واقعا داستاننویسی ایران به فلاکت افتاده. رمانی که فقط میخواهد تیرگی را بی دلیل نمایش دهد البته با لایههای جداییطلبانه. چشم نشر چشمه روشن هرچند قبلاً با کتاب بی حیثیت بوچانی این رویه را نشان داده بود از این مسأله زشت که بگذریم رمان تقلیدی دست صد از نویسندهای متوسط به نام بختیار علی است. منتها نه تکنیک او را دارد و نه صداقتش را.