What do you think?
Rate this book
Chimaera
Een literaire sciencefictionroman
Droomonderzoeker Artemis vertrekt aan boord van het ruimteschip Chimaera naar de verre maan Oneiros. Samen met een bemanning van dryaden – geavanceerde AI’s met synthetische lichamen – is ze op zoek naar een mysterieus organisme dat de opwarming van de aarde zou kunnen keren. Wanneer echter de grenzen tussen mens en machine en tussen nachtmerrie en werkelijkheid snel beginnen te vervagen, blijkt niets aan deze missie te zijn wat het lijkt.
In dit futuristische avontuur weeft Thompson verwijzingen naar de Griekse oudheid en klassieke Engelse literatuur - van Plato tot Sylvia Plath – tot een intrigerende verkenning van het menselijke bewustzijn. Wat blijft er over van onze identiteit, herinneringen en onze menselijke essentie in een wereld waarin kunstmatige intelligentie alomtegenwoordig is?
Chimaera is meer dan een spannend sciencefictionverhaal; het is een poëtische reis waarin oud en nieuw, mens en machine en werkelijkheid en illusie op verrassende wijze samenkomen. Een verhaal dat genres overstijgt en de lezer uitdaagt om na te denken over het menselijke zelf in een tijd van technologische transformatie.
Droomonderzoeker Artemis vertrekt aan boord van het ruimteschip Chimaera naar de verre maan Oneiros. Samen met een bemanning van dryaden – geavanceerde AI’s met synthetische lichamen – is ze op zoek naar een mysterieus organisme dat de opwarming van de aarde zou kunnen keren. Wanneer echter de grenzen tussen mens en machine en tussen nachtmerrie en werkelijkheid snel beginnen te vervagen, blijkt niets aan deze missie te zijn wat het lijkt.
In dit futuristische avontuur weeft Thompson verwijzingen naar de Griekse oudheid en klassieke Engelse literatuur - van Plato tot Sylvia Plath – tot een intrigerende verkenning van het menselijke bewustzijn. Wat blijft er over van onze identiteit, herinneringen en onze menselijke essentie in een wereld waarin kunstmatige intelligentie alomtegenwoordig is?
Chimaera is meer dan een spannend sciencefictionverhaal; het is een poëtische reis waarin oud en nieuw, mens en machine en werkelijkheid en illusie op verrassende wijze samenkomen. Een verhaal dat genres overstijgt en de lezer uitdaagt om na te denken over het menselijke zelf in een tijd van technologische transformatie.
204 pages, Paperback
Published September 5, 2025
3 people are currently reading
126 people want to read
About the author
Alice Thompson
38 books34 followersAlice Thompson is a Scottish novelist.
Thompson was educated at St George's School, Edinburgh, then read English at Oxford and wrote her Ph.D. thesis on Henry James. In the 1980s she played keyboard with rock band The Woodentops.
She has a son and lives in Edinburgh. Her novel Justine was the joint winner of the 1996 James Tait Black Memorial Prize. She has also won a Creative Scotland Award in 2000 and was a Writer in Residence in Shetland.
Thompson was educated at St George's School, Edinburgh, then read English at Oxford and wrote her Ph.D. thesis on Henry James. In the 1980s she played keyboard with rock band The Woodentops.
She has a son and lives in Edinburgh. Her novel Justine was the joint winner of the 1996 James Tait Black Memorial Prize. She has also won a Creative Scotland Award in 2000 and was a Writer in Residence in Shetland.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
December 16, 2023
This sci-fi novella was unhinged.
I enjoyed the premise but not the execution. Something about the way it was written felt off to me and I struggled through it.
I can see people loving this novella, regardless of my personal opinion, it was a good story and the ending was as I said earlier, unhinged. In a good way.
I enjoyed the premise but not the execution. Something about the way it was written felt off to me and I struggled through it.
I can see people loving this novella, regardless of my personal opinion, it was a good story and the ending was as I said earlier, unhinged. In a good way.
September 7, 2025
3 to 3.5 stars. I do appreciate it, just somewhere this story was lacking to me. I can't really put my finger on it. The writing was actually good imo, but it had some ideas to it that could have been worked out better. Still I think it's a little gem that should be discovered more by people who like this genre.
January 18, 2024
This is a Sci-Fi Horror "Greek Tragedy", even if the mythology isn't even the overall story arc, and the story is NOT a myth retelling and it is beyond even claiming that, there's a fair and beautiful amount of foreshadowing and tying in to the plot within this if you read closely. You'd fair best if you understand Gods/Goddesses within Roman & Greek, if even loosely, is my preface before reading this and general biblical figures. Based off of earlier reviews I think this understanding of how mythology played largely in this story gave it a low avg. rating at the start of this books life.
But Alice Thompson is so brilliant, and takes the stories and characteristics of these Gods to create an original, and thought provoking unsettling sci fi and at times horror, space mission. Chimera being uniquely its own, I'd side mention if you liked Becky Chambers To Be Taught if Fortunate for it's slower pacing, more prophetic musings and questions surrounding life and the dynamics of characters on a spaceship for a lonely space mission, this would probably be a good read for you, as Chimera ties in similarly in that way.
The synopsis doesn't touch on anything that would make you think it's tying in themes of mythos and I'm unsure if that's the intent or not, so hence my prefaces so future readers hopefully feel satisfied of this genre blend. It's not a fast paced sci Fi thriller, it builds it's momentum to leave an absolutely insane ending.
At the surface: Artemis is a part of a space mission to get to a new moon to try and find a bacteria that could help consume the carbon in the air on Earth and re-stabilize the environment. Earth is a waste-land, completely ruled by technology. People are lost in their VR worlds, enjoying a fake view vs reality. We have AI Dryads, advanced androids who have human DNA. I imagined Earth in this novel like a Black Mirror esqu episode. Artemis, a Dream scientist researcher joins the mission as it's her duty to ensure the crew has "Dreamless" nights. The reasons being unfold over time, but the main points, it's how dreams and consciousness, desire, humanity all share the same root to Dreams.
My many hints of mythos being in this under the surface to again, hopefully help others in reading this (Thompson at times almost clearly lays this out, specifically a chapter about how the crew base at the moon is designed, but I just didn't see anyone mentioning these things in their reviews!):
We have Jason whose her partner who funded this mission. Think, Jason and the Argonauts.
The Spaceship mission and crew is named Chimera. What do we know of the mythology of chimeras?
Ivan "the terrible", is the crews biologist.
We have an advanced AI Dryad aboard the crew, named Troy. Cough, Trojan Horse, Cough.
The moon is called Oneiros: in mythology it's of a place that's the land of dreams
There's mentions of labyrinths and minotaurs, we have the failed prior space crew called SIREN: Sirens known as mythological woman with bird heads who sing luring men to death - there's even a mention of the Flannen Isles - known for the popular mystery of how three lightkeepers went missing, many theorizing about Sirens being their reason of disappearence.
Other characters that tie in to this grand mythos: Cressida, Luther, Myra, Daniel, Seth (think Set). Shadows relating to the God of Darkness. Mentions of Sound of The Temple Bells. It's expansive.
And even knowing all of these Gods and stories even at the level of "maybe I recall this from school???", helps guide you through the story and yet doesn't Spoil any of it! Thompson is unique in her approach in how she weaves these themes and messaging in, giving it's significance at just the right moments, to leave you in awe of what she's mastered in this book.
The characters are individual, motivations varying amongst them. The intricacies of dreams and humanity, the intricacies of technology and how it conflicts with religion and beliefs, in the nest of it all in the AI Dryads and Virtual realities, the driving forces of life, ahhh I'm fangirling!
There's more I can say but I'll leave it at this, if you like the idea of a slow paced sci fi that builds towards deeply unsettling and horrfic conclusions that gets you thinking about life and hidden meanings, you just have to pick it up :)
But Alice Thompson is so brilliant, and takes the stories and characteristics of these Gods to create an original, and thought provoking unsettling sci fi and at times horror, space mission. Chimera being uniquely its own, I'd side mention if you liked Becky Chambers To Be Taught if Fortunate for it's slower pacing, more prophetic musings and questions surrounding life and the dynamics of characters on a spaceship for a lonely space mission, this would probably be a good read for you, as Chimera ties in similarly in that way.
The synopsis doesn't touch on anything that would make you think it's tying in themes of mythos and I'm unsure if that's the intent or not, so hence my prefaces so future readers hopefully feel satisfied of this genre blend. It's not a fast paced sci Fi thriller, it builds it's momentum to leave an absolutely insane ending.
At the surface: Artemis is a part of a space mission to get to a new moon to try and find a bacteria that could help consume the carbon in the air on Earth and re-stabilize the environment. Earth is a waste-land, completely ruled by technology. People are lost in their VR worlds, enjoying a fake view vs reality. We have AI Dryads, advanced androids who have human DNA. I imagined Earth in this novel like a Black Mirror esqu episode. Artemis, a Dream scientist researcher joins the mission as it's her duty to ensure the crew has "Dreamless" nights. The reasons being unfold over time, but the main points, it's how dreams and consciousness, desire, humanity all share the same root to Dreams.
My many hints of mythos being in this under the surface to again, hopefully help others in reading this (Thompson at times almost clearly lays this out, specifically a chapter about how the crew base at the moon is designed, but I just didn't see anyone mentioning these things in their reviews!):
We have Jason whose her partner who funded this mission. Think, Jason and the Argonauts.
The Spaceship mission and crew is named Chimera. What do we know of the mythology of chimeras?
Ivan "the terrible", is the crews biologist.
We have an advanced AI Dryad aboard the crew, named Troy. Cough, Trojan Horse, Cough.
The moon is called Oneiros: in mythology it's of a place that's the land of dreams
There's mentions of labyrinths and minotaurs, we have the failed prior space crew called SIREN: Sirens known as mythological woman with bird heads who sing luring men to death - there's even a mention of the Flannen Isles - known for the popular mystery of how three lightkeepers went missing, many theorizing about Sirens being their reason of disappearence.
Other characters that tie in to this grand mythos: Cressida, Luther, Myra, Daniel, Seth (think Set). Shadows relating to the God of Darkness. Mentions of Sound of The Temple Bells. It's expansive.
And even knowing all of these Gods and stories even at the level of "maybe I recall this from school???", helps guide you through the story and yet doesn't Spoil any of it! Thompson is unique in her approach in how she weaves these themes and messaging in, giving it's significance at just the right moments, to leave you in awe of what she's mastered in this book.
The characters are individual, motivations varying amongst them. The intricacies of dreams and humanity, the intricacies of technology and how it conflicts with religion and beliefs, in the nest of it all in the AI Dryads and Virtual realities, the driving forces of life, ahhh I'm fangirling!
There's more I can say but I'll leave it at this, if you like the idea of a slow paced sci fi that builds towards deeply unsettling and horrfic conclusions that gets you thinking about life and hidden meanings, you just have to pick it up :)
September 18, 2025
Deze recensie schreef ik oorspronkelijk voor de Science Fiction & Fantasy Boekenclub-Facebookgroep.
Ik kreeg dit boek toegezonden ter recensie van uitgeverij Annex, waarvoor hartelijk dank!
Flaptekst: Droomonderzoeker Artemis vertrekt aan boord van het ruimteschip Chimaera naar de verre maan Oneiros. Samen met een bemanning van dryaden – geavanceerde AI’s met synthetische lichamen – is ze op zoek naar een mysterieus organisme dat de opwarming van de aarde zou kunnen keren. Wanneer echter de grenzen tussen mens en machine en tussen nachtmerrie en werkelijkheid snel beginnen te vervagen, blijkt niets aan deze missie te zijn wat het lijkt.
In dit futuristische avontuur weeft Thompson verwijzingen naar de Griekse oudheid en klassieke Engelse literatuur – van Plato tot Sylvia Plath – tot een intrigerende verkenning van het menselijke bewustzijn. Wat blijft er over van onze identiteit, herinneringen en onze menselijke essentie in een wereld waarin kunstmatige intelligentie alomtegenwoordig is?
Chimaera is meer dan een spannend sciencefictionverhaal; het is een poëtische reis waarin oud en nieuw, mens en machine en werkelijkheid en illusie op verrassende wijze samenkomen. Een verhaal dat genres overstijgt en de lezer uitdaagt om na te denken over het menselijke zelf in een tijd van technologische transformatie.
Recensie: Ja, wat blijft er eigenlijk over van onze menselijkheid in een wereld vol AI? Wat maakt ons menselijk? En hoe kunnen wij onze menselijkheid bewaren wanneer de scheidingslijn tussen mens en machine steeds dunner lijkt te worden? Dit zijn vragen waar ik zelf veel mee bezig ben in deze tijd waarin AI steeds meer ‘menselijke’ zaken over lijkt te nemen. Chimaera speelt in op deze vragen. Het verhaal opent met een proloog, waarin beschreven wordt hoe droomonderzoeker Artemis als enige overlevende terugkeert op Aarde na een missie naar de maan Oneiros. Aarde is een woestenij geworden door vernietiging van de natuur en opwarming. De meeste mensen trekken zich terug in hun eigen holografische omgeving, de echte wereld verruilend voor VR. De missie naar Oneiros moet hier verandering in brengen door een zoektocht naar een organisme wat de opwarming zou kunnen tegenhouden. Aanvankelijk lijkt alles voort te kabbelen, op een paar kleine incidenten na. Maar wanneer zich steeds vreemdere voorvallen voordoen neemt de paranoia toe en vervalt de eens rustig kabbelende missie in een ongrijpbare nachtmerrie.
Aan het oppervlak lijkt het een avontuur in de ruimte met hints naar mythologie en religie. Wanneer je deze hints gaat uitpluizen en wat achtergrondonderzoek doet (hoeft niet heel diepgaand, met middelbare schoolkennis van Griekse mythologie kom je een heel eind) kom je op een andere laag terecht. Ik geef wat voorbeelden: Jason en de Argonauten. Oneiros, het dromenrijk. Het samengestelde wezen Chimaera. Troje. Sirenen die met hun gezang mannen naar hun ondergang lokken. Wanneer je deze mythologieën over het basisverhaal heen legt, ervaar je ineens veel meer diepgang.
