Perifere en gebroken stemmen kampen, soms om te zwijgen, soms om een taal te krijgen. Langs diverse constellaties zoeken ze naar een plaats in een leven en in de taal die dat leven vormt en vervormt.
Categorieën: Poëzie, Uncategorized deze kamer is alle kamers tegelijk is alle straten nu beweegt het hele gebeurde opnieuw alle kamerstraten, alle bewegingen, dansmuiltjes, klapzoenen, een geordende processie langs mijn ogen en implodeert want hoe klein ook het vertrek haar hardste handen moeten zingen
Twaalf jaar na haar debuut r mp neemt Sandrine Verstraete de poëzie terug op. Kamers is een zoektocht naar nieuwe vormen. In beeldende en zintuiglijke taal tast de tekst naar de mogelijkheden van woorden en lichamen en wordt nagedacht over hoe we onszelf construeren als individu.
personages zoals ik willen alles: lippenzeges, muiterlongen maar ik, ik had alleen de taal geleerd van kinderen die onder tafel slapen
“Waar een zin is, is een wereld. Weinig schrijvers die dat nog ten volle beseffen. Het werk van Sandrine Verstraete kent deze verpletterende verantwoordelijkheid ten volle. Elke schreef van elke letter draagt in zich de sporen van een taal die tot het uiterste heeft moeten torsen. Er is nog hoop voor de laaglandse poëzie.” – Arno Van Vlierberghe
“Sandrine Verstraete schijft ‘ingewandentaal’. Ze zoekt zich diep in dingen en lichamen een weg en wat ze meebrengt is iets wat we onmiddellijk herkennen als ‘intiem’ en ‘horend bij ons’. En tegelijk zijn haar woorden duister. Verontrustend. Boeiend dus.” – Peter Verhelst
Unieke bundel vol prachtige, uitdagende beelden. Origineel van opzet, vorm en narratief. Verstraete creëert een wereld waar ik niet meer uit weg wil:
"lentes kwamen en de dingen worstelden in hun namen: jachtbuit, jonkvrouwenwas, helmgras en azuur gekwetst fruit gistte vrolijk epidemisch en maakte de huismuizen dronken slagpennen wilden de zwanen en vinken neersteken moederdieren likten verwoed de luizen in plaats van hun jongen en"