ปลักตมแห่งการแก้แค้น ในดินแดนไซโคพาธ

by Ayu Kuwagaki, くわがきあゆ, สุริยงวรวุฒิ สิริวิวัฒน์กุล (Translator)

“ฮิการิ” ไม่เคยคิดจะฆ่าใคร... แต่วันที่แม่ของเธอต้องการปอดใหม่เพื่อมีชีวิตต่อไป เธอไม่มีทางเลือก นอกจากต้องหาเงินยี่สิบล้านเยน แลกกับการลักลอบผ่าตัดผ่าน “สมาคมรินเนะ” เครือข่ายมืดที่ค้ามนุษย์เพื่อใช้อวัยวะ “ฮิการิ” จึงดิ่งลึกลงสู่เงามืดของญี่ปุ่นแม้เธอไม่ปรารถนาจะทำร้ายใคร แต่ยิ่งเดินหน้า ศพก็ยิ่งทับถมตามหลัง และไม่มีเวลาให้หันกลับไปมองความพังพินาศที่เธอทิ้งไว้ และแล้ว...ชายแว่นตากรอบดำ ผู้หลงใหลใน “สีหน้าสิ้นหวัง” ของมนุษย์ ได้มองฮิการิเป็น “ผลงานชิ้นเอก” ที่จะเติมเต็มความกระหายในใจเขา ในเกมที่ไซโคพาธล่าไซโคพาธ ไม่มีคำว่า “ผู้บริสุทธิ์"!

Genres: Thriller

280 pages, Paperback

Published September 25, 2025

Reviews

[YuzuChu]

คุวางากิ อายุ ก็ยังคง concept ประเทศญี่ปุ่นในนิยายของชี แม่งไม่มีกล้องวงจรปิดสักตัว5555555

คือตอนหยิบเล่มนี้มาแล้วเพิ่งตระหนักได้ว่าเอ๊ะ นักเขียนคนเดียวกับเลมอนกับฆาตกรปีศาจเรอะ ฉันเผลอเหม่อมองฟ้า คิดถึงดาวที่เคยให้อีเล่มห่านั่นไปแล้วก็แบบ เห้ย เหมือนจะรู้ล่วงหน้าว่ะว่าเล่มนี้กี่ดาว แต่ก็เอ๊ยยย คนเรามันก็มีพัฒนาการป่าววะ นักเขียนคืออาชีพที่ไม่หยุดนิ่งหน่า ได้ตีพิมพ์ตั้ง 2 เรื่อง มันก็ไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอกมั้งงง

สรุปคืออืม เผลอคาดหวังมากไปหน่อย เธอก็เป็นเธออยู่วันยังค่ำ ขอโทษละกัน ตามที่เรื่องว่าไว้ว่าสันดานคนมันไม่เปลี่ยน บางทีสันดานการเขียนของนักเขียนเรื่องนี้ก็ไม่เปลี่ยนเหมือนกัน ว่าเขาชอบใจที่จะเฉลยความจริงตอนใกล้จบแบบโบ้ม ๆๆๆๆ ฮ่า ๆๆๆ ตกใจล่ะซี้ ไม่คิดใช่ม้าว่าตัวละครเนี้ยจะเป็นคนเนี้ย ทำอาชีพเนี้ย อิอิ เลาเขียนนิยายหักมุมได้อีกเรื่องแน้ว เย้ ๆๆๆ

เออ ไม่คิด อีบางฉากที่หย่อน hint นี่อย่าเรียกว่า hint เลย มาแบบรวดเร็ว ชึ้บชั้บ ไม่ใส่ความคิดตัวละคร ไม่เขียนท่าทีหวาดกลัวให้ สักแต่ว่าเหมือนบก.มาสะกิดหลังบอกเห้ย ๆ เล่มก่อนก็ใช้มุกนี้ไม่ใช่หรือไง ไม่ได้นะ ต้องรู้จักใส่บทบาทให้ตัวละครที่จะเอามาหักมุมในตอนท้ายด้วยสิ ชีก็อืม ๆ ใส่ก้ะด้ะ แต่ใส่มาจิ๊ดนึง น้อยนึง ไม่รู้เหมือนกันจะให้ใครเดาถูก สักแต่จะหักมุมสั่ว ๆ เหมือนเล่มที่แล้วเป๊ะเลย จะให้พูดว่าไอ้อะไรแบบนี้เขียนให้พ่อเธออ่านนะก็แรงไปหน่อย ฉันไม่พูดหรอก ฉันเป็นคนสุภาพพอสมควร

ที่จริงไม่มีปัญหากับปมหรอก มีปัญหากับพวกตัวละครลับที่มาเฉลยช่วงใกล้จบไรงี้มากกว่า

ฉันเลยสงสัย นักเขียนเรื่องนี้กำลังเข้าใจแนวสืบสวน แนว Thriller เอยใดผิดไปป้ะ แก่นสารความสนุกของเรื่องไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าไม่มีใครเดาตอนจบหรือเดาความจริงของเรื่องได้นะ บางเรื่องคนเขาเดาตอนจบได้ แต่กลับสนุกมากเพราะระหว่างทางมีเรื่องราวให้ได้จมดิ่ง ร่วมลุ้น และอิ่มเอมกับมันอะ อันนี้คืออะไรก็ม่ายรุ กลัวคนจะรู้ตัวคนร้าย รู้ปม แล้วอยากจะปิดหูปิดตาคนอ่านท่าเดียว มั่ย ๆๆๆ ห้ามรู้ ๆๆ แล้วฉักก็จะไม่บอกไม่หย่อนคำใบ้ให้รู้ด้วย เย้ ๆๆ หักมุมสำเร็จแล้ว เหอ ๆ

บางฉากเรียกได้ว่าเป็นการฆ่ากันแบบ ประเจิดประเจ้อ555 ถูกยิงคาลานจอดรถเงี้ย แต่ละคนแม่งลอยตัวกันได้ไงวะ ไหนกล้องงงงง ฉันบอกแล้วว่าประเทศญี่ปุ่นในจักวาลของคุวางากิอายุ แม่งไม่มีสิ่งประดิษฐ์ที่เรียกว่ากล้องวงจรปิดหรอก ถึงแม้ตัวเอกจะหยิบของน่าสงสัยออกจากที่เกิดเหตุ ถึงแม้จะกระทำการอุกอาจ พอมาช่วงท้าย ๆ ฉันเลยขำลั่นตอนมีบทบรรยายขึ้นมาว่า

'รอบบริเวณสระน้ำแห่งนี้ไม่มีกล้องวงจรปิด'

ฉันขำแบบ ขำก๊ากเลยอะ เออ ก็นึกว่าสะกดคำว่ากล้องวงจรปิดไม่เป็นซะแล้ว55555555

ตอนแรกก็งงว่าทำไมคำโปรยหลังปกแม่งคนละทางกับเนื้อหาช่วงแรกเลยวะ เพราะคำโปรยของไทยเกริ่นเหมือนตั้งใจจะหลอกคนอีกทอดหนึ่งอะ แบบ เหมือนอยากให้คนที่หยิบเรื่องนี้มาอ่านได้ถูกป้อนภาพจำบางอย่างใส่หัวไว้ก่อน เพื่อจะถูกนิยายเรื่องนี้ตลบหลังอย่างแสบสันต์ในตอนจบ ซึ่งฉันแอบคิดว่านี่คือการเดินเกมที่ไดฟุกุอาจทำพลาดอย่างแรง (ไม่แน่ใจนะว่าของไทยเป็นที่เดียวที่โปรยแบบนี้หรือเปล่า) แต่ของญป.ที่แอบไปส่องมา ใช้คำโปรยเหมือนอย่างที่ฉันคิดในหัวเป๊ะว่าต้องเกริ่นเรื่องนางเอกแค้นใจเพราะช่วยแฟนตัวเองไม่ได้ ไอ้คนที่เป็นหมอกับผู้ช่วยข้างกายก็ดันไม่แยแสแฟนเขาที่กำลังเจ็บหนักจนตาย ชีเลยต้องออกตามหาความจริงว่ามันเป็นบ้าอะไร ทำไมไม่ช่วยผัวฉัน!!!

เอาจริงฉันว่านิสัยตัวเอกน่ะเกริ่นได้ดี รู้สึกว่าระหว่างทางมันมีเค้ามีลางอยู่ หลายจุดเดาได้ ซึ่งฉันไม่ค่อยซีกับการเดาเหตุผลหรือแรงจูงใจของตัวละครออกนะ หน้าที่คุณคือการเขียนให้สนุกและลุ้นระทึกอะ การเดาได้ระหว่างทางมันไม่ได้ลดทอนความรู้สึกนี้ของฉันไปเลย ฉันจะยังสนุกอยู่ถ้าคุณเขียนสนุกอยู่ แต่เล่มนี้ไม่ให้ความรู้สึกแบบนั้นเลย ตอนจบรู้สึกว่ามาแบบสุดโต่งไปหน่อย คุณต้องแง้มกับบรรยายท่าทีหรือความนึกคิดของตัวละครให้มากกว่านี้อะ แต่มากอย่างเดียวเหมือนในเล่มนี้ก็ไม่ได้ มันจะต้อง blend และคลอไปกับสถานการณ์ในเรื่องด้วย ไม่ใช่สักแต่จะบรรยายนิสัยแต่ละคนมาเป็นพรืดยาวเหยียวในความคิดตัวเอกท่าเดียว รู้จักแบ่งบทกับทยอยเล่าด้วยจะดีมาก

และในส่วนของดีเทลองค์กรมืดเอยใด ความ Psychopaths ปมของพระเอกหนุ่มแว่น (ให้ฉันเรียกมันว่าพระเอกเถอะ555) เรียกว่าพระนางได้แหละ เพราะเนื้อเรื่องก็ตามหากันอยู่ 2 คน ฉันล่ะสุดแสนจะเอ็นดูความกลัวนักอ่านไม่รู้ของคนเขียนอะ พี่แกแม่งเล่นบรรยายยาวเหยียดว่ามันเป็นอย่างงี้นะ เพราะการบริจาคอวัยวะมีขั้นตอนยุ่งยากมั่ก ๆ สาเหตุที่คนนี้ทำเป็นเพราะงี้ ๆๆ ด้วยเหตุผลนี้ สาเหตุนี้ ความจริงแล้วมันเคยไปทำแบบนี้ไว้ ที่จริงมันมีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น มาเฉลยตู้มเดียวตอนท้าย จนอ่านแล้วฉันฮาอะ แบบ เออ หนูใจเย็น ๆ ลูก หนูค่อย ๆ เล่านะ ค่อย ๆ เขียน คนอ่านไม่ได้โง่ หนูค่อย ๆ เล่า ค่อย ๆ ให้คนอ่านปะติดปะต่อเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างช้า ๆ นะลูกนะ

คือรู้เลยอะว่าตอนเขียนคงโคตรล่ก55555 กลัวจะเผลอเฉลยความจริงจนตัวสั่น กลัวจะเผลอใบ้มากไปจนคนอ่านเดาตอนจบกับคนร้ายได้ ยิ่งช่วงท้าย ๆ ความคิดพระเอกแม่งบอกเล่าทุกอย่างหมดละ จนแบบ เออเนอะ ฉันเสียเวลาอ่านผ่านต้นเรื่องกลางเรื่องมาตั้งนานทำไม ในเมื่อฉันสามารถ skip กลางเล่ม อ่านแค่ให้พอรู้จักตัวละครก็พอ คือแบบ อ่านแค่ 30% ของเรื่องในช่วงต้นแล้วข้ามมาอ่านช่วง 70% ของเรื่องได้เลยอะ อีตรงกลางไม่ต้องอ่านหรอก ข้อมูลแต่ละอย่างบอกใบ้มาน้อยนิด เสียเวลา เพราะทุกอย่างคนเขียนแม่งเฉลยช่วงท้ายเล่มอยู่ดี

เอาจริงคือน่าเสียดาย ฉันถูกใจคาร์แรคเตอร์พระเอกอยู่นะ อยากเห็นตอนจบที่บ้าคลั่งสุด ๆ เต็มไปด้วยความรักแบบบิดเบี้ยวเหมือนกัน ไปติดใจช่วงปมเรื่องแม่ของแกนี่แหละที่รู้สึกว่าเล่าได้มากกว่านี้ ส่วนนางเอกความรักที่ชีมีต่อแม่ยังเบาบางไป รู้สึกว่าแรงจูงใจมันยังไม่สาสมกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ยิ่งช่วงท้ายคือแบบ มันไปจบอีหรอบนี้ กับเกิดความรู้สึกนี้กับคนคนนี้ได้ไงวะ งงไปหมด อ่านแล้วแบบ ให้ตายเหอะ ยัยนี่ไม่มีเซนส์คนญี่ปุ่นเลยว่ะ (?) 555 คือวัตถุดิบในเรื่องมันดีอะ สานต่อเป็นความบิดเบี้ยวและความรักสุดบ้าคลั่งในช่วงท้ายได้อลังการแน่ ๆ

แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะให้จบแบบ โห่ ไรวะเจ๊ คิดได้แค่เนี้ยอ่อว้า5555555

แน่นอนว่าเรื่องนี้มีการสะท้อนสังคมด้วยแหละแก ไอ้เล่มเลม่อนถ้าจำไม่ผิดมันน่าจะพูดถึงความทุกข์ของเหยื่อ ส่วนเล่มนี้เลือกที่จะเจาะไปยังการบริจาคอวัยวะ และการกดดันในสังคมว่าต้องทำงานที่มีเกียรติ ต้องประสบความสำเร็จ วิ่งเต้นจนเหนื่อย ซึ่งมันเป็นอะไรที่กลวงมาก กลวงจนฮาอะ ก็บรรยายยาว ๆ เลยว่าสังคมมันกดดัน เพื่อนฝูงประสบความสำเร็จเลยต้องวิ่งตาม งานนี้มันหากินกับความโลภของคน บรรยายยาวด้วยนะ กลัวคนอ่านไม่อินไง ก็ขำ ๆ ปนเอ็นดูไป แบบ เอ้อ ไม่ต้องรีบเขียนหรอกจ้า ใจเย็นน้า หายใจเข้าลึกลึ้กกก

และว่าด้วยความ Psychopaths ที่เสียดายอีกอย่าง คือการจะบริจาคปอดให้แม่ของนางเอก เหมือนปอดจะมีเงื่อนไขคือผู้บริจาคต้องสมองตายเท่านั้น จะตายแบบตายสนิทไม่ได้ ฉันเลยแอบงงว่าทั้งเรื่องมันไม่มีใครคิดวิธีที่วิกลจริตอีกวิธีนึงออกมาได้ไงวะ

แบบ ในเมื่อเราหาคนบริจาคปอดให้แม่ไม่ได้ เราก็ 'สร้าง' ผู้บริจาคคนนั้นขึ้นมาซะสิ

แต่อันนี้อาจไม่ใช่ Psychopaths อาจได้ฟีลฆาตกรต่อเนื่องมากกว่ามั้ง

ส่งท้าย 1 นั่นแหละ เนื้อเรื่องเดาง่ายไม่ว่าเลย อ่านได้หมด แต่มันเป็นระหว่างทางกับตอนจบที่ไม่สนุกอะ เลยยิ่งนอยเข้าไปใหญ่ ใครชอบก็ชอบเลย นักเขียนก็ยังสไตล์เดิมอะ หักมุมสั่ว ๆ ตัวละครที่ทำร้ายนางเอกในช่วงใกล้จบคือคนที่ไม่คาดคิด (ไม่คาดคิดเพราะอะไร เพราะแม่งมาเฉลยแรงจูงใจตอนท้ายไง555555) สำหรับฉันคิดว่าถ้าคุณไม่ชอบเลมอนกับฆาตกรปีศาจ ก็อย่าอ่านเล่มนี้เลย คำตอบคือไม่ชอบเหมือนกันแหงแซะ แต่ถ้าชอบเล่มนี้เอามาก ๆ เล่มโปรดเล้ย ชอบสไตล์นี้จุง คุณก็ไปอ่านเลม่อนด้วยเหอะ สไตล์คล้ายกัน ตอนจบแม่งยังให้กลิ่นอายเดียวกันอะ

ส่งท้าย 2 แต่ก็ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าหลังตาย อวัยวะที่เอาออกจากร่างกายไปบริจาคได้จะเหลือแค่ไต ลูกตา และตับอ่อน แต่ถ้าเสียชีวิตแบบสมองตาย เราจะเอาหัวใจ ปอด ตับ กับลำไส้เล็กออกไปบริจาคต่อได้

[DucklingReader]

ความตายของคนรัก กลายเป็นแผลลึกที่ผลักให้เธอจมปลักอยู่กับ "ความแค้น"

ฮิการิสะกดรอยตาม "ชายหนุ่มแว่นกรอบดำ" ผู้ไม่ยื่นมือช่วยแฟนของเธอในเหตุการณ์ตึกถล่ม แต่ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปสะกิดเขานั้น...

ปัง! เขาล้มลงไปต่อหน้าต่อตาเธอพร้อมสีแดงฉาน😱

ความจริงแล้วแฟนหนุ่มที่ตุยไป คือคนที่ต้องบริจาค "ปอดใหม่" ให้แม่ของฮิการิ และเพื่อให้การผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี เธอต้องจ่ายยี่สิบล้านเยนผ่าน "สมาคมรินเนะ" องค์กรลับที่มีคนแนะนำเธอมาอีกที ว่าสามารถต่อชีวิตให้ผู้ที่ต้องการปลูกถ่ายอวัยวะได้ ซึ่งแน่นอนค่ะ ทำอย่างผิดกฎหมาย!

ฮิการิเป็นตัวละครที่ "สุด" มาก
จากหญิงสาวธรรมดา เธอกลายเป็นคนที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อแม่ แม้สิ่งนั้นจะต้องแลกด้วยศีลธรรม หรือสติที่เหลืออยู่ก็ตาม

อะไรทำให้เธอคลั่งได้ขนาดนี้?

เธอตามล่าชายแว่นกรอบดำอีกคนที่เหมือนเป็นผู้ช่วยหมอเพื่อแก้แค้นที่ไม่ช่วยแฟนของเธอ

ขณะเดียวกัน "ชายแว่นกรอบดำ" ก็ออกตามหาฮิการิเช่นกัน แต่ไม่ใช่เพื่อล้างแค้น เขาแค่อยากมองหน้าเธอไปตลอด ๆ ... เอ๊ะ!

ความผิดหวังของเธอคือความสุขของเขา
ยิ่งเขาเห็นหน้าของเธอผิดหวังมากเท่าไหร่
เขายิ่งพึงพอใจ ยิ่งอยากได้มาครอบครอง
OMG ...creepy มากกกกกกก ตามติด ๆ สุด

เมื่อไซโคพาธสาว ต้องเจอกับไซโคพาธหนุ่มแว่นกรอบดำ (+เหล่าตัวซีเคร็ต) เหตุการณ์หลังจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อ ต้องติดตามในเล่มค่ะ บอกเลยว่า ทำเอาเป็ดเหวอมาก 😳 อ่านเพลินจนวางไม่ลงเลย ทั้งอึดอัด กดดัน แต่ก็อยากรู้ว่าเมื่อพวกเขาเหล่านี้เผชิญหน้ากัน ใครจะเป็นฝ่ายคุมเกมได้จนจบ

เล่มนี้ "ทำถึง" มากจริง ๆ คุณนักเขียนเค้าเสิร์ฟ บทสรุปที่พลิกเกินคาด ดราม่าจัดเต็มทุกอารมณ์ ทุกตัวละครก็มีแต่เรื่องพีค ๆ เป็ดชอบสไตล์การเล่าเรื่องของนักเขียนท่านนี้มาตั้งแต่ #เลมอนและฆาตกรปีศาจ เลยค่ะ ไม่ได้เจองานตรงเทสแบบนี้มาหลายเดือนแล้วค่ะ หนูรอติดตามผลงานอื่น ๆ นะคะ

ส่วนเล่มนี้ขอให้คะแนนความขนลุก
4.44444444 เต็ม 5 ดาวเลยค่ะ

[tamxreads]

เหนื่อยwa อ่านหนังสือที่ตัวละครเป็นไซโคพาธแล้วเหนื่อยจัด เข้าไม่ถึงความคิดตัวละครเลย🤯 เป็นหนังสือที่นักเขียนหมกเม็ดมากที่สุด ตอนแรกนี่ให้สองดาวละ มันแบบอะไรวะ นักเขียนเอางี้เลยหร๊อ พอ20%สุดท้ายเริ่มเข้าใจสิ่งที่นักเขียนต้องการจะสื่อละ เลยเพิ่มให้เป็น3ดาว

หนังสือไม่ได้แย่นะ หยิบประเด็นในสังคมมาเล่าได้น่าสนใจเลยทีเดียว

[Ningning the suspicious reader]

ดำเนินเรื่องไว มันส์ดี (ชอบเล่มนี้มากกว่าเล่มเหลือง)

[_taretare]

⭐️ 4.5/5 เหมือนผีเน่ากับโรงผุ คือไม่มีใครดีเด่นไปกว่าใคร ล้วนแต่ทำเพื่อตัวเองกันทั้งนั้น เพิ่มเติมคือติดวงวนไซโคพาธสุดๆ

ดำเนินเรื่องไว ไม่ยืดเยื้อ อ่านง่ายแม้จะเจอคำแปลทางการๆ หน่อยค่ะ

[Tia]

แก้แค้นตอนไหนบอกด้วย

เรื่องย่อแบบจริงๆ ของเรื่องนี้เลยคือ ฮิวะ ฮิการิ นัดเจอกับแฟนหนุ่มที่คาเฟ่ แต่ดันเกิดเหตุตึกถล่ม ทำให้แฟนของฮิการิบาดเจ็บสาหัส ฮิการิพยายามขอความช่วยเหลือจากหมอที่บังเอิญเป็นลูกค้าที่คาเฟ่นั้นพอดี แต่อยู่ดี ๆ หมอคนนั้นกับคนที่มาด้วยกันดันพูดว่า สายเกินไปแล้ว และหันหลังให้ฮิการิ แฟนของฮิการิเลยเสียชีวิต ทำให้ฮิการิแค้นสองคนนั้นมาก จึงทำทุกวิถีทางในการตามหาตัวสองคนนั้นเพื่อถามหาสาเหตุว่าทำไมถึงไม่รักษาแฟนหนุ่มของเธอ

รีวิว (+สปอยล์):
- ช่วงครึ่งแรกคือหนังอินเดียมาก ตามหากันไปตามหากันมา ไม่มีอะไรเลย แทบจะหลับ
- ช่วงครึ่งหลัง นักเขียนยัด plot twist มาเต็มที่ หักแล้วหักอีก
- พล็อตดูมีช่องโหว่มาก ไม่ค่อยสมจริงเท่าไหร่ เหมือนในหนังสือเขียนแค่อิงจากชีวิตของตัวละคร แบบไม่มีตำรวจ ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีอะไรเลย มีแค่นางเอกที่เป็นไซโคพาธ ไล่ฆ่าคนไปเรื่อยๆ

สำหรับคนอยากได้สปอยล์: ฮิการินั่นแหละที่เป็นไซโคพาธ แรกๆ รับบทเป็นเหยื่อ หลังๆ คือชีนี่แหละที่เป็นคนสร้างเรื่อง ไม่มีใครในเรื่องแก้แค้นชีได้สักคน

เริ่มมาจากแม่ป่วยเป็นโรคเกี่ยวกับปอด แล้วมีวิธีเดียวที่จะรักษาได้คือ ปลูกถ่ายปอดใหม่ และปอดต้องมาจากผู้ป่วยสมองตายเท่านั้น ซึ่งมันมีโอกาสน้อยมากๆ ที่จะมีบริจาคสักครั้ง + แม่ฮิการิอยู่ได้ไม่ถึงแน่ๆ แต่ในความโชคร้ายยังมีความโชคดีคือ มีผู้ป่วยอีกคนนึงชื่ออิซุมิ ที่รอรับบริจาคเหมือนกัน อิซุมิแนะนำฮิการิว่ามีสมาคมริเนะ ที่เป็นองค์กรค้าอวัยวะมนุษย์ที่เป็นนายหน้าจัดหาอวัยวะให้ผู้ป่วยที่ต้องการได้รับการปลูกถ่าย ฮิการิเลยไปติดต่อสมาคมนี้ และตกลงกันว่าค่าบริการอยู่ที่ 20 ล้านเยน ชีเลยไปตื๊อคนรอบข้างจนได้เงินมาครบ ตื๊อในที่นี้คือแบบรังควานชาวบ้านเค้าไปทั่ว กัดไม่ปล่อยจนกว่าจะได้เงินอะ ทำแบบนี้กับพ่อที่แต่งงานใหม่ไปแล้วด้วย (พ่อชีโดนหนักมาก สงสารเลย) พอได้เงินมาครบ ก็เอาไปจ่ายสมาคม แต่ระหว่างนั้นก็รู้ว่าคิวที่ได้มันนานเกินไป แม่ชีตายก่อนแน่ เลยไปฆ่าอิซุมิที่ได้คิวก่อนหน้าแม่ตัวเอง เพื่อให้แม่ตัวเองได้เสียบแทน แต่หลังจากนั้นไม่นาน แม่ฮิการิก็อิดออดไม่อยากไปแล้ว เลยไปขอยกเลิกสัญญากับสมาคม และขอคืนเงิน ตอนแรกหัวหน้าสมาคมจะไม่คืน แต่ฮิการิขู่ หัวหน้าเลยต้องคืนเงินให้ แล้วฮิการิก็ฆ่าหัวหน้าสมาคมหลังจากได้เงิน (อันนี้ก็สงสารมาก) พอยกเลิกแล้ว ก็กลับมาหนทางเดียวที่จะให้แม่รอดคือตามหาผู้บริจาคปอดในภาวะสมองตาย ชีก็เลยเวียนโทรหาคนรอบข้างอีกรอบเพื่อขอให้เซ็นยินยอมบริจาคอวัยวะให้ ซึ่งในช่วงนั้นฮิการิได้เลิกกับแฟนหนุ่มไปแล้ว เพราะรับไม่ได้กับพฤติกรรมเหยียดคนของแฟน แต่สุดท้ายฮิการิก็ต้องโทรกลับไปเพื่อขอนัดเจอแฟนเก่าให้มาเซ็นยินยอมบริจาคอวัยวะ แต่สุดท้ายด้วยเหตุตึกถล่มทำให้แฟนเก่าชีเสียชีวิตก่อน แล้วอดบริจาค ฮิการิเลยสิ้นหวังมาก สุดท้ายแม่ก็ตาย

ปล. อันนี้เป็นแค่วีรกรรมแบบย่อของชี ถ้าใครอยากอ่านเต็มๆ ไปอ่านได้เลย เหยื่อของฮิการิมีเยอะกว่านี้มาก อ่านจบแล้วแขยงตัวละครตัวนี้ไปเลย

[เรื่องเล่าจากหน้ากระดาษ]

ฝากเพจ Facebook : เรื่องเล่าจากหน้ากระดาษ

“เมื่อศพกองแล้วกองเล่าไม่อาจหยุดความสิ้นหวัง… เธอจึงเลือกจะหยิบมีดแทนดอกไม้”

ปลักตมแห่งการแก้แค้น

ผู้เขียน: คุวางากิ อายุ
ผู้แปล: สุริยงวรวุฒิ สิริวิวัฒน์กุล
สำนักพิพม์ : สำนักพิมพ์ ไดฟุกุ
คะแนน: ⭐️⭐️⭐️⭐️


⸻

เริ่มเรื่องด้วยโศกนาฏกรรมไม่คาดฝัน — “ฮิวะ ฮิการิ” นัดพบแฟนหนุ่ม “โมริโอกะ โซอิจิ” ที่คาเฟ่คินเร็นกัง แต่จู่ๆ ตึกก็ถล่มลงมา โซอิจิได้รับบาดเจ็บสาหัส ฮิการิสิ้นหวังร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจากชายสองคน “ยากุชิ วาตารุ” และ “คุโรดะ” แต่แทนที่ทั้งคู่จะยื่นมือช่วย พวกเขากลับเมินเฉย ผลักใสเธอ จึงทำให้แฟนของเธอตุย ่แล้วเดินไปหาผู้บาดเจ็บคนอื่นแทน…

จากวินาทีนั้นเองที่ชีวิตของฮิการิพลิกตลบสู่เส้นทางแห่ง ความแค้น

เธอไม่ได้ต้องการเพียงตามหาความจริงที่เกี่ยวกับตายเพราะไม่ได้รับการช่วยเหลือ แต่ก่อนหน้านั้นเธอก็ดิ้นรนหาเงินจำนวนมหาศาลเพื่อต่อชีวิตให้แม่ที่รอการปลูกถ่ายอวัยวะ และทางเดียวที่จะไปถึงเป้าหมายนี้ คือการก้าวเข้าสู่ สมาคมรินเนะ — องค์กรใต้ดินลึกลับที่ทำธุรกิจผิดกฎหมายตั้งแต่ค้ามนุษย์ไปจนถึงการพนันและการหาผลประโยชน์จากผู้สิ้นหวัง

ยิ่งเธอดำดิ่งเข้าไปมากเท่าไร เบื้องหลังที่น่าขนลุกของผู้คนรอบตัวก็เริ่มถูกเปิดเผยขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นยากุชิที่ผูกพันกับธุรกิจสกปรก, คุโรดะที่มีปมลับดำมืด หรือเหล่าคนที่ดูเหมือนเป็นผู้เสียหาย แต่กลับแฝงแรงขับเคลื่อนจากความลุ่มหลงและการแก้แค้นไม่แพ้กัน

สารภาพเลยว่าช่วงแรก (เกือบ 200 หน้า) บทบรรยายค่อนข้างหนาแน่น ต้องปูทั้งตัวละครและฉากหลัง สลับไปมาระหว่างปัจจุบันกับเหตุการณ์ในอดีต ซึ่งตรงนี้อ่านแล้วแอบง่วงเหมือนกัน 😅 แต่! พอเรื่องเริ่มคลายปมทีละชั้น ความเข้มข้นพุ่งขึ้นทันที จุดที่ทุกอย่างเริ่มโยงถึงกันนี่แหละคือไฮไลต์ ทำให้เราวางไม่ลงเลย

นักเขียนเก่งมากในการผูกปม — ทุกตัวละครมีมิติเทาๆ ไม่มีใครที่ไว้ใจได้จริง และเมื่อถึงเวลาคลายปม มันทำให้เราถึงกับอุทานว่า “โห! คิดได้ยังไงเนี่ย” คือไม่ใช่แค่หักมุม แต่เป็นการหักมุมที่ทำให้เห็นความโหดร้ายและบิดเบี้ยวของมนุษย์ได้อย่างเจ็บลึก

“ปลักตมแห่งการแก้แค้น” คือเรื่องที่เริ่มต้นด้วยโศกนาฏกรรม แต่ค่อยๆ ไต่ระดับไปสู่ความมืดมิดของมนุษย์อย่างแยบยล หากชอบเรื่องที่ทุกตัวละครมีด้านมืด ปมซับซ้อน หักมุมชวนอึ้ง และอ่านแล้วรู้สึกหน่วงใจแต่หยุดไม่ได้

[Mirai]

เพราะอาคารคินเร็นกังถล่มลงมา ’ฮิวะ ฮิการิ‘ จึงสูญเสีย ’โมริโอกะ โซอิจิ’ ชายคนรัก อย่างมิอาจหวนคืน ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้ เธอผูกใจเจ็บและโกรธแค้น ’ชายแว่นตากรอบดำ‘ คนนั้น ที่ขัดขวางไม่ให้หมอเข้ามาปฐมพยาบาลโซอิจิตอนเกิดเหตุ เขาคือตัวต้นเหตุที่ทำให้โซอิจิต้องตาย เธอจึงเริ่มสืบข้อมูลและเสาะหาตัวชายปริศนาคนนั้นเพื่อล้างแค้นให้สาสม!

เป็นหนังสือที่เดาทิศทางเรื่องไม่ถูกเลย ทั้งสนุกทั้งกดดัน ไม่ถึงกับตื่นเต้นมาก อ่านได้เรื่อยๆ ยังมีความน่าติดตามอยู่ ตัวละครก็เยอะจัด แต่ใช้งานทุกตัวละครได้คุ้นมากกกก มีบทบาทมีต้นเหตุแห่งกรรมและผลแห่งกรรมเสร็จสรรพ 5555

ตอนอ่านแรกๆ ค่อนข้างงงๆ กับการกระทำของตัวละครหลักอยู่นิดหน่อย ฝั่งฮิการิ เราพอเข้าใจเหตุผลที่นางทำอยู่ ก็คนรักตายต่อหน้าแบบนั้น ตัวต้นเหตุที่ทำให้คนรักตายก็ลอยนวล ก็ต้องลากมาจัดการสิ! แต่ฝั่งชายกรอบดำปริศนานี่สิ (ทราบชื่อในภายหลังคือ ’ยากุชิ วาตารุ‘) มีแต่คำถามๆๆๆ ทำอย่างนั้นไปทำไม ทำอย่างนี้ไปทำไม งงเด้ๆ 5555

การเล่าเรื่องจะเป็นการสลับ POV ระหว่าง ฮิการิ กับ ยากุชิ ทำให้เราเห็นว่า ตัวละครทั้งสองคนทำอะไรกันบ้าง ซึ่งพูดโดยสรุปคือ ต่างฝ่ายต่างไล่ล่ากันและกัน ฮิการิไล่ล่ายากุชิเพื่อแก้แค้น แต่ยากุชิตามสืบเรื่องฮิการิ.. ทำไมนะ??? แต่ระหว่างที่ต่างสืบเรื่องของอีกฝ่าย เราจะเริ่มรู้จักตัวละครทั้งสองคนมากขึ้น จากตอนแรกที่ไม่เข้าใจยากุชิ เราก็จะเริ่มเข้าใจตัวละครนี้มากขึ้น ในขณะที่ฮิการิเหมือนเป็นตัวละครที่เริ่มห่างไกลความเข้าใจเราไปทุกทีๆ (สวนทางกันซะงั้น 😅)

แต่สุดท้าย ผู้เขียนเค้าก็เฉลยทุกอย่างในตอนจบแบบตู้มต้ามๆ เลย จากความวายป่วงวุ่นวายงุนงงใดๆ ทั้งหมด ก็กระจ่างชัดสุดๆ เราได้แต่คิดในใจว่า มันต้องขนาดนี้เลยรึ?! 5555 แต่ก็สนุกดีแหละ แม้การหาเหตุผลเพื่อรองรับการกระทำของตัวละครสองตัวนี้อาจจะเกินสามัญสำนึกของเราไปเสียหน่อยก็เถอะ 5555

[Kamons]

เขียนดีจนคนอ่านเครียดไปแล้วคนนึงเนี่ย
แต่ให้ 3 ดาวนะ เพราะเครียดเกิน

เล่มนี้ตอนอ่านช่วงต้นวนไปอ่านเรื่องย่อบ่อยมากเพราะรู้สึกว่าเรื่องย่อหลังปกกับเนื้อเรื่องตอนต้นมันไม่สัมพันธ์กันจนนึกว่าคนละเรื่อง แต่อ่านจบก็คิดได้ว่า สำนักพิมพ์คงพยายามไม่สปอยล์ใด ๆ ให้เดาได้ ดังนั้นเราก็จะไม่พยายามเปิดเผยเนื้อหาสำคัญของเรื่องเลยละกัน

ตอนอ่านต้น ๆ ก็อึดอัดกับฮิการิในการพยายามสืบมาก เป็นวิธีที่อึดอัดขัดใจเราเหลือเกิน จนมาเฉลยตอนท้าย ๆ เราจะเข้าใจยัยฮิการิมากขึ้น

คำแนะนำในการอ่าน ให้หาเวลาว่าง ๆ จิตใจสบาย ๆ ไม่มีปัญหากับใคร ไม่ทะเลาะกับคนข้างบ้าน จิตใจพร้อม กาย พร้อม อยู่ในสภาวะสุขภาพจิตดีเต็มเปี่ยม อารมณ์ปลอดโปร่ง แจ่มใส เพื่อลดทอนเอฟเฟ็กต์จากความประสาทของมนุษย์ค่ะ

ปล. ปกสวยดีค่ะ

[Zita]

(2.75) ตอนอ่านไปครึ่งเล่มลังเลว่าไปต่อดีมั้ยเพราะน่าเบื่อมาก แต่ไปอ่านรีวิวคนญี่ปุ่นมีแต่คนด่าตอนท้ายเรื่องเลยกัดฟันอ่านต่อเพราะอยากรู้ว่ามันแย่ขนาดไหน 55555 พออ่านจบก็ อ้อ อืม ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นตกใจเลย เพราะเรื่องย่อบนปกหลังของไทยสปอยล์ไปหมดละ (ไปอ่านเรื่องย่อญี่ปุ่นเขาก็ไม่ได้สปอยล์แบบนี้นะ) ตัวละครเบียวมากสมเป็นประเทศที่ผลิตคำว่าจูนิเบียวออกสู่สังคมโลก รู้สึกว่าคนเขียนพยายามเขียนให้ตัวละครดูจิตวิปริตผิดมนุษย์มนา แต่อ่านแล้วไม่ค่อยคล้อยตามว่าน่ากลัวอะไรขนาดนั้นเพราะ cartoonish evil เกิน (แต่เพราะแบบนี้เลยรู้สึกว่าเล่มนี้ถ้าเอาไปเขียนมังงะอาจจะเวิร์ค) สิ่งที่งงสุดคือทำไมตัวละครตายกันเกลื่อนกลาดแต่ไม่มี consequence อะไรเลย เหมือนอยู่ในโลกที่ไม่มีตำรวจ ทุกอย่างเข้าทางคนร้ายไปหมด

[Nenet]

กล้าเขียนมาก็กล้าให้ดาว ระยะแรกปูเรื่องจนเอื่อยไปบ้าง พอเข้าช่วงหลังคือ ทึ่ง เอางี้เลยเหรอ ผีเน่าโลงผุมาก ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว อ่านฆ่าเวลาได้สนุกดี ยิ่งตอนท้าย ๆ ยิ่งสนุก สงสารเหยื่อในเรื่องที่ดวงซวยมาเจอคนแบบนี้

[Menett]

เนื้อเรื่องน่าติดตาม แต่เครียดเกิน ไม่ไหว

[Nuttawat Kalapat]

บอกเลยว่าโหดจริงครับ สนุกนะ

[janeny ไก่บิน]

ชอบมากกว่าเลมอน สนุกแบบติดตามได้เรื่อยๆ ไม่ยืดเยื้ออะไร
ไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าใครดีไม่ดีในตอนแรก
สรุปจบหักมุมดีแบบได้หรอโกโก้

[JP]

"จิต" กว่า แต่ก็ชอบมากกว่า "เลมอน" ด้วย

[tangelboo]

อ่านจนจบเพื่อค้นพบว่า อ่านทำไม

[Fhay S]

คาดไม่ถึง

[あーちゃん]

พึ่งเคยอ่านหนังสือของนักเขียนคนนี้ครั้งแรก จริงๆ อาจจะควรอ่านเลม่อนก่อน คนที่ชอบแนวจิตๆ ฆ่าหั่นกันอาจจะชอบ
ส่วนตัวว่าหนังสือเล่มนี้ค่อนข้างครึ่งๆ กลางๆ เหมือนจะนำเสนอประเด็นสังคมแต่ก็ไม่ได้ลงลึกขนาดนั้น ไม่มีอะไรใหม่ เหมือนจะเสนอความโหดร้ายของมนุษย์แต่ก็ดูไม่มีที่มา อยู่ๆ ดีนางเอกก็เป็นคนเหี้ยมโหดแบบไม่มีปมอะไร ส่วนความโหดของยากุชิก็เข้าใจในระดับนึง ถ้าจบแบบทั้งสองเป็นคู่รักกันก็น่าจะวายป่วงไปอีกแบบ
สำนวนการแปลดีเริ่ด ชอบที่มีการใส่คำหยาบแบบ non-filter เข้ามาด้วย แอบงงคำโปรยด้านหลังมันสปอยเนื้อหาสำคัญส่วนหนึ่งว่านางเอกเอาเงินไปทำอะไร