Echt een van de moeilijkste boeken die ik gelezen heb. Zou het een tweede keer moeten lezen om alle rode draden en diepe gedachten te snappen maar ik heb al drie maanden gedaan over het een keer te lezen dus lol oei nee.
Het is trouwens een van de meest echte voorstelling van de liefde die ik tot nu toe heb tegengekomen, komt wel hard aan. Big oof.
Wat een complex boek. Zo schrijven ze ze niet meer.
Op het moment dat anderen het fondue-, het raclette- of het gourmetstel bovenhaalden, plukte ik Eenzaam avontuur uit de boekenkast. De titel deed me grijnzen. Toepasselijker kon haast niet. In het land was net De Warmste Week achter de rug. Er werd gevlamd tegen eenzaamheid. En daar stond ik dan, in mijn dooie eentje, op oudejaarsavond, met jouw roman in mijn handen. Wie leest, is niet langer alleen.
Voor ik in het verhaal dook, stak ik niet alleen de leeslamp maar ook een handvol kaarsen aan, ja, ik veroorloofde mezelf zelfs aperitiefhapjes. Geen alcohol, nee. Daar zou ik misschien maar sentimenteel van worden. Had ik zitten drinken tijdens vorige oudejaarsavonden die ik in mijn eentje had doorgebracht? Niet dat ik me herinnerde. Maar mijn geheugen deugt niet altijd.
Al moet het gezegd, Alide en Bart Kosta wisten me bij enkele passages naar oude liefdes terug te flitsen. Waren die liefdes aperitiefhapjes dan smaakten sommige zoet, sommige eerder bitter. Welke smaak zouden Alide en Kosta voor hun liefde kiezen? Zou die keuze mettertijd veranderen? Hoe eenzaam kan een mens in een liefdesrelatie zijn? Was ik op dit eigenste moment beter af? Wat zou het nieuwe jaar me brengen? Hield ik het vreugdevuur van de liefde best buitenshuis? Of stond de deur op een kier?
Er vlamden veel vragen door mijn hoofd. Vuurwerk knalde me weer naar de realiteit. Ik klapte Eenzaam avontuur dicht, blies de kaarsen uit, doofde de leeslamp en stond hooguit een kwartier voor het slaapkamerraam voor ik de gordijnen sloot en in bed dook. Ook de dagen daarna waren Alide, Kosta en alle andere personages prima gezelschap. Dankzij lezers zijn ook personages wat minder alleen.
Leeslijst Nederlandse letterkunde - moderne periode
Oh wauw mijn hart, wat een absoluut fantastisch literair topwerk is dit! Eeuwige liefde voor Anna Blaman! Hoe er met vertelperspectieven en verhalen in verhalen gespeeld wordt, wauw ik heb er gewoon geen woorden voor. De personages zijn ook zo geweldig uitgewerkt en halen het bloed van onder je nagels met momenten, maar ze haten kan je niet want ze zijn oh zo menselijk en echt. Ik weet niet hoe ik dit boek moet beschrijven, maar het gaat me nog lang bezighouden, daar ben ik zeker van. Also, Berthe je hebt mijn hart <3
Ik vond het maar taai en cerebraal en heel erg hetero voor een boek dat kennelijk een schandaal heeft veroorzaakt met zijn beschrijving van "een lesbische liefde". Ik weet om eerlijk te zijn niet eens zeker over welke lesbische liefde de achterflap het eigenlijk heeft, en aangezien mijn leesclubgenoten hier überhaupt niet doorheen kwamen zal ik het misschien nooit weten.
Pffft, wat een geworstel door dit boek voor een klein glimpje lesbische liefde. Misschien zwelg ik met Kosta mee in tijden van liefdesverdriet. Vooralsnog wacht ik vooral op de fanfic waarin Alide er uiteindelijk met Berthe vandoor gaat.
Moeilijk toegankelijk boek, de stijl van Blaman maakt het er ook niet gemakkelijker op om de essentie eruit te halen. De kern van het verhaal is wel erg mooi, maar de verwarrende tweede verhaallijn is net even te veel van het goede.
Totaal niet wat ik verwachtte van het eerste expliciete lesbische boek van Nederlandse auteur, dat was slechts bijzaak in het leven van deze bijna onuitstaanbare hetero's, maar op zich verder wel mooi. Kosta is zo duidelijk de stem van Blaman dat ik alsnog het gevoel heb iets enorm queers gelezen te hebben. Ik heb genoten van de blatante metafoor in het Killing Eve plot van zijn detective verhaal, dat zo dichtbij de inspiratiebron kwam dat het vaak niet meer duidelijk was of het het fictie of de fictie van de fictie was. Vet mooi geschreven ook, maar ik moet zeggen dat het gebrek aan alinea's, hoofdstukken, of uberhaupt enters me een beetje dwars zat. Daar werd de tekst een stuk zwaarder van dan het had hoeven zijn. Maargoed, verder ben ik klaar voor Berthe's spinoff alternate universe waar zij er met Alide vandoor gaat. Dat is waar we allemaal op zaten te wachten toch?
"Maar ik had altijd kunnen weten, dat ik gedoemd was tot een eenzaamheid die nooit zou ophouden, en steeds maar erger worden zou. Waar moet dat heen? Vaak ben ik bang dat ik dat niet zal willen dragen, een heel leven lang. Soms denk ik ook: ik heb een uitverkoren lot, ik ben een mensenkind met een bijzonder moeilijk, dus een uitverkoren lot. Als ik dat nu maar even gelaten als moedig draag, dan merk ik wel waarvoor dat was. Maar dan weet ik weer plotseling dat ik alleen maar wacht, en dat ik helemaal geen martelaarsberusting ken, dat ik alleen maar uitkijk naar elk nieuw gezicht, of dat misschien speciaal voor mij gekomen is."
Een van mijn lievelingsboeken. De eerste druk was in 1948. 60 jaar later heeft het aan zeggingskracht niets verloren. Een boek over de liefde en het allesoverheersende verlangen ernaar. One of the very best!
Dit boek was ploeteren en vandaar dat ik het even heb laten bezinken voordat ik er iets over kon zeggen. En dat blijkt nog steeds lastig te zijn. Voor 'modern minds' is het geraas van Blaman over de liefde lastig te volgen. Maar dan komt ze met zo'n prachtige zin, waardoor je toch door wil blijven lezen ('Zij was dus eigenlijk gelukkig zonder dat ze dat zelf begreep')
Franca Treur beschreef tot nu voor mij het beste het werk van Blaman: "Blaman laat in haar werk de zwaarverliefden steevast verliezen. Ze verliezen hun object van begeerte, lijden daar verschrikkelijk onder, maar wat ze winnen is zichzelf. Ze zijn een mens geworden in de wereld. En de wezenlijke toestand van de mens is eenzaamheid, zoals Berthe verwoordt in Eenzaam avontuur: ‘Je bent jezelf, je bent alleen. (…). Al wat gebeurt, is dat je soms iemand ontmoet die je vervult met fantasieën, geboren uit een eenzaam hongerend verlangen, meer niet.’
Een briljante hallucinatie dus, de liefde. Toch blijft die voor Blaman een obsessie."
The book was written a long time ago. Blaman pays a lot of attention to the feelings and thoughts of the protagonists about each other. For our modern mind things are moving much too slowly. That having been said I must admit the writing does not strike you as old-fashioned, however it seems as if the author has changed her mind halfway the book. At first there is clearly a lesbian element and you think that will be developed in the rest of the book (Berthe and Alinde), but then it completely disappears and the focus is exclusively on the wavering Alide, the sinking Kosta and the detective he is writing about King and Juliette ( a mirror of his relationship with Alinde and his state of mind)
Mooie doordachte compositie met onder meer homoseksuele thema's - en dat in 1948. Toch doet het taalgebruik gekunsteld aan waardoor het lezen een kleine worsteling was.
I really wanted to like this (especially since it was kind of obligatory reading), but I was off to a false start. A friend of mine, who usually has a a knack for difficult books, said this was hard to get through. Great.
To say the least this book exhausted me. I have never read a 320 page book this slowly in my life, and not in a “savoring every word” way, more in a “why do I have a headache and why am I still on this page” way. I have settled a new record: 13 pages per hour for someone who can easily do 65. The theme however of infidelity, which usually promises some kind of fast pacing, was stretched out and multiplied endlessly. It was interesting in the beginning, it became a huge bore when the same thing kept happening again… and again… and again…
I liked Berthe and Juliette as characters, sadly we didn’t get much of them. Apart from these 2, most of the characters were either painfully unlikable, lowkey pathetic, or straight-up infuriating. I didn’t feel attached to almost anyone.
I chose this book as it was praised for its censored content at the time. I was intrigued by the lesbian plotline I was told about. I have to say that I took a great liking in that part, I wish it played a bigger role in the book.
The writing style was mystical but immensely difficult to follow… I swear I wanted to insert question marks after half the sentences because I was constantly confused or annoyed. I’m probably just too stupid to understand, but why write a book that even some literature students can’t make much sense of? (Yes, Karen, I know this was done on purpose, but that doesn’t mean it was enjoyable).
That said… the ending was actually kind of interesting! Which almost makes it worse, because it shows this book *could* have worked better. But by then I was checked out.
Serieuze literatuur. Zwaar werk uit 1948 in een prachtige stijl. Diverse verhaallijnen, waaronder die over de lesbische Berthe, wat het boek bij verschijnen veel kritiek opleverde. De belangrijkste verhaallijn gaat over Kosta, die bedrogen en verlaten wordt door zijn levensgezellin Alide. Hij kan dat niet accepteren en verwerken. Onbegrip, haat, verdriet, drankzucht en aanhoudend hopen en verlangen op de terugkeer van Alide houden hem in de greep. Kosta kan niet leven zonder Alide, en zij kan hem ook niet echt loslaten. Zijn eenzaamheid verwerkt hij in een thriller die hij steeds opnieuw herschrijft. Zo is zijn leven na het vertrek van Alide een werkelijk eenzaam avontuur.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Een erg complex boek, het koste me uitermate veel moeite om er doorheen te komen. De stream of consciousness schrijfstijl van dit boek maakt het soms vrij saai en onbegrijpelijk. Geen fan. Ook vond ik het een erg heterocentrisch boek terwijl mij lesbienne liefde beloofd was. Er wordt een zoen in beschreven en dat is het. De twee hoofdpersonen waren vreselijk en hun relatie was toxic op een ander niveau. Ik ben trots dat ik er doorheen ben gekomen. Alleen een aanrader als je je aandacht bij een stream of consciousness boek kan houden
Samen met m’n boekclub hebben we dit boek gekozen omdat we erg geïnteresseerd waren in waarom dit boek een tijde “verboden” was. We hadden dus hoge verwachtingen voor de lesbische subtext. In dat aspect was dit boek deels teleurstellend, onze verwachtingen waren te hoog.
Toch hebben we dit boek met redelijk wat plezier gelezen. De geleidelijke samensmelting van Kosta en King was fantastisch om te lezen. En alhoewel Alide een moeilijk personage was, was ze goed geschreven. Het thema van eenzaamheid was misschien er misschien iets te dik opgelegd, het was een goed thema. Heteroseksuele relaties kunnen inderdaad heel eenzaam zijn. Dit boek krijgt maar 3 sterren omdat het verhaal toch iets te langzaam ontwikkelde. Ook voelde het alsof grote delen van het boek (de meisjes van Mon Repos) niet nodig waren voor het plot.
"Je bent jezelf, je bent alleen. Zo gaat het ook de ander. Al wat gebeurt, is dat je soms iemand ontmoet die je vervult met fantasieën, geboren uit een eenzaam hongerend verlangen, meer niet. Wanneer je je vanaf dat ogenblik blijft bezighouden met elkaar, wordt het vermomde eenzaamheid, meer niet." Zo beschrijft Blaman zelf trefzeker de grote idee van het verhaal. Het boek staat vol met prachtige, alhoewel gedateerd aanvoelende, zinnen. Het is een pittige verhaallijn, maar goed uitgewerkt: het boek ademt de sfeer van de inhoud die het beschrijft, maar je moet ploeteren om de schoonheid ervan in te zien.
I did it! Na bijna een heel jaar is het me eindelijk gelukt om door dit boek te komen. Ik had tijdens de eerste poging tot een bladzijde of 100 gelezen, maar stopte ermee omdat ik niet dacht het boek op tijd uit te krijgen voor school. Tijdens de tweede poging van een paar maanden later had ik alle tijd (en zoals je leest, was het een succesvolle poging).
Het is prachtig geschreven. Heel poëtisch en dromerig. Op een gegeven moment, rond bladzijde 54, vertelt de schrijfster over het bos in de nacht. Ik denk dat dat wel mijn favoriete stuk is.
Hoewel ik blij was dat alle tijd werd genomen om landschappen en plaatsen te omschrijven, vond ik dat weer wat vervelend met de personages en hun gedachten. Het verhaal gaat heel langzaam hierdoor, saaie stukken worden zo ook erg lang en soms wat vervelend om doorheen te komen.
Het verhaal van Kosta en Alide was verfrissend. Ik heb nog weinig boeken gelezen waarin het gaat over een gebroken stel dat weer bij elkaar komt (...min of meer). De story van King en Juliette paste goed bij hen. Richting het einde van het boek is het soms wel lastig te begrijpen of het gaat over Kosta of toch over King. Er liep ook nog een tweede storyline door het boek heen, maar ik heb daar nooit erg veel om gegeven. Misschien lette ik gewoon niet goed op, maar het einde daarvan vond ik wat vaag.
Al met al vind ik het een mooi boek, maar ik zou het niet nog eens voor mijn plezier lezen. Het is prachtig, maar langdradig geschreven. Het is een goed verhaal, maar het gaat erg langzaam.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Tijdens een zeer moeizaam filosofisch begin worden zowel (Bart) Kosta en Alide geïntroduceerd als ook vier jonge vrouwen, van wie er een lesbisch is (Berthe). Kosta en Alide krijgen tijdens hun vakantie ruzie, omdat zij hem al een jaar lang bedriegt met een kapper genaamd Peps. Alide kan niet kiezen tussen de twee mannen, maar uiteindelijk stuurt Kosta haar weg. Ondanks dat dit rationeel een juiste beslissing lijkt, kan hij niet leven zonder zijn muze. Om zijn liefdesverdriet een plek te geven, schrijft hij een detective waarin de hoofdpersonen King en Juliette in feite alter ego's zijn van Kosta en Juliette. De twee verhaallijnen (werkelijkheid en fictie) beginnen steeds meer door elkaar te lopen, hetgeen de roman zeker interessant maakt. En en passant komen een of meerdere van de vier jonge vrouwen ook regelmatig terug in het verhaal. Zo hangt lange tijd in de lucht of Alide een relatie zal krijgen met Berthe. Door dit soort verhaalfacetten is de roman intrigerend en bijzonder, echter wordt tegelijkertijd het leesplezier je ontnomen door een zeer moeizame schrijfstijl en dat is echt wel een tekortkoming van de roman, zonde.
'Eenzaam avontuur' van Anna Blaman is een boek dat me tegelijk ontregelde en bewondering afdwong. Wat in eerste instantie lijkt op een klassiek verhaal over liefde en verlangen, blijkt al snel een diepgaande psychologische en existentiële verkenning. Blaman schrijft met een intensiteit die je bijna fysiek voelt - zinnen die schuren, gedachten die rondtollen, en personages die op de rand van het verstaanbare balanceren.
Wat mij vooral trof, is hoe radicaal eerlijk dit boek is over eenzaamheid, schaamte en het onvermogen om écht contact te maken. Blaman legt menselijke relaties bloot in hun rauwste vorm, zonder troost of schijnheiligheid. De innerlijke monologen zijn soms vermoeiend, maar juist daardoor zo authentiek: ze tonen hoe mensen denken, twijfelen en zichzelf verliezen.
Het is geen makkelijke roman, maar wel eentje die blijft nazinderen - als een spiegel waarin je liever niet te lang kijkt, maar waaruit je wel wijzer komt. Een meesterwerk van vrouwelijke moderniteit avant la lettre, moedig en compromisloos.
hoewel het verhaal op zichzelf interessant was — man met vrouw die vreemdgaat en ieders reactie daarop, terwijl de man een boek schrijft over een koppel waarin wel veel met man & vrouw overeenkomt — raakte ik het spoor bijster door de vele perspectiefwisselingen en het taalgebruik. niet dat het heel moeilijk was, maar gewoon zo vaag en oud en niet intrigerend. ook het lesbische plotlijntje werd nauwelijks uitgewerkt verder.. stom.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Weer zeer voortijdig gestopt, maar deze keer met een goede reden: binnenkort ga ik op bezoek bij een vriend, waarvan ik wel zeker weet dat hij dit schitterend zal vinden. Ik ga het voor hem meenemen en de tijd is voor mij te kort om het nog uitgelezen te krijgen...
geen woorden voor ik denk dat dit oprecht mijn favoriete Nederlandse boek ever is en das echt een understatement wow dit boek heeft mij zo hard geraakt anna je bent een heldin pls praat met mij over dit boek ik wil hier voor eeuwig over praten
Enorm slecht boek. Snap er weinig van. Ik vond de karakters enorm huichelachtig en dacht voor de eerste 50 bladzijden dat ze allemaal high waren. Kan aan mij liggen.