De personages worden neergezet als individuen met een eigen persoonlijkheid en motivatie. Ook hier geven hun namen vaak weer een dieper inzicht in hun rol in het geheel. De individuele verhouding van de bemanning ten opzichte van de AI’s is ook interessant, hoe kijken mensen tegen kunstmatige intelligentie aan? En zegt dit iets over hun eigen menselijkheid?
Ik ben ook erg gecharmeerd van het taalgebruik van Thompson. Dromerig en intelligent. Rijke beschrijvingen van zowel de binnenwereld van de personages als hun relatie tot de buitenwereld. Hierbij moet ik ook de vertalers een compliment geven; ondanks dat Chimaera oorspronkelijk in het Engels is geschreven, las de Nederlandse vertaling natuurlijk en vloeiend. De voetnoten in het verhaal waren wat vreemd, je verwacht dit in een academische publicatie. Toch stoorden ze me niet echt. Met zoveel citaten, namen en culturele referenties gaven de voetnoten wat helderheid.
Chimaera is een vreemd boek in de beste zin van het woord. Wat begint als een traag sciencefictionverhaal, ontaardt in een nachtmerrie waarin dromen, bewustzijn, verlangen en menselijkheid op een gruwelijke manier in elkaar overlopen. Een conclusie die je blik op de gebeurtenissen in het verhaal volkomen op zijn kop zet en uitnodigt tot een herlezing. Wanneer je graag filosofeert over de aard van menselijkheid, hoe deze zich uitdrukt en de diepere lagen van het bewustzijn, raad ik je van harte aan om dit boek te lezen.
Ik kreeg dit boek toegezonden ter recensie van uitgeverij Annex, waarvoor hartelijk dank!
Flaptekst: Droomonderzoeker Artemis vertrekt aan boord van het ruimteschip Chimaera naar de verre maan Oneiros. Samen met een bemanning van dryaden – geavanceerde AI’s met synthetische lichamen – is ze op zoek naar een mysterieus organisme dat de opwarming van de aarde zou kunnen keren. Wanneer echter de grenzen tussen mens en machine en tussen nachtmerrie en werkelijkheid snel beginnen te vervagen, blijkt niets aan deze missie te zijn wat het lijkt.
In dit futuristische avontuur weeft Thompson verwijzingen naar de Griekse oudheid en klassieke Engelse literatuur – van Plato tot Sylvia Plath – tot een intrigerende verkenning van het menselijke bewustzijn. Wat blijft er over van onze identiteit, herinneringen en onze menselijke essentie in een wereld waarin kunstmatige intelligentie alomtegenwoordig is?
Chimaera is meer dan een spannend sciencefictionverhaal; het is een poëtische reis waarin oud en nieuw, mens en machine en werkelijkheid en illusie op verrassende wijze samenkomen. Een verhaal dat genres overstijgt en de lezer uitdaagt om na te denken over het menselijke zelf in een tijd van technologische transformatie.
Recensie: Ja, wat blijft er eigenlijk over van onze menselijkheid in een wereld vol AI? Wat maakt ons menselijk? En hoe kunnen wij onze menselijkheid bewaren wanneer de scheidingslijn tussen mens en machine steeds dunner lijkt te worden? Dit zijn vragen waar ik zelf veel mee bezig ben in deze tijd waarin AI steeds meer ‘menselijke’ zaken over lijkt te nemen. Chimaera speelt in op deze vragen. Het verhaal opent met een proloog, waarin beschreven wordt hoe droomonderzoeker Artemis als enige overlevende terugkeert op Aarde na een missie naar de maan Oneiros. Aarde is een woestenij geworden door vernietiging van de natuur en opwarming. De meeste mensen trekken zich terug in hun eigen holografische omgeving, de echte wereld verruilend voor VR. De missie naar Oneiros moet hier verandering in brengen door een zoektocht naar een organisme wat de opwarming zou kunnen tegenhouden. Aanvankelijk lijkt alles voort te kabbelen, op een paar kleine incidenten na. Maar wanneer zich steeds vreemdere voorvallen voordoen neemt de paranoia toe en vervalt de eens rustig kabbelende missie in een ongrijpbare nachtmerrie.
Aan het oppervlak lijkt het een avontuur in de ruimte met hints naar mythologie en religie. Wanneer je deze hints gaat uitpluizen en wat achtergrondonderzoek doet (hoeft niet heel diepgaand, met middelbare schoolkennis van Griekse mythologie kom je een heel eind) kom je op een andere laag terecht. Ik geef wat voorbeelden: Jason en de Argonauten. Oneiros, het dromenrijk. Het samengestelde wezen Chimaera. Troje. Sirenen die met hun gezang mannen naar hun ondergang lokken. Wanneer je deze mythologieën over het basisverhaal heen legt, ervaar je ineens veel meer diepgang.
De personages worden neergezet als individuen met een eigen persoonlijkheid en motivatie. Ook hier geven hun namen vaak weer een dieper inzicht in hun rol in het geheel. De individuele verhouding van de bemanning ten opzichte van de AI’s is ook interessant, hoe kijken mensen tegen kunstmatige intelligentie aan? En zegt dit iets over hun eigen menselijkheid?
Ik ben ook erg gecharmeerd van het taalgebruik van Thompson. Dromerig en intelligent. Rijke beschrijvingen van zowel de binnenwereld van de personages als hun relatie tot de buitenwereld. Hierbij moet ik ook de vertalers een compliment geven; ondanks dat Chimaera oorspronkelijk in het Engels is geschreven, las de Nederlandse vertaling natuurlijk en vloeiend. De voetnoten in het verhaal waren wat vreemd, je verwacht dit in een academische publicatie. Toch stoorden ze me niet echt. Met zoveel citaten, namen en culturele referenties gaven de voetnoten wat helderheid.
Chimaera is een vreemd boek in de beste zin van het woord. Wat begint als een traag sciencefictionverhaal, ontaardt in een nachtmerrie waarin dromen, bewustzijn, verlangen en menselijkheid op een gruwelijke manier in elkaar overlopen. Een conclusie die je blik op de gebeurtenissen in het verhaal volkomen op zijn kop zet en uitnodigt tot een herlezing. Wanneer je graag filosofeert over de aard van menselijkheid, hoe deze zich uitdrukt en de diepere lagen van het bewustzijn, raad ik je van harte aan om dit boek te lezen.
March 6, 2024
Alice Thompson is a veteran of seven previous novels but as far as I’m aware none of them has been Science Fiction. Concerning as it does a voyage to another planet (or, strictly, to its moon) this book could hardly be described as anything else. Yet it is not a typical exemplar of modern SF. Unlike the brashness of the average space exploration story its tonal qualities are more reminiscent of Stanisław Lem’s Solaris or David Lindsay’s A Voyage to Arcturus. Its epigraph, perhaps the most famous quotation from The Tempest, suggests the trajectory that will follow.
A prologue sets up the body of the text as a tale of lost memory. Artemis was the sole human returnee of her crew from their trip to Oneiros on the spaceship Chimera in a search for bacteria that could break down carbon dioxide to obviate global warming. Two dryads, hybrids of computing powers and cloned human DNA provided by anonymous donors, came back with her. Though she has none of Oneiros she is now setting down as a novel, Chimera, the memories she has of the trip.
This odyssey from a beleaguered world where - apart from “the IT elite, the governing body called the elITe” (who do not allow their children access to computers or smart phones) - all humans seem to be in thrall to “widespread automation and the internet of things” and “virtual reality had destroyed downtime and daydreaming” while “in many ways all human progress, except for AI, had stagnated,” is an incongruous endeavour. The crew seems mismatched and detached. Artemis tells us that in space humans are not allowed to dream; it is too unsettling for their daily work. Though she got on the trip more or less by subterfuge and has a slightly unbalanced mental history she is in charge of the medication to ensure this. “Pills suppress rapid eye movement.” Dryads record everything they see and hear. In their ever-lurking presence they come across like HAL from 2001: A Space Odyssey before David Bowman pulled its plugs.
Adding to the distancing effect odd things happen on board. Though it is cruising faster than the speed of light jolts affect the ship’s smooth passage. A dryad alters the temperature controls for no good reason. A bacterium appears on a microscope slide as if out of nowhere. Artemis starts to hear ringing bells. One of the crew, Ivan, disappears.
The oddnesses do not stop there. On Oneiros itself they land miles away from their destination and have to trek across a snowscape to reach the base built for them by automated fabricators. Artemis discovers there had been a previous research ship to the moon, the Siren, but Mission Control, personified in an AI named Cressida, lost contact with the crew and pilot dryads returned the ship. She begins to see shadows.
On a novelistic level the writing here is perfectly acceptable, though the book has flaws. Thompson brings attention to her use of quotations via asterisks and footnotes. That may be all very well in academic tracts but in a novel it distracts from the narrative. Oneiros is a tad too programmatically named. At times the information dumping could have been better integrated but there are also indications of a lack of familiarity with SF as a genre or with scientific processes. Stars are visible through Chimera’s windows even though it’s travelling faster than light. (I doubt light could be seen if it’s moving slower than any potential observer.) Before their trek across Oneiros, the crew take oxygen pills. (Just how are these supposed to work?)
The novel’s central concerns are the relationship between humans and dryads and the nature of consciousness - which Ivan opines may be a fundamental property of matter. The crew’s fate and that of Artemis are bound up with the absence of dreams. How does their loss affect people, how does their lack impact on the dryads?
An Epilogue describes Artemis’s novel’s fate and may be commenting on Artemis’s reliability as a narrator.
Chimera is a solid, very readable piece of work but in drawing comparison to Lem and Lindsay is setting a high bar.
