What do you think?
Rate this book
เลมอนกับฆาตกรปีศาจ
กลางภูเขาอันห่างไกล ตำรวจพบศพหญิงสาวผู้หนึ่ง
พร้อมเสียงลือว่าเธออาจเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมเพื่อเงินประกันชีวิต
ทว่า มิโอะ ผู้เป็นพี่สาว ไม่เชื่อในข้อกล่าวหานั้น
และพร้อมจะเสี่ยงทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของน้องสาว
ระหว่างเส้นทางที่เต็มไปด้วยคำโกหก ความลับ และแรงจูงใจอันดำมืด
สิ่งที่ถูกเปิดเผยอาจทำลายความเชื่อมั่น…
หรืออาจพิสูจน์พลังแห่งความรักที่ไม่เคยดับสูญ
เลมอนกับฆาตกรปีศาจ ไม่ใช่แค่นิยายสืบสวนสุดหักมุม
ที่มอบความประหลาดใจให้แก่ผู้อ่าน
แต่ยังนำทางไปสำรวจจิตใจมนุษย์ เผชิญหน้ากับความรัก ความเชื่อใจ
และความสิ้นหวังซึ่งพันผูกอยู่กับความจริงที่คาดไม่ถึง
พร้อมเสียงลือว่าเธออาจเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมเพื่อเงินประกันชีวิต
ทว่า มิโอะ ผู้เป็นพี่สาว ไม่เชื่อในข้อกล่าวหานั้น
และพร้อมจะเสี่ยงทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของน้องสาว
ระหว่างเส้นทางที่เต็มไปด้วยคำโกหก ความลับ และแรงจูงใจอันดำมืด
สิ่งที่ถูกเปิดเผยอาจทำลายความเชื่อมั่น…
หรืออาจพิสูจน์พลังแห่งความรักที่ไม่เคยดับสูญ
เลมอนกับฆาตกรปีศาจ ไม่ใช่แค่นิยายสืบสวนสุดหักมุม
ที่มอบความประหลาดใจให้แก่ผู้อ่าน
แต่ยังนำทางไปสำรวจจิตใจมนุษย์ เผชิญหน้ากับความรัก ความเชื่อใจ
และความสิ้นหวังซึ่งพันผูกอยู่กับความจริงที่คาดไม่ถึง
288 pages, Paperback
First published April 6, 2023
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 48 reviews
December 1, 2025
ฉันชักจะเริ่มกังขาในหลักเกณฑ์รางวัล Kono Mystery Ga Sugoi! ละว่าคัดเลือกจากอะไร ได้ 1 ดาวจากฉันไปถึง 2 เล่มนี่ถือว่าเข้าขั้นไม่ธรรมดา อันนี้คือโดดเด่นสุดในปีนั้นแล้วเหรอ ขอถามจากใจ ชนะได้ไงวะ
เล่มนี้ทำฉันโกรธอะ ยอมใจทุกคนมาก ๆ ที่รีวิวว่าหักมุม หักมุม! ไม่สปอยล์แบบให้ลุ้นเอง เพราะงั้นฉันเองก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน แต่พอเจอไอ้จุดหักมุมที่ว่า มันไม่ใช่ความรู้สึกตื่นเต้น ว้าวซ่าส์ แต่เป็นการสบถเสียงดังลั่นอย่างหยาบคายตอนตี 3 ของฉันว่า
โถ ไอ้ห่าเอ๊ยยยย
ฟีลนั้นเลย555 มันเป็นการหักมุมที่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอะ คนร้ายตัวจริงเป็นตัวละครบทจาง ๆ ที่นักเขียนไม่คิดจะให้คำใบ้มาเลยตลอดทั้งเล่มจนฉันโกรธอะ ฉันเกลียดนิยายสืบสวนแบบนี้มาก พวกนักเขียนที่ทะนงตนว่านักอ่านไม่มีทางรู้ตัวคนร้ายแน่ คิ ๆ ไม่ใช่เพราะคุณฝีมือฉกาจจนสามารถวางแผนตลบหลังนักอ่านอย่างแยบยล แต่เพราะคุณมักง่ายว่ะ เลือกที่จะไม่พูดถึงตัวละครนี้ ไม่ใส่คำใบ้ให้นักอ่านได้ลองชายตามอง แต่เลือกที่จะมาหักมุมเอาช่วง 90% ในช่วงใกล้จบว่าอ๊าาา ตกใจล่ะซี้ ไม่คิดเลยใช่มั้ยล่าว่าจะเป็นคนเนี้ยะห์ อิอิ
...เหมือนฉันโดนดูถูกอะ อ่านเจอซีนเฉลยง่าย ๆ แบบหน้าไม่อายของนักเขียนไปคือมือสั่นสุด ๆ นักเขียนใส่ปมใส่พล็อตแต่ละอันมาได้ชวนขมวดคิ้วมาก คนที่เข้าหานางเอกก็มีเหตุผลแหละ แต่เหตุผลมันชวนกุมขมับอะ ตัวเองยังโน้มน้าวใจให้คนอ่านเชื่อไม่ได้เลยว่าทำไมตัวละครนั้น ๆ ถึงเลือกจะทำแบบนี้ สักแต่จะเอาหักมุมแบบสั่ว ๆ ให้ได้ พล็อตยิบย่อย+ปมของใครอีกคนเลยมาแบบเบาบาง งง ๆ พยายามจะแตะประเด็นสังคมใส่หน้ากาก อยากหักมุมให้ว้าว สุดท้ายก็มือไม่ถึง เหอะ กลายเป็นเล่มที่อ่านจบแล้วกุมขมับกับตั้งคำถามถึงเกณฑ์การให้รางวัลไปเลยค่ะ ไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีเล่มที่ดีกว่านี้อะ
ทำทรงจะตีแผ่สังคม ใส่ซีนนักข่าวหิวแสงรุมนางเอกที่เป็นเหยื่อ แต่ก็มือไม่ถึง พอจะไปเขียนบทฆาตกรโรคจิตใจคิดเป็นปีศาจ ก็สักแต่จะบรรยายออกมาแบบไม่มีเบื้องลึกเบื้องหลังที่หนักแน่นพอ สุดท้ายเขาฆ่าครอบครัวนางเอกยังไง ทำลายศพยังไง หนีเอาตัวรอดอีท่าไหน ไม่บอกกก เก่งมาจากไหนวะ ก็งง ๆ ก่งก๊งไปว่ายุคมีโควิด 19 มันก็สมัยนี้ปะนะ ไม่ยักรู้ว่าตำรวจญี่ปุ่นจะโง่ขนาดนั้น
แล้วมันไม่มีกล้องวงจรปิดได้ไงวะ เรื่องเกิดในมหาลัยและบริเวณใกล้เคียงเลยนะ ทุกคนเหมือนใช้กล้องกันไม่เป็นอะ ยุคโควิดนี่ก็ไม่กี่ปีผ่านมาเองป่าววะ งง งงมาก ไม่เข้าใจอะไรสักอย่างในเรื่องนี้ ไปไม่ถึงทุกซีน
เออ แต่ดูภาพรวมแล้ว ตำรวจอาจไม่ได้โง่หรอก บางทีคนโง่อาจจะเป็น
ส่งท้าย เล่มนี้ชนะรางวัลได้ไงวะเนี่ย ตั้งแต่ไอ้เรื่อง กลิ่นปริศนาจากร้านขนมปัง ละนะ ได้ข่าวห้องปิดตายของฟาห์โรก็ได้รางวัลนี้เหมือนกัน ฉันยังไม่อ่าน แต่ไม่อ่านดีกว่า พอจะเดาคะแนนได้ละ ฉันหมดความศรัทธาในรางวัลนี้เรียบร้อย
เล่มนี้ทำฉันโกรธอะ ยอมใจทุกคนมาก ๆ ที่รีวิวว่าหักมุม หักมุม! ไม่สปอยล์แบบให้ลุ้นเอง เพราะงั้นฉันเองก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน แต่พอเจอไอ้จุดหักมุมที่ว่า มันไม่ใช่ความรู้สึกตื่นเต้น ว้าวซ่าส์ แต่เป็นการสบถเสียงดังลั่นอย่างหยาบคายตอนตี 3 ของฉันว่า
โถ ไอ้ห่าเอ๊ยยยย
ฟีลนั้นเลย555 มันเป็นการหักมุมที่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอะ คนร้ายตัวจริงเป็นตัวละครบทจาง ๆ ที่นักเขียนไม่คิดจะให้คำใบ้มาเลยตลอดทั้งเล่มจนฉันโกรธอะ ฉันเกลียดนิยายสืบสวนแบบนี้มาก พวกนักเขียนที่ทะนงตนว่านักอ่านไม่มีทางรู้ตัวคนร้ายแน่ คิ ๆ ไม่ใช่เพราะคุณฝีมือฉกาจจนสามารถวางแผนตลบหลังนักอ่านอย่างแยบยล แต่เพราะคุณมักง่ายว่ะ เลือกที่จะไม่พูดถึงตัวละครนี้ ไม่ใส่คำใบ้ให้นักอ่านได้ลองชายตามอง แต่เลือกที่จะมาหักมุมเอาช่วง 90% ในช่วงใกล้จบว่าอ๊าาา ตกใจล่ะซี้ ไม่คิดเลยใช่มั้ยล่าว่าจะเป็นคนเนี้ยะห์ อิอิ
...เหมือนฉันโดนดูถูกอะ อ่านเจอซีนเฉลยง่าย ๆ แบบหน้าไม่อายของนักเขียนไปคือมือสั่นสุด ๆ นักเขียนใส่ปมใส่พล็อตแต่ละอันมาได้ชวนขมวดคิ้วมาก คนที่เข้าหานางเอกก็มีเหตุผลแหละ แต่เหตุผลมันชวนกุมขมับอะ ตัวเองยังโน้มน้าวใจให้คนอ่านเชื่อไม่ได้เลยว่าทำไมตัวละครนั้น ๆ ถึงเลือกจะทำแบบนี้ สักแต่จะเอาหักมุมแบบสั่ว ๆ ให้ได้ พล็อตยิบย่อย+ปมของใครอีกคนเลยมาแบบเบาบาง งง ๆ พยายามจะแตะประเด็นสังคมใส่หน้ากาก อยากหักมุมให้ว้าว สุดท้ายก็มือไม่ถึง เหอะ กลายเป็นเล่มที่อ่านจบแล้วกุมขมับกับตั้งคำถามถึงเกณฑ์การให้รางวัลไปเลยค่ะ ไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีเล่มที่ดีกว่านี้อะ
ทำทรงจะตีแผ่สังคม ใส่ซีนนักข่าวหิวแสงรุมนางเอกที่เป็นเหยื่อ แต่ก็มือไม่ถึง พอจะไปเขียนบทฆาตกรโรคจิตใจคิดเป็นปีศาจ ก็สักแต่จะบรรยายออกมาแบบไม่มีเบื้องลึกเบื้องหลังที่หนักแน่นพอ สุดท้ายเขาฆ่าครอบครัวนางเอกยังไง ทำลายศพยังไง หนีเอาตัวรอดอีท่าไหน ไม่บอกกก เก่งมาจากไหนวะ ก็งง ๆ ก่งก๊งไปว่ายุคมีโควิด 19 มันก็สมัยนี้ปะนะ ไม่ยักรู้ว่าตำรวจญี่ปุ่นจะโง่ขนาดนั้น
แล้วมันไม่มีกล้องวงจรปิดได้ไงวะ เรื่องเกิดในมหาลัยและบริเวณใกล้เคียงเลยนะ ทุกคนเหมือนใช้กล้องกันไม่เป็นอะ ยุคโควิดนี่ก็ไม่กี่ปีผ่านมาเองป่าววะ งง งงมาก ไม่เข้าใจอะไรสักอย่างในเรื่องนี้ ไปไม่ถึงทุกซีน
เออ แต่ดูภาพรวมแล้ว ตำรวจอาจไม่ได้โง่หรอก บางทีคนโง่อาจจะเป็น
ส่งท้าย เล่มนี้ชนะรางวัลได้ไงวะเนี่ย ตั้งแต่ไอ้เรื่อง กลิ่นปริศนาจากร้านขนมปัง ละนะ ได้ข่าวห้องปิดตายของฟาห์โรก็ได้รางวัลนี้เหมือนกัน ฉันยังไม่อ่าน แต่ไม่อ่านดีกว่า พอจะเดาคะแนนได้ละ ฉันหมดความศรัทธาในรางวัลนี้เรียบร้อย
July 24, 2026
âm sao.
