What do you think?
Rate this book
สัญชาตญาณมืดและเรื่องสั้นอื่นๆ ของ อ.อุดากร
--- ญาณหันไปหัวเราะกับเพื่อน “เจ้าธาดามันขยันขนผู้หญิงไปเที่ยว” เขาบอก
.
นายแพทย์ชิน เวชภราดายักไหล่ “นั่นเป็นวิธีของคนที่ทราบดีว่า อะไรและอย่างไรผู้หญิงจึงจะเป็นของตัวได้ง่ายขึ้น”
ญาณยัดผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋า ดึงซองบุหรี่ออกมาเปิดแล้วส่งเข้าปาก คาบไว้ตัวหนึ่ง “ปากจัดนะ, หมอ ทำไมแกคิดว่าผู้หญิงที่ยอมไปเที่ยวไหนๆ กับมิตรสหายอย่างนี้ จำเป็นจะต้องจบลงด้วยการเป็นของผู้ชายที่พาไปอย่างนั้นเสมอไปหรือ?”
นายแพทย์ชินผงกศีรษะ “ถ้าผู้ชายคนนั้นต้องการ” เขาตอบสั้นๆ และเคร่ง “แกอย่าลืมว่าคนเราเกิดมาพร้อมกับสัญชาตญาณมืด - กันหมายถึงความใคร่น่ะ – และแกปฏิเสธหรือว่าผู้หญิงปราศจากสิ่งนี้”
ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เขาพ่นควันโขมงขณะที่ลดไฟแช็กรอนสันลงจากปลายบุหรี่ และชำเลืองดูใบหน้าของผู้พูดแวบหนึ่ง “โลกเราก้าวมาไกลแล้วนี่นะ, หมอ โลกเจริญขึ้น การศึกษาเจริญขึ้น เท่านี้ยังไม่พอหรือที่จะขัดเกลาสัญชาตญาณที่แกหมายถึงนั้นไปจากอารมณ์มืดของมนุษย์?”
อีกฝ่ายหนึ่งสั่นศีรษะ ยิ้มเนือยๆ “โลกอาจจะเจริญขึ้นอย่างแกว่า กันไม่ปฏิเสธถ้าพูดถึงวัตถุ แต่หากรวมถึงจิตใจของคนด้วย กันไม่เชื่อ” เขาหยุดนิดหนึ่งแล้วถอนใจยาว “โลกเราก้าวมาไกล แกพูดไม่ผิด, ญาณ, เพียงแต่ว่า ความไกลที่วัตถุและจิตใจได้ก้าวไปนั้น มันสวนไปคนละทาง และไม่มีโอกาสที่จะได้พบความทัดเทียมกันได้เลย พูดให้สั้น, ศีลธรรมของมนุษย์สิ้นไปทุกขณะจากจิตใจของมนุษย์ ทุกระยะที่ความเจริญทางวัตถุได้ดำเนินไป” ---
บางบทบางตอนจาก 1 ใน 13 เรื่องสั้นคัดสรรจากเล่ม
สัญชาตญาณมืดและเรื่องสั้นอื่นๆ ของ อ.อุดากร
.
นายแพทย์ชิน เวชภราดายักไหล่ “นั่นเป็นวิธีของคนที่ทราบดีว่า อะไรและอย่างไรผู้หญิงจึงจะเป็นของตัวได้ง่ายขึ้น”
ญาณยัดผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋า ดึงซองบุหรี่ออกมาเปิดแล้วส่งเข้าปาก คาบไว้ตัวหนึ่ง “ปากจัดนะ, หมอ ทำไมแกคิดว่าผู้หญิงที่ยอมไปเที่ยวไหนๆ กับมิตรสหายอย่างนี้ จำเป็นจะต้องจบลงด้วยการเป็นของผู้ชายที่พาไปอย่างนั้นเสมอไปหรือ?”