A prologue sets up the body of the text as a tale of lost memory. Artemis was the sole human returnee of her crew from their trip to Oneiros on the spaceship Chimera in a search for bacteria that could break down carbon dioxide to obviate global warming. Two dryads, hybrids of computing powers and cloned human DNA provided by anonymous donors, came back with her. Though she has none of Oneiros she is now setting down as a novel, Chimera, the memories she has of the trip.
This odyssey from a beleaguered world where - apart from “the IT elite, the governing body called the elITe” (who do not allow their children access to computers or smart phones) - all humans seem to be in thrall to “widespread automation and the internet of things” and “virtual reality had destroyed downtime and daydreaming” while “in many ways all human progress, except for AI, had stagnated,” is an incongruous endeavour. The crew seems mismatched and detached. Artemis tells us that in space humans are not allowed to dream; it is too unsettling for their daily work. Though she got on the trip more or less by subterfuge and has a slightly unbalanced mental history she is in charge of the medication to ensure this. “Pills suppress rapid eye movement.” Dryads record everything they see and hear. In their ever-lurking presence they come across like HAL from 2001: A Space Odyssey before David Bowman pulled its plugs.
Adding to the distancing effect odd things happen on board. Though it is cruising faster than the speed of light jolts affect the ship’s smooth passage. A dryad alters the temperature controls for no good reason. A bacterium appears on a microscope slide as if out of nowhere. Artemis starts to hear ringing bells. One of the crew, Ivan, disappears.
The oddnesses do not stop there. On Oneiros itself they land miles away from their destination and have to trek across a snowscape to reach the base built for them by automated fabricators. Artemis discovers there had been a previous research ship to the moon, the Siren, but Mission Control, personified in an AI named Cressida, lost contact with the crew and pilot dryads returned the ship. She begins to see shadows.
On a novelistic level the writing here is perfectly acceptable, though the book has flaws. Thompson brings attention to her use of quotations via asterisks and footnotes. That may be all very well in academic tracts but in a novel it distracts from the narrative. Oneiros is a tad too programmatically named. At times the information dumping could have been better integrated but there are also indications of a lack of familiarity with SF as a genre or with scientific processes. Stars are visible through Chimera’s windows even though it’s travelling faster than light. (I doubt light could be seen if it’s moving slower than any potential observer.) Before their trek across Oneiros, the crew take oxygen pills. (Just how are these supposed to work?)
The novel’s central concerns are the relationship between humans and dryads and the nature of consciousness - which Ivan opines may be a fundamental property of matter. The crew’s fate and that of Artemis are bound up with the absence of dreams. How does their loss affect people, how does their lack impact on the dryads?
An Epilogue describes Artemis’s novel’s fate and may be commenting on Artemis’s reliability as a narrator.
Chimera is a solid, very readable piece of work but in drawing comparison to Lem and Lindsay is setting a high bar.
September 30, 2025
Een heel vreemd verhaal. Als ik dit boek in één zin moest beschrijven, zou dat het zijn. Want het was echt heel vreemd. En ik vond het ook echt heel leuk. Maar soms ook wel wat verwarrend.
Ik moest erg wennen aan de schrijfstijl, de manier van vertellen. Het is erg anders dan ik gewend ben waardoor ik het wat lastig te volgen vond. Na een tijdje wende ik er wel wat meer aan, al vond ik het wel vreemd blijven lezen. Maar ik begreep het wel steeds wat beter.
Dit verhaal gaat eigenlijk heel diep, waardoor ik soms ook echt even goed ging nadenken. Ik merkte wel dat dit soms te boven ging dan wat ik kon bevatten maar dit maakte het wel dat ik het steeds meer graag wou begrijpen. En ondanks dat alles vond ik het wel goed te lezen. Nadat ik er echt in zat en aan gewend was, vloog ik door het verhaal heen elke keer dat ik het boek opende. Het las heel snel weg. Wat een vreemde combinatie is met wat ik eerder zei. Maar dat past eigenlijk wel bij dit verhaal, het is gewoon allemaal erg vreemd. Op een heel interessante manier. Ik hou erg van zulk soort verhalen. Over astronauten die naar een andere planeet of maan gaan. Over hoe de wereld er uit zou zien met rondwandelende AI…. En meestal is het allemaal niet zo leuk voor de personages maar wel vind ik zulke verhalen heel leuk en interessant om te lezen. Dit verhaal is, zoals de flaptekst ook al zegt, zeker meer dan een spannend sciencefiction verhaal.
“Chimaera is meer dan een spannend sciencefictionverhaal; het is een poëtische reis waarin oud en nieuw, mens en machine en werkelijkheid en illusie op verrassende wijze samenkomen. Een verhaal dat genres overstijgt en de lezer uitdaagt om na te denken over het menselijke zelf in een tijd van technologische transformatie.”
