4-ever!!! Zoveel verschillende stukjes aan zoveel verschillende vrienden doorgestuurd. Altijd herkenbaar, altijd verfrissend, en de perfecte tegenhanger wanneer je tegelijkertijd een horrorboek aan het lezen bent. Ik gun iedereen af en toe een Paulienig perspectief.
Erg van genoten. Eerst dacht ik: 400+ pagina's columns?! Maar ze zijn heerlijk, luchtig, aandoenlijk en grappig en perfect voor steeds een paar tussendoor, waardoor je ze toch ineens allemaal gelezen hebt zonder dat je doorhebt dat het er 400 waren.