Cố gắng đọc review đến cuối nhé!!!!
-----------------------------------------
Lời bình
Một tiểu thuyết trinh thám hạng nhất cuốn độc giả theo mạch truyện bằng những cú bẻ lái dồn dập.
—
Takii Asayo (Nhà văn)
Khi đọc tác phẩm này với tư cách là giám khảo vòng chung kết, đầu tiên tôi đã phải trầm trồ trước sự điêu luyện trong văn phong. Đọc xong tác phẩm, tôi mới biết tác giả vốn đã là một nhà văn chuyên nghiệp từng đoạt Giải thưởng Tiểu thuyết Đời sống lần thứ 8 vào năm 2021, và quả thật cảm thấy hoàn toàn thuyết phục. Từ bút pháp duy trì sự căng thẳng xuyên suốt, cách giăng ra các tình tiết ẩn ý (foreshadowing), nhịp độ hé lộ dần các bí ẩn và sự thật, đến tốc độ khi tình huống thay đổi, hay sự nhịp nhàng khi thay đổi điểm nhìn và văn phong qua các đoạn hồi tưởng hay nhật ký... Tất cả đều xuất sắc.
Điểm đặc biệt khiến tôi phải trầm trồ chính là cách xây dựng nhân vật Mio. Cứ ngỡ đây là câu chuyện về một người phụ nữ có quá khứ đau thương, sống lặng lẽ, nay đang nỗ lực hết mình vì người em đã khuất... Nhưng rồi giữa chừng, những khao khát lệch lạc của cô trỗi dậy khiến độc giả phải sững sờ, làm đảo lộn hoàn toàn ấn tượng ban đầu. Chính vì vậy, ngoài chân tướng của vụ án, người đọc còn bị lôi cuốn bởi việc Mio sẽ ra sao khi sự thật được phơi bày.
Trong những tác phẩm như thế này, muốn khiến người đọc căng thẳng rồi kinh ngạc, không thể chỉ đơn giản dựa vào việc liên tục xoay chuyển tình tiết. Những cú bẻ lái bất ngờ xuất hiện quá đường đột, kiểu như tung ra lá bài cuối cùng để thắng cho bằng được, đôi khi lại khiến người đọc mất hứng. Ở điểm này, tác phẩm đã có sự chuẩn bị cực kỳ chu đáo cho những cú sốc ở đoạn cuối. Quan trọng hơn cả, tác phẩm có nhiều nhân vật mang những ham muốn, động cơ và cảm xúc rất khó lý giải, nhưng chúng không hề tạo cảm giác bị nhào nặn chỉ để phục vụ cho tình tiết truyện. Chính sự tự nhiên, không chút gượng ép ấy mới thật sự đáng nể. Thay vì cảm giác “tạo ra nhân vật để phục vụ diễn biến câu chuyện”, tôi lại có ấn tượng rằng câu chuyện được xây dựng từ góc nhìn “Nếu có những con người như thế này hiện diện, điều gì sẽ xảy ra?”. [.....]
Một điểm đặc biệt cuốn hút nữa có lẽ là quá trình một người phụ nữ từng sống trong áp lực, mặc cảm và bị chèn ép dần giành lại sức mạnh cho chính mình. Dĩ nhiên, với tính cách đầy méo mó và phức tạp ấy, chẳng ai biết tương lai nào đang chờ cô phía trước. Nhưng khi nhân vật bứt phá đến tận mức đó, độc giả lại cảm nhận được một sự giải tỏa đầy sảng khoái. [...]
--------------------------------------------
Bên trên là trích đoạn lời khen nức nở cuốn sách này từ giám khảo giải thưởng mà sách này trúng.
Nói thật là mình buồn nôn.
Nhân vật chính Mio nhạt nhẽo, dở dở ương ương cả truyện không làm được cái trò trống gì rồi đùng một cái đến cuối truyện thì bứt phá khai phá khát khao cuộc đời. Mình muốn chửi bậy quá thể.
Cả truyện nhân vật nào cũng nhạt nhoà dớ dẩm, đơ đơ, giống mấy con rối diễn trò hơn là nhân vật thực sự mà người đọc muốn đồng cảm.
Cả truyện chả thấy điều tra cái gì. Cô chị Mio nhu nhược vô dụng không tài cán gì nghe theo người khác rủ rê nên quyết định chứng minh em gái Hina không phải là kẻ trục lợi bảo hiểm. Sau đó là toàn gặp ai người đấy kể cho hết sự thật, nên không có đi điều tra thực sự gì hết. Đã thế Mio còn quên béng mất việc phải tìm cho ra kẻ giết em gái (quên luôn em mình bị giết).
Lòi ra một cái mạch siêu phụ siêu dớ dẩn liên quan đến mảnh thuỷ tinh giấu trong đồ ăn với giấu trong gấu bông, tưởng liên quan gì đến mạch chính nhưng không, nó ngẫu nhiên được cho vào làm tăng tính tò mò, tạo nguy hiểm cho nhân vật.
Tức muốn chết nhất là twist. Ai bảo twist hay vậy???? Ai????????????? Nhồi nhét một đống thứ twist vớ vẩn vào chỉ vì mục đích ú oà gây sốc. Từ đầu truyện không một manh mối, không nhắc gì đến, không một ai nghi ngờ và tự dưng đùng một cái, hung thủ nhảy xổ ra ú oà độc giả. Cài cắm ở đâu ra???? Giăng bẫy đâu????
Tác giả nhào nặn hỗn hợp các trope để tạo thành vô vàn twist xảy ra liên tiếp, gỡ các nút thắt một cách gượng ép trắng trợn đến đáng sợ luôn. Các nhân vật đều có một lý do để tiếp cận Mio nhưng mà ôi trời ơi, đọc xong mình chỉ thấy xấu hổ thay cho tác giả vì những lý do dớ dẩm thiếu thuyết phục đến vậy. Mình không hiểu được tại sao mấy nhân vật đó lại hành động như thế, không có một sự phát triển tâm lý chân thật rõ ràng và chỉ chăm chăm tạo twist.
Đã thế còn cố cài thêm thông điệp xã hội, về bạo hành tâm lý con trẻ, về truyền thông bu lấy người thân của nạn nhân, rồi thì ham muốn được thần tượng, mong muốn được thành người này người nọ. Tác giả dồn hết sức lực để vạch mặt cái xã hội vô cảm chỉ hại người này nhưng cực kì hời hợt, làm không ra đến nơi đến chốn. Cố tạo sự biến thái ở mọi nhân vật cũng hời hợt, không có chiều sâu tâm lý.
Mà giết người sao dễ dãi thế nhỉ, chả có thêm bằng chứng gì hay sao?? Dễ dàng phi tang đến thế cơ á? Mà cứ bảo người A giết người B và thế là chúng ta tin luôn à? Tự dưng C lên cơn giết D là mình cũng phải chấp nhận á? Cảnh sát đâu rồi, ngu đến cùng cực vậy.
Mình viết spoiler bên dưới cho mọi người thấy nó lố bịch và kì cục thế nào.
Cố gắng đọc review đến cuối nhé!!!!
-----------------------------------------
Lời bình
Một tiểu thuyết trinh thám hạng nhất cuốn độc giả theo mạch truyện bằng những cú bẻ lái dồn dập.
—
Takii Asayo (Nhà văn)
Khi đọc tác phẩm này với tư cách là giám khảo vòng chung kết, đầu tiên tôi đã phải trầm trồ trước sự điêu luyện trong văn phong. Đọc xong tác phẩm, tôi mới biết tác giả vốn đã là một nhà văn chuyên nghiệp từng đoạt Giải thưởng Tiểu thuyết Đời sống lần thứ 8 vào năm 2021, và quả thật cảm thấy hoàn toàn thuyết phục. Từ bút pháp duy trì sự căng thẳng xuyên suốt, cách giăng ra các tình tiết ẩn ý (foreshadowing), nhịp độ hé lộ dần các bí ẩn và sự thật, đến tốc độ khi tình huống thay đổi, hay sự nhịp nhàng khi thay đổi điểm nhìn và văn phong qua các đoạn hồi tưởng hay nhật ký... Tất cả đều xuất sắc.
Điểm đặc biệt khiến tôi phải trầm trồ chính là cách xây dựng nhân vật Mio. Cứ ngỡ đây là câu chuyện về một người phụ nữ có quá khứ đau thương, sống lặng lẽ, nay đang nỗ lực hết mình vì người em đã khuất... Nhưng rồi giữa chừng, những khao khát lệch lạc của cô trỗi dậy khiến độc giả phải sững sờ, làm đảo lộn hoàn toàn ấn tượng ban đầu. Chính vì vậy, ngoài chân tướng của vụ án, người đọc còn bị lôi cuốn bởi việc Mio sẽ ra sao khi sự thật được phơi bày.
Trong những tác phẩm như thế này, muốn khiến người đọc căng thẳng rồi kinh ngạc, không thể chỉ đơn giản dựa vào việc liên tục xoay chuyển tình tiết. Những cú bẻ lái bất ngờ xuất hiện quá đường đột, kiểu như tung ra lá bài cuối cùng để thắng cho bằng được, đôi khi lại khiến người đọc mất hứng. Ở điểm này, tác phẩm đã có sự chuẩn bị cực kỳ chu đáo cho những cú sốc ở đoạn cuối. Quan trọng hơn cả, tác phẩm có nhiều nhân vật mang những ham muốn, động cơ và cảm xúc rất khó lý giải, nhưng chúng không hề tạo cảm giác bị nhào nặn chỉ để phục vụ cho tình tiết truyện. Chính sự tự nhiên, không chút gượng ép ấy mới thật sự đáng nể. Thay vì cảm giác “tạo ra nhân vật để phục vụ diễn biến câu chuyện”, tôi lại có ấn tượng rằng câu chuyện được xây dựng từ góc nhìn “Nếu có những con người như thế này hiện diện, điều gì sẽ xảy ra?”. [.....]
Một điểm đặc biệt cuốn hút nữa có lẽ là quá trình một người phụ nữ từng sống trong áp lực, mặc cảm và bị chèn ép dần giành lại sức mạnh cho chính mình. Dĩ nhiên, với tính cách đầy méo mó và phức tạp ấy, chẳng ai biết tương lai nào đang chờ cô phía trước. Nhưng khi nhân vật bứt phá đến tận mức đó, độc giả lại cảm nhận được một sự giải tỏa đầy sảng khoái. [...]
--------------------------------------------
Bên trên là trích đoạn lời khen nức nở cuốn sách này từ giám khảo giải thưởng mà sách này trúng.
Nói thật là mình buồn nôn.
Nhân vật chính Mio nhạt nhẽo, dở dở ương ương cả truyện không làm được cái trò trống gì rồi đùng một cái đến cuối truyện thì bứt phá khai phá khát khao cuộc đời. Mình muốn chửi bậy quá thể.
Cả truyện nhân vật nào cũng nhạt nhoà dớ dẩm, đơ đơ, giống mấy con rối diễn trò hơn là nhân vật thực sự mà người đọc muốn đồng cảm.
Cả truyện chả thấy điều tra cái gì. Cô chị Mio nhu nhược vô dụng không tài cán gì nghe theo người khác rủ rê nên quyết định chứng minh em gái Hina không phải là kẻ trục lợi bảo hiểm. Sau đó là toàn gặp ai người đấy kể cho hết sự thật, nên không có đi điều tra thực sự gì hết. Đã thế Mio còn quên béng mất việc phải tìm cho ra kẻ giết em gái (quên luôn em mình bị giết).
Lòi ra một cái mạch siêu phụ siêu dớ dẩn liên quan đến mảnh thuỷ tinh giấu trong đồ ăn với giấu trong gấu bông, tưởng liên quan gì đến mạch chính nhưng không, nó ngẫu nhiên được cho vào làm tăng tính tò mò, tạo nguy hiểm cho nhân vật.
Tức muốn chết nhất là twist. Ai bảo twist hay vậy???? Ai????????????? Nhồi nhét một đống thứ twist vớ vẩn vào chỉ vì mục đích ú oà gây sốc. Từ đầu truyện không một manh mối, không nhắc gì đến, không một ai nghi ngờ và tự dưng đùng một cái, hung thủ nhảy xổ ra ú oà độc giả. Cài cắm ở đâu ra???? Giăng bẫy đâu????
Tác giả nhào nặn hỗn hợp các trope để tạo thành vô vàn twist xảy ra liên tiếp, gỡ các nút thắt một cách gượng ép trắng trợn đến đáng sợ luôn. Các nhân vật đều có một lý do để tiếp cận Mio nhưng mà ôi trời ơi, đọc xong mình chỉ thấy xấu hổ thay cho tác giả vì những lý do dớ dẩm thiếu thuyết phục đến vậy. Mình không hiểu được tại sao mấy nhân vật đó lại hành động như thế, không có một sự phát triển tâm lý chân thật rõ ràng và chỉ chăm chăm tạo twist.
Đã thế còn cố cài thêm thông điệp xã hội, về bạo hành tâm lý con trẻ, về truyền thông bu lấy người thân của nạn nhân, rồi thì ham muốn được thần tượng, mong muốn được thành người này người nọ. Tác giả dồn hết sức lực để vạch mặt cái xã hội vô cảm chỉ hại người này nhưng cực kì hời hợt, làm không ra đến nơi đến chốn. Cố tạo sự biến thái ở mọi nhân vật cũng hời hợt, không có chiều sâu tâm lý.
Mà giết người sao dễ dãi thế nhỉ, chả có thêm bằng chứng gì hay sao?? Dễ dàng phi tang đến thế cơ á? Mà cứ bảo người A giết người B và thế là chúng ta tin luôn à? Tự dưng C lên cơn giết D là mình cũng phải chấp nhận á? Cảnh sát đâu rồi, ngu đến cùng cực vậy.
Mình viết spoiler bên dưới cho mọi người thấy nó lố bịch và kì cục thế nào.
December 1, 2025
อะไรวะ
September 23, 2025
ทำไมครอบครัวนี้ต้องถูกพรากความสุข
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า?
⚠️ trigger warning...นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับการฆ่าผู้อื่น การใช้อาวุธ การกระทำทารุณ และการใช้ความรุนแรง
ครอบครัวโคบายาชิเคยเผชิญโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ คือ พ่อถูกฆ่ๅ แม่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทำให้สองพี่น้อง มิโอะ และ ฮินะ ต้องแยกย้ายไปอยู่กับญาติ
สิบปีต่อมา คนร้ายที่ฆ่ๅพ่อได้รับการปล่อยตัว แต่กลับหายตัวไปอย่างลึกลับ มิโอะ ยังคงรู้สึกไม่ปลอดภัย จนเมื่อร่างไร้วิญญาณของ ฮินะ ถูกพบพร้อมข่าวลือเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมเพื่อเงินประกันชีวิต มิโอะ จึงตัดสินใจสืบหาความจริงเพื่อปกป้องน้องสาว
หักมุมไม่หวั่นไม่ไหว ไม่แผ่วสักตอน!
หนังสือเล่มนี้ไม่เพียงแต่คลี่คลายปริศนาฆาตกรรม แต่ยังตีแผ่ความสัมพันธ์ในครอบครัว และความยุติธรรมที่คลุมเครือ ผ่านสายตาของผู้สูญเสียที่ต้องเผชิญการสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เป็นงานเขียนที่บาดลึก ตอนจบอาจเป็นไปตามคาด แต่สำหรับเป็ด มันยังทิ้งคำถามค้างคาใจว่า มีทางเลือกอื่นไหม ที่ทำให้ มิโอะ เติบโตขึ้นมาโดยไม่ต้องอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความรุนแรง หากช่วงวัยเด็กเลือก "สู้" ในทางอื่น บางทีอาจสู่ตอนจบที่ positive กว่านี้ก็ได้ค่ะ 🍋 ไม่ต้องจบแบบที่ต้องใช้ความรุนแรงเหมือนกัน...
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า?
⚠️ trigger warning...นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับการฆ่าผู้อื่น การใช้อาวุธ การกระทำทารุณ และการใช้ความรุนแรง
ครอบครัวโคบายาชิเคยเผชิญโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ คือ พ่อถูกฆ่ๅ แม่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทำให้สองพี่น้อง มิโอะ และ ฮินะ ต้องแยกย้ายไปอยู่กับญาติ
สิบปีต่อมา คนร้ายที่ฆ่ๅพ่อได้รับการปล่อยตัว แต่กลับหายตัวไปอย่างลึกลับ มิโอะ ยังคงรู้สึกไม่ปลอดภัย จนเมื่อร่างไร้วิญญาณของ ฮินะ ถูกพบพร้อมข่าวลือเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมเพื่อเงินประกันชีวิต มิโอะ จึงตัดสินใจสืบหาความจริงเพื่อปกป้องน้องสาว
หักมุมไม่หวั่นไม่ไหว ไม่แผ่วสักตอน!
หนังสือเล่มนี้ไม่เพียงแต่คลี่คลายปริศนาฆาตกรรม แต่ยังตีแผ่ความสัมพันธ์ในครอบครัว และความยุติธรรมที่คลุมเครือ ผ่านสายตาของผู้สูญเสียที่ต้องเผชิญการสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เป็นงานเขียนที่บาดลึก ตอนจบอาจเป็นไปตามคาด แต่สำหรับเป็ด มันยังทิ้งคำถามค้างคาใจว่า มีทางเลือกอื่นไหม ที่ทำให้ มิโอะ เติบโตขึ้นมาโดยไม่ต้องอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความรุนแรง หากช่วงวัยเด็กเลือก "สู้" ในทางอื่น บางทีอาจสู่ตอนจบที่ positive กว่านี้ก็ได้ค่ะ 🍋 ไม่ต้องจบแบบที่ต้องใช้ความรุนแรงเหมือนกัน...
November 22, 2025
คนเราจะโดนหลอกด้วยมุกเดิมได้กี่รอบ
July 13, 2026
Đây chắc là quyển trinh thám tệ nhất mà mình đọc trong năm nay luôn quá, tệ hơn cả người ếch 2…
254 trang mà tận 160 trang đầu nó cứ lê thê dài dòng, buồn ngủ khiếp khủng. Mô tả tâm lý thì non nớt, mọi thứ thì rời rạc, không có điểm thu hút. Nhồi nhét thêm vài vấn đề xã hội nhưng cái gì cũng không tới, đúng là “cái gì cũng muốn nói nhưng chẳng nói được gì”.
90 trang cuối cú twist thì thật sự mình thấy còn tệ hơn, làm quá lố, nhân vật nào cũng méo mó (một cách vô nghĩa), lật tùm lum một hồi tới cái twist cuối thì từ trên trời rơi xuống… Trời ơi cuốn này nó có nhiều sự trùng hợp, mà cái sự trùng hợp cuối cùng nó là một sự tào lao. Thế giới trong cuốn tiểu thuyết này chắc chỉ bé bằng hạt đậu, còn cảnh sát thì ngủ hết rồi, quá khủng khiếp…
254 trang mà tận 160 trang đầu nó cứ lê thê dài dòng, buồn ngủ khiếp khủng. Mô tả tâm lý thì non nớt, mọi thứ thì rời rạc, không có điểm thu hút. Nhồi nhét thêm vài vấn đề xã hội nhưng cái gì cũng không tới, đúng là “cái gì cũng muốn nói nhưng chẳng nói được gì”.
90 trang cuối cú twist thì thật sự mình thấy còn tệ hơn, làm quá lố, nhân vật nào cũng méo mó (một cách vô nghĩa), lật tùm lum một hồi tới cái twist cuối thì từ trên trời rơi xuống… Trời ơi cuốn này nó có nhiều sự trùng hợp, mà cái sự trùng hợp cuối cùng nó là một sự tào lao. Thế giới trong cuốn tiểu thuyết này chắc chỉ bé bằng hạt đậu, còn cảnh sát thì ngủ hết rồi, quá khủng khiếp…
October 1, 2025
เหมือนจะดีนะ เล่าเรื่องปัจจุบันสลับกับอดีต ตอนท้ายหักมุมหลายตลบ แต่รู้สึกยัดเยียดเกินไป ยิ่งพอเฉลยคนร้ายละ รู้สึกไม่ว้าว มันแปลกๆไม่เมคเซนต์เลย
September 1, 2026
Cuối cùng cũng đã trải nghiệm Cuốn sách gây tranh cãi bậc nhất làng trinh thám Việt trong năm nay, và mình thấy nó ổn. Tất nhiên nó có nhiều vấn đề (những gì mà người ghét cuốn này nói về nó đều chính xác), nhưng xét về mặt giải trí thì nó làm tốt những thứ nó muốn truyền tải, và làm mình lạnh sống lưng nhiều phen.
Nhân vật chính Mio được xây dựng tốt. Cú bẻ lái về mặt tâm lý của Mio là thứ mình đánh giá cao nhất trong cuốn sách này. Sự lờ đờ, nhạt nhòa, vô dụng của Mio được thể hiện khá sắc sảo thông qua những tình tiết nhỏ nhặt nhưng đắt giá, và nó khiến cho màn bẻ lái sau đó rất thuyết phục và khiến mình rùng mình. Các tác giả Nhật vẫn luôn rất khéo léo trong việc diễn giải những tia ác ý rất nhỏ trong đầu các nhân vật, nó vừa bất ngờ mà cũng vừa thuyết phục, bởi đúng là có rất nhiều người có suy nghĩ như thế, chẳng qua nó quá độc ác lạnh lùng nên không ai muốn thừa nhận mà thôi.
40% cuối truyện là lúc tác giả dồn twist cực mạnh, twist chồng twist, tình tiết nối đuôi nhau ập xuống như thác lũ. Cũng giống như một số cuốn thriller viết theo lối này (như kiểu The Only One Left của Riley Sager), việc twist liên tục, twist ào ào trong khi số lượng nhân vật không nhiều thì không phải cái nào cũng hay, sẽ có những cú twist khiên cưỡng và mang tính trùng hợp quá. Nhưng như mình đã nói ở trên, nó hy sinh sự thực tế để tăng thêm yếu tố giải trí, và mình thấy hài lòng.
Nhân vật chính Mio được xây dựng tốt. Cú bẻ lái về mặt tâm lý của Mio là thứ mình đánh giá cao nhất trong cuốn sách này. Sự lờ đờ, nhạt nhòa, vô dụng của Mio được thể hiện khá sắc sảo thông qua những tình tiết nhỏ nhặt nhưng đắt giá, và nó khiến cho màn bẻ lái sau đó rất thuyết phục và khiến mình rùng mình. Các tác giả Nhật vẫn luôn rất khéo léo trong việc diễn giải những tia ác ý rất nhỏ trong đầu các nhân vật, nó vừa bất ngờ mà cũng vừa thuyết phục, bởi đúng là có rất nhiều người có suy nghĩ như thế, chẳng qua nó quá độc ác lạnh lùng nên không ai muốn thừa nhận mà thôi.
40% cuối truyện là lúc tác giả dồn twist cực mạnh, twist chồng twist, tình tiết nối đuôi nhau ập xuống như thác lũ. Cũng giống như một số cuốn thriller viết theo lối này (như kiểu The Only One Left của Riley Sager), việc twist liên tục, twist ào ào trong khi số lượng nhân vật không nhiều thì không phải cái nào cũng hay, sẽ có những cú twist khiên cưỡng và mang tính trùng hợp quá. Nhưng như mình đã nói ở trên, nó hy sinh sự thực tế để tăng thêm yếu tố giải trí, và mình thấy hài lòng.
September 29, 2025
มิโอะเคยใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับพ่อ แม่ และน้องสาว ครอบครัวเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ ที่มีเมนูเด็ดคือ “ไก่เลมอนซอเต”
จนวันหนึ่ง ความสุขนั้นก็พังทลาย พ่อถูกพบเป็นศพถูกฟันอย่างโหดเหี้ยมใกล้บ้าน แม่หายสาบสูญ และมิโอะกับฮินะ น้องสาว ถูกพรากจากกัน
เมื่อเติบโตขึ้น ทั้งคู่ยังนัดพบกันเป็นระยะ เพื่อเล่าความทุกข์และปลอบใจกัน แต่แล้วมิโอะก็ได้รับข่าวร้าย ฮินะถูกพบเป็นศพ การตายของเธอถูกสงสัยว่าเป็นคดีหลอกผู้ชายไปฆ่าเพื่อเรียกร้องเงินประกัน
มิโอะไม่เชื่อข้อกล่าวหา จึงเริ่มสืบหาความจริงเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของน้องสาว แต่ยิ่งสืบลึก เธอยิ่งต้องเผชิญกับความจริงอันบิดเบี้ยว…ว่า ความทรงจำ ตัวตน และสิ่งที่เธอเชื่อ อาจไม่ใช่อย่างที่คิดมาตลอดก็ได้
เรื่องเล่าผ่านทั้งมุมมองของตัวเอก บันทึกวัยเยาว์ และความคิดของคนร้าย ทุกอย่างเต็มไปด้วยเงื่อนงำ อ่านแล้วระแวงไปหมดว่าใครกันแน่คือฆาตกร
ช่วงแรกเหมือนการสืบคดีการตายของน้องสาวธรรมดา แต่พอเข้าสู่พาร์ทที่สอง เรื่องกลับลึกและมืดกว่าที่คิด ลามไปถึงอดีตในวัยเด็กของตัวเอกและคนรอบข้าง
ตอนท้ายหักไปหักมา ต้องตั้งสติอ่าน ไม่งั้นตามไม่ทัน
ใครชอบหักมุมแนะนำเรื่องนี้เลย
Goodreads ให้ 3 เราให้ 4.7
จนวันหนึ่ง ความสุขนั้นก็พังทลาย พ่อถูกพบเป็นศพถูกฟันอย่างโหดเหี้ยมใกล้บ้าน แม่หายสาบสูญ และมิโอะกับฮินะ น้องสาว ถูกพรากจากกัน
เมื่อเติบโตขึ้น ทั้งคู่ยังนัดพบกันเป็นระยะ เพื่อเล่าความทุกข์และปลอบใจกัน แต่แล้วมิโอะก็ได้รับข่าวร้าย ฮินะถูกพบเป็นศพ การตายของเธอถูกสงสัยว่าเป็นคดีหลอกผู้ชายไปฆ่าเพื่อเรียกร้องเงินประกัน
มิโอะไม่เชื่อข้อกล่าวหา จึงเริ่มสืบหาความจริงเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของน้องสาว แต่ยิ่งสืบลึก เธอยิ่งต้องเผชิญกับความจริงอันบิดเบี้ยว…ว่า ความทรงจำ ตัวตน และสิ่งที่เธอเชื่อ อาจไม่ใช่อย่างที่คิดมาตลอดก็ได้
เรื่องเล่าผ่านทั้งมุมมองของตัวเอก บันทึกวัยเยาว์ และความคิดของคนร้าย ทุกอย่างเต็มไปด้วยเงื่อนงำ อ่านแล้วระแวงไปหมดว่าใครกันแน่คือฆาตกร
ช่วงแรกเหมือนการสืบคดีการตายของน้องสาวธรรมดา แต่พอเข้าสู่พาร์ทที่สอง เรื่องกลับลึกและมืดกว่าที่คิด ลามไปถึงอดีตในวัยเด็กของตัวเอกและคนรอบข้าง
ตอนท้ายหักไปหักมา ต้องตั้งสติอ่าน ไม่งั้นตามไม่ทัน
ใครชอบหักมุมแนะนำเรื่องนี้เลย
Goodreads ให้ 3 เราให้ 4.7
September 27, 2025
สมัยเด็กเพื่อนผมทำงานเชือดไก่ ไม่เห็นมันจะคิดเยอะอะไรขนาดนี้เลย
หลายๆอย่างมันก็บังเอิญเกินไปเหมือน โลกแคบมากๆ
หลายๆอย่างมันก็บังเอิญเกินไปเหมือน โลกแคบมากๆ
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 23, 2026
Mở đầu truyện là cái chết của Hina, một nhân viên bán bảo hiểm. Đáng tiếc hung thủ gây ra cái chết ấy lại không được chú ý bằng những lời buộc tội dành cho cô "Kẻ lừa tiền bảo hiểm". Đau buồn trước cái chết của em mình, Mio quyết định tìm kiếm sự thật phía sau vụ án. Những ký ức tưởng chừng đã ngủ vùi dần được hé lộ.
Nửa đầu truyện tác giả Ayu làm rất tốt khi xây dựng tâm lý của Mio. Một cô gái tự ti về ngoại hình nên luôn đeo khẩu trang mọi lúc mọi nơi. Truyện lấy bối cảnh thời hậu covid nên cách xây dựng cô này cũng khá hợp lý. Cô không chủ động tìm kiếm sự giúp đỡ mà gần như thụ động. Nhiều khi cũng khiến mình khó chịu trước sự thụ động và tiêu cực. Nhưng vẫn cuốn hút vào mạch truyện chứ k bị chán nản.
Truyện đan xen những dòng suy tưởng về quá khứ và hiện tại khiến mình khá mong chờ vào cú twist của tác giả. Tuy nhiên, tác giả đã quá lạm dụng nó, khiến cho quá nhiều twist khiến mình bị mệt. Và có những cái thấy nó k hợp lý. Khá thất vọng so với tiền đề tốt của mạch truyện ban đầu.
Một tác giả có tiềm năng nên rất mong được đọc thêm tác phẩm của Ayu. Mong những tác phẩm sau sẽ tiết chế cú twist và giữ được bút lực này.
3.5
.
.
.
.
.
.
.
SPOIL!!!!
Cú lật hay nhất trong cuốn này là cách Mio cười ha hả khi tìm ra những sự thật về em gái mình. Hóa ra em cô cũng chịu chung số phận như cô. Những kẻ bị chèn ép, không thể chà đạp người khác như những lời đồn.
Tiếp theo là về thân phận thật của Nigisa không phải hung thủ mà là một kẻ giả danh. Mình thấy khá ổn, vậy là tác giả đã đánh lạc hướng thành công mình.
Nhưng đến khi tiết lộ người đứng sau vụ án Hina chính là Sagami Itsuo thì khá là chết quốt. Hóa ra tên Sagami Sho đã bị Hina giết từ trước. Ông ta làm vậy để trả thù cho cái chết của con mình. Động cơ mình thấy không thuyết phục vì rõ ràng ông này vừa vui sướng vì không còn phải lo cho đứa con xong. Giờ lại quay ra trả thù.
Hai cha con này được xây dựng chưa đủ xấu xa và biến thái mà nó bị nửa vời với mình. Họ muốn chém người vì muốn giống như Ushiwaka đam mê này tình cờ truyền từ đời cha sang con. Tiếp nữa là mục tiêu chém chung 1 gia đình vì có cùng khung xương ??? có thể do tâm lý quá biến thái nên mình khó hiểu được... Vụ án giết bố Mio trong quá khứ thì vẫn do Sho làm, nhưng hắn giết ông vì tạp dề bẩn WTF??? Thà để giải cứu cô gái trong chuồng gà mình còn thấy ổn hơn.
Vềnhân vật Kirimira chính là Ren hồi xưa đã gặp gỡ Hina nhưng thật ra thích Mio nhưng không phải người giết bố cô. Nhưng anh luôn ấn tượng với cô gái trong chuồng gà là Mio.
Nửa đầu truyện tác giả Ayu làm rất tốt khi xây dựng tâm lý của Mio. Một cô gái tự ti về ngoại hình nên luôn đeo khẩu trang mọi lúc mọi nơi. Truyện lấy bối cảnh thời hậu covid nên cách xây dựng cô này cũng khá hợp lý. Cô không chủ động tìm kiếm sự giúp đỡ mà gần như thụ động. Nhiều khi cũng khiến mình khó chịu trước sự thụ động và tiêu cực. Nhưng vẫn cuốn hút vào mạch truyện chứ k bị chán nản.
Truyện đan xen những dòng suy tưởng về quá khứ và hiện tại khiến mình khá mong chờ vào cú twist của tác giả. Tuy nhiên, tác giả đã quá lạm dụng nó, khiến cho quá nhiều twist khiến mình bị mệt. Và có những cái thấy nó k hợp lý. Khá thất vọng so với tiền đề tốt của mạch truyện ban đầu.
Một tác giả có tiềm năng nên rất mong được đọc thêm tác phẩm của Ayu. Mong những tác phẩm sau sẽ tiết chế cú twist và giữ được bút lực này.
3.5
.
.
.
.
.
.
.
SPOIL!!!!
Cú lật hay nhất trong cuốn này là cách Mio cười ha hả khi tìm ra những sự thật về em gái mình. Hóa ra em cô cũng chịu chung số phận như cô. Những kẻ bị chèn ép, không thể chà đạp người khác như những lời đồn.
Tiếp theo là về thân phận thật của Nigisa không phải hung thủ mà là một kẻ giả danh. Mình thấy khá ổn, vậy là tác giả đã đánh lạc hướng thành công mình.
Nhưng đến khi tiết lộ người đứng sau vụ án Hina chính là Sagami Itsuo thì khá là chết quốt. Hóa ra tên Sagami Sho đã bị Hina giết từ trước. Ông ta làm vậy để trả thù cho cái chết của con mình. Động cơ mình thấy không thuyết phục vì rõ ràng ông này vừa vui sướng vì không còn phải lo cho đứa con xong. Giờ lại quay ra trả thù.
Hai cha con này được xây dựng chưa đủ xấu xa và biến thái mà nó bị nửa vời với mình. Họ muốn chém người vì muốn giống như Ushiwaka đam mê này tình cờ truyền từ đời cha sang con. Tiếp nữa là mục tiêu chém chung 1 gia đình vì có cùng khung xương ??? có thể do tâm lý quá biến thái nên mình khó hiểu được... Vụ án giết bố Mio trong quá khứ thì vẫn do Sho làm, nhưng hắn giết ông vì tạp dề bẩn WTF??? Thà để giải cứu cô gái trong chuồng gà mình còn thấy ổn hơn.
Vềnhân vật Kirimira chính là Ren hồi xưa đã gặp gỡ Hina nhưng thật ra thích Mio nhưng không phải người giết bố cô. Nhưng anh luôn ấn tượng với cô gái trong chuồng gà là Mio.
July 17, 2026
เป็นเล่มที่รีวิวแตกเป็นสองฝั่งอีกแล้วคับ
ส่วนเราอ่านเพราะไปเจอคนบอกว่า มันหักมุมมาก หักแล้ว หักอีก หักจนไม่ไหวจะหัก
ส่วนเราเคยอ่าน “ปลักตมแห่งการแก้แค้นในดินแดนไซโคพาธ” ที่เป็นของนักเขียนคนนี้ ก่อนจะอ่านเราเลยระแวงเล่มนี้ไว้ก่อนแล้ว คือนักเขียนจะวางอะไรมา ฉันคิดว่าฉันพอรับไหว ฉันพอดักทางถูกว่ามันต้องไปสรุปพลิกแบบคนละมุมกับต้นเรื่องเหมือนกับอิเรื่องก่อนนี้แหละ พอเฉลยมาเลยไม่ได้เคียดแค้นอะไรกับวิธีการเล่าของเรื่องนี้เท่าไหร่
เรื่องที่คนติ คนด่า มีคนพูดไปแล้วมไอ้เรา ก็เห็นด้วย
แต่ไม่ได้เป็นเหตุให้ถึงขั้นหักดาว
แต่ตอนต้น ๆ ของเรื่องต้องยอมรับว่าแอบเบื่อ แอบเนือยเหมือนกัน ประมาณว่ามันจะไปพลิกให้มันสนุกตอนไหนนะ ซึ่งมันก็จะมาสนุกตอนท้าย ๆ นู่นเลย
ส่วนเราอ่านเพราะไปเจอคนบอกว่า มันหักมุมมาก หักแล้ว หักอีก หักจนไม่ไหวจะหัก
ส่วนเราเคยอ่าน “ปลักตมแห่งการแก้แค้นในดินแดนไซโคพาธ” ที่เป็นของนักเขียนคนนี้ ก่อนจะอ่านเราเลยระแวงเล่มนี้ไว้ก่อนแล้ว คือนักเขียนจะวางอะไรมา ฉันคิดว่าฉันพอรับไหว ฉันพอดักทางถูกว่ามันต้องไปสรุปพลิกแบบคนละมุมกับต้นเรื่องเหมือนกับอิเรื่องก่อนนี้แหละ พอเฉลยมาเลยไม่ได้เคียดแค้นอะไรกับวิธีการเล่าของเรื่องนี้เท่าไหร่
เรื่องที่คนติ คนด่า มีคนพูดไปแล้วมไอ้เรา ก็เห็นด้วย
แต่ไม่ได้เป็นเหตุให้ถึงขั้นหักดาว
แต่ตอนต้น ๆ ของเรื่องต้องยอมรับว่าแอบเบื่อ แอบเนือยเหมือนกัน ประมาณว่ามันจะไปพลิกให้มันสนุกตอนไหนนะ ซึ่งมันก็จะมาสนุกตอนท้าย ๆ นู่นเลย
October 6, 2025
หักมุมแล้วหักมุมอีก แต่รู้สึกว่าไม่ค่อยมีอะไรว้าวซักเท่าไร บางอย่างในเรื่องดูโดนจับยัดมา
March 18, 2026
⭐️ 4/5
อิรุงตุงนังไปหมด 😆 ทำหลงผิดคิดว่าเป็นคนนี้เล่า สรุปไม่ใช่เป็นอีกคน แต่สนุกน้า อาจจะไม่โหดเหมือนอีกเล่มไซโคพาธแต่เล่าดำเนินเรื่องสนุก และผู้แปล แปลดีค่ะ
อิรุงตุงนังไปหมด 😆 ทำหลงผิดคิดว่าเป็นคนนี้เล่า สรุปไม่ใช่เป็นอีกคน แต่สนุกน้า อาจจะไม่โหดเหมือนอีกเล่มไซโคพาธแต่เล่าดำเนินเรื่องสนุก และผู้แปล แปลดีค่ะ
September 29, 2026
Twist thì nhiều mà cảm giác truyện cứ rời rạc kiểu gì ấy.
September 28, 2025
“ผู้ข่มเหง” คืออะไร “ผู้ถูกข่มเหง” คืออะไร การมีอยู่ของพวกมันอาจทำให้ผู้คนอ้างความชอบธรรมในการปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างโหดร้าย และสิ่งที่เราพอจะทำได้ คือการโยนความผิดให้สภาพสังคมที่ฟอนเฟะ มันควรเป็นแบบนี้จริงๆ หรือ
ข้อนี้เป็นหนึ่งในหลายๆ อย่างที่ผมตกผลึกได้หลังจากที่อ่าน ”เลมอนกับฆาตกรปีศาจ“ จบ หนังสือเล่าเรื่องผ่านสายตาของโคบายาชิ มิโอะ ซึ่งสืบเรื่องราวของมินะ น้องสาวที่ตายไปแล้ว เพราะเชื่อว่าเธอไม่ได้เกี่ยวพันกับเหตุฆาตกรรมหวังเงินประกัน ก่อนจะพาพวกเราท่องเที่ยวไปในเรื่องราวซับซ้อนและหักมุมอย่างไม่คาดคิด
คุวะงะกิ อายุ ไม่เพียงทำพล็อตซับซ้อนชวนติดตาม แต่ยังพาเราสำรวจสภาพสังคมของญี่ปุ่นที่มีทั้งคนป่วยทางจิต ความเข้าใจผิด การคว่ำบาตรทางสังคม รวมถึงตำแหน่งแห่งที่ของผู้มีอิทธิพลที่มีอำนาจพอจะขยับความเชื่อในสังคมได้ หากจะหาหนังสือที่สะท้อนมุมมืดของสังคม นี่อาจเป็นหนึ่งในเล่มตัวแทนที่ดีครับ
plot twist ในเล่มนี้ทุกจุดเป็นสิ่งที่ชวนให้เซอร์ไพรส์เหมือนกันนะ การวางวิธีคิดบนตัวละครบางตัวอาจทำให้คุณเข้าใจเขาผิดได้ คล้ายจะสะท้อนภาพในโลกจริงว่าเราอย่าเพิ่งเชื่อมั่นใครหากยังไม่รู้จักเขาดีพอ ตัวละครในเรื่องนี้ทุกตัวมีความน่าสนใจ น่าค้นหา และมีมิติซับซ้อนชวนให้เราอยากเข้าใจพวกเขา และการหักมุมบางจุด อาจทำให้คุณมองเรื่องราวที่ผ่านมาเปลี่ยนไปเลย
ข้อนึงที่ผมชอบมากๆ คือเรื่อง เลมอน รู้สึกติดใจตั้งแต่มันเป็นส่วนนึงของชื่อเรื่องแล้วแหละ และพอกลับไปมองเรื่องผู้ข่มเหงกับผู้ถูกข่มเหงแล้ว ทำให้ผมเข้าใจทะลุปรุโปร่งเลย เลมอนไม่ได้เป็นเพียงหนึ่งในส่วนประกอบของไก่เลมอนซอเต เมนูสำคัญในเรื่องเท่านั้น แต่มันคือตัวแทนของทุกสิ่งในเล่มนี้ ใครที่อยากรู้คำตอบของเรื่องนี้ ไปลองอ่านดูนะครับ สนุก ติดมือ วางไม่ลง และลุ่มลึก
ข้อนี้เป็นหนึ่งในหลายๆ อย่างที่ผมตกผลึกได้หลังจากที่อ่าน ”เลมอนกับฆาตกรปีศาจ“ จบ หนังสือเล่าเรื่องผ่านสายตาของโคบายาชิ มิโอะ ซึ่งสืบเรื่องราวของมินะ น้องสาวที่ตายไปแล้ว เพราะเชื่อว่าเธอไม่ได้เกี่ยวพันกับเหตุฆาตกรรมหวังเงินประกัน ก่อนจะพาพวกเราท่องเที่ยวไปในเรื่องราวซับซ้อนและหักมุมอย่างไม่คาดคิด
คุวะงะกิ อายุ ไม่เพียงทำพล็อตซับซ้อนชวนติดตาม แต่ยังพาเราสำรวจสภาพสังคมของญี่ปุ่นที่มีทั้งคนป่วยทางจิต ความเข้าใจผิด การคว่ำบาตรทางสังคม รวมถึงตำแหน่งแห่งที่ของผู้มีอิทธิพลที่มีอำนาจพอจะขยับความเชื่อในสังคมได้ หากจะหาหนังสือที่สะท้อนมุมมืดของสังคม นี่อาจเป็นหนึ่งในเล่มตัวแทนที่ดีครับ
plot twist ในเล่มนี้ทุกจุดเป็นสิ่งที่ชวนให้เซอร์ไพรส์เหมือนกันนะ การวางวิธีคิดบนตัวละครบางตัวอาจทำให้คุณเข้าใจเขาผิดได้ คล้ายจะสะท้อนภาพในโลกจริงว่าเราอย่าเพิ่งเชื่อมั่นใครหากยังไม่รู้จักเขาดีพอ ตัวละครในเรื่องนี้ทุกตัวมีความน่าสนใจ น่าค้นหา และมีมิติซับซ้อนชวนให้เราอยากเข้าใจพวกเขา และการหักมุมบางจุด อาจทำให้คุณมองเรื่องราวที่ผ่านมาเปลี่ยนไปเลย
ข้อนึงที่ผมชอบมากๆ คือเรื่อง เลมอน รู้สึกติดใจตั้งแต่มันเป็นส่วนนึงของชื่อเรื่องแล้วแหละ และพอกลับไปมองเรื่องผู้ข่มเหงกับผู้ถูกข่มเหงแล้ว ทำให้ผมเข้าใจทะลุปรุโปร่งเลย เลมอนไม่ได้เป็นเพียงหนึ่งในส่วนประกอบของไก่เลมอนซอเต เมนูสำคัญในเรื่องเท่านั้น แต่มันคือตัวแทนของทุกสิ่งในเล่มนี้ ใครที่อยากรู้คำตอบของเรื่องนี้ ไปลองอ่านดูนะครับ สนุก ติดมือ วางไม่ลง และลุ่มลึก
September 18, 2026
Review “Chanh và kẻ giết người”
Tác già Ayu Kuwagaki
Mười năm trước, sau khi cha bị sát hại và mẹ mất tích, hai chị em nhà Kobayashi đã bị chia cắt, mỗi người được một họ hàng nhận nuôi. Rồi Hina bất ngờ bị sát hại, còn nghi ngờ là kẻ sát nhân trục lợi tiền bảo hiểm khi còn sống. Cô chị Mio vẫn kiên quyết tin vào sự trong sạch của em mình, đơn độc lao vào hành trình minh oan…
Trước khi đọc mình cũng không đặt nhiều kỳ vọng vào cuốn này nhưng khi vào mạch truyện thì khá cuốn. Càng đọc càng bị thu hút vì thấy mọi thứ đều không như vẻ bề ngoài. Truyện ngắn gọn nhưng có mấy đoạn miêu tả tâm lý méo mó khá đắt giá, đọc nổi da gà vì rợn. Kiều plot twist vốn khá quen thuộc nhưng vẫn bị lừa.
Cuốn này kết vẫn hợp lý hơn hơn so với “Hiệp hội các nạn nhân cùng tên”, không vẽ rắn thêm chân. Nhưng điểm trừ là có một số sự trùng hợp hơi khó tin, kiểu sao mà lắm kẻ biến thái ở xung quanh ta vậy. Biết là viết truyện sẽ có sự cường điệu gì nhưng đọc xong cuốn này đúng là khó có thể nhìn người Nhật với con mắt bình thường được.
Ai thích giải trí nhiều twist thì cuốn này ok đấy. Đòi điều tra phá án logic thì không có đâu.
Chấm 7.75/ 10
Tác già Ayu Kuwagaki
Mười năm trước, sau khi cha bị sát hại và mẹ mất tích, hai chị em nhà Kobayashi đã bị chia cắt, mỗi người được một họ hàng nhận nuôi. Rồi Hina bất ngờ bị sát hại, còn nghi ngờ là kẻ sát nhân trục lợi tiền bảo hiểm khi còn sống. Cô chị Mio vẫn kiên quyết tin vào sự trong sạch của em mình, đơn độc lao vào hành trình minh oan…
Trước khi đọc mình cũng không đặt nhiều kỳ vọng vào cuốn này nhưng khi vào mạch truyện thì khá cuốn. Càng đọc càng bị thu hút vì thấy mọi thứ đều không như vẻ bề ngoài. Truyện ngắn gọn nhưng có mấy đoạn miêu tả tâm lý méo mó khá đắt giá, đọc nổi da gà vì rợn. Kiều plot twist vốn khá quen thuộc nhưng vẫn bị lừa.
Cuốn này kết vẫn hợp lý hơn hơn so với “Hiệp hội các nạn nhân cùng tên”, không vẽ rắn thêm chân. Nhưng điểm trừ là có một số sự trùng hợp hơi khó tin, kiểu sao mà lắm kẻ biến thái ở xung quanh ta vậy. Biết là viết truyện sẽ có sự cường điệu gì nhưng đọc xong cuốn này đúng là khó có thể nhìn người Nhật với con mắt bình thường được.
Ai thích giải trí nhiều twist thì cuốn này ok đấy. Đòi điều tra phá án logic thì không có đâu.
Chấm 7.75/ 10
September 9, 2026
ส่วนที่ชอบ การเล่าเรื่องค่อนข้างสนุก มีตัดอดีต ปัจจุบัน ย้อนอดีตโดยไม่บอกชื่อว่าเป็นอดีตของใคร แต่ให้เราเข้าใจไปเอง ถือว่าสนุกเลย
ส่วนที่ไม่ชอบ รู้สึกว่ามันสนุกเพราะลำดับการเล่าเรื่อง แต่การไขปัญหางงมากๆ ไม่เหมือนไปสืบสวนแต่เหมือนวนในอ่างแล้วเฉลยวิ่งมาหาตัวเอกเอง ยังสืบสวนจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย แต่อยู่ๆก็มีเฉลยวิ่งมาบอกว่า ฉันเองจ้าฆาตกร
ปมนางเอกก็เหมือนจะเศร้าแต่พอเล่าแบบรวบรัดยังไม่ทันบิ้วให้เรารู้สึกอินกับอดีตตัวละครเลย และเหตุผลของฆาตกร เพี้ยนมาก เป็นคนเบียวๆคนหนึ่งนั่นแหละ
บทของฆาตกรมีอยู่แค่ไม่กี่บรรทัดจางๆเองมั้ง แทบไม่มีส่วนร่วมในเรื่องเลย แต่ดันเฉลยออกมาว่าเป็นคนนี้ พร้อมเหตุผลชวนขมวดคิ้ว
ส่วนที่ไม่ชอบ รู้สึกว่ามันสนุกเพราะลำดับการเล่าเรื่อง แต่การไขปัญหางงมากๆ ไม่เหมือนไปสืบสวนแต่เหมือนวนในอ่างแล้วเฉลยวิ่งมาหาตัวเอกเอง ยังสืบสวนจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย แต่อยู่ๆก็มีเฉลยวิ่งมาบอกว่า ฉันเองจ้าฆาตกร
ปมนางเอกก็เหมือนจะเศร้าแต่พอเล่าแบบรวบรัดยังไม่ทันบิ้วให้เรารู้สึกอินกับอดีตตัวละครเลย และเหตุผลของฆาตกร เพี้ยนมาก เป็นคนเบียวๆคนหนึ่งนั่นแหละ
บทของฆาตกรมีอยู่แค่ไม่กี่บรรทัดจางๆเองมั้ง แทบไม่มีส่วนร่วมในเรื่องเลย แต่ดันเฉลยออกมาว่าเป็นคนนี้ พร้อมเหตุผลชวนขมวดคิ้ว
January 25, 2026
Сколько психов вам нужно на один короткий роман? Да. Это какая-то ненормальная концентрация психопатов, раскиданная на триста страниц, где каждая новая глава начинается с: "вот это поворот". Понравилось бы мне это, напиши книгу кто-нибудь другой? Вполне вероятно. Но, к сожалению, писательница не дотянула, а где-то и переборщила, поэтому из сумасшедшей истории вышел какой-то невкусный винегрет. Не то чтобы прямо вообще плохо, но если бы мне предложили попробовать его во второй раз, я предпочла бы отказаться, не задумываясь.
Младшую сестру Мио находят убитой в горах. Вместо того чтобы требовать поимки преступника, общественность начала нападки на жертву в интернете. Один сказал, что она оформляла страховки на своих парней, другой подхватил и добавил, что один из этих парней внезапно умер, свалившись со скалы. Время шло, и появлялось всё больше людей, которые нелестно отзывались о жертве, и эти слухи привели к тому, что на порог к Мио начали приходить журналисты в надежде узнать ещё какую-нибудь пикантную подробность. Героиня решает выяснить, что из слухов правда и как жила её сестра до того, как её убили.
Когда я говорила про психопатов, героиню тоже относила в эту категорию. Она максимально странный и неприятный человек, и я, кстати, люблю таких героинь, но опять же, писательница с ней не справилась. Что из себя представляет героиня? Молчаливая, боязливая, слабая. Она избегает людей, влачит жалкое существование, постоянно меняет одну низкоприбыльную работу на другую и не любит никого, включая саму себя. За желанием Мио узнать о сестре не стоит никакой семейной привязанности. Сестру она не любила и воспринимала лишь в контексте того, что они на одном социальном уровне, а точнее на дне. Стопроцентные жертвы, о которых постоянно все вытирают ноги, а тут бах, и люди начинают говорить, что её младшая сестра обманывала людей ради денег. В голове Мио это звучит примерно так: "ты перестала быть жертвой и стала агрессором, а этого я допустить не могу".
Само повествование поделено на несколько частей: история от лица героини, записи из дневника и мысли самого убийцы. Неожиданные повороты, в принципе, есть в каждой из них, но последние две действительно смогли удивить. Впрочем, не то чтобы это было приятное удивление. Скорее, оно пришло вместе с мыслью: "а нам точно нужно столько поворотов?". Детективная линия откровенно слабая, но это и не детектив в привычном его слове. Скорее читатель оказывается в голове не самой здоровой женщины и барахтается в её мыслях. Наблюдать за жизнью Мио оказалось непросто. Не потому, что она неприятная, это скорее плюс, а потому, что реально жалкая. Её жизнь движется по проторенному сценарию: убили и убили, издеваются, ну и пусть. Она с этим смирилась, поэтому ничего менять не собирается, и вот это как раз тяжело.
Второстепенные персонажи все поголовно психи, ну, пожалуй, кроме двоих. Одна — это журналистка, а вот про второго не стану спойлерить. Впрочем, он до самого конца оставался таким подозрительным, что не закончи авторка историю, обязательно бы открыл в себе сумасшедшую жилку. Финал мне даже понравился, поэтому поставила нейтральную оценку. Ну и сам текст читался легко и не напрягал.
Младшую сестру Мио находят убитой в горах. Вместо того чтобы требовать поимки преступника, общественность начала нападки на жертву в интернете. Один сказал, что она оформляла страховки на своих парней, другой подхватил и добавил, что один из этих парней внезапно умер, свалившись со скалы. Время шло, и появлялось всё больше людей, которые нелестно отзывались о жертве, и эти слухи привели к тому, что на порог к Мио начали приходить журналисты в надежде узнать ещё какую-нибудь пикантную подробность. Героиня решает выяснить, что из слухов правда и как жила её сестра до того, как её убили.
Когда я говорила про психопатов, героиню тоже относила в эту категорию. Она максимально странный и неприятный человек, и я, кстати, люблю таких героинь, но опять же, писательница с ней не справилась. Что из себя представляет героиня? Молчаливая, боязливая, слабая. Она избегает людей, влачит жалкое существование, постоянно меняет одну низкоприбыльную работу на другую и не любит никого, включая саму себя. За желанием Мио узнать о сестре не стоит никакой семейной привязанности. Сестру она не любила и воспринимала лишь в контексте того, что они на одном социальном уровне, а точнее на дне. Стопроцентные жертвы, о которых постоянно все вытирают ноги, а тут бах, и люди начинают говорить, что её младшая сестра обманывала людей ради денег. В голове Мио это звучит примерно так: "ты перестала быть жертвой и стала агрессором, а этого я допустить не могу".
Само повествование поделено на несколько частей: история от лица героини, записи из дневника и мысли самого убийцы. Неожиданные повороты, в принципе, есть в каждой из них, но последние две действительно смогли удивить. Впрочем, не то чтобы это было приятное удивление. Скорее, оно пришло вместе с мыслью: "а нам точно нужно столько поворотов?". Детективная линия откровенно слабая, но это и не детектив в привычном его слове. Скорее читатель оказывается в голове не самой здоровой женщины и барахтается в её мыслях. Наблюдать за жизнью Мио оказалось непросто. Не потому, что она неприятная, это скорее плюс, а потому, что реально жалкая. Её жизнь движется по проторенному сценарию: убили и убили, издеваются, ну и пусть. Она с этим смирилась, поэтому ничего менять не собирается, и вот это как раз тяжело.
Второстепенные персонажи все поголовно психи, ну, пожалуй, кроме двоих. Одна — это журналистка, а вот про второго не стану спойлерить. Впрочем, он до самого конца оставался таким подозрительным, что не закончи авторка историю, обязательно бы открыл в себе сумасшедшую жилку. Финал мне даже понравился, поэтому поставила нейтральную оценку. Ну и сам текст читался легко и не напрягал.
December 19, 2024
This is ludicrous. Nothing makes sense in this "mystery" novel, and stupid plot development piles on top of another stupid plot development, particularly in the third part, with twists that seem to have been written after drinking five bottles of sake . Also, the idea that "sickness" (or whatever) runs "in the family" is, well, sick.
PS: whoever is in the jury that gives the award for the "このミステリーがすごい!" seems obsessed with serial killers (and not, as one would expect with, well, mysteries).
The best: the first part kind of makes sense
The worst: all those mega super extra silly twists that make no sense whatsoever
Alternatives: read anything else, from Miyabe Miyuki to... well, anything else
1/10
(Japanese; original)
PS: whoever is in the jury that gives the award for the "このミステリーがすごい!" seems obsessed with serial killers (and not, as one would expect with, well, mysteries).
The best: the first part kind of makes sense
The worst: all those mega super extra silly twists that make no sense whatsoever
Alternatives: read anything else, from Miyabe Miyuki to... well, anything else
1/10
(Japanese; original)
August 5, 2026
Đối với mình, đây là một cuốn sách khá hay. Mình thích cách tác giả khai thác diễn biến tâm lý của Mio và dẫn dắt mình đi hết từ hiểu lầm này đến hiểu lầm khác. Trong suốt quá trình đọc, mình liên tục thay đổi suy nghĩ về câu chuyện và các nhân vật.
Mặc dù các tuyến nhân vật phụ và mối liên kết giữa họ với nhau chưa quá nổi bật, đôi lúc mình vẫn thấy thiếu một chút chiều sâu, mọi thứ xung quanh có phần hơi mờ nhạt, nhưng điểm sáng lớn nhất lại chính là tâm lý của nhân vật chính. Đọc xong mình ngẫm nghĩ khá nhiều về bản ngã của con người, về cái ác, và cách một tâm lý méo mó, vặn vẹo có thể được hình thành và nuôi dưỡng theo thời gian. Đó cũng là điều khiến cuốn sách đọng lại trong mình nhiều hơn cả.
Mặc dù các tuyến nhân vật phụ và mối liên kết giữa họ với nhau chưa quá nổi bật, đôi lúc mình vẫn thấy thiếu một chút chiều sâu, mọi thứ xung quanh có phần hơi mờ nhạt, nhưng điểm sáng lớn nhất lại chính là tâm lý của nhân vật chính. Đọc xong mình ngẫm nghĩ khá nhiều về bản ngã của con người, về cái ác, và cách một tâm lý méo mó, vặn vẹo có thể được hình thành và nuôi dưỡng theo thời gian. Đó cũng là điều khiến cuốn sách đọng lại trong mình nhiều hơn cả.
Read
March 24, 2025★★★
Let me just say how beautiful the cover art is!
(Illustrated by Mayu Yukishita)
We're following this female character Mio who works at an university. One day she finds out that her little sister has been found dead and it's all over the news. Mio believes that the person who killed her sister is the same person who killed her father in her childhood.
I enjoyed the sketchy characters, the twist and turns. Some parts were unrealistic and I know I'm not supposed to laugh at this particular scene but I'm sorry it made me laugh.
Let me just say how beautiful the cover art is!
(Illustrated by Mayu Yukishita)
We're following this female character Mio who works at an university. One day she finds out that her little sister has been found dead and it's all over the news. Mio believes that the person who killed her sister is the same person who killed her father in her childhood.
I enjoyed the sketchy characters, the twist and turns. Some parts were unrealistic and I know I'm not supposed to laugh at this particular scene but I'm sorry it made me laugh.
August 2, 2024
3.5
「二転三転四転五転の力業で読者をねじ伏せてくる、一級のサスペンス小説」
という解説の題名がまさにぴったりの小説。
ミステリというのは、どんでん返しが楽しい物語だ。登場人物の印象が180度変わる描写も楽しい。
そして、物語を読みながら、著者の小出しにするヒントで「正解」にたどり着くのも楽しい。
が、大抵のミステリは最後に取って付けた感が強い「ひねり」を持ってくる事が多く、閉口する事が多い。
けれど、この作品は他の作品に比べても多いくらい、最後の最後まで何度も何度もどんでん返しをして、しかもそのどんでん返しが全く後付け感のない/後出しジャンケン感の無いもので、でも無理矢理な伏線もなく全て自然で、感動。
登場人物達も、大抵こういうどんでん返しに重点が置かれたミステリは「物語の展開の為だけに作られた」感が強いものになりがちなのに、この物語だと全てのキャラの言動や行動理由に納得ができる。「こういう人物がいたら、物語はどうひねくれるか」という書かれ方。
物語も登場人物も全て好きではないんだけれど、（というかよく考えると気が滅入る）、物語の構築の仕方があっぱれで感動した。
「二転三転四転五転の力業で読者をねじ伏せてくる、一級のサスペンス小説」
という解説の題名がまさにぴったりの小説。
ミステリというのは、どんでん返しが楽しい物語だ。登場人物の印象が180度変わる描写も楽しい。
そして、物語を読みながら、著者の小出しにするヒントで「正解」にたどり着くのも楽しい。
が、大抵のミステリは最後に取って付けた感が強い「ひねり」を持ってくる事が多く、閉口する事が多い。
けれど、この作品は他の作品に比べても多いくらい、最後の最後まで何度も何度もどんでん返しをして、しかもそのどんでん返しが全く後付け感のない/後出しジャンケン感の無いもので、でも無理矢理な伏線もなく全て自然で、感動。
登場人物達も、大抵こういうどんでん返しに重点が置かれたミステリは「物語の展開の為だけに作られた」感が強いものになりがちなのに、この物語だと全てのキャラの言動や行動理由に納得ができる。「こういう人物がいたら、物語はどうひねくれるか」という書かれ方。
物語も登場人物も全て好きではないんだけれど、（というかよく考えると気が滅入る）、物語の構築の仕方があっぱれで感動した。
November 9, 2025
จะเรียกว่าหักแล้วหักอีกได้มั้ย คือกว่าจะเฉลยฆาตรกร ทำมึนเลย แต่สนุก5555 ตัวมิโอะเองก็มีปม มีความดาร์กของนาง เขียนออกมาได้ดีนะ รู้สึกสงสารนางมาก เรื่องนี้สะท้อนปมเรื่องผลกระทบของสื่อได้ดี เรื่องอธิพลด้วย การโดนเอาเปรียบ ความไม่เท่าเทียม สะท้อนให้เห็นถึงความโชคร้ายของคนบางคนที่กิดมาแล้วต้องเจอแต่เรื่องแย่ๆ ต้องคอยดิ้นรนแบบนางเอก อ่านแล้วสงสารนางจริงๆ
⭐3.5
⭐3.5
February 7, 2026
สนุกเพลินๆแปปๆจบ หักมุมจริง แต่ไม่ว้าวขนาดนั้น เรื่องย่อต้องอ่านจากคนอื่นแล้ว
บางคนชอบก็ชอบเลยบางคนแบบเนื้อหาบางเบาก็เบาเลย แต่สนุกนะถ้าอ่านแบบไม่คิดตามอะไรมากมายขนาดนั้น
สปอยนิด
แน่ละสิใครจะเดาถูกเพราะคุนพรี้ไม่เคยพูดถึงเลย ฟีลเน้นอ่านเรื่อยๆจอยๆมากกว่าอะไรงี้ สนุกดีอยู่ค่ะ แหมะคิดมาได้ไงเอาคนร้ายมาไว้ท้ายสุด เดามาจะถูกรึก็ไม่น้าาา
บางคนชอบก็ชอบเลยบางคนแบบเนื้อหาบางเบาก็เบาเลย แต่สนุกนะถ้าอ่านแบบไม่คิดตามอะไรมากมายขนาดนั้น
สปอยนิด
แน่ละสิใครจะเดาถูกเพราะคุนพรี้ไม่เคยพูดถึงเลย ฟีลเน้นอ่านเรื่อยๆจอยๆมากกว่าอะไรงี้ สนุกดีอยู่ค่ะ แหมะคิดมาได้ไงเอาคนร้ายมาไว้ท้ายสุด เดามาจะถูกรึก็ไม่น้าาา
October 22, 2025
อ่านจบละ หักมุมจริงมั้ย จริง แต่คือเหมือนเน้นท่าทีของการหักมุม ความพีคไรงี้ มีประเด็นเรื่องความรุนแรงในครอบครัว แต่ก็เหมือนใส่มาเฉย ๆ จริงอะ ไม่ได้สะท้อนอะไร เหมือนใส่มาไปงั้น ๆ 4555555 จริง ๆ จะให้2ดาว แต่เพิ่มมาอีก1ดาวเพราะหักมุมดี
January 16, 2026
#ShelfReview เลมอนกับฆาตกรปีศาจ
เมื่อน้องสาวถูกฆ่า การตามล่าความจริงจึงเริ่มขึ้นพร้อมปริศนาจากอดีต
เป็นเล่มที่คัดเรื่องย่อออกมาให้ฟังดูน่าสนใจได้ยาก แต่กลับสนุกประหลาด
โทนเรื่องเริ่มต้นด้วยความติดกลิ่นดรามา มีความสืบสวนที่บาง ๆ ไม่หนัก
แต่พอเข้าพาร์ทสืบสวนก็เร่งสปีดจนหยุดอ่านไม่ได้ เพลินกับเรื่องราว
เพียงผ่านครึ่งเล่มไป ความลับเบื้องลึกบางอย่างยิ่งเฉลยขึ้นได้น่าสนใจ
ช่วงท้ายของเรื่องที่เล่าเรื่องราวพลิกไปพลิกมาทำให้ครึ่งแรกดูดีขึ้นมาก
มันเป็นหนังสือที่ิอานได้เพลินและติดมือมาก ๆ โทนเล่าเรื่องก็มีปริศนาตลอด
ปมปัญหาใด ๆ ก็ดูวางหยอดไว้ได้ดี แต่มีหลายจุดที่จะดูเหมือนละครไปนิด
แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลย หลัก ๆ คือการจับต้นชนปลายว่าจะเล่าเรื่องอะไร
เป็นเล่มที่อธิบายความรู้สึกช่วงเริ่มอ่านได้ยากมาก แต่ตอนจบคือดีเลย
หักมุมหลายตลบแบบที่เหมือนจะจับทางได้แต่ก็ยังจับได้ไม่ทุกตลบอยู่ดี
อ่านสนุก เพลิน ๆ อ่านแบบไม่รู้เรื่องย่ออะไรเลยก็สนุกไปอีกแบบนะ
8/10 .
เมื่อน้องสาวถูกฆ่า การตามล่าความจริงจึงเริ่มขึ้นพร้อมปริศนาจากอดีต
เป็นเล่มที่คัดเรื่องย่อออกมาให้ฟังดูน่าสนใจได้ยาก แต่กลับสนุกประหลาด
โทนเรื่องเริ่มต้นด้วยความติดกลิ่นดรามา มีความสืบสวนที่บาง ๆ ไม่หนัก
แต่พอเข้าพาร์ทสืบสวนก็เร่งสปีดจนหยุดอ่านไม่ได้ เพลินกับเรื่องราว
เพียงผ่านครึ่งเล่มไป ความลับเบื้องลึกบางอย่างยิ่งเฉลยขึ้นได้น่าสนใจ
ช่วงท้ายของเรื่องที่เล่าเรื่องราวพลิกไปพลิกมาทำให้ครึ่งแรกดูดีขึ้นมาก
มันเป็นหนังสือที่ิอานได้เพลินและติดมือมาก ๆ โทนเล่าเรื่องก็มีปริศนาตลอด
ปมปัญหาใด ๆ ก็ดูวางหยอดไว้ได้ดี แต่มีหลายจุดที่จะดูเหมือนละครไปนิด
แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลย หลัก ๆ คือการจับต้นชนปลายว่าจะเล่าเรื่องอะไร
เป็นเล่มที่อธิบายความรู้สึกช่วงเริ่มอ่านได้ยากมาก แต่ตอนจบคือดีเลย
หักมุมหลายตลบแบบที่เหมือนจะจับทางได้แต่ก็ยังจับได้ไม่ทุกตลบอยู่ดี
อ่านสนุก เพลิน ๆ อ่านแบบไม่รู้เรื่องย่ออะไรเลยก็สนุกไปอีกแบบนะ
8/10 .
February 17, 2026
最初は主人公のくらい人生、父親を殺されたという悲しい過去に同情。退屈することもなく聞けていたが、最後のどんでん返しに続くどんでん返しで冷めた。やり過ぎ。どんでん返しを意識しすぎ。
主人公の本当はいい人じゃなかった設定はいいけど、犯人がやっと判明したと思ったら違う人だったのが3回？くらいあって、結局真犯人(父親を殺した犯人の父親)はいままで1回しか登場せず絡みのなかった人で誰？的な立ち位置だから読者としても彼の性格も分からないし感情移入なし。
最後残念。
主人公の本当はいい人じゃなかった設定はいいけど、犯人がやっと判明したと思ったら違う人だったのが3回？くらいあって、結局真犯人(父親を殺した犯人の父親)はいままで1回しか登場せず絡みのなかった人で誰？的な立ち位置だから読者としても彼の性格も分からないし感情移入なし。
最後残念。
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 3, 2026
คล้ายๆกับที่คนอื่นรีวิวไว้ โดยรวมอ่านสนุก มีการสับขาหลอกคนอ่านตลอดซึ่งโอเค แต่การเฉลยคนร้ายตอนท้ายเรื่องจะหักหลังคนอ่าน(ที่พยายามคิดตามไปด้วย)มากไป เพราะถึงแม้จะมีการกล่าวถึงก่อนบ้างแต่ก็ไม่มีข้อมูลมากพอที่จะทำให้เข้าใจหรือรู้ได้ว่าเป็นคนนี้
October 7, 2024
前段嘅設定都幾吸引，弱小暗角搵殺妹真相，但係中後段開始就大暴走，全員癲佬，點睇啊😂
中間啲回憶無講明邊個打邊個，去誤導讀者，呢個手段好老套。
中間啲回憶無講明邊個打邊個，去誤導讀者，呢個手段好老套。
Displaying 1 - 30 of 48 reviews