นายแพทย์ชินผงกศีรษะ “ถ้าผู้ชายคนนั้นต้องการ” เขาตอบสั้นๆ และเคร่ง “แกอย่าลืมว่าคนเราเกิดมาพร้อมกับสัญชาตญาณมืด - กันหมายถึงความใคร่น่ะ – และแกปฏิเสธหรือว่าผู้หญิงปราศจากสิ่งนี้”
ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เขาพ่นควันโขมงขณะที่ลดไฟแช็กรอนสันลงจากปลายบุหรี่ และชำเลืองดูใบหน้าของผู้พูดแวบหนึ่ง “โลกเราก้าวมาไกลแล้วนี่นะ, หมอ โลกเจริญขึ้น การศึกษาเจริญขึ้น เท่านี้ยังไม่พอหรือที่จะขัดเกลาสัญชาตญาณที่แกหมายถึงนั้นไปจากอารมณ์มืดของมนุษย์?”
อีกฝ่ายหนึ่งสั่นศีรษะ ยิ้มเนือยๆ “โลกอาจจะเจริญขึ้นอย่างแกว่า กันไม่ปฏิเสธถ้าพูดถึงวัตถุ แต่หากรวมถึงจิตใจของคนด้วย กันไม่เชื่อ” เขาหยุดนิดหนึ่งแล้วถอนใจยาว “โลกเราก้าวมาไกล แกพูดไม่ผิด, ญาณ, เพียงแต่ว่า ความไกลที่วัตถุและจิตใจได้ก้าวไปนั้น มันสวนไปคนละทาง และไม่มีโอกาสที่จะได้พบความทัดเทียมกันได้เลย พูดให้สั้น, ศีลธรรมของมนุษย์สิ้นไปทุกขณะจากจิตใจของมนุษย์ ทุกระยะที่ความเจริญทางวัตถุได้ดำเนินไป” ---
บางบทบางตอนจาก 1 ใน 13 เรื่องสั้นคัดสรรจากเล่ม
สัญชาตญาณมืดและเรื่องสั้นอื่นๆ ของ อ.อุดากร
304 pages, Paperback
Published October 1, 2025
About the author
อ. อุดากร
3 books7 followersอ.อุดากร เป็นนามปากกาของ อุดม อุดาการ เกิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 2467 ที่อ.นครชัยศรี จ.นครปฐม การศึกษา เรียนหนังสือชั้นประถมและมัธยมที่โรงเรียนประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ หลังจบม.6จึงเรียนต่อในกรุงเทพฯ ที่ร.ร.เตรียมอุดมศึกษา แล้วสอบเข้าเตรียมแพทย์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ศึกษาวิชาแพทย์ที่คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลศิริราช
พ.ศ.2478 ในปลายปีการศึกษาแรกของการเรียนวิชาแพทย์ ล้มป่วยด้วยโรคปอด ต้องพักการเรียน 2 ปี เพื่อรักษาตัว เมื่อครบกำหนดอาการยังไม่ปกติ จึงต้องลาออก อ.อุดากรจึงหันมาเรียนวิชากฎหมายคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง แม้จะยังเจ็บป่วยอยู่ก็อดทนเพียรพยายามจนสำเร็จอนุปริญญา
มีแววเป็นนักเขียนตั้งแต่เด็ก วิชาเรียงความของเขามักได้รับคำชมจากครู นอกจากนั้นก็มักจะเขียนเรื่องสั้นให้เพื่อนๆอ่านและเขียนบทละครให้โรงเรียนใช้แสดงในงานรื่นเริงเป็นประจำ
หลังล้มป่วยจนเรียนแพทย์ไม่ได้ อ.อุดากรเสียใจมากเพราะเคยมุ่งหวังใช้วิชาแพทย์ช่วยเหลือชาวบ้านในชนบท จึงหันมาสนใจการเขียนอย่างจริงจัง พอดีจังหวะช่วง พ.ศ.2491 นิตยสารสยามสมัย จัดประกวดเรื่องสั้นโบว์สีฟ้า อ.อุดากร เขียนส่งมา 3 เรื่อง ได้แก่ ตึกกรอสส์ เกสราลิขิต และชำหนึ่ง ทุกเรื่องได้รับพิจารณาลงพิมพ์ และเรื่อง "ตึกกรอสส์" ได้รับรางวัลชนะเลิศ
อ.อุดากรบรรยายความรู้สึกที่ได้รับรางวัลในจดหมายที่เขียนถึงมาลัย ชูพินิจ บรรณาธิการนิตยสารสยามสมัยขณะนั้นว่า "ความปรารถนาของผมก็เท่านั้น ต้องการระบายความรู้สึกนึกคิดเกี่ยวกับสถาบันอันศักดิ์สิทธิ์ และบุคคลผู้เป็นเส้นชีวิตของมันออกไป เขียนแล้วอ่านดูเองก็รู้สึกพอใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สุขเท่ากับได้รับการเผยแพร่"
เมื่อได้รับความสำเร็จจากงานเขียนทำให้เขามีพลังใจมุมานะเขียนหนังสือแม้ยังเจ็บป่วย พ.ศ.2493 งานเรื่องสั้น "สัญชาตญาณมืด" ซึ่งตีพิมพ์ในนิตยสารสยามสมัย เป็นผลงานเขย่าวงการที่ผู้อ่านพูดถึงอย่างกว้างขวาง
เมื่อทำงานเสมียน แผนกมหาดไทยของจ.อุตรดิตถ์ นายอุดมรับหน้าที่จัดทำนิตยสารธรรมสภา และหนังสือเชิญชวนท่องเที่ยวจังหวัด เรื่อง "ลับแลเมืองธรรมชาติ" งานหนังสือเล่มนี้เขาทุ่มเทอย่างหนักกระทั่งโรคที่ป่วยอยู่ทวีความรุนแรงขึ้นจนต้องหยุดงานเขียนเมื่อลุกขึ้นไม่ไหว
ตัวอย่างงานเขียนของอ.อุดากร ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเรื่องสั้น นอกเหนือจากที่เอ่ยแล้วข้างต้น ได้แก่ สยุมพรเหนือ หลุมฝังศพ ริมกระแสธาร ชั่วนิรันดร แสงระวีดับ โบ๊ตอะฮอย? ชีวิตที่จบลงด้วยน้ำตา ทาสอารมณ์ บนผืนแผ่นดินไทย คาลมาร์กซ์-กลิ่นดินปืน บนเส้นทางชีวิตสายหนึ่ง รักนั้นจีรัง วิญญาณลอย เพ็ญพิลาป และสิ้นพยาบาท ซึ่งเป็นงานเขียนเรื่องสุดท้ายในปี 2493 อ.อุดากร เสียชีวิต เมื่อวันที่ 27 มกราคม 2494 ด้วยวัยเพียง 27 ปี
พ.ศ.2478 ในปลายปีการศึกษาแรกของการเรียนวิชาแพทย์ ล้มป่วยด้วยโรคปอด ต้องพักการเรียน 2 ปี เพื่อรักษาตัว เมื่อครบกำหนดอาการยังไม่ปกติ จึงต้องลาออก อ.อุดากรจึงหันมาเรียนวิชากฎหมายคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง แม้จะยังเจ็บป่วยอยู่ก็อดทนเพียรพยายามจนสำเร็จอนุปริญญา
มีแววเป็นนักเขียนตั้งแต่เด็ก วิชาเรียงความของเขามักได้รับคำชมจากครู นอกจากนั้นก็มักจะเขียนเรื่องสั้นให้เพื่อนๆอ่านและเขียนบทละครให้โรงเรียนใช้แสดงในงานรื่นเริงเป็นประจำ
หลังล้มป่วยจนเรียนแพทย์ไม่ได้ อ.อุดากรเสียใจมากเพราะเคยมุ่งหวังใช้วิชาแพทย์ช่วยเหลือชาวบ้านในชนบท จึงหันมาสนใจการเขียนอย่างจริงจัง พอดีจังหวะช่วง พ.ศ.2491 นิตยสารสยามสมัย จัดประกวดเรื่องสั้นโบว์สีฟ้า อ.อุดากร เขียนส่งมา 3 เรื่อง ได้แก่ ตึกกรอสส์ เกสราลิขิต และชำหนึ่ง ทุกเรื่องได้รับพิจารณาลงพิมพ์ และเรื่อง "ตึกกรอสส์" ได้รับรางวัลชนะเลิศ
อ.อุดากรบรรยายความรู้สึกที่ได้รับรางวัลในจดหมายที่เขียนถึงมาลัย ชูพินิจ บรรณาธิการนิตยสารสยามสมัยขณะนั้นว่า "ความปรารถนาของผมก็เท่านั้น ต้องการระบายความรู้สึกนึกคิดเกี่ยวกับสถาบันอันศักดิ์สิทธิ์ และบุคคลผู้เป็นเส้นชีวิตของมันออกไป เขียนแล้วอ่านดูเองก็รู้สึกพอใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สุขเท่ากับได้รับการเผยแพร่"
เมื่อได้รับความสำเร็จจากงานเขียนทำให้เขามีพลังใจมุมานะเขียนหนังสือแม้ยังเจ็บป่วย พ.ศ.2493 งานเรื่องสั้น "สัญชาตญาณมืด" ซึ่งตีพิมพ์ในนิตยสารสยามสมัย เป็นผลงานเขย่าวงการที่ผู้อ่านพูดถึงอย่างกว้างขวาง
เมื่อทำงานเสมียน แผนกมหาดไทยของจ.อุตรดิตถ์ นายอุดมรับหน้าที่จัดทำนิตยสารธรรมสภา และหนังสือเชิญชวนท่องเที่ยวจังหวัด เรื่อง "ลับแลเมืองธรรมชาติ" งานหนังสือเล่มนี้เขาทุ่มเทอย่างหนักกระทั่งโรคที่ป่วยอยู่ทวีความรุนแรงขึ้นจนต้องหยุดงานเขียนเมื่อลุกขึ้นไม่ไหว
ตัวอย่างงานเขียนของอ.อุดากร ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเรื่องสั้น นอกเหนือจากที่เอ่ยแล้วข้างต้น ได้แก่ สยุมพรเหนือ หลุมฝังศพ ริมกระแสธาร ชั่วนิรันดร แสงระวีดับ โบ๊ตอะฮอย? ชีวิตที่จบลงด้วยน้ำตา ทาสอารมณ์ บนผืนแผ่นดินไทย คาลมาร์กซ์-กลิ่นดินปืน บนเส้นทางชีวิตสายหนึ่ง รักนั้นจีรัง วิญญาณลอย เพ็ญพิลาป และสิ้นพยาบาท ซึ่งเป็นงานเขียนเรื่องสุดท้ายในปี 2493 อ.อุดากร เสียชีวิต เมื่อวันที่ 27 มกราคม 2494 ด้วยวัยเพียง 27 ปี
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
February 24, 2026
ในสมัยที่ยังเป็นนักศึกษาเคยอ่านหนังสือตึกกรอสส์ของ อ.อุดากร แล้วชอบมาก ประทับใจในเรื่องราวหักมุมที่เต็มไปด้วยโศกนาฏกรรม เรื่องของความรัก ความผิดหวัง ซึ่งเข้ากับอารมณ์ในช่วงวัยรุ่นของเราได้อย่างดี
เมื่อวันเวลาผ่านไป จนมาถึงวัยนี้ ได้อ่านงานของนักเขียนท่านนี้อีกครา กลับเป็นความรู้สึกที่ผสมผสาน ส่วนหนึ่งก็รู้สึกชื่นชมกับการใช้ถ้อยคำภาษาที่สละสลวยงดงาม การบรรยายบรรยากาศที่เต็มไปด้วยรายละเอียดราวกับจะจับต้องได้ แต่อีกส่วนหนึ่งก็กลับรู้สึกเฉยๆกลับเรื่องราวหักมุม เริ่มมองเห็นช่องโหว่ในพล็อตเรื่องที่ดำเนินด้วยความบังเอิญมากไปหน่อย ในเรื่องที่ตัวเอกเป็นผู้บรรยายหรือดำเนินเรื่อง การพรรณนานั้นย้ำถ้อยย้ำคำมากเกินไปจนเหมือนพร่ำเพ้อ หรือในสถานการณ์คับขันฉุกเฉินกลับให้ตัวเองรำพึงรำพันเสียยืดยาวจนขาดความสมจริง แต่บางเรื่องที่ใช้กลวิธีแบบเรื่องเล่าโดยตัวละครบุคคลที่สาม กลับเล่าได้อย่างกระชับน่าติดตามมากกว่า
เรื่องสั้นทั้งหลายในเล่มล้วนบ่งบอกถึงอารมณ์ในวัยหนุ่มที่เต็มไปด้วยความพลุ่งพล่านของความรัก ความทะเยอทะยาน ความหวัง ความผิดหวังสำนึกเสียใจ มุมมองที่มีต่อสังคมและการเมือง ถึงแม้จะมีจุดที่มากเกินหรือน้อยไปบ้าง แต่ก็ยังฉายประกายแสงอันโดดเด่นและมีสไตล์เฉพาะตัว น่าเสียดายที่นักเขียนท่านนี้ต้องเสียชีวิตเมื่ออายุยังน้อย หากได้มีชีวิตยืนยาวสะสมประสบการณ์ชีวิตและความเจนจัดในการเขียน คงจะเป็นเพชรเม็ดงามอีกเม็ดของวงการวรรณกรรมไทย
ถือเป็นหนังสือที่ดีเล่มหนึ่งที่รวบรวมงานเขียนของ อ.อุดากร จำนวนหนึ่งมานำเสนอในมุมมองของผู้อ่านคนหนึ่ง แต่ไม่ทราบว่าเหตุไฉนจึงไม่เป็นหน้าที่ของกองบรรณาธิการหรือสำนักพิมพ์เป็นผู้คัดสรรเรื่อง เรื่องสั้นบางเรื่องถูกพูดถึงในบทวิจารณ์ท้ายเล่มกลับไม่ได้เอามารวม สิ่งที่ทดแทนเรื่องสั้นบางเรื่องที่ขาดหายไปคือ บทความเกี่ยวกับชีวประวัติของ อ.อุดากร ที่เขียนได้อย่างละเอียดถี่ถ้วนดี และบทวิจารณ์ในแง่มุมคนรุ่นใหม่ผู้คัดสรรเรื่องราวมานำเสนอในฉบับพิมพ์นี้
สิ่งที่น่าเสียดายสำหรับหนังสือฉบับนี้ก็คือ แม้จะเพิ่มเนื้อหาบางอย่างเข้าไป แต่ถ้าเทียบกับฉบับ "ชั่วชีวิต" หรือฉบับอื่นๆ นักอ่านผู้คาดหวังว่า หนังสือฉบับที่พิมพ์ใหม่นี้น่าจะทำได้ครบถ้วนและเพิ่มเติมให้สมบูรณ์มากยิ่งๆขึ้นไป โดยรวมเอาบทวิจารณ์จากผู้อาวุโสในวงการท่านอื่นที่เคยตีพิมพ์ในเล่มอื่นมารวมด้วยแทนที่จะเลือกตัดส่วนนั้นเพิ่มส่วนนี้ กลายเป็นความลำบากของคนอ่านรุ่นใหม่ที่ไม่มีเล่มก่อนหน้าคงต้องไปตามหาอ่านจากคลังหนังสือเก่า ซึ่งไม่รู้ต้องรออีกกี่ปีหรืออาจจะชั่วชีวิตที่นักอ่านจะได้เห็นผลงานของ อ.อุดากรแบบ Ultimate Edition จริงๆ
4/5
เมื่อวันเวลาผ่านไป จนมาถึงวัยนี้ ได้อ่านงานของนักเขียนท่านนี้อีกครา กลับเป็นความรู้สึกที่ผสมผสาน ส่วนหนึ่งก็รู้สึกชื่นชมกับการใช้ถ้อยคำภาษาที่สละสลวยงดงาม การบรรยายบรรยากาศที่เต็มไปด้วยรายละเอียดราวกับจะจับต้องได้ แต่อีกส่วนหนึ่งก็กลับรู้สึกเฉยๆกลับเรื่องราวหักมุม เริ่มมองเห็นช่องโหว่ในพล็อตเรื่องที่ดำเนินด้วยความบังเอิญมากไปหน่อย ในเรื่องที่ตัวเอกเป็นผู้บรรยายหรือดำเนินเรื่อง การพรรณนานั้นย้ำถ้อยย้ำคำมากเกินไปจนเหมือนพร่ำเพ้อ หรือในสถานการณ์คับขันฉุกเฉินกลับให้ตัวเองรำพึงรำพันเสียยืดยาวจนขาดความสมจริง แต่บางเรื่องที่ใช้กลวิธีแบบเรื่องเล่าโดยตัวละครบุคคลที่สาม กลับเล่าได้อย่างกระชับน่าติดตามมากกว่า
เรื่องสั้นทั้งหลายในเล่มล้วนบ่งบอกถึงอารมณ์ในวัยหนุ่มที่เต็มไปด้วยความพลุ่งพล่านของความรัก ความทะเยอทะยาน ความหวัง ความผิดหวังสำนึกเสียใจ มุมมองที่มีต่อสังคมและการเมือง ถึงแม้จะมีจุดที่มากเกินหรือน้อยไปบ้าง แต่ก็ยังฉายประกายแสงอันโดดเด่นและมีสไตล์เฉพาะตัว น่าเสียดายที่นักเขียนท่านนี้ต้องเสียชีวิตเมื่ออายุยังน้อย หากได้มีชีวิตยืนยาวสะสมประสบการณ์ชีวิตและความเจนจัดในการเขียน คงจะเป็นเพชรเม็ดงามอีกเม็ดของวงการวรรณกรรมไทย
ถือเป็นหนังสือที่ดีเล่มหนึ่งที่รวบรวมงานเขียนของ อ.อุดากร จำนวนหนึ่งมานำเสนอในมุมมองของผู้อ่านคนหนึ่ง แต่ไม่ทราบว่าเหตุไฉนจึงไม่เป็นหน้าที่ของกองบรรณาธิการหรือสำนักพิมพ์เป็นผู้คัดสรรเรื่อง เรื่องสั้นบางเรื่องถูกพูดถึงในบทวิจารณ์ท้ายเล่มกลับไม่ได้เอามารวม สิ่งที่ทดแทนเรื่องสั้นบางเรื่องที่ขาดหายไปคือ บทความเกี่ยวกับชีวประวัติของ อ.อุดากร ที่เขียนได้อย่างละเอียดถี่ถ้วนดี และบทวิจารณ์ในแง่มุมคนรุ่นใหม่ผู้คัดสรรเรื่องราวมานำเสนอในฉบับพิมพ์นี้
สิ่งที่น่าเสียดายสำหรับหนังสือฉบับนี้ก็คือ แม้จะเพิ่มเนื้อหาบางอย่างเข้าไป แต่ถ้าเทียบกับฉบับ "ชั่วชีวิต" หรือฉบับอื่นๆ นักอ่านผู้คาดหวังว่า หนังสือฉบับที่พิมพ์ใหม่นี้น่าจะทำได้ครบถ้วนและเพิ่มเติมให้สมบูรณ์มากยิ่งๆขึ้นไป โดยรวมเอาบทวิจารณ์จากผู้อาวุโสในวงการท่านอื่นที่เคยตีพิมพ์ในเล่มอื่นมารวมด้วยแทนที่จะเลือกตัดส่วนนั้นเพิ่มส่วนนี้ กลายเป็นความลำบากของคนอ่านรุ่นใหม่ที่ไม่มีเล่มก่อนหน้าคงต้องไปตามหาอ่านจากคลังหนังสือเก่า ซึ่งไม่รู้ต้องรออีกกี่ปีหรืออาจจะชั่วชีวิตที่นักอ่านจะได้เห็นผลงานของ อ.อุดากรแบบ Ultimate Edition จริงๆ
4/5
April 14, 2026
จุดเด่นของเรื่องไม่ได้เล่าเรื่องสยดสยอง
แต่เป็นการใช้ภาษาอันสวยงามอันเป็นซิกเนเจอร์ของตัวผู้แต่งมาเล่าเรื่องจนเห็นภาพบรรยากาศที่ดู
ไม่น่าไว้ใจ วิเวก พอๆกับการบรรยายความรู้สึกของตัวละครในลักษณะไม่เล่าทั้งหมด
ค่อยบรรจงคลายปมที่คลุมเครือและเขย่าประสาทตลอดเรื่อง
นอกจาก ตึกกรอสส์ จะถูบรรจุในรวมเรื่องสั้นนี้
ยังมีเรื่องเด่นๆ อย่าง
สัญชาตญาณมืด อันเป็นที่พูดถึงในความแรงของเรื่อง
สยุมพรเหนือหลุมศw อันว่ากันว่ามีความน่าสนใจและเหนือชั้นกว่า ตึกกรอสส์
ซึ่งผมขอไม่ลงรายละเอียดแยกเรื่อง
แต่สิ่งที่อยากพูดถึงคือการเขียนของนักเขียนผู้มีความอาภัพ (เสียชีวิตด้วยวัยเพียง 26 ปี) อันเป็นเรื่องราวที่
มักเป็นโศกนาฏกรรม การใช้ตัวละครไม่เกิน 3-4 คน
เล่าด้วยบรรยากาศชวนสงสัย
และจบลงด้วยความหักมุมแบบคาดไม่ถึง
สรุป
เหมาะใครที่หวนคิดถึง ตึกกรอสส์ ก็พึงซื้อหาสะสมได้
ส่วนการอ่านรวดเดียวนั้นไม่ขอแนะนำเนื่องจาก
เรื่องราวในแต่ละเรื่องก็เป็นเรื่องของ คนอาภัพชีวิต
ต่างๆนานา อันอ่านแล้วอาจจะเบื่อด้วยภาษาเก่า(แต่ไม่นวยนาด)
ทั้งนี้ทั้งนั้นนี่คืองานคลาสสิคที่ผู้หลุมหลงวรรณกรรม
อย่างจริงจังไม่ควรมองข้ามครับ
แต่เป็นการใช้ภาษาอันสวยงามอันเป็นซิกเนเจอร์ของตัวผู้แต่งมาเล่าเรื่องจนเห็นภาพบรรยากาศที่ดู
ไม่น่าไว้ใจ วิเวก พอๆกับการบรรยายความรู้สึกของตัวละครในลักษณะไม่เล่าทั้งหมด
ค่อยบรรจงคลายปมที่คลุมเครือและเขย่าประสาทตลอดเรื่อง
นอกจาก ตึกกรอสส์ จะถูบรรจุในรวมเรื่องสั้นนี้
ยังมีเรื่องเด่นๆ อย่าง
สัญชาตญาณมืด อันเป็นที่พูดถึงในความแรงของเรื่อง
สยุมพรเหนือหลุมศw อันว่ากันว่ามีความน่าสนใจและเหนือชั้นกว่า ตึกกรอสส์
ซึ่งผมขอไม่ลงรายละเอียดแยกเรื่อง
แต่สิ่งที่อยากพูดถึงคือการเขียนของนักเขียนผู้มีความอาภัพ (เสียชีวิตด้วยวัยเพียง 26 ปี) อันเป็นเรื่องราวที่
มักเป็นโศกนาฏกรรม การใช้ตัวละครไม่เกิน 3-4 คน
เล่าด้วยบรรยากาศชวนสงสัย
และจบลงด้วยความหักมุมแบบคาดไม่ถึง
สรุป
เหมาะใครที่หวนคิดถึง ตึกกรอสส์ ก็พึงซื้อหาสะสมได้
ส่วนการอ่านรวดเดียวนั้นไม่ขอแนะนำเนื่องจาก
เรื่องราวในแต่ละเรื่องก็เป็นเรื่องของ คนอาภัพชีวิต
ต่างๆนานา อันอ่านแล้วอาจจะเบื่อด้วยภาษาเก่า(แต่ไม่นวยนาด)
ทั้งนี้ทั้งนั้นนี่คืองานคลาสสิคที่ผู้หลุมหลงวรรณกรรม
อย่างจริงจังไม่ควรมองข้ามครับ
Displaying 1 - 2 of 2 reviews