Ik geef “Chimaera”, geschreven door Alice Thompson en uitgegeven door uitgeverij Annex, ⭐️⭐️⭐️⭐️✨ (4,5/5 sterren).
Ik moest erg wennen aan de schrijfstijl, de manier van vertellen. Het is erg anders dan ik gewend ben waardoor ik het wat lastig te volgen vond. Na een tijdje wende ik er wel wat meer aan, al vond ik het wel vreemd blijven lezen. Maar ik begreep het wel steeds wat beter.
Dit verhaal gaat eigenlijk heel diep, waardoor ik soms ook echt even goed ging nadenken. Ik merkte wel dat dit soms te boven ging dan wat ik kon bevatten maar dit maakte het wel dat ik het steeds meer graag wou begrijpen. En ondanks dat alles vond ik het wel goed te lezen. Nadat ik er echt in zat en aan gewend was, vloog ik door het verhaal heen elke keer dat ik het boek opende. Het las heel snel weg. Wat een vreemde combinatie is met wat ik eerder zei. Maar dat past eigenlijk wel bij dit verhaal, het is gewoon allemaal erg vreemd. Op een heel interessante manier. Ik hou erg van zulk soort verhalen. Over astronauten die naar een andere planeet of maan gaan. Over hoe de wereld er uit zou zien met rondwandelende AI…. En meestal is het allemaal niet zo leuk voor de personages maar wel vind ik zulke verhalen heel leuk en interessant om te lezen. Dit verhaal is, zoals de flaptekst ook al zegt, zeker meer dan een spannend sciencefiction verhaal.
“Chimaera is meer dan een spannend sciencefictionverhaal; het is een poëtische reis waarin oud en nieuw, mens en machine en werkelijkheid en illusie op verrassende wijze samenkomen. Een verhaal dat genres overstijgt en de lezer uitdaagt om na te denken over het menselijke zelf in een tijd van technologische transformatie.”
Ik geef “Chimaera”, geschreven door Alice Thompson en uitgegeven door uitgeverij Annex, ⭐️⭐️⭐️⭐️✨ (4,5/5 sterren).
September 22, 2025
Er komen op het moment niet heel veel boeken uit in het genre Sciencefiction dus toen spiksplinternieuwe uitgeverij Annex Chimaera uitbracht was ik gelijk enthousiast.
Het verhaal gaat over Artemis, een droomonderzoeker met een missie. Ze is op weg met een ruimteschip en bemanning naar de maan Oneiros waar misschien de oplossing ligt voor het broeikasprobleem waarmee de aarde te kampen heeft. De bemanning bestaat half uit geavanceerde AI met synthetische lichamen die men dryaden noemt maar de samenwerking gaat stroef. Wanneer een van de bemanningsleden spoorloos verdwijnt is het vertrouwen ver te zoeken.
AI is op het moment een actueel onderwerp en Chimaera is een fictief kijkje in een eventuele toekomst waar AI compleet met onze samenleving is versmolten. Dat de aarde bijna vernietigd word door de effecten van het broeikaseffect vond ik goed gevonden. We zien nu al dat de datacenters die de AI aandrijven enorme hoeveelheden CO2 uitstoten dus dit zou ook wel eens in onze toekomst kunnen liggen. Het verhaal is goed geschreven met mooie quotes van Sylvia Plath, Albert Einstein en Plato.
Chimaera laat mij alleen verlangen naar meer. Het is een boek van 200 bladzijdes en ik was er veel te snel doorheen. Van mij had het gedeelte van vóór de ruimtereis wat meer uitgediept mogen worden.
Het verhaal gaat over Artemis, een droomonderzoeker met een missie. Ze is op weg met een ruimteschip en bemanning naar de maan Oneiros waar misschien de oplossing ligt voor het broeikasprobleem waarmee de aarde te kampen heeft. De bemanning bestaat half uit geavanceerde AI met synthetische lichamen die men dryaden noemt maar de samenwerking gaat stroef. Wanneer een van de bemanningsleden spoorloos verdwijnt is het vertrouwen ver te zoeken.
AI is op het moment een actueel onderwerp en Chimaera is een fictief kijkje in een eventuele toekomst waar AI compleet met onze samenleving is versmolten. Dat de aarde bijna vernietigd word door de effecten van het broeikaseffect vond ik goed gevonden. We zien nu al dat de datacenters die de AI aandrijven enorme hoeveelheden CO2 uitstoten dus dit zou ook wel eens in onze toekomst kunnen liggen. Het verhaal is goed geschreven met mooie quotes van Sylvia Plath, Albert Einstein en Plato.
Chimaera laat mij alleen verlangen naar meer. Het is een boek van 200 bladzijdes en ik was er veel te snel doorheen. Van mij had het gedeelte van vóór de ruimtereis wat meer uitgediept mogen worden.
July 9, 2023
This was a strange one. Then I realised I read another book by Alice Thompson about a year ago and that was a bit odd too.
