Mensen van de dag

by Emma Doude van Troostwijk, Liesbeth van Nes (Translator)

Prachtig geschreven en veelgeprezen: in deze intieme roman over geloof, familie en de kracht van taal om te kunnen herinneren weet Doude van Troostwijk op lichte en tedere wijze een complexe familiesituatie te schetsen

Deze prachtige en intieme debuutroman gaat over een familie van Nederlandse predikanten in de Elzas. In de pastorie, omringd door mooie bossen, wonen drie generaties onder hetzelfde dak: opa en oma, vader en moeder, en zoon en dochter. De grootvader was, de vader is, en de zoon wordt binnenkort predikant. De verteller keert na een jaar terug naar huis om de intrede van haar oudere broer bij te wonen.

Op tedere en originele wijze beschrijft ze hoe haar grootvader steeds verder gedesoriënteerd raakt, haar vader kampt met een burn-out en haar broer twijfelt of hij de roeping tot predikant wel moet volgen. De verteller probeert, terug in haar ouderlijk huis, met haar familie zo veel mogelijk herinneringen op te halen. Ze kijken naar familiefilmpjes, spelen potjes memory en luisteren naar muziek, zowel in het Frans als in het Nederlands. Zo weet ze in deze moeilijke situatie ook humor en lichtheid te brengen. Een ontroerend boek over herinneringen, vergeten en de kracht van het blijven vertellen.

Genres: Novels, Fiction, France

169 pages, Hardcover

First published January 2, 2024

Reviews

[Alfred van de Weg · Rating 5 out of 5]

Wat een bijzonder, fijnzinnig en teder geschreven verhaal over drie generaties predikanten in Frankrijk. Met veel liefde voor detail en zintuigen geschreven. Bij tijden heeft het iets meditatiefs. Er staan heel rake observaties in. Het mooiste literaire boek van 2026 tot nu toe.

[Carin Slotboom-Meijers · Rating 5 out of 5]

Bijzonder mooi geschreven debuut met prachtige zinnen en observaties, dat uitnodigt tot langzaam en meditatief lezen. Vanwege de tweetaligheid in de roman ben ik ook wel benieuwd naar het Franse origineel.

[Sophie · Rating 5 out of 5]

"We zetten dingen op muziek als, waarom houdt iedereen in de kerk zijn oren dicht? Parce que Jésus-Christ... Omdat Jezus krijst en onze stemmen verdwijnen in het duister om ons heen"

Oiiii van dit boek werd ik jaloers op mensen met een tweetalige opvoeding en dat je dan zo van alles kan verweven - en dat de ene taal de ander en de andere de een

[pastafloraki · Rating 3 out of 5]

3,5*

[Leen · Rating 4 out of 5]

Wat een prachtig, gelukkig boek ❤️ hier wil ik in wonen.
Echt een voorjaarsboek.

‘Ik aaide rustig over zijn rug alsof hij een paard was dat je in slaap sust. Ik praatte. Ik weet dat ik praatte omdat ik die vreemde gewaarwording had dat ik de toon hoorde die bepaalde dingen hebben.’

[Corjan · Rating 5 out of 5]

De schijnbare achteloosheid van de stijl waarin het boek is geschreven staat in contrast met de aandacht die de schrijfster ermee aan de – jawel – dag legt: voor de menselijkheid van de personages, voor het ‘kleine’ verhaal, voor de taal.
Een knap boek dat voor mij persoonlijk ook een (nadere) kennismaking is met een deel van de kerk waarmee ik minder vertrouwd ben.

[Eva van der Graaf · Rating 4 out of 5]

Toch 4 sterren voor dit boek, omdat ik de beklemmende sfeer van een protestantse pastorie en familieportret in de Elzas geweldig neergezet vind. Al lezend overheerste een gevoel van helaasheid. Het beroep wordt doorgegeven door de generaties maar tegen een weerbarstige achtergrond. Die achtergrond komt subtiel naar voren, met karige aantallen in de dienst en weinig initatief tot vernieuwing. Blij dat ik het uit had 😂

[Artémis · Rating 4 out of 5]

Un livre étonnant.
Abstrait, poétique, une narration inhabituelle, mais addicitive. Un livre qui se lit d'une traite et qui fait l'effet d'un rêve. Dans l'intimité d'une famille de pasteur de père en fils, on y suit les aléas de trois générations à travers l'amour, les rires, les maladies qui affectent la mémoire du père et du grandpère. C'est décousue par moment, particulier à d'autre, parfois inaccessible, ça déstabilise, mais ça paraît étonnement beau. J'ai beaucoup apprécié les cours passages de traduction du néerlandais au français, à la portée de certains mots et au sens que l'autrice y met.
C'est un roman difficile à saisir malgré tout, qui laisse une étrange impression, parfois de l'enchantement face au côté fusionnel d'une telle famille et la délicatesse dont est évoqué la maladie du grand père, et parfois de l'agacement parce que ça nous perd dans le fil du temps, parce que l'écriture est haché, irréguliere. Parce ça paraît étrange. On se demande où on va.
Le récit trait d'une histoire familiale intrinsèquement liées à la religion. Une parenthèse étonnante donc, mais même si je salue la plume je ne suis pas certaine d'avoir entièrement apprécié ma lecture. Comme s'il manquait quelque chose.
Et pourtant, je l'ai terminé avec le sentiement qu'il m'a fait du bien et qu'il a laissé son empreinte en moi.
Un livre étonnant, donc.

[Matina Kyriazopoulou · Rating 5 out of 5]

Παρά το νεαρό της ηλικίας της, η Ολλανδικής καταγωγής Φαν Τρόουστβεγκ παραδίδει στα γαλλικά, τη γλώσσα της χώρας στην οποία μεγάλωσε, ένα μεστό και δυνατό πρώτο μυθιστόρημα. Διηγείται την ιστορία μιας οικογένειας κληρικών, της οποίας τα μεγαλύτερα σε ηλικία αρσενικά μέλη βρίσκονται αντιμέτωπα με την απώλεια της μνήμης τους. Ο γιος της οικογένειας που πρόκειται να λάβει το χρίσμα έχει αμφιβολίες για το κατά πόσο είναι ικανός να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση. Αφηγήτρια η κόρη της οικογένειας, που ζει στην Ολλανδία και επιστρέφει προσωρινά για να παραστεί στην τελετή. Η γραφή της Φαν Τρόουστβεγκ, ασυνήθιστη, λιτή, ποιητική (όχι με την παραδοσιακή έννοια, αλλά σαν κομψό και τρυφερό χάικου), σκόπιμα «αφηρημένη», αποδεικνύεται εθιστική, καθώς προσεγγίζει χαμηλόφωνα αλλά με μεγάλη συμπόνοια το σύνθετο δράμα μιας οικογένειας που κάθε μέλος της βρίσκεται σε απόγνωση.

[Ruut Willemsen · Rating 5 out of 5]

Prachtig geschreven, simpel maar raak. Over de grootvader met dementie de vader met een burn-out en de zoon die twijfelt over zijn beroepskeuze en het gehele gezin eromheen.

[Gesine Zuijdweg · Rating 4 out of 5]

Een dun boek waar je zo doorheen bent, maar die tegelijk wel fijn vertragend leest. Qua taal prachtig: poëtisch, gedetailleerd, maar niet gekunsteld. De verhaallijn heeft wat mystieks en je wordt meegezogen in de sfeer van een Frans predikantsgezin met Nederlandse wortels. De auteur beschrijft flarden van het leven. Heel subtiel stelt de auteur vragen over de zin van het leven, zonder moralistisch gepreek. Mooi debuut!

[Diede · Rating 4 out of 5]

Een bijzonder boek dat een interessante inkijk geef in een predikantsfamilie in de Elzas. Er was veel aandacht voor details wat het verhaal zeer sprekend maakte. Ik heb daarnaast enorm genoten van de vergelijking tussen Nederlandse en Franse uitdrukkingen. Mijn talige hart maakte een sprongetje bij iedere uitdrukking. Aanrader voor taalliefhebbers dus

[Lydia · Rating 4 out of 5]

Prachtige zinnen. Echt een mooi geschreven roman. Had van mij wel iets langer mogen zijn om het verhaal echt rond te maken. Wel vervelend dat er geen aanhalingstekens worden gebruikt in dialogen. Het verhaal is niet chronologisch en soms wat warrig wat zich wanneer afspeelt.

[Marion Pollet · Rating 4 out of 5]

4.5

[Clarinde Prins-Oussoren · Rating 3 out of 5]

Hoewel ik heb getwijfeld, toch ‘maar’ 3 sterren voor dit kunstwerk. Het ergerde mij net teveel. Was het het thema? Het weinig verhalende? Ik vond elke bladzijde goed geschreven maar las het niet met plezier.
Wel verrassend mooie en verstandige quotes van een relatief jonge schrijver.

[Jacco · Rating 4 out of 5]

Het boek gelezen naar aanleiding van de podcast bij De Ongelooflijke. Het biedt een boeiende inkijk in drie generaties: opa, vader en zoon. Alle drie zijn ze pastoor, alle drie worden ze geconfronteerd met vergankelijkheid en vervagende herinneringen, en alle drie zijn ze op hun eigen manier op zoek naar zingeving.

Wat mij wel aangreep, is de leegte die van het beschreven geloof uitgaat. “Het gaat over onze behoefte aan verhalen (…) een dominee houdt verhalen levend.” Als dát de kern is, wordt het begrijpelijk dat kerken leeglopen en dat het geloof nauwelijks nog richting biedt bij de grote levensvragen.

Boeiend geschreven en geeft veel gedachten om over door te denken.

[Bram · Rating 4 out of 5]

De dominee in mijn geboortedorp was ook een Doude van Troostwijk. In mijn kinderogen een wijze oude man. Zijn haar was wit, hij was zachtmoedig en preekte geen hel en verdoemenis, maar eerder naastenliefde. Hij viel zo’n beetje samen met het in die protestantse gemeente dominante beeld van God/Jezus.
Hij kwam – heb ik even opgezocht, deze notities zijn toch voornamelijk voor mijzelf – in 1989, op zestigjarige leeftijd, naar onze gemeente en ging in 1993 met emeritaat. Waarschijnlijk bleef hij, zoals veel dominees voor en na hem, nog lange tijd op het dorp wonen. Ja, bij ’t Harde is het ‘op’. Niemand woont in ’t Harde.
September vorig jaar (2025) hoorde ik min of meer toevallig dat hij nog leefde, maar de dingen niet meer allemaal op een rijtje had. Een paar maanden daarna overleed hij, op 97-jarige leeftijd.
Ik weet niet precies hoe deze dominee verwant is aan Emma Doude van Troostwijk, maar dat er een familierelatie is, lijkt me zeker. Voor het lezen van deze roman (waarin – ik zeg het maar – drie dominees centraal staan) maakt het me eigenlijk niet uit wat er wel of niet aan de werkelijkheid ontleend is. Van belang is vooral waar het boek over gaat, wat de schrijfster ons wil vertellen. Maar toch…
Het is voor mij onmogelijk om bij dit kleine, lieve boek niet aan die dominee uit mijn jeugd te denken. Elke leeservaring is in essentie persoonlijk, maar de onstuitbare inmenging van mijn herinneringen (aan een dominee die met dit boek feitelijk geen fluit te maken heeft), lijkt het nog persoonlijker te maken.
Je zou denken dat ik bij de grootvader met alzheimer in het boek aan onze oude Doude van Troostwijk heb gedacht, maar dat is niet zo. De dominee uit mijn jeugd valt voor mij eerder samen met de schrijfster. Zij ís de dominee: zachtmoedig, met dezelfde mildheid – aandacht en genegenheid – haar personages tekenend.

[Robin Verheij · Rating 4 out of 5]

On pourrait considérer que ça relève de la tricherie, étant Néerlandaise et donc comprenant ces petites phrases en Néerlandais dans ce livre.

Je l’aperçois plutôt comme un extra, une étincelle de l’héritage que je partage avec l’écrivaine rendant ce livre et en ce qui me concerne, touchant.

J’ai bien apprécié cette petite histoire qui se joue aux alentours d’un presbytère où certaines vies se défont lentement, si clairement décrit par des scènes intimes, alors que d’autres viennent de commencer.

[Shella · Rating 4 out of 5]

mooi geschreven over een predikantenfamilie met hun eigen problemen, maar waar ook de liefdevolle kant is belicht. ik vond het iets minder dat het heel snel leest vanwege de korte hoofdstukken, waarin ik soms de connectie met het verhaal en de personages verloor. maar door er af en toe bij stil te staan, toch de prachtige woorden meegekregen.

[Sanne Beej · Rating 4 out of 5]

Er zit zoveel liefde in dit verhaal. Niet opzichtig, maar in de details. Het is een fijne vertolking van een van mijn lievelingszinnen: “Enjoy the little things in life because one day you`ll look back and realize they were the big things.” (Vonnegut)

[Simon · Rating 5 out of 5]

Een indringend geschreven kleine geschiedenis over een familie: opa (ds), oma, vader (ds), moeder (ds), zoon, dochter, waarvan er 3 dominee zijn en 1 (de zoon) aan de vooravond staat van z’n benoeming. Opa is dementerend en vader is ook niet helemaal gezond. In korte tot zeer korte hoofdstukken worden kleine dagelijkse gebeurtenissen beschreven, gezien vanuit de dochter. Heel knap.

[Justine · Rating 2 out of 5]

Pas vraiment mon type de livre, donc mon avis est plutôt à prendre avec des pincettes. L'écriture est plutôt plate, l'intrigue tourne autour de l'oubli, des souvenirs et de la famille, avec quelques moments touchants mais jamais quelque chose qui m'a vraiment agrippée. Les chapitres s'enchaînent sous forme de tableaux, en quelque sorte, mais j'ai eu du mal avec ce procédé. Parler de ce livre en classe était plus intéressant que le lire seule dans mon coin.

