Verwonderd – en nu en dan machteloos – beschouwt Paulien Cornelisse het dagelijks leven. Ze tuurt naar defecte kattenluikjes, vraagt zich af wanneer barista’s naar de wc mogen en ontleent levenslessen aan een verstopt doucheputje. Ook buigt ze zich over de kwesties waarom we op perrons met de trein meehollen, waarom politici zo graag praten over ‘hoe de hazen lopen’ en hoe het komt dat medisch personeel zoveel voelt voor de ludieke sok.
Met In het kort laat Paulien Cornelisse ons door haar vergrootglas naar de wereld kijken. Zelfs in grote tegenvallers weet ze schoonheid te vinden. Haar scherpe observatievermogen en onophoudelijke nieuwsgierigheid werken zeer aanstekelijk. Kortom, dit dikke boek vol korte stukjes is een feest van herkenning.
4.5* - Misschien is Paulien Cornelisse wel de allergrootste cursiefjesschrijfster van de Lage Landen. Knap hoe ze kort en beknopt haar hersenkronkels aan het papier weet toe te vertrouwen. Als Belg ook altijd smullen van de Nederlandse formuleringen, uitdrukkingen en woorden die je meekrijgt. Op dagelijkse basis enkele cursiefjes uit deze bundeling lezen is mijn tip voor de toekomst. 2026 wordt op die manier een pak dragelijker!
Leuke stukjes om te lezen en nodigen uit om ook met een Paulien-bril naar de wereld te kijken. Ik vind dit soort boeken altijd wel lastig, zeker omdat het een sprinter van de bieb was. Dan lees je veel stukjes achter elkaar, terwijl ze meer binnen zouden komen als je ze een voor een leest.
Dit is een echt wc boek. En dat bedoel ik zeker niet op een negatieve manier. De korte verhaaltjes zijn heerlijk om te lezen. Maar het nadeel vind ik dat je niet in een verhaallijn kan worden getrokken. En met een wc boek wil je dat ook helemaal niet. Als je wat langer op de wc zit, zijn korte verhaaltjes veel praktischer.
Er valt vast ook een Paulien Cornelisse-achtige beschrijving te geven van mij - een in kleedje gehulde midtwintiger - die, aangestaard door een kat vernoemd naar een filosoof, flink moet gniffelen vanwege Marsverpakkingen die voor vogels aangezien worden, alledaagse overpeinzingen, leuke woordgerelateerde hersenkronkels en soms zeer treffende feministische stukjes. Het valt te proberen, zo’n beschrijving, maar ik denk dat Cornelisse dat beter kan. Wat raar eigenlijk, dat ‘het valt’ of ‘er valt’. Waarom valt er iets en waarheen valt het?, bedenk ik me, terwijl de filosoofkat zich op mijn schoot nestelt.
Ik vind boeken van Paulien Cornelisse altijd genieten. Haar observaties van alledaagse dingen zijn heerlijk en herkenbaar. Ik heb meermaals hardop gelachen. Ik moest het boek uiteindelijk snel achter elkaar uitlezen omdat het terug moest naar de bieb maar daar leent het boek zich niet echt voor. Het zou fijner zijn om hier meer tijd voor te nemen en steeds een paar kleine stukjes te kunnen lezen.
Paulien 4-ever!!! Zoveel verschillende stukjes aan zoveel verschillende vrienden doorgestuurd. Altijd herkenbaar, altijd verfrissend, en de perfecte tegenhanger wanneer je tegelijkertijd een horrorboek aan het lezen bent. Ik gun iedereen af en toe een Paulienig perspectief.
Erg van genoten. Eerst dacht ik: 400+ pagina's columns?! Maar ze zijn heerlijk, luchtig, aandoenlijk en grappig en perfect voor steeds een paar tussendoor, waardoor je ze toch ineens allemaal gelezen hebt zonder dat je doorhebt dat het er 400 waren.
Paulien Cornelisse kan geniaal schrijven: van iets kleins dat haar opvalt door gedachten iets heel groots maken en vervolgens weer heel erg inkorten. Met veel plezier gelezen!
Het boek leest als een trein en is lekker hapbaar; columns die Paulien in het verleden heeft geschreven voor een bekende krant/tijdschrift met een focus op al dan niet alledaagse en culturele situaties. Echt een heerlijk boek (waar ik persoonlijk) mij heel vaak in Paulien haar gedachten/gevoelens kan vinden.