...ուրիշ, աւելի՛ արմատական աքսոր մը կար՝ ինքն իրմէ հեռու, տարագրուած ըլլալը, ինքզինք չըլլալը: Խորհրդածելի նիւթ, ահաւասիկ: Գրողը, հայ գրողը, ըստ երեւոյթին, երբեք բախտը պիտի չունենայ իր «տունը» ըլլալու, առանց տեւական ան-հանգստութեան: Ո՞վ չի գիտեր որ այս անհանգստութիւն կոչածս ալ իր «դրական» եզրը ունի. կ'ապրեցնէ: Անստուգութիւնը, անորոշութիւնը, անկայունութիւնը, բոլորն ալ աքսորի բնորոշիչներ, անհաւասարակշռութեան պայմանները կրնան առաջնորդել երկրորդ հաւասարակշռութեան մը: Ձայնը, իմս, մերը, անորոշ, երբեմն անտէր, միշտ դիւրաբեկ է, խռպոտելու կամ աւելի արմատական՝ խցուելու վտանգով միշտ կ'ապրի, նոյնիսկ երբ կը գեղգեղէ ...
Գրիգոր Պըլտեանը՝ որպես գրող, գրականագետ, փիլիսոփա, կարևորագույն բացահայտում էր՝ խորը, ծանրակշիռ բովանդակությամբ ոչ ժամանակավրեպ մտածող։ Գիրքը՝ իր արևմտահայերենի գեղեցկությամբ, լեզվի, գրի, գրականության, ոճի մասին փիլիսոփայական անդրադարձերով ուղղակի մտածելու տրամադրող գանձերի հանքավայր ա։
Կարդացել էի էս գրքում տեղ գտած զրույցներից առաջինը ու դադար տվել: Հետո բախտ վիճակվեց ներկա գտնվելու Պըլտեանի հետ հանդիպման, որից հետո հասկացա, որ պետք ա սկզբից սկսեմ էս գիրքը, վերընթերցեմ առաջին զրույցը, որ կարողանամ շարունակել առաջ գնալ:
Անպատմելի հաճույք ա, երբ գրողը միաժամանակ գրականագետ ու փիլիսոփա ա (թեպետ էդ հանդիպման ժամանակ Պըլտեանը նշեց, որ իրեն փիլիսոփա չի համարում) ու անդրադառնում ա քեզ հետաքրքրող հարցերին և լայն` համաշխարհային տեսանկյունից, և դետալային` մանրամասնություններին ուշադրություն դարձնելու: Նաև հաճելի ա քո իրականությունում տեղի ունեցած ոչ վաղ անցյալի իրադարձությունների մեկնաբանություններ կարդալը երկու սիրելի գրողների կողմից: