What do you think?
Rate this book
In het wit
Sneeuwen zou geen werkwoord mogen zijn. Al dat gedwarrel, die speelse kristallen die meer zweven dan vallen, het heeft niets met werk te maken. Het woord mist daadkracht en gewicht, het mist sleur.
Sneeuwen – het klinkt als de wind die met vingers van licht de kruin van een kind streelt.
Een vrouw reist door een sneeuwlandschap. Ze is op weg naar de buitenwijk waar haar vader woont. In zijn hoofd sneeuwt het al lang. Terwijl de vlokken rond haar neerdwarrelen, moet ze een hartverscheurende beslissing nemen.
Een moeder staart door een keukenraam. Buiten speelt een kind in de sneeuw. Was dit de droom – een huis in het dorp, een dochter, een man? Is dit nu leven?
In de nieuwe, ontroerende roman In het wit van Roderik Six worstelen jonge vrouwen met oeroude dilemma’s. Met stilistisch vernuft schetst Six een teder portret van mensen op het kruispunt van leven en dood. In het wit is een intieme roman over maatschappelijke thema’s als dementie en moederschap.
Sneeuwen – het klinkt als de wind die met vingers van licht de kruin van een kind streelt.
Een vrouw reist door een sneeuwlandschap. Ze is op weg naar de buitenwijk waar haar vader woont. In zijn hoofd sneeuwt het al lang. Terwijl de vlokken rond haar neerdwarrelen, moet ze een hartverscheurende beslissing nemen.
Een moeder staart door een keukenraam. Buiten speelt een kind in de sneeuw. Was dit de droom – een huis in het dorp, een dochter, een man? Is dit nu leven?
In de nieuwe, ontroerende roman In het wit van Roderik Six worstelen jonge vrouwen met oeroude dilemma’s. Met stilistisch vernuft schetst Six een teder portret van mensen op het kruispunt van leven en dood. In het wit is een intieme roman over maatschappelijke thema’s als dementie en moederschap.
- GenresFictionRomanLiterature
119 pages, Kindle Edition
Published September 4, 2025
15 people are currently reading
654 people want to read
About the author
Roderik Six
10 books23 followersRoderik Six (1979) is literair journalist bij het weekblad Knack. Met zijn debuut Vloed won hij prompt De Bronzen Uil. Zijn tweede roman Val werd bekroond met de driejaarlijkse Prijs voor de Letteren van de provincie West-Vlaanderen. Ook zijn romans Volt en Monster werden lovend onthaald. Roderik Six woont en werkt in Gent.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 52 reviews
November 16, 2025
Klein verhaal, grootse literatuur.
September 29, 2025
De pen van Roderik Six schrijft voor het eerst in het wit, na vier romans die van donker naar heel donker en pikzwart evolueerden. Daar waren we absoluut niet vies van, maar het maakte ons des te meer razend benieuwd naar hoe hij het er vanaf zou brengen als die duisternis geen betrachting of plotonderdeel zou zijn.
In het wit brengt ons drie verhalen van vrouwen en geheugens die het laten afweten. Een dochter die haar demente vader opzoekt, een vrouw die na de geboorte van haar kind geen houvast meer vindt en een oudere taalwetenschapper die geconfronteerd wordt met de onbetrouwbaarheid van haar geheugen dat het steeds meer laat afweten.
Naast de schone, mededogende manier waarop Six de drie portretten schetst, is In het wit lezen vooral een stilistisch taalfeest. Roderik Six zijn zinnen zijn gebeeldhouwd uit exact de juiste woorden die het perfecte soortelijk gewicht meekrijgen en zich in het virtuele oor van de lezer nestelen met een verslavende klankkleur en ritme. Moeiteloos komt de schrijver ermee weg door midden het boek het tweede verhaal te openen met een paginalange beschrijving van elke kamer en plek in een oude woning. Slechts traag begint het je als lezer te dagen dat het verhaal an sich geen progressie meer maakt maar dat je moeiteloos meegenomen wordt in een meeslepende, ritmische en sfeervolle plaatsbeschrijving.