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 3 out of 5]

Η συγγραφέας παρουσιάζει την ιστορία μίας οικογένειας με αφορμή την ανάληψη των καθηκόντων του γιου της στο ρόλο του πάστορα. Αφηγήτρια είναι η κόρη που επιστρέφει στην πατρική εστία.

Η μητέρα έχει αναλάβει τον δύσκολο ρόλο να προστατεύει τα αγαπημένα της πρόσωπα. Ο πατέρας προσπαθεί να διαχειριστεί το burn out που τον έχει καταβάλει ψυχικά και τα προβλήματα μνήμης. Ο παππούς έχει άνοια και χάνει αρκετές φορές την αίσθηση του χρόνου και δεν αναγνωρίζει τα οικεία του πρόσωπα. Ο γιος ταλανίζεται και αναρωτάται αν ο ρόλος που καλείται να αναλάβει έχει αντίκρισμα στη σημερινή εποχή.

Με συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν και το παρόν η συγγραφέας τονίζει την έννοια που έχει η μνήμη. Η ύπαρξη μικρών κεφαλαίων και ο ελλειπτικός λόγος που χρησιμοποιεί δείχνει τις δυσκολίες που έχει η οικογένεια στο να διαχειριστεί και να αποδεχτεί τις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί.

Είναι ένα δύσκολο ανάγνωσμα που ξεφεύγει από την κλασσική φόρμα καθώς δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Οι έντονες εναλλαγές του χρόνου στοχεύουν στο να παρουσιάσουν το πριν και το μετά μίας οικογένειας που προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί.

Το «Αυτοί που ανήκουν στη μέρα» είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο.

Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.

[Spiros Malamis · Rating 4 out of 5]

4/5

Χρησιμοποιώντας μια εξαιρετικά λιτή αφήγηση, με έντονη θεατρικότητα και κάποια εσάνς ποιητικότητας, η συγγραφέας εμβαθύνει στο δράμα μιας οικογένειας και στους δεσμούς μεταξύ των μελών της. Το ιδιαίτερο στοιχείο στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι κατορθώνει να εμβαθύνει τόσο πολύ στις σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας, αξιοποιώντας απλά, καθημερινά και φαινομενικά δευτερευούσης σημασίας στιγμιότυπα της ζωής τους. Δημιουργεί έτσι μια ατμόσφαιρα συναισθηματικά φορτισμένη, αλλά όχι δραματική.

Πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο και αξιόλογο μυθιστόρημα, λαμβάνοντας υπόψη ότι είναι το πρώτο της συγγραφέα.

[Luck Van leeuwen · Rating 3 out of 5]

Er staan mooie zinnen in het boek, zoals: ‘Ik zou hem willen zeggen dat hij de reus zonder vrees is van mijn angstige nachten, de held van een ander universum dat ongeduldig op hem wacht.’
Maar: die losse observaties (die zeker wel samenhang vertonen) zorgden ervoor dat ik het niet een écht aangrijpend boek vond en door wilde lezen.

[Gerritjan Van Luin · Rating 5 out of 5]

Mensen van de dag.
Prachtig boek over 3 generaties, de dochter vertelt het verhaal. Vader is predikant en broer wil dat worden. De opbouw is bijzonder: korte teksten afgewisseld met herinneringen. Veel witregels, veel stilte.
Opa en vader zijn de weg aan het kwijtraken, wat heel liefdevol wordt beschreven.
Het verscheen oorspronkelijk in het Frans. DvT laat op een grappige manier zien hoe bepaalde Nederlandse uitdrukkingen hun Franse pendant hebben en hoe ze daarmee toch ook iets anders uitdrukken.

[Geneviève · Rating 2 out of 5]

Te fragmentarisch voor mij + het leest soms alsof iemand van de middelbare school een Franse tekst naar het Nederlands moest vertalen. Ik ging het eigenlijk een 1-ster geven maar in de tweede helft werd het meer verhalend en deed het me aan mijn eigen opa denken dus: opeens 2.5-ster.

[Camille · Rating 2 out of 5]

Je n’ai pas été sensible à ce récit, ni à ses personnages, ni à l’écriture, ni au format.

[Speedyfat · Rating 2 out of 5]

J’étais curieuse de m'immiscer dans la vie de pasteurs, la vibe était intéressante sur le papier, c'est la raison pour laquelle je mets des étoiles. Malheureusement ce livre est un livre où il ne se passe rien, mais sans que ca soit touchant ou quoi, il ne se passe juste rien. Si chacun de nous devait écrire un bouquin sur notre famille, ce livre ressemblerait à ça. C'est un livre de Madame Tout le Monde.
2/5

[Sabrina Gaggino · Rating 4 out of 5]

vraiment très beau