What do you think?
Rate this book
Η κουλτούρα του εγωισμού
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Το 1986, το βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι, Channel 4, οργάνωσε μία συνάντηση ανάμεσα στον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Κρίστοφερ Λας, συνάντηση που πραγματοποιήθηκε, υπό την διεύθυνση και με τη συμμετοχή του Καναδού φιλόσοφου και πολιτικού Μάικλ Ιγνάτιεφ. Αυτή η συνομιλία, που δεν ξαναμεταδόθηκε ούτε μεταγράφηκε ποτέ, μέχρι την πρόσφατη έκδοσή της το 2013, αναλύει τις ηθικές, ψυχολογικές και ανθρωπολογικές επιπτώσεις της ανάπτυξης του σύγχρονου καπιταλισμού. Οι απαρχές της καταναλωτικής κοινωνίας συνοδεύονται από τη γέννηση ενός νέου εγωισμού, που κάνει τα άτομα να αποσύρονται από τη δημόσια σφαίρα και να καταφεύγουν σε έναν αποκλειστικά ιδιωτικό κόσμο. Χωρίς σχέδιο, όμηροι ενός παραισθησιογόνου κόσμου, ναρκωμένου από το μάρκετινγκ και τη διαφήμιση, τα άτομα δεν διαθέτουν πλέον πρότυπα με τα οποία μπορούν να ταυτιστούν. Η συνομιλία ακολουθείται από ένα εκτενές επίμετρο του Ζαν-Κλωντ Μισεά, με τίτλο «Η ψυχή του ανθρώπου στον καπιταλισμό».
[…]
Πριν από τριάντα ή εξήντα χρόνια, οι άνθρωποι της αριστεράς μιλούσαν για τη Μεγάλη Νύχτα, οι άνθρωποι της δεξιάς για την αέναη πρόοδο κ.λπ. Σήμερα, κανένας δεν τολμάει να εκφράσει ένα φιλόδοξο σχέδιο, ή τουλάχιστον ορθολογικό, που να πηγαίνει πέρα από τον προϋπολογισμό ή από τις προσεχείς εκλογές
Κορνήλιος Καστοριάδης
[…]
Περιέγραψα τον «ελάχιστο εαυτό» ή το «ναρκισσιστικό Εγώ» σαν ένα Εγώ που αδειάζει όλο και περισσότερο από κάθε περιεχόμενο, που έχει φτάσει να προσδιορίζει τους στόχους του για τη ζωή με τους πιο περιοριστικούς όρους, με όρους απλής επιβίωσης, καθημερινής επιβίωσης.
Κρίστοφερ Λας
[…]
Οι σύγχρονοι άνθρωποι δεν πρόκειται να βρουν τον δρόμο προς μια προσωπική και συλλογική χειραφέτηση, πραγματική και συνάμα γνήσια ανθρώπινη, με το να δαιμονοποιούν ως «αντιδραστική» κάθε αίσθηση ταυτότητας και συγγένειας ή χαρακτηρίζοντας, από θέση αρχής, ως υποχρεωτικά «παρελθοντολατρεία» τη θεμιτή προσήλωση των λαών στη γλώσσα τους, τις παραδόσεις τους και τον πολιτισμό τους – και ως γνωστόν, αυτός είναι, σήμερα, ο σταθερός πυρήνας κάθε αριστερής μεταφυσικής.
Ζαν Κλωντ Μισεά
Το 1986, το βρετανικό τηλεοπτικό κανάλι, Channel 4, οργάνωσε μία συνάντηση ανάμεσα στον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Κρίστοφερ Λας, συνάντηση που πραγματοποιήθηκε, υπό την διεύθυνση και με τη συμμετοχή του Καναδού φιλόσοφου και πολιτικού Μάικλ Ιγνάτιεφ. Αυτή η συνομιλία, που δεν ξαναμεταδόθηκε ούτε μεταγράφηκε ποτέ, μέχρι την πρόσφατη έκδοσή της το 2013, αναλύει τις ηθικές, ψυχολογικές και ανθρωπολογικές επιπτώσεις της ανάπτυξης του σύγχρονου καπιταλισμού. Οι απαρχές της καταναλωτικής κοινωνίας συνοδεύονται από τη γέννηση ενός νέου εγωισμού, που κάνει τα άτομα να αποσύρονται από τη δημόσια σφαίρα και να καταφεύγουν σε έναν αποκλειστικά ιδιωτικό κόσμο. Χωρίς σχέδιο, όμηροι ενός παραισθησιογόνου κόσμου, ναρκωμένου από το μάρκετινγκ και τη διαφήμιση, τα άτομα δεν διαθέτουν πλέον πρότυπα με τα οποία μπορούν να ταυτιστούν. Η συνομιλία ακολουθείται από ένα εκτενές επίμετρο του Ζαν-Κλωντ Μισεά, με τίτλο «Η ψυχή του ανθρώπου στον καπιταλισμό».
[…]
Πριν από τριάντα ή εξήντα χρόνια, οι άνθρωποι της αριστεράς μιλούσαν για τη Μεγάλη Νύχτα, οι άνθρωποι της δεξιάς για την αέναη πρόοδο κ.λπ. Σήμερα, κανένας δεν τολμάει να εκφράσει ένα φιλόδοξο σχέδιο, ή τουλάχιστον ορθολογικό, που να πηγαίνει πέρα από τον προϋπολογισμό ή από τις προσεχείς εκλογές
Κορνήλιος Καστοριάδης
[…]
Περιέγραψα τον «ελάχιστο εαυτό» ή το «ναρκισσιστικό Εγώ» σαν ένα Εγώ που αδειάζει όλο και περισσότερο από κάθε περιεχόμενο, που έχει φτάσει να προσδιορίζει τους στόχους του για τη ζωή με τους πιο περιοριστικούς όρους, με όρους απλής επιβίωσης, καθημερινής επιβίωσης.
Κρίστοφερ Λας
[…]
Οι σύγχρονοι άνθρωποι δεν πρόκειται να βρουν τον δρόμο προς μια προσωπική και συλλογική χειραφέτηση, πραγματική και συνάμα γνήσια ανθρώπινη, με το να δαιμονοποιούν ως «αντιδραστική» κάθε αίσθηση ταυτότητας και συγγένειας ή χαρακτηρίζοντας, από θέση αρχής, ως υποχρεωτικά «παρελθοντολατρεία» τη θεμιτή προσήλωση των λαών στη γλώσσα τους, τις παραδόσεις τους και τον πολιτισμό τους – και ως γνωστόν, αυτός είναι, σήμερα, ο σταθερός πυρήνας κάθε αριστερής μεταφυσικής.
Ζαν Κλωντ Μισεά
96 pages, Paperback
First published October 6, 2012
92 people want to read
About the author
Christopher Lasch
30 books352 followersChristopher "Kit" Lasch (June 1, 1932 – February 14, 1994) was an American historian, moralist, and social critic who was a history professor at the University of Rochester.
Lasch sought to use history as a tool to awaken American society to the pervasiveness with which major institutions, public and private, were eroding the competence and independence of families and communities. He strove to create a historically informed social criticism that could teach Americans how to deal with rampant consumerism, proletarianization, and what he famously labeled the 'culture of narcissism.'
His books, including The New Radicalism in America (1965), Haven in a Heartless World (1977), The Culture of Narcissism (1979), and The True and Only Heaven (1991), and The Revolt of the Elites and the Betrayal of Democracy published posthumously in 1996 were widely discussed and reviewed. The Culture of Narcissism became a surprise best-seller and won the National Book Award in the category Current Interest (paperback).
Lasch was always a critic of liberalism, and a historian of liberalism's discontents, but over time his political perspective evolved dramatically. In the 1960s, he was a neo-Marxist and acerbic critic of Cold War liberalism. During the 1970s, he began to become a far more iconoclastic figure, fusing cultural conservatism with a Marxian critique of capitalism, and drawing on Freud-influenced critical theory to diagnose the ongoing deterioration that he perceived in American culture and politics. His writings during this period are considered contradictory. They are sometimes denounced by feminists and hailed by conservatives for his apparent defense of the traditional family. But as he explained in one of his books The Minimal Self, "it goes without saying that sexual equality in itself remains an eminently desirable objective...". Moreover, in Women and the Common Life, Lasch clarified that urging women to abandon the household and forcing them into a position of economic dependence, in the workplace, pointing out the importance of professional careers does not entail liberation, as long as these careers are governed by the requirements of corporate economy.
He eventually concluded that an often unspoken but pervasive faith in "Progress" tended to make Americans resistant to many of his arguments. In his last major works he explored this theme in depth, suggesting that Americans had much to learn from the suppressed and misunderstood Populist and artisan movements of the nineteenth and early twentieth centuries.
Lasch sought to use history as a tool to awaken American society to the pervasiveness with which major institutions, public and private, were eroding the competence and independence of families and communities. He strove to create a historically informed social criticism that could teach Americans how to deal with rampant consumerism, proletarianization, and what he famously labeled the 'culture of narcissism.'
His books, including The New Radicalism in America (1965), Haven in a Heartless World (1977), The Culture of Narcissism (1979), and The True and Only Heaven (1991), and The Revolt of the Elites and the Betrayal of Democracy published posthumously in 1996 were widely discussed and reviewed. The Culture of Narcissism became a surprise best-seller and won the National Book Award in the category Current Interest (paperback).
Lasch was always a critic of liberalism, and a historian of liberalism's discontents, but over time his political perspective evolved dramatically. In the 1960s, he was a neo-Marxist and acerbic critic of Cold War liberalism. During the 1970s, he began to become a far more iconoclastic figure, fusing cultural conservatism with a Marxian critique of capitalism, and drawing on Freud-influenced critical theory to diagnose the ongoing deterioration that he perceived in American culture and politics. His writings during this period are considered contradictory. They are sometimes denounced by feminists and hailed by conservatives for his apparent defense of the traditional family. But as he explained in one of his books The Minimal Self, "it goes without saying that sexual equality in itself remains an eminently desirable objective...". Moreover, in Women and the Common Life, Lasch clarified that urging women to abandon the household and forcing them into a position of economic dependence, in the workplace, pointing out the importance of professional careers does not entail liberation, as long as these careers are governed by the requirements of corporate economy.
He eventually concluded that an often unspoken but pervasive faith in "Progress" tended to make Americans resistant to many of his arguments. In his last major works he explored this theme in depth, suggesting that Americans had much to learn from the suppressed and misunderstood Populist and artisan movements of the nineteenth and early twentieth centuries.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
May 19, 2017
"Ce qui me frappe, c'est que nous vivons dans un monde sans réalité solide..."
July 26, 2020
A badly translated text. Maybe the book would have been more interesting with another translator, one that happens to understand English.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews