"Έρωτας στα χρόνια της ασυμβατότητας" θα μπορούσε να ονομάζεται εναλλακτικά το πέμπτο κατά σειρά βιβλίο της Μαίρης Ελευθεριάδου, που μας αφηγείται την ιστορία δύο πεισματάρηδων νέων, του ασυμβίβαστου, με τρομερές καλλιτεχνικές ευαισθησίες, δημοσιογράφου Ματ και της άκρως ευαίσθητης και ταλαντούχας ζωγράφου-εικαστικού, Αριάδνης. Με μία γνωριμία βγαλμένη μέσα από κινηματογραφική σκηνή, λίγη άμμος και μερικοί λεκέδες επάνω στις σελίδες ενός κλασικού κι αγαπημένου, ρομαντικού μυθιστορήματος, ήταν αρκετά για να κλειδώσουν οι ματιές των δύο πρωταγωνιστών και συγχρόνως με την γέννηση ενός πολύ μεγάλου έρωτα, να ανακινήσει ο τρόπος που γεννήθηκε ο έρωτας τους, τα προγονικά νήματα που συνδέουν την ιστορία αγάπης τους, με τον τρόπο που γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν η συνονόματη γιαγιά της Αριάδνης, με τον σύζυγό της, μερικές δεκάδες χρόνια πριν... Και να που η ιστορία λοιπόν επαναλαμβάνεται όμως τα πράγματα διαφέρουν κατά πολύ από όσα έζησαν οι αγαπημένοι της παππούδες. Τι είναι άραγε τα περίφημα ρολόγια 'συμβατότητας' που φοράνε νέοι και νέες, όπως ο Ματ και η Αριάδνη, στην Ελλάδα στην οποία ανθίζει ο έρωτας τους; Με ποιά κριτήρια μπορεί μία μηχανή να υπολογίζει ποσοστά συμβατότητας υποψήφιων εραστών και με ποιό δικαίωμα μπορεί να σου υπαγορεύει μία ψυχρή, υπολογιστική μηχανή εάν αξίζει να αγαπηθείς ή όχι από κάποιον/α; Και όμως! Οι μηχανές αυτές και με την επίσημη βούλα του κράτους-κυβέρνησης και του νομοθετικού σώματος- είναι αυτές που κινούν πλέον τα νήματα στις ζωές των ανθρώπων, υποβιβάζοντας τους ίδιους σε χαρακτήρες ενός δυστοπικού κουκλοθέατρου. Το πρόστιμο που προβλέπεται για όσους επιλέγουν να μην τα φορούν είναι μεν μία λύση για κάποιους, από την άλλη όμως, καμία επιλογή δεν είναι χωρίς τίμημα.. Ασύμβατοι νέοι - δηλαδή όσοι συγκεντρώνουν συγκεκριμένο ποσοστό κάτω του επιτρεπτόμενου ορίου- έχουν να αντιμετωπίσουν την κατακραυγή και τον στιγματισμό του οικογενειακού, φιλικού και κοινωνικού τους περίγυρου. Στην κοινωνία δημιουργείται ένα έντονο κλίμα μισαλλοδοξίας απέναντι σε ασύμβατα ζευγάρια που κυκλοφορούν μαζί, χωρίς τα ρολόγια τους και ακριβώς την ίδια τύχη με αυτούς έχουν και οι διαζευγμένοι, αφού θεωρεί μία σημαντική μερίδα του κόσμου-οπαδοί της κυβέρνησης, πως με αυτόν τον τρόπο αμφισβητούν την ορθότητα των αποτελεσμάτων και το κύρος μίας μηχανής, την οποία έχουν θέσει με μεγάλη επιτυχία σε εφαρμογή, πέρα από την ελληνική κυβέρνηση, και άλλες πολλές κυβερνήσεις του εξωτερικού και μάλιστα επί πολλά χρόνια, ως τον μόνο τρόπο για να καταπολεμήσουν την διαρκώς αυξανόμενη υπογεννητικότητα, καθώς και την ραγδαία αύξηση της έκδοσης διαζυγίων.
Η ιστορία αγάπης της Αριάδνης και του Ματ, είναι μία ιστορία απομόνωσης που διαδραματίζεται επί δύο τουλάχιστον χρόνια στα κρυφά, είτε σε μέρη σκιερά και απομονωμένα είτε στην σπιτική κρυψώνα στις πιο μικρές ώρες. Αυτά είναι τα κελιά στα οποία ζουν τον έρωτα τους 'εκτελώντας' θα έλεγε κανείς 'ανώτερες' ψηφιακές εντολές. Είναι όμως συγχρόνως και μία ιστορία εξέγερσης, αφού οι δύο νέοι δεν πτοούνται από τα εμπόδια και τις δοκιμασίες που τους θέτουν παράλογοι, κρατικοί νόμοι, ακόμη ακόμη και από το ίδιο το κυνηγητό μαγισσών που δέχονται από στελέχη της κυβέρνησης, σε μια απελπισμένη προσπάθεια ανεύρεσης εξιλαστήριων θυμάτων, επάνω στα οποία θα ξεσπάσει το μένος της, η αδηφάγα κοινωνία.. Με σύμμαχο την πιο ατρόμητη παρέα φίλων αδερφικών, συγγενών και συμπασχόντων, ορθώνουν το ανάστημά τους απέναντι στον φόβο και στην ίδια τους την σκιά και σπάνε όλες τις κλειδαριές που τους κρατάνε φιμωμένους.
Η Μαίρη Ελευθεριάδου στην Επικίνδυνη Ιδέα γράφει ουσιαστικά μία ιστορία για την σημασία θωράκισης της ελευθερίας της έκφρασης και την ελευθερία της βούλησης σε δημοκρατικά 'υποτίθεται' κράτη που πάσχουν, ωστόσο, από σοβαρό έλλειμμα ανελευθερίας και αναξιοπιστίας. Μιλάει για διεφθαρμένους πολιτικούς που με πρόσχημα το κοινό καλό και με μοναδικό σκοπό το προσωπικό παράνομο κέρδος, δεν διστάζουν να υπερασπιστούν βαθιά αντισυνταγματικούς νόμους με ολοφάνερο αρνητικό πρόσημο ανηθικότητας. Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται 'αγαπόμετρα' που θα τους 'προστατεύσουν' με το να τους αποτρέψουν από το να επιλέξουν τον λάθος για εκείνους/ες σύντροφο, από το να πληγωθούν ή να πληγώσουν και να πονέσουν.. Οι άνθρωποι χρειάζονται ο ένας τον άλλον. Και η Μαίρη Ελευθεριάδου μέσα από την ιστορία της αυτή μας υπενθυμίζει 《πως τις παράξενες εποχές τις ομορφαίνουν παράξενοι άνθρωποι》, ιδίως σε εποχές "απανθρωποποίησης", όπως αυτή που μας περιγράφει στο νέο της βιβλίο, και πως το να είσαι ευάλωτος και να έχεις την δυνατότητα να βιώσεις όλο το φάσμα των συναισθημάτων σου είναι μία δύναμη αδιαπραγμάτευτη, κι αν διαλέξεις το λάθος μονοπάτι - δεν πειράζει- έχεις πάντα μία δεύτερη ευκαιρία.. Αρκεί να μην στερήσεις από τον εαυτό σου αυτήν την επιλογή, αρκεί να μην τους επιτρέψεις να σε κάνουν να χάσεις τον εαυτό σου... Και τότε θα δεις πως όλες οι πόρτες είναι μπροστά σου και είναι ανοιχτές.. Εκείνες οι πόρτες που δεν μπορούσες να δεις ή τέλος πάντων τις θεωρούσες κάποτε ως επτασφράγιστες και απαραβίαστες. Εσύ ο ίδιος κρατάς το κλειδί που θα σε οδηγήσει στην προσωπική σου ελευθερία. Άσε λοιπόν αυτήν την πόρτα να σου δείξει τον πραγματικό δρόμο της αληθινής αγάπης, της αγάπης ως μία σχέση ειδικού συναισθηματικού βάρους και βάθους που δεν υπολογίζεται μηχανικά και υπολογιστικά και που μόνο δύο άνθρωποι μέσα από την διαρκή τριβή και σε βάθος χρόνου, μπορούν να βιώσουν και να εξακριβώσουν.