kamers

by Sandrine Verstraete

Perifere en gebroken stemmen kampen, soms om te zwijgen, soms om een taal te krijgen. Langs diverse constellaties zoeken ze naar een plaats in een leven en in de taal die dat leven vormt en vervormt.

Categorieën: Poëzie, Uncategorized
deze kamer is alle kamers tegelijk is alle straten nu beweegt het hele gebeurde opnieuw
alle kamerstraten, alle bewegingen, dansmuiltjes, klapzoenen, een geordende processie langs mijn ogen en implodeert
want hoe klein ook het vertrek haar hardste handen moeten zingen

Twaalf jaar na haar debuut r mp neemt Sandrine Verstraete de poëzie terug op. Kamers is een zoektocht naar nieuwe vormen. In beeldende en zintuiglijke taal tast de tekst naar de mogelijkheden van woorden en lichamen en wordt nagedacht over hoe we onszelf construeren als individu.

personages zoals ik willen alles: lippenzeges, muiterlongen maar ik,
ik had alleen de taal geleerd van kinderen die onder tafel slapen

“Waar een zin is, is een wereld. Weinig schrijvers die dat nog ten volle beseffen. Het werk van Sandrine Verstraete kent deze verpletterende ver­antwoordelijkheid ten volle. Elke schreef van elke letter draagt in zich de sporen van een taal die tot het uiter­ste heeft moeten torsen. Er is nog hoop voor de laaglandse poëzie.” – Arno Van Vlierberghe

“Sandrine Verstraete schijft ‘ingewandentaal’. Ze zoekt zich diep in dingen en lichamen een weg en wat ze meebrengt is iets wat we onmiddel­lijk herkennen als ‘intiem’ en ‘horend bij ons’. En tegelijk zijn haar woorden duister. Verontrustend. Boeiend dus.” – Peter Verhelst

Genres: Poetry

64 pages, Paperback

Published September 9, 2025

Reviews

[Axel Leplae]

Dit bundeltje is - zoals veel hedendaagse poëzie naar mijn gevoel - een gewemel van woorden, maar het ene gewoel is het andere niet. Met keren heb ik dit zuchtend zitten lezen, want uit de beeldtaal viel er soms nauwelijks iets te begrijpen of te voelen. Iets te veel spielerei zonder bezinksel.

Maar toch, als ik me dan laat meetrekken zonder te willen begrijpen, duiken er hier en daar halfbewust knooppunten op. Verzen die continu in zichzelf woelen en niet weten waarheen willen gaan, en net dat tot ervaring kneden. Woordstrengels die toch rond een eenzelfde ongrijpbaarheid dansen.

Het laatste vers bekroont dat misschien: “nooit weet ik wie wie wordt en wanneer”.

[Michelle · Rating 4 out of 5]

ogen slaan de open eindes van de dagen dicht

-
onderin de hersenpan van een schrijver met vocabulaire kunnen duiken, je eigen taaltje eruit cijferen en toch de woorden van Sandrine begrijpelijk vinden. aan te raden.

[Siem · Rating 4 out of 5]

wat verbindt kan terzelfdertijd ook breken

[Merel Nijhuis · Rating 4 out of 5]

"nu de brosse buiken van onze eigen letters geen steun meer bieden, zijn enkel nog de wetten van deze kamers denkbaar"

[Elise Vos · Rating 5 out of 5]

Unieke bundel vol prachtige, uitdagende beelden. Origineel van opzet, vorm en narratief. Verstraete creëert een wereld waar ik niet meer uit weg wil:

"lentes kwamen en de dingen
worstelden in hun namen: jachtbuit, jonkvrouwenwas, helmgras en azuur
gekwetst fruit gistte vrolijk epidemisch en maakte de huismuizen dronken
slagpennen wilden de zwanen en vinken neersteken
moederdieren likten verwoed de luizen in plaats van hun jongen en"

Ik kijk uit naar meer...

[Nike · Rating 5 out of 5]

kamers reist al weken met mij mee door het huis. kamers is waar ik ben. Om te lezen, te herkauwen, te herlezen. De machtige taal die Sandrine Verstraete gebruikt is ongetemd en schimmig. Ik voel een buikdiepe puls, iets fluister-magisch. Het bekoort en ontregelt me. Net die heerlijke tweespalt van gevoelens die het in mij teweegbrengt, toont de ware kracht van deze bundel. Zinderend mooi!