Verwonderd – en nu en dan machteloos – beschouwt Paulien Cornelisse het dagelijks leven. Ze tuurt naar defecte kattenluikjes, vraagt zich af wanneer barista’s naar de wc mogen en ontleent levenslessen aan een verstopt doucheputje. Ook buigt ze zich over de kwesties waarom we op perrons met de trein meehollen, waarom politici zo graag praten over ‘hoe de hazen lopen’ en hoe het komt dat medisch personeel zoveel voelt voor de ludieke sok.
Met In het kort laat Paulien Cornelisse ons door haar vergrootglas naar de wereld kijken. Zelfs in grote tegenvallers weet ze schoonheid te vinden. Haar scherpe observatievermogen en onophoudelijke nieuwsgierigheid werken zeer aanstekelijk. Kortom, dit dikke boek vol korte stukjes is een feest van herkenning.
4.5* - Misschien is Paulien Cornelisse wel de allergrootste cursiefjesschrijfster van de Lage Landen. Knap hoe ze kort en beknopt haar hersenkronkels aan het papier weet toe te vertrouwen. Als Belg ook altijd smullen van de Nederlandse formuleringen, uitdrukkingen en woorden die je meekrijgt. Op dagelijkse basis enkele cursiefjes uit deze bundeling lezen is mijn tip voor de toekomst. 2026 wordt op die manier een pak dragelijker!
Leuke stukjes om te lezen en nodigen uit om ook met een Paulien-bril naar de wereld te kijken. Ik vind dit soort boeken altijd wel lastig, zeker omdat het een sprinter van de bieb was. Dan lees je veel stukjes achter elkaar, terwijl ze meer binnen zouden komen als je ze een voor een leest.
Dit is een echt wc boek. En dat bedoel ik zeker niet op een negatieve manier. De korte verhaaltjes zijn heerlijk om te lezen. Maar het nadeel vind ik dat je niet in een verhaallijn kan worden getrokken. En met een wc boek wil je dat ook helemaal niet. Als je wat langer op de wc zit, zijn korte verhaaltjes veel praktischer.
Paulien 4-ever!!! Zoveel verschillende stukjes aan zoveel verschillende vrienden doorgestuurd. Altijd herkenbaar, altijd verfrissend, en de perfecte tegenhanger wanneer je tegelijkertijd een horrorboek aan het lezen bent. Ik gun iedereen af en toe een Paulienig perspectief.
Paulien Cornelisse kan geniaal schrijven: van iets kleins dat haar opvalt door gedachten iets heel groots maken en vervolgens weer heel erg inkorten. Met veel plezier gelezen!
Het boek leest als een trein en is lekker hapbaar; columns die Paulien in het verleden heeft geschreven voor een bekende krant/tijdschrift met een focus op al dan niet alledaagse en culturele situaties. Echt een heerlijk boek (waar ik persoonlijk) mij heel vaak in Paulien haar gedachten/gevoelens kan vinden.
het feit dat ik dit uit heb gekregen, en het nog waardeerde ook verteld mij dat mijn frontale kwab af aan het raken is. gelukkig heeft het konijn er nog aan gekouwd. meerdere malen hardop gelachen.
Taalkundig scherpe en tevens soms zeer willekeurige hersenspinsels met de humoristische ondertoon die van Paulien Cornelisse mogen verwachten. Leest lekker weg!
Tot nu toe kende ik Paulien Cornelisse alleen van de serie 𝘛𝘰𝘬𝘪𝘥𝘰𝘬𝘪, die ik keek als voorbereiding op onze vakantie naar Japan. Dat bleek een geweldige serie: grappig en vol kleine weetjes over de mooie cultuur. Juist die combinatie zorgde ervoor dat ik ook graag eens iets van haar wilde lezen.
Ik begon aan 𝘐𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘬𝘰𝘳�� en zag toen op Hebban de tip dat er op Spotify een podcast van Paulien staat waarin ze haar boeken zelf heeft ingesproken. Ik besloot 𝘑𝘢𝘱𝘢𝘯 𝘪𝘯 𝘩𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳𝘥 𝘬𝘭𝘦𝘪𝘯𝘦 𝘴𝘵𝘶𝘬𝘫𝘦𝘴 te gaan luisteren. Daardoor was ik ineens tegelijk een boek van haar aan het lezen én een ander aan het luisteren. Dat gaf een extra leuke laag aan deze kennismaking. Recensie volgt!
𝘐𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘬𝘰𝘳𝘵 bestaat uit ongeveer 400 korte stukjes over gedachten (gedachtes?), het dagelijks leven en alles wat haar opvalt. De onderwerpen zijn klein, maar o zo herkenbaar. Denk aan de verwondering over oliebollenkramen die al ver voor december opduiken, alsof je alvast kunt oefenen met wintergevoel. Of de vraag wie zijn benen nu echt wast onder de douche en wie het zeep er gewoon langs laat lopen en dat eigenlijk prima vindt. Ook het stukje over “pijn op de borst” vond ik heel grappig: waarom zeggen we eigenlijk “op” en niet “in”? En waarom “de borst” en niet “mijn borst”? 😂 Het zijn precies dat soort taalkundige en alledaagse observaties die het leuk maken dit te lezen.
Dit is een boek dat heerlijk wegleest en perfect is voor tussendoor. Door de korte verhaaltjes kun je het overal oppakken en weer wegleggen. Zoals ook in een recensie in het NRC werd genoemd: ideaal ook voor pubers met een korte aandachtsboog, maar eerlijk gezegd net zo geschikt voor volwassenen die graag even willen glimlachen en zich verwonderen over de kleine eigenaardigheden van het dagelijks leven.
Leuke verhaaltjes met mooie woorden. Sommigen toveren een lach op je gezicht of doen je (in mama's woorden) hardop gniffelen, sommigen zijn herkenbare kwesties of zaken die je aan het denken zetten. Er zitten een paar winnaars tussen, maar sommigen zijn vooral gewoon wel oke, die voelen een beetje als opvulstukjes. Ik vraag me af of minder stukjes het beter had gemaakt of dat je dan ook stukjes hebt die als opvulstukjes voelen.
Doordat het allemaal korte tekstjes zijn leest het heel makkelijk weg, maar het krijgt ook een beetje een wc-boek vibe, wat opzich ook weer niet erg is. Ik heb in ieder geval een paar mooie woorden geleerd die de Nederlandse taal rijk is.
Verwondering over Peppa Big, een omhulsel van een Marsreep aanzien voor een vogel, en aubergines als vrienden in plaats van objecten zien. dit alles en meer komt terug in Pauliens boek.
Misschien niet ieders stijl, maar ik ben in het algemeen erg fan van mensen die het alledaagse leven in een zeer gevatte manier opschrijven.
Ongemakkelijke gesprekken, leuke feitjes over taal, en meer gebundeld in 400+ pagina's die makkelijk weglezen.