Vooral in zijn metaforen blijf Six naar het donker reiken en ook in In het wit zijn vrolijkheid of levensvreugde geen thema's die ruimte krijgen van de auteur.
Maar de verfijnde stijl en pen van Roderik Six staan nu eerder ten dienste van enige warmte en genegenheid voor zijn personages. Dat zorgt voor een sfeer die, ondanks de vele sneeuwbuien, de nodige warmte uitstraalt en de lezer dichtbij de personages en hun tragiek brengt en met een warm hart achterlaat.
In het wit brengt ons drie verhalen van vrouwen en geheugens die het laten afweten. Een dochter die haar demente vader opzoekt, een vrouw die na de geboorte van haar kind geen houvast meer vindt en een oudere taalwetenschapper die geconfronteerd wordt met de onbetrouwbaarheid van haar geheugen dat het steeds meer laat afweten.
Naast de schone, mededogende manier waarop Six de drie portretten schetst, is In het wit lezen vooral een stilistisch taalfeest. Roderik Six zijn zinnen zijn gebeeldhouwd uit exact de juiste woorden die het perfecte soortelijk gewicht meekrijgen en zich in het virtuele oor van de lezer nestelen met een verslavende klankkleur en ritme. Moeiteloos komt de schrijver ermee weg door midden het boek het tweede verhaal te openen met een paginalange beschrijving van elke kamer en plek in een oude woning. Slechts traag begint het je als lezer te dagen dat het verhaal an sich geen progressie meer maakt maar dat je moeiteloos meegenomen wordt in een meeslepende, ritmische en sfeervolle plaatsbeschrijving.
Vooral in zijn metaforen blijf Six naar het donker reiken en ook in In het wit zijn vrolijkheid of levensvreugde geen thema's die ruimte krijgen van de auteur.
Maar de verfijnde stijl en pen van Roderik Six staan nu eerder ten dienste van enige warmte en genegenheid voor zijn personages. Dat zorgt voor een sfeer die, ondanks de vele sneeuwbuien, de nodige warmte uitstraalt en de lezer dichtbij de personages en hun tragiek brengt en met een warm hart achterlaat.
September 29, 2025
Mijn lovende woorden én 4 sterren in Humo voor 'In het wit' van Roderik Six!
‘In het wit’ is een summier drieluik rond een dochter (M genaamd) die haar dementerende vader bezoekt, een terugblik naar de moeder van M die aan een postnatale depressie leed en een retour naar M die vanwege ernstige afasie haar geheugen en taalvermogen geleidelijk verliest. Het sneeuwt onophoudelijk in de vijfde roman van de Vlaming. Sneeuw is tegelijk maagdelijk – een tabula rasa waarop je je voetstappen zet en een levenspad zoekt – maar staat ook voor ruis en leemte: een onverbiddelijke kracht waarnaartoe taal, geheugen, familiebanden kunnen worden opgezogen tot alles van belang vervaagt en kleurloos wordt.
Roderik Six is een pointillist. Met minuscule accenten en elementen schildert hij het desolate platteland, de onpeilbare stad, de moeizame verhoudingen tussen familieleden en stipt hij filosofische en maatschappijkritische elementen aan. Hoewel hij ons soms kwijtraakt in visuele beschrijvingen – wat boeit het welke kruiden op het keukenrek staan – levert zijn poëtisch talent vele rake metaforen en inzichten op. Zo wordt bij M tijdens elk bezoek aan haar demente vader de hoop op enige herkenning en continuïteit opnieuw aan diggelen geslagen en rest er enkel de confrontatie met een verdwenen leven dat naast haar ligt. Als ze weer afscheid neemt, legt ze haar oor op papa’s borst ‘dat gestaag verder klopte als een brave klok zonder wijzerplaat’.
Soms vederlicht, soms loodzwaar, maar altijd met secure hand, weet Six de ontoereikendheid van taal en de flinterdunne evenwichtskoord tussen leven en dood, tussen kinderen en ouders te typeren. Hoe wankel en relatief is een levensloop als alles gestaag in ruis kan overgaan? ‘De dagen waren wachtkamers geworden’.