A research team have gone to a moon many light years from earth to see if it would be a viable option for humans. Earth is basically dead and people live whatever lives they want to through virtual reality headsets.
The crew consists of humans and android-like humanoids called dryads. As the ship approaches the moon one of the crew just vanishes. The rest land on the moon and it becomes apparent they are not the first there.
I actually really liked it despite its oddness. I didn’t know where the story was going until the very end.
Salt is a small independent publisher and the two books I have read from them have pushed me out of my usual genre in a good way. 4 ⭐️.
A research team have gone to a moon many light years from earth to see if it would be a viable option for humans. Earth is basically dead and people live whatever lives they want to through virtual reality headsets.
The crew consists of humans and android-like humanoids called dryads. As the ship approaches the moon one of the crew just vanishes. The rest land on the moon and it becomes apparent they are not the first there.
I actually really liked it despite its oddness. I didn’t know where the story was going until the very end.
Salt is a small independent publisher and the two books I have read from them have pushed me out of my usual genre in a good way. 4 ⭐️.
October 14, 2023
I haven't been the first reviewer that often, so this is a bit intimidating. But then, I've read and assessed this for work already, so I can hopefully give a decent opinion.
So, Thompson isn't a writer of Sci-Fi, usually. I'm not a big reader of Sci-Fi, but I do know my way around the genre to some degree, so my first question was whether the fact that it's Sci-Fi by a literary author would be an issue. It's actually much more "straight" Sci-Fi than I expected. This isn't bad, but it also means that I wouldn't say it's really "Sci-Fi for people who don't read sci-fi". Instead I think there's a danger of it not pleasing anyone. The world-building, for example, very tenuous, but also not really doing enough metaphor work to be theme-forward instead.
I did quite enjoy the genre shifting, going from sci-fi, to suspense, to straight horror. I also think it did something quite interesting with the narrator, but that's also part of the problem for me. Maybe I'm approaching all this too logically, but yeah, lots of questions in the end there, and an inability to shake the feeling that the narrative is somewhat undermining itself.
Ultimately, this is a very interesting book with some flaws in execution that made me more curious about the author's other work, which I can imagine working better.
So, Thompson isn't a writer of Sci-Fi, usually. I'm not a big reader of Sci-Fi, but I do know my way around the genre to some degree, so my first question was whether the fact that it's Sci-Fi by a literary author would be an issue. It's actually much more "straight" Sci-Fi than I expected. This isn't bad, but it also means that I wouldn't say it's really "Sci-Fi for people who don't read sci-fi". Instead I think there's a danger of it not pleasing anyone. The world-building, for example, very tenuous, but also not really doing enough metaphor work to be theme-forward instead.
I did quite enjoy the genre shifting, going from sci-fi, to suspense, to straight horror. I also think it did something quite interesting with the narrator, but that's also part of the problem for me. Maybe I'm approaching all this too logically, but yeah, lots of questions in the end there, and an inability to shake the feeling that the narrative is somewhat undermining itself.
Ultimately, this is a very interesting book with some flaws in execution that made me more curious about the author's other work, which I can imagine working better.
June 7, 2024
I adored this book and it's criminal that it doesn't have that many reviews here on goodreads. Criminal!!
I loved the way the author explored the relationship and connections between AI and humanity; how much of ourselves we give to its creation and advancement within the field, how much we sacrifice, and what it means to be human when the line becomes blurred. But the way in which the author linked consciousness and dreams was very unique and incredibly enjoyable to read.
I loved the way the author explored the relationship and connections between AI and humanity; how much of ourselves we give to its creation and advancement within the field, how much we sacrifice, and what it means to be human when the line becomes blurred. But the way in which the author linked consciousness and dreams was very unique and incredibly enjoyable to read.
March 17, 2024
Probably 3.5 for me. It was a really interesting concept about the future/environmentalism and AI and and what consciousness is. The writing was sort of odd throughout, which fit with the overall concept but was sometimes a bit off-putting. My copy had a lot of typos, as well, which I found distracting though I'm not ruling out was on purpose.
December 12, 2025
Fascinerend, ook door het taalgebruik, de vertaler heeft goed zijn best gedaan.
Maar het voelde voor mij niet zo origineel, net of er veel geleend was van andere verhalen, ook al kom ik niet veel verder dan associaties met Solaris en 2001 Space Odyssey.
Graag gelezen maar laat geen diepe indruk achter.
Maar het voelde voor mij niet zo origineel, net of er veel geleend was van andere verhalen, ook al kom ik niet veel verder dan associaties met Solaris en 2001 Space Odyssey.
Graag gelezen maar laat geen diepe indruk achter.
October 22, 2023
A promising idea, but ultimately quite disappointing. Which in itself is disappointing as I wanted to like it more than I did.
August 24, 2025
Futuristic novel, that was ok, but not amazing.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews