What do you think?
Rate this book
Λευκό χαρτί
Πώς ξεκινάς να γράφεις, όταν μέσα σου όλα έχουν ήδη τελειώσει; Από την επιβλητικότητα του Μαϊάμι μέχρι τις γραφικές γειτονιές της Αθήνας, ο Άλκης αφηγείται τη μοναχική του διαδρομή ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν, έρωτα και φυγή, γονείς απόντες και λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Σελίδες που στάζουν ενοχή, ανάσες που χάνονται στην υγρασία της Φλόριντα, ψίθυροι και ουρλιαχτά που γράφονται σε ένα λευκό χαρτί. Μια ιστορία για το πένθος, την αγάπη, την ξενιτιά και τον αβάσταχτο έρωτα. Ένα βιβλίο για τους ξενιτεμένους της ψυχής· για όσους φεύγουν, χωρίς να το θέλουν. Και για όσους μένουν, χωρίς να ξέρουν γιατί.
«Αιθεροβάμων.
Στιγμιαίες, καταστροφικές απολαύσεις και μια διάχυτη απληστία
που τη γεύτηκα σαν τον διάολο σε βήμα παράφορο.
Είμαι έτοιμος να μου επιτεθώ».
[...]Η μέρα που έφευγα, ήταν η τελευταία φορά που την είδα. Έσκυψα και την αγκάλιασα, και κάτι μέσα μου ούρλιαζε «Μείνε!», μα εγώ έκανα πως δεν καταλαβαίνω και του απαντούσα «Σκάσε, εσύ δεν ξέρεις. Για καλύτερα πάω εκεί και μόλις τα στρώσω όλα, θα γυρίσω». Την αγκάλιαζα και σκεφτόμουν με τι τρόπο θα μπορούσα να την πάρω μαζί μου. Να μη νιώθει παρατημένη στα εβδομήντα της, μετά από όλα όσα έκανε για μένα, μετά από τη μάνα που υπήρξε για μένα, προστάτης και αρχηγός των πάντων μου, να παίρνει αποφάσεις, να μου δίνει εφόδια, να με προστατεύει, να μ' αγαπά, να έχει διλήμματα, να παλεύει μόνη, χωρίς σύντροφο, σε μια κοινωνία που τη δαχτυλόδειχνε «η χωρισμένη με τον γιο», μια κοινωνία που απέρριπτε το σωστό για χάρη του καθωσπρέπει. Και κανείς ποτέ να μην τη ρωτά:
«Είσαι καλά, Χαρούλα;».[...]
(Απόσπασμα από τη νουβέλα)
«Αιθεροβάμων.
Στιγμιαίες, καταστροφικές απολαύσεις και μια διάχυτη απληστία
που τη γεύτηκα σαν τον διάολο σε βήμα παράφορο.
Είμαι έτοιμος να μου επιτεθώ».
[...]Η μέρα που έφευγα, ήταν η τελευταία φορά που την είδα. Έσκυψα και την αγκάλιασα, και κάτι μέσα μου ούρλιαζε «Μείνε!», μα εγώ έκανα πως δεν καταλαβαίνω και του απαντούσα «Σκάσε, εσύ δεν ξέρεις. Για καλύτερα πάω εκεί και μόλις τα στρώσω όλα, θα γυρίσω». Την αγκάλιαζα και σκεφτόμουν με τι τρόπο θα μπορούσα να την πάρω μαζί μου. Να μη νιώθει παρατημένη στα εβδομήντα της, μετά από όλα όσα έκανε για μένα, μετά από τη μάνα που υπήρξε για μένα, προστάτης και αρχηγός των πάντων μου, να παίρνει αποφάσεις, να μου δίνει εφόδια, να με προστατεύει, να μ' αγαπά, να έχει διλήμματα, να παλεύει μόνη, χωρίς σύντροφο, σε μια κοινωνία που τη δαχτυλόδειχνε «η χωρισμένη με τον γιο», μια κοινωνία που απέρριπτε το σωστό για χάρη του καθωσπρέπει. Και κανείς ποτέ να μην τη ρωτά:
«Είσαι καλά, Χαρούλα;».[...]
(Απόσπασμα από τη νουβέλα)
152 pages, Paperback
First published September 1, 2025
About the author
Χριστίνα Πομόνη
3 books35 followersΗ Χριστίνα Πομόνη γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται ως οικονομολόγος. Παράλληλα, ασχολείται με το μεράκι της, να σκαρώνει ιστορίες με την ελπίδα να αγγίζουν κάποιους συνανθρώπους. Έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου, δεν ζει χωρίς μουσική, λατρεύει τη φωτογραφία, τους φίλους της, τον αθλητισμό και τα κατοικίδια της. Τα χρόνια παραμονής της στην Αμερική έγιναν αφορμή για τη γέννηση του πρώτου της μυθιστορήματος "Σιωπή Σαν Όρκος" που κυκλοφόρησε το 2015 από τις Εκδόσεις Μίνωας. Το 2018 εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημά της "Αντέχεις;" (Εκδόσεις Μίνωας), ενώ το 2019 το κοινό επέλεξε το «Αντέχεις;» για την βραχεία λίστα των βραβείων Public στην κατηγορία «Έκπληξη». Το τρίτο της μυθιστόρημα αναμένεται μέσα στο 2023.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
September 17, 2025
Ένας νεαρός άντρας, μεγαλωμένος με στερήσεις από τη μητέρα του, αποφασίζει να μεταναστεύσει στην Αμερική για να βρει και να αναμετρηθεί με τον πατέρα του που τους εγκατέλειψε. Αυτή θα είναι η αρχή ενός ταξιδιού εσωτερικότητας με απρόβλεπτες εξελίξεις και πολλές εξομολογήσεις.
Ο Άλκης ζει ήδη επτά μήνες στο Μαϊάμι, ακολουθώντας μιαν απόφαση που του κόστισε τελικά ψυχικά και συναισθηματικά. Είχε μια κοπέλα, την Έλσα, με την οποία οι τριγμοί βάθυναν περισσότερο με τις νέες εξελίξεις και μια μάνα που την άφησε πίσω μόνη στην ηλικία της κι αβοήθητη, μόνο και μόνο για να γνωρίσει τον πατέρα του. Έμαθε να μετράει αλλιώς, να ζυγίζει αλλιώς, να αντιμετωπίζει τους τυφώνες της περιοχής και να εκτιμά πολλά πράγματα στη νέα του ζωή. Συμπεριφέρεται με σεβασμό απέναντι στους γείτονες και σε όσους συναντάει στις δουλειές του αλλά δε μιλάμε για την ιδανική καθημερινότητα: «η βία καραδοκεί σαν σκιά -αυτή η παράξενη, αμερικανική ησυχία που κρύβει το μεταλλικό κλικ ενός γεμιστήρα πίσω από τον τοίχο» (σελ. 23). Αυτή η ζωή είναι κομμάτι του πατέρα του Άλκη, με αποτέλεσμα η οικογένεια που βρίσκει και που τον φιλοξενεί αρχικά να τον γεμίζει σταδιακά οργή και αηδία, ειδικά όταν τους συγκρίνει με τη δική του και τη μάνα του. Γιατί τους άφησε ο πατέρας του λοιπόν; Αφού η ζωή που τώρα κάνει δε διαφέρει σε τίποτα από αυτήν που θα περνούσε μαζί τους. Οι σχέσεις εντείνονται κι έτσι ξεσπάει, τον αντιμετωπίζει, του ζητάει ευθύνες, τον ταπεινώνει: «Για μένα θα είναι πάντα “εκείνος”, επειδή για εκείνον ήμουν πάντα “κάποιος”» (σελ. 48). «Μαζί του, έμαθα μόνο να κουτσαίνω» (σελ. 48). Γιατί: «Όταν νιώσεις την αδικία στο πετσί σου, εναντιώνεσαι. Διεκδικείς. Πολεμάς. Ή τουλάχιστον αυτό οφείλεις στον εαυτό σου να κάνεις» (σελ. 51).
Ο Άλκης είναι όμως και συγγραφέας, επομένως περίμενε πως η νέα του ζωή θα του έδινε ώθηση και έμπνευση. Τελικά, βυθίστηκε σε μια ρουτίνα και δεν μπορεί να γράψει ούτε μια λέξη απ’ το επόμενο μυθιστόρημα που έχει τελειώσει κιόλας στο μυαλό του: «Ξέρεις γιατί; Νιώθω λειψός, μισός και άδειος. Μυρίζω τον φόβο μου, σα σκύλος έτοιμος να μου επιτεθεί Είναι έτοιμος να μου επιτεθώ» (σελ. 17). Τελικά: «…η ζέστη, η υγρασία, η κακουχία που νιώθω και στην οποία συνειδητά υποβάλλω τον εαυτό μου, με κάνουν να γράφω πράγματα που έχω βαθιά θαμμένα μέσα μου, τόσο βαθιά που σχεδόν τα ξεχνώ» (σελ. 29). Πόσο εχθρικό μπορεί να γίνει ένα λευκό χαρτί, γεμάτο από ιδέες μισές, ένα μυαλό μοιρασμένο σε δυο ηπείρους και μια ψυχή που κατοικεί στη μια; Επίσης, βρήκα ευρηματικό το τέχνασμα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας του βιβλίου: οι φράσεις που ακούει ο Άλκης γύρω του όσο αναπολεί τη ζωή του και γράφει στον υπολογιστή του ή στο χαρτί κουμπώνουν σε αναπάντεχες στιγμές της δικής του ζωής, την οποία μάλιστα αφηγείται με αντικειμενικότητα. Αυτό προσδίδει συγκίνηση και τρυφερότητα στο κείμενο, μιας και οι φράσεις αποτυπώνουν κάτι απλό, καθημερινό που οι περισσότεροι έχουμε ζήσει και τώρα βγαίνει στο φως με νέα οπτική.
Ταυτόχρονα, με διαρκή πρωθύστερα, γνωρίζουμε καλύτερα τη ζωή του Άλκη με τη μητέρα του και πώς τον μεγάλωσε, πότε και γιατί δυσκόλεψαν οι σχέσεις τους, πώς τον επηρέασε ψυχοσυναισθηματικά η απουσία του πατέρα του και κυρίως γιατί πήρε την απόφαση να τον βρει. Δάκρυσα με τις σκληρές συναισθηματικά σκηνές αποχωρισμού μητέρας και γιου: «Την αγκάλιαζα και σκεφτόμουν με τι τρόπο μπορούσα να την πάρω μαζί μου. Να μη νιώθει παρατημένη στα εβδομήντα της, μετά από όλα όσα έκανε για μένα, μετά από τη μάνα που υπήρξε για μένα, προστάτης και αρχηγός των πάντων μου» (σελ. 32). Κι όμως, αυτή η μάνα, όπως το αναγνωρίζει κι ο Άλκης, έχει την ικανότητα να τον κάνει να νιώθει ένοχος, να τον αφανίζει με λόγια που δεν αρθρώνει, «μια βαριά σκιά που με κυνηγούσε, θαρρείς και τα είχε κάνει όλα σωστά στη ζωή της, θαρρείς και δεν τα είχε σκατώσει ποτέ με τις αδυναμίες της στους λάθος ανθρώπους» (σελ. 35). Εκείνος θέλει να στέκεται ψηλότερα, να τη σκεπάζει με τα φτερά του κι ας ραγίζουν τα μάτια της με κάθε απογοήτευση.
Το «Λευκό χαρτί» είναι η αδυσώπητη αναμονή της δημιουργικότητας για όσους αντικρίζουν κατάματα μια οθόνη υπολογιστή ή ένα τετράδιο που τους περιμένει να το γράψουν και να το γεμίσουν εικόνες, συναισθήματα, σκηνές. Είναι όμως και μια ψυχή που γεννιέται κι ετοιμάζεται να γεμίσει το δικό της μονοπάτι με τέτοια στίγματα, ίσως ακόμη και η ψυχή του Άλκη που όμως αδειάζει σταδιακά από τα τραύματα που βιώνει κι αγωνίζεται να σταθεί στα δικά του πόδια, γνωρίζοντας τον εαυτό του και κατανοώντας τις συνέπειες από τις αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον γύρω του. Έφυγε από τη μητέρα του και τη γυναίκα που αγαπά, γνώρισε τον πατέρα του και τον αντιμετώπισε, προσπαθεί να γράψει το νέο του μυθιστόρημα, πώς θα κλείσει όμως ο κύκλος της αφήγησής του;
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«ο κόσμος που κατασπαράζει και κατακρεουργεί, … ανθρωπάκια δίχως ζωή που κοιτούν τους άλλους μέσα από το θολό πρίσμα της επίκρισης, προσδοκώντας υπόσταση» (σελ. 14).
«Μα τι έχουν να φοβηθούν…δυο ψυχές; Τι άλλο εκτός από τον ίδιο τους τον εαυτό;» (σελ. 12).
«Κι εμείς πασχίζουμε να τα κατανοήσουμε, μονοδιάστατα, φορτώνοντας τους εαυτούς μας με τύψεις κι ερωτήματα… και μας ξεχνάμε σαν κάτι ασήμαντο που γκρεμίστηκε στο έδαφος και έσπασε, μα κανείς δεν μπήκε στον κόπο να το σηκώσει από το πάτωμα» (σελ. 37).
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%bb...
Ο Άλκης ζει ήδη επτά μήνες στο Μαϊάμι, ακολουθώντας μιαν απόφαση που του κόστισε τελικά ψυχικά και συναισθηματικά. Είχε μια κοπέλα, την Έλσα, με την οποία οι τριγμοί βάθυναν περισσότερο με τις νέες εξελίξεις και μια μάνα που την άφησε πίσω μόνη στην ηλικία της κι αβοήθητη, μόνο και μόνο για να γνωρίσει τον πατέρα του. Έμαθε να μετράει αλλιώς, να ζυγίζει αλλιώς, να αντιμετωπίζει τους τυφώνες της περιοχής και να εκτιμά πολλά πράγματα στη νέα του ζωή. Συμπεριφέρεται με σεβασμό απέναντι στους γείτονες και σε όσους συναντάει στις δουλειές του αλλά δε μιλάμε για την ιδανική καθημερινότητα: «η βία καραδοκεί σαν σκιά -αυτή η παράξενη, αμερικανική ησυχία που κρύβει το μεταλλικό κλικ ενός γεμιστήρα πίσω από τον τοίχο» (σελ. 23). Αυτή η ζωή είναι κομμάτι του πατέρα του Άλκη, με αποτέλεσμα η οικογένεια που βρίσκει και που τον φιλοξενεί αρχικά να τον γεμίζει σταδιακά οργή και αηδία, ειδικά όταν τους συγκρίνει με τη δική του και τη μάνα του. Γιατί τους άφησε ο πατέρας του λοιπόν; Αφού η ζωή που τώρα κάνει δε διαφέρει σε τίποτα από αυτήν που θα περνούσε μαζί τους. Οι σχέσεις εντείνονται κι έτσι ξεσπάει, τον αντιμετωπίζει, του ζητάει ευθύνες, τον ταπεινώνει: «Για μένα θα είναι πάντα “εκείνος”, επειδή για εκείνον ήμουν πάντα “κάποιος”» (σελ. 48). «Μαζί του, έμαθα μόνο να κουτσαίνω» (σελ. 48). Γιατί: «Όταν νιώσεις την αδικία στο πετσί σου, εναντιώνεσαι. Διεκδικείς. Πολεμάς. Ή τουλάχιστον αυτό οφείλεις στον εαυτό σου να κάνεις» (σελ. 51).
Ο Άλκης είναι όμως και συγγραφέας, επομένως περίμενε πως η νέα του ζωή θα του έδινε ώθηση και έμπνευση. Τελικά, βυθίστηκε σε μια ρουτίνα και δεν μπορεί να γράψει ούτε μια λέξη απ’ το επόμενο μυθιστόρημα που έχει τελειώσει κιόλας στο μυαλό του: «Ξέρεις γιατί; Νιώθω λειψός, μισός και άδειος. Μυρίζω τον φόβο μου, σα σκύλος έτοιμος να μου επιτεθεί Είναι έτοιμος να μου επιτεθώ» (σελ. 17). Τελικά: «…η ζέστη, η υγρασία, η κακουχία που νιώθω και στην οποία συνειδητά υποβάλλω τον εαυτό μου, με κάνουν να γράφω πράγματα που έχω βαθιά θαμμένα μέσα μου, τόσο βαθιά που σχεδόν τα ξεχνώ» (σελ. 29). Πόσο εχθρικό μπορεί να γίνει ένα λευκό χαρτί, γεμάτο από ιδέες μισές, ένα μυαλό μοιρασμένο σε δυο ηπείρους και μια ψυχή που κατοικεί στη μια; Επίσης, βρήκα ευρηματικό το τέχνασμα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας του βιβλίου: οι φράσεις που ακούει ο Άλκης γύρω του όσο αναπολεί τη ζωή του και γράφει στον υπολογιστή του ή στο χαρτί κουμπώνουν σε αναπάντεχες στιγμές της δικής του ζωής, την οποία μάλιστα αφηγείται με αντικειμενικότητα. Αυτό προσδίδει συγκίνηση και τρυφερότητα στο κείμενο, μιας και οι φράσεις αποτυπώνουν κάτι απλό, καθημερινό που οι περισσότεροι έχουμε ζήσει και τώρα βγαίνει στο φως με νέα οπτική.
Ταυτόχρονα, με διαρκή πρωθύστερα, γνωρίζουμε καλύτερα τη ζωή του Άλκη με τη μητέρα του και πώς τον μεγάλωσε, πότε και γιατί δυσκόλεψαν οι σχέσεις τους, πώς τον επηρέασε ψυχοσυναισθηματικά η απουσία του πατέρα του και κυρίως γιατί πήρε την απόφαση να τον βρει. Δάκρυσα με τις σκληρές συναισθηματικά σκηνές αποχωρισμού μητέρας και γιου: «Την αγκάλιαζα και σκεφτόμουν με τι τρόπο μπορούσα να την πάρω μαζί μου. Να μη νιώθει παρατημένη στα εβδομήντα της, μετά από όλα όσα έκανε για μένα, μετά από τη μάνα που υπήρξε για μένα, προστάτης και αρχηγός των πάντων μου» (σελ. 32). Κι όμως, αυτή η μάνα, όπως το αναγνωρίζει κι ο Άλκης, έχει την ικανότητα να τον κάνει να νιώθει ένοχος, να τον αφανίζει με λόγια που δεν αρθρώνει, «μια βαριά σκιά που με κυνηγούσε, θαρρείς και τα είχε κάνει όλα σωστά στη ζωή της, θαρρείς και δεν τα είχε σκατώσει ποτέ με τις αδυναμίες της στους λάθος ανθρώπους» (σελ. 35). Εκείνος θέλει να στέκεται ψηλότερα, να τη σκεπάζει με τα φτερά του κι ας ραγίζουν τα μάτια της με κάθε απογοήτευση.
Το «Λευκό χαρτί» είναι η αδυσώπητη αναμονή της δημιουργικότητας για όσους αντικρίζουν κατάματα μια οθόνη υπολογιστή ή ένα τετράδιο που τους περιμένει να το γράψουν και να το γεμίσουν εικόνες, συναισθήματα, σκηνές. Είναι όμως και μια ψυχή που γεννιέται κι ετοιμάζεται να γεμίσει το δικό της μονοπάτι με τέτοια στίγματα, ίσως ακόμη και η ψυχή του Άλκη που όμως αδειάζει σταδιακά από τα τραύματα που βιώνει κι αγωνίζεται να σταθεί στα δικά του πόδια, γνωρίζοντας τον εαυτό του και κατανοώντας τις συνέπειες από τις αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον γύρω του. Έφυγε από τη μητέρα του και τη γυναίκα που αγαπά, γνώρισε τον πατέρα του και τον αντιμετώπισε, προσπαθεί να γράψει το νέο του μυθιστόρημα, πώς θα κλείσει όμως ο κύκλος της αφήγησής του;
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«ο κόσμος που κατασπαράζει και κατακρεουργεί, … ανθρωπάκια δίχως ζωή που κοιτούν τους άλλους μέσα από το θολό πρίσμα της επίκρισης, προσδοκώντας υπόσταση» (σελ. 14).
«Μα τι έχουν να φοβηθούν…δυο ψυχές; Τι άλλο εκτός από τον ίδιο τους τον εαυτό;» (σελ. 12).
«Κι εμείς πασχίζουμε να τα κατανοήσουμε, μονοδιάστατα, φορτώνοντας τους εαυτούς μας με τύψεις κι ερωτήματα… και μας ξεχνάμε σαν κάτι ασήμαντο που γκρεμίστηκε στο έδαφος και έσπασε, μα κανείς δεν μπήκε στον κόπο να το σηκώσει από το πάτωμα» (σελ. 37).
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%bb...
September 17, 2025
Όταν νιώσεις την αδικία στο πετσί σου, εναντιώνεσαι.
Διεκδικείς.
Πολεμάς.
Το Λευκό χαρτί της Χριστίνας Πομόνη δεν είναι απλώς μία ιστορία· είναι ένας καθρέφτης που σε αναγκάζει να κοιτάξεις μέσα σου. Ο Άλκης, με τις πληγές του, τις ελπίδες του και τις σιωπές του, γίνεται σύντροφος στο ταξίδι της εσωτερικής αναζήτησης – εκεί όπου τα όρια μεταξύ εγκατάλειψης και αγάπης, χαμένων παιδικών χρόνων και αποφάσεων του σήμερα, θλίψης και ανάτασης ψυχής, γίνονται τόσο λεπτά όσο ένα τσιγαρόχαρτο.
Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση είναι δυνατή και αφοπλιστική. Δεν σου επιτρέπει απλώς να παρακολουθήσεις τη ζωή του Άλκη, σε σπρώχνει να τη ζήσεις μαζί του, να νιώσεις το βάρος της απουσίας, την ανάγκη της φυγής αλλά και την κρυφή λαχτάρα της επιστροφής. Η διαφορά παίζει στις λεπτομέρειες – ένα βλέμμα, μια χειρονομία, μια σκηνή που περισσότερο υπαινίσσεται παρά λέγεται – υφαίνουν έναν καμβά που ζωντανεύει στο γύρισμα κάθε σελίδας.
Και όσο ο Άλκης παλεύει να γράψει, η ίδια η γραφή μοιάζει να καθρεφτίζει τον αγώνα του· αργή, διστακτική, γεμάτη σιωπές αλλά και στιγμές αποκαλυπτικές. Ένα λευκό χαρτί που δεν είναι κενό, αλλά αντίθετα, είναι γεμάτο απαιτήσεις.
Το βιβλίο δεν χαϊδεύει τις αισθήσεις· σε ταρακουνά. Σε κάνει να γελάσεις, να θυμώσεις, να συγκινηθείς, να κοιτάξεις πιο βαθιά όχι μόνο στην ψυχή του ήρωα αλλά και του εαυτού σου. Είναι ασυμβίβαστο, τρυφερό, αληθινό. Ένα βιβλίο που δεν το αφήνεις εύκολα – και που σίγουρα δεν θα σε αφήνει ίδιο/α όταν το κλείσεις.
Να το διαβάσεις.
https://vivliografika.blogspot.com/
Διεκδικείς.
Πολεμάς.
Το Λευκό χαρτί της Χριστίνας Πομόνη δεν είναι απλώς μία ιστορία· είναι ένας καθρέφτης που σε αναγκάζει να κοιτάξεις μέσα σου. Ο Άλκης, με τις πληγές του, τις ελπίδες του και τις σιωπές του, γίνεται σύντροφος στο ταξίδι της εσωτερικής αναζήτησης – εκεί όπου τα όρια μεταξύ εγκατάλειψης και αγάπης, χαμένων παιδικών χρόνων και αποφάσεων του σήμερα, θλίψης και ανάτασης ψυχής, γίνονται τόσο λεπτά όσο ένα τσιγαρόχαρτο.
Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση είναι δυνατή και αφοπλιστική. Δεν σου επιτρέπει απλώς να παρακολουθήσεις τη ζωή του Άλκη, σε σπρώχνει να τη ζήσεις μαζί του, να νιώσεις το βάρος της απουσίας, την ανάγκη της φυγής αλλά και την κρυφή λαχτάρα της επιστροφής. Η διαφορά παίζει στις λεπτομέρειες – ένα βλέμμα, μια χειρονομία, μια σκηνή που περισσότερο υπαινίσσεται παρά λέγεται – υφαίνουν έναν καμβά που ζωντανεύει στο γύρισμα κάθε σελίδας.
Και όσο ο Άλκης παλεύει να γράψει, η ίδια η γραφή μοιάζει να καθρεφτίζει τον αγώνα του· αργή, διστακτική, γεμάτη σιωπές αλλά και στιγμές αποκαλυπτικές. Ένα λευκό χαρτί που δεν είναι κενό, αλλά αντίθετα, είναι γεμάτο απαιτήσεις.
Το βιβλίο δεν χαϊδεύει τις αισθήσεις· σε ταρακουνά. Σε κάνει να γελάσεις, να θυμώσεις, να συγκινηθείς, να κοιτάξεις πιο βαθιά όχι μόνο στην ψυχή του ήρωα αλλά και του εαυτού σου. Είναι ασυμβίβαστο, τρυφερό, αληθινό. Ένα βιβλίο που δεν το αφήνεις εύκολα – και που σίγουρα δεν θα σε αφήνει ίδιο/α όταν το κλείσεις.
Να το διαβάσεις.
https://vivliografika.blogspot.com/
October 27, 2025
...και μας ξεχνάμε σαν κάτι ασήμαντο που γκρεμίστηκε στο έδαφος κι έσπασε, μα κανείς δεν μπήκε στον κόπο να το σηκώσει απο το πάτωμα.
Λίγα λόγια, για ένα μικρό βιβλίο με μεγάλο βάθος. Ο Άλκης παρακινεί συναισθήματα, συχνά, σε κάθε σελίδα του, σε κάθε γραμμή. Σε καθε παράγραφο, εναλλάσονται σαν καρδιογραφημα. Γελάς, ταυτίζεσαι, δακρύζεις, νιώθεις. Must read!
Λίγα λόγια, για ένα μικρό βιβλίο με μεγάλο βάθος. Ο Άλκης παρακινεί συναισθήματα, συχνά, σε κάθε σελίδα του, σε κάθε γραμμή. Σε καθε παράγραφο, εναλλάσονται σαν καρδιογραφημα. Γελάς, ταυτίζεσαι, δακρύζεις, νιώθεις. Must read!
October 10, 2025
Πέντε αστέρια για όλους τους αντιήρωες εκεί έξω.
Ο Άλκης είναι ένας από αυτούς, με πολλές πέτρες στην τσέπη του που τον βαραίνουν, τον κρατούν πίσω, στα ίδια λάθη.
Ίσως πρέπει να βραχείς, έστω λίγο, για να μπορέσεις να βρεις τα κύτταρά σου ξανά.
Ο Άλκης είναι ένας από αυτούς, με πολλές πέτρες στην τσέπη του που τον βαραίνουν, τον κρατούν πίσω, στα ίδια λάθη.
Ίσως πρέπει να βραχείς, έστω λίγο, για να μπορέσεις να βρεις τα κύτταρά σου ξανά.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews