Ik vind het lastig om deze gedichten te beoordelen. Onlangs las ik Lijfrente van Vrouwkje Tuinman, een bundel met een duidelijk thema, de dood van haar partner, waardoor er meteen samenhang was. Verhalende poëzie. Heel toegankelijk. De bundel van Stibbe is veel taliger en voor mij moeilijker om in door te dringen. Heel ritmisch. Oerbeelden, natuur. Verhulde betekenis. Ik las in een recensie dat de secties geïnspireerd zijn op symbolen uit de ITjing. Soms bevindt iets zich net buiten je begripsveld en intrigeert je. Dat gebeurt met mij als ik deze gedichten lees. Ik vat flarden. Losse beelden.