Niet enkel omwille van de titel maar ook om de stijl en kwaliteit mag ‘In het wit’ in één adem genoemd worden met ‘Wit is altijd schoon’ van Leo Pleysier en ‘Een schitterend wit’ van Nobelprijswinnaar Jon Fosse. En dat is mooi gezelschap.
https://www.humo.be/achter-het-nieuws...
‘In het wit’ is een summier drieluik rond een dochter (M genaamd) die haar dementerende vader bezoekt, een terugblik naar de moeder van M die aan een postnatale depressie leed en een retour naar M die vanwege ernstige afasie haar geheugen en taalvermogen geleidelijk verliest. Het sneeuwt onophoudelijk in de vijfde roman van de Vlaming. Sneeuw is tegelijk maagdelijk – een tabula rasa waarop je je voetstappen zet en een levenspad zoekt – maar staat ook voor ruis en leemte: een onverbiddelijke kracht waarnaartoe taal, geheugen, familiebanden kunnen worden opgezogen tot alles van belang vervaagt en kleurloos wordt.
Roderik Six is een pointillist. Met minuscule accenten en elementen schildert hij het desolate platteland, de onpeilbare stad, de moeizame verhoudingen tussen familieleden en stipt hij filosofische en maatschappijkritische elementen aan. Hoewel hij ons soms kwijtraakt in visuele beschrijvingen – wat boeit het welke kruiden op het keukenrek staan – levert zijn poëtisch talent vele rake metaforen en inzichten op. Zo wordt bij M tijdens elk bezoek aan haar demente vader de hoop op enige herkenning en continuïteit opnieuw aan diggelen geslagen en rest er enkel de confrontatie met een verdwenen leven dat naast haar ligt. Als ze weer afscheid neemt, legt ze haar oor op papa’s borst ‘dat gestaag verder klopte als een brave klok zonder wijzerplaat’.
Soms vederlicht, soms loodzwaar, maar altijd met secure hand, weet Six de ontoereikendheid van taal en de flinterdunne evenwichtskoord tussen leven en dood, tussen kinderen en ouders te typeren. Hoe wankel en relatief is een levensloop als alles gestaag in ruis kan overgaan? ‘De dagen waren wachtkamers geworden’.
Niet enkel omwille van de titel maar ook om de stijl en kwaliteit mag ‘In het wit’ in één adem genoemd worden met ‘Wit is altijd schoon’ van Leo Pleysier en ‘Een schitterend wit’ van Nobelprijswinnaar Jon Fosse. En dat is mooi gezelschap.
https://www.humo.be/achter-het-nieuws...
September 12, 2025
Dit boek gaat over het leven. Twee kleine levens. Een moeder en een dochter. En, wat verder, een man, een vader. Kleine levens met kleine en grote tristesses en klein en groot geluk. Tot de donkerte en het licht vervaagt en verdwijnt, in het wit.
Roderik Six schrijft in een overdaad aan mooie, beeldende zinnen. Omdat het de verdomde plicht is van een schrijver om mooie zinnen te schrijven, zo zegt hij zelf. In mijn aanvoelen kan een grotere soberheid in zinnen de mooie, beeldende zinnen nog meer in het licht zetten. Maar dat is muggenziften.
Roderik Six schrijft in een overdaad aan mooie, beeldende zinnen. Omdat het de verdomde plicht is van een schrijver om mooie zinnen te schrijven, zo zegt hij zelf. In mijn aanvoelen kan een grotere soberheid in zinnen de mooie, beeldende zinnen nog meer in het licht zetten. Maar dat is muggenziften.
December 4, 2025
Of het niet een zwaar boek was, vroeg iemand me. Want het gaat toch over dementie, een vroeggestorven moeder, de dood. Maar er is geen ja of neen te antwoorden op die vraag. Het is een mooi boek. Stijlvol geschreven, verstild (door de vele sneeuw), meditatief. Maar ook kordaat, tot nadenken stemmend over dementie en de dood.
Het tweede deel opent met een vijftien pagina's lange beschrijving van een oud huis, met het toilet nog buiten bijvoorbeeld. En met een vliering. En al gebeurt er niets, het verbaasde me, dit geschenk van een vervlogen tijd.
Dus ja, men kan het een zwaar boek vinden. Maar ik heb me geen moment die vraag gesteld.
Het tweede deel opent met een vijftien pagina's lange beschrijving van een oud huis, met het toilet nog buiten bijvoorbeeld. En met een vliering. En al gebeurt er niets, het verbaasde me, dit geschenk van een vervlogen tijd.
Dus ja, men kan het een zwaar boek vinden. Maar ik heb me geen moment die vraag gesteld.
September 7, 2025
Wat kan Roderik Six vlot schrijven.
Bij het lezen van 'In het wit' volgen we met M en Iris twee overtuigend neergezette personages die zich door een wit sneeuwlandschap zwoegen; elk hun eigen beslomeringen torsend, die gaandeweg alleen maar aan gewicht lijken te winnen.
Of het nu om doktersbezoeken, aftakelende geheugens, lange ritten met het openbaar vervoer, de liefde van een ouder voor het kind, of de tragiek van het verlies van een ouder gaat, Six weet het allemaal met een enerzijds vlotte en anderzijds scherpe, waarheidsgetrouwe pen vast te leggen. Straf!
Stilistisch zit het allemaal goed in elkaar en zorgt het afwisselend perspectief voor een extra dimensie (het komt niet vaak voor dat ik terug naar het begin van een boek blader om de openingszin nog eens te lezen).
Ook inhoudelijk is dit een goed boek, maar daar wil ik niet te veel over uitweiden (spoilers enzo). Ontdek 'In het wit' vooral zelf: het is bij deze warm aanbevolen.
PS: ik leerde ook een nieuw woord: zarf (who knew?).
PPS: volgens mij nog beter om te lezen wanneer het, jawel, sneeuwt.
Bij het lezen van 'In het wit' volgen we met M en Iris twee overtuigend neergezette personages die zich door een wit sneeuwlandschap zwoegen; elk hun eigen beslomeringen torsend, die gaandeweg alleen maar aan gewicht lijken te winnen.
Of het nu om doktersbezoeken, aftakelende geheugens, lange ritten met het openbaar vervoer, de liefde van een ouder voor het kind, of de tragiek van het verlies van een ouder gaat, Six weet het allemaal met een enerzijds vlotte en anderzijds scherpe, waarheidsgetrouwe pen vast te leggen. Straf!
Stilistisch zit het allemaal goed in elkaar en zorgt het afwisselend perspectief voor een extra dimensie (het komt niet vaak voor dat ik terug naar het begin van een boek blader om de openingszin nog eens te lezen).
Ook inhoudelijk is dit een goed boek, maar daar wil ik niet te veel over uitweiden (spoilers enzo). Ontdek 'In het wit' vooral zelf: het is bij deze warm aanbevolen.
PS: ik leerde ook een nieuw woord: zarf (who knew?).
PPS: volgens mij nog beter om te lezen wanneer het, jawel, sneeuwt.
October 14, 2025
Annie Ernaux? Philippe Claudel?
Ja, maar ook Roderik Six
Ja, maar ook Roderik Six
October 21, 2025
Wat een ontdekking. Zo mooi!
October 3, 2025
4,5 ⭐ Prachtig! Voor mij het beste boek van Six
November 18, 2025
Ontroerend mooi!
Ik vond niet alle metaforen even geslaagd ( of begreep ze niet) maar dat weegt niet op tegen de rake, haarscherpe beschrijvingen van het Vlaamse landschap, van de Vlaamse verkavelingen, van het ouderlijk huis…
alsof je samen met de schrijver kijkt naar verstilde beelden, naar geschilderde stillevens.
Roderik Six beschrijft de wereld van mensen die de taal verliezen en het is stil in zo’n wereld, het is een wereld waarin het sneeuwt in de hoofden van mensen.
En ook al is de diagnose voor de personages intriest, toch brengt het verlies van taal voor hen ook rust.
Wat ik zo indrukwekkend vind aan dit boek is hoe Roderik Six erin slaagt een verhaal te schrijven waarin je de stilte van de sneeuw zo intens kan horen.
Zeker een aanrader!
Ik vond niet alle metaforen even geslaagd ( of begreep ze niet) maar dat weegt niet op tegen de rake, haarscherpe beschrijvingen van het Vlaamse landschap, van de Vlaamse verkavelingen, van het ouderlijk huis…
alsof je samen met de schrijver kijkt naar verstilde beelden, naar geschilderde stillevens.
Roderik Six beschrijft de wereld van mensen die de taal verliezen en het is stil in zo’n wereld, het is een wereld waarin het sneeuwt in de hoofden van mensen.
En ook al is de diagnose voor de personages intriest, toch brengt het verlies van taal voor hen ook rust.
Wat ik zo indrukwekkend vind aan dit boek is hoe Roderik Six erin slaagt een verhaal te schrijven waarin je de stilte van de sneeuw zo intens kan horen.
Zeker een aanrader!
October 14, 2025
Wat een boek, wat een schrijver. De zinnen dwarrelen als sneeuw, vormen een verhaal als een wonderlijk winterlandschap. Twee kleine levens, moeder en dochter, op de grens tussen nu en nooit. Dit herlees ik snel opnieuw.
December 29, 2025
Met scherpe, doch tedere pen schetst Roderik Six een portret van twee jonge vrouwen die worstelen met het leven en de vergankelijkheid. Vanaf de eerste zinnen was ik betoverd (ooo, dat gedachtestreepje). Het opent straf en het gaat nooit bergaf. De paginalange beschrijving van het huis in het tweede deel van het boek is een knappe sfeerzetting, maar ook een feest van herkenning voor een jaren '70 kind zoals ik. Tante Tines kruidenwijzer aan de muur, balatum op de vloeren en een encyclopedie in de kast. Een vliering met ‘uitgebluste spoken, niet meer de weeklagende gespensten van weleer’. Schooooon! En even later lees ik dat een vrouw leert om snel te wenen. Dat - en nog zoveel meer - ging recht naar mijn hart. 🤍
Kortom: stilistisch straf, maar ook raak en intiem.
Kortom: stilistisch straf, maar ook raak en intiem.
December 29, 2025
"Genetisch gepredestineerd. Vroeg stadium.
Emeri.
De man hield een zwarte foto van een walnoot omhoog.
De ruis vertraagde en ging ten slotte liggen en uit de sluimer kwamen twee woorden tevoorschijn.
‘Het sneeuwt.’
De vaststelling verbaasde haar. Het sneeuwde – hoelang was dat geleden?"
Emeri.
De man hield een zwarte foto van een walnoot omhoog.
De ruis vertraagde en ging ten slotte liggen en uit de sluimer kwamen twee woorden tevoorschijn.
‘Het sneeuwt.’
De vaststelling verbaasde haar. Het sneeuwde – hoelang was dat geleden?"
October 18, 2025
Stilistisch bij wijlen echt wonderlijk.
Het beste deel (p 59-73) is een passage waarin er, behalve de beschrijving van een huis, helemaal niets gebeurt.
Beknopt en toch weelderig: in de beschränkung zie je de bezwerende meester.
Alles zweeft en dwarrelt en kantelt in deze roman.
Tant tourne la neige
Entre le ciel et Liège
Qu'on ne sait plus s'il neige sur Liège
Où si c'est Liège qui neige vers le ciel
Het beste deel (p 59-73) is een passage waarin er, behalve de beschrijving van een huis, helemaal niets gebeurt.
Beknopt en toch weelderig: in de beschränkung zie je de bezwerende meester.
Alles zweeft en dwarrelt en kantelt in deze roman.
Tant tourne la neige
Entre le ciel et Liège
Qu'on ne sait plus s'il neige sur Liège
Où si c'est Liège qui neige vers le ciel
October 17, 2025
4,5 sterren. Een kort, mooi verhaal. Zo simpel verteld, maar oh zo mooi geschreven. Er staan zoveel zinnen in die ik zou willen inkaderen…
September 14, 2025
mooie beschrijvingen, poëtisch, herkenbaar en verrassend
December 29, 2025
wat is dit een prachtig en toch ook donker verhaal. vol kleur en kleurloosheid over o.a. rouw (het rouwen van jezelf…) en familiebanden.
‘Was M een mooie vrouw? Ze kon het niet met zekerheid zeggen. De laatste tijd vermeed ze spiegels
- spiegels waren ramen die uitkeken op een vrouw die verdacht veel op haar leek. Alsof een dubbelganger haar vanuit het belendend appartement aanstaarde. M vond het griezelig; in de lijst zat een vreemde vrouw gevangen, een vrouw die elk moment door het glas kon barsten.
Dus kamde ze haar haren in het donker, met lange halen, tot het glansde. In de borstel dook almaar meer zout op. Make-up was een wilde gok, vol klonters en knalrode wangen. Niet dat ze nog veel mascara en rouge droeg, maar vandaag was ze dapper geweest. Het glas kon haar niks maken; zij en zij alleen was de vrouw die haar met gestifte lippen een zoen toegooide.’
prachtig boek.
‘Was M een mooie vrouw? Ze kon het niet met zekerheid zeggen. De laatste tijd vermeed ze spiegels
- spiegels waren ramen die uitkeken op een vrouw die verdacht veel op haar leek. Alsof een dubbelganger haar vanuit het belendend appartement aanstaarde. M vond het griezelig; in de lijst zat een vreemde vrouw gevangen, een vrouw die elk moment door het glas kon barsten.
Dus kamde ze haar haren in het donker, met lange halen, tot het glansde. In de borstel dook almaar meer zout op. Make-up was een wilde gok, vol klonters en knalrode wangen. Niet dat ze nog veel mascara en rouge droeg, maar vandaag was ze dapper geweest. Het glas kon haar niks maken; zij en zij alleen was de vrouw die haar met gestifte lippen een zoen toegooide.’
prachtig boek.
December 3, 2025
Een boek als een stilleven, prachtig hoe de auteur erin slaagt om het typische (Vlaamse) landschap, de inrichting van onze huizen, onze gewoontes en gedragingen en maatschappelijke uitdagingen op zo'n manier te beschrijven dat ze tijdloos lijken. Actueel en tijdloos tegelijkertijd. Scherpe waarnemingen. Heel knap.
November 23, 2025
wonderlijk
wat een taal
wat een gevoel
wat een taal
wat een gevoel
December 8, 2025
Nu verlang ik zeker naar een wit tapijt . Mooie taal
December 2, 2025
“De vloer is een slordig raadsel (…)” Alleen voor zo’n zinnen heb ik dit boek gelezen. Hoe eenzaamheid, tederheid, en twee zeer vaak beschreven “ziektes” perfect getypeerd worden. Knap boek. Veel liever gelezen dan “Monster”.
December 5, 2025
Hersenschimmen meets eerste sneeuw, ik had al onmiddellijk zin om het opnieuw te lezen.
December 24, 2025
Zo pijnlijk
November 12, 2025
Een kostbaar kleinood. Zorgvuldig opgebouwd, met oog voor detail, maar toch spaarzaam. Wit is een zeer mooie metafoor voor dementie, je wereld wordt zachtjes aan ondergesneeuwd. Roderik Six schrijft geweldige boeken.
October 9, 2025
Prachtig taalgebruik om de gedachten van de personages weer te geven. Op bladzijde 72 staat een van de mooiste zinnen die ik ooit gelezen heb....
December 17, 2025
Hoe sneeuw zoveel betekenissen heeft
Poëtisch geschreven
Poëtisch geschreven
December 10, 2025
Mooi! Zo mooi 🤍
October 23, 2025
Welgemikt en slimme roman. Six geeft woorden aan het onzegbare. Die lyriek is de drijvende kracht achter het succes van deze intieme parel.
Displaying 1 - 30 of 52 reviews