‘In de zomer slapen we met de ramen open. Vanaf juni worden de nachten steeds warmer, steeds plakkeriger. In die weken ben ik nagenoeg slapeloos.’
Tijdens een broeierige zomer vermoedt de vijfendertigjarige M. dat haar man vreemdgaat met een andere vrouw. De enige getuige die haar vermoedens kan bevestigen, is een mug die in hun slaapkamer woont. Via deze mug gaat M. ongewenst een bloedzusterschap aan met haar concurrent, waardoor ze gaat twijfelen over haar autonomie, haar individualiteit en haar rol in de levens van anderen.
Magenta is een beklemmende novelle over de gelijkenissen tussen mens en beest.
Haar uitspreekbare naam dankt de kleur aan de veldslag bij het Italiaans Magenta, waar het bloed van duizenden slachtoffers de modder roodroze deed oplichten.
Hier speelt het gevecht zich voornamelijk af in de slaapkamer.
Eerst in het echtelijke, later in het zzziekenhuisbed.
Een mug treedt op als biechtvader en spion.
De minnares moet het ontgelden.
‘Magenta’ doet je fronsen en grinniken - het is vast niet zomaar verzonnen.
Drie en een halve ster. Het is een dun boekje. Leuk om te lezen. In 1 ruk uit. Het nadeel van dunne boeken is dat er niet veel tijd is om personages uit te diepen. Toch is het een origineel verhaal. Ik weet niet zeker of ik het einde juist interpreteer. Ik geef het plot dan maar graag een mooie eigen interpretatie. Nieuwsgierig naar de andere boeken van deze auteur!
Magenta is het achtste boekje uit de kleurenreeks van Uitgeverij Oevers waar telkens een andere auteur een kleur op zich neemt en daarrond een klein verhaal of essay schrijft. Deze keer mocht Nadia De Vries de honneurs waarnemen.
In Magenta vertelt de vijfendertigjarige M. over de ontrouw van haar vriend, waar ze op uit komt nadat ze zijn berichten krijgt te zien. Een zekere N. heeft hem kunnen verleiden en M. verliest zichzelf in vragen over zichzelf en het waarom van de bedriegerij. Ze weet een pact te sluiten met een mug die haar meer zal weten te vertellen over die N. en waar en wanneer ze met T., de man die ze samen delen, afspreken.
Maar het noodlot slaat toe als T. echter doodziek wordt en in het ziekenhuis belandt. Hij nadert een onoverkomelijke dood. M. weet niet goed of ze wel degene is die hem moet verzorgen maar weet haar twijfels te overkomen en doet toch alles wat ze kan. Maar dan vraagt T. naar zijn minnares en als deze langskomt heeft zij een heel bizarre vraag.
Terwijl M. met schuldgevoelens over T.'s ziekte worstelt, stelt de mug haar gerust dat zij hier niks aan kon doen. M. stelt alles in vraag, met name wie ze is en haar rol in de levens van anderen.
"In deze eeuw is de pen niet langer het instrument van de leugenaar."
Ondertussen zijn heel wat kleuren al voorbij gekomen en Magenta is opnieuw een stukje literatuur dat je doet nadenken over relaties, over wie je bent en waar je jezelf verliest. Ook worden we geconfronteerd met de vraag of je nog verder moet gaan als je leert dat je partner ontrouw is, ook al nadert de dood snel.
Met een vleugje magisch realisme zoekt Nadia De Vries het antwoord waar de verschillen zijn tussen mens en beest. Maar wie zou verwachten dat een mug de hoofdrol zou wegkapen?
'Je smaakte wel wat zzzuur vannacht, zegt de mug. Je moet minder piekeren. Van de stress gaat je pH-waarde naar de haaien en ruikt je bloed niet half zzzo goed. Ik heb het bloed nodig van een evenwichtig persoon.'
Gelezen. De novelle 'Magenta' van Nadia de Vries, een tip van Paard van Troje, omdat ik erg van 'De collectieve inzinking van de familie Hofmeyer' van Julie Cafmeyer houd.
Je wordt met gemak meegezzzogen in het bevreemdende universum van De Vries, waarin M. ontdekt dat haar geliefde vreemdgaat en een pact sluit met de mug die haar al nachtenlang om de oren zzzoemt. In ruil voor M.'s bloed houdt de mug een oogje in het zzzeil: waar hangt T. écht uit wanneer hij beweert dat hij naar een vergadering moet of overuren moet kloppen? Bij N., die nnnog nnnooit zoveel van een man heeft gehouden als van T. Wat volgt is een naargeestig sprookje, waarin het bloedverbond tussen M. en de mug de ondergang van T. en N. innnzzzet.
De Vries schrijft net zo beklemmend en onderkoeld als humoristisch. Ik heb enkele heel mooie passages onderlijnd. Vooral dezzze observatie bleef hangen: 'Het gewone leven keert terug. Ook dat is wreedheid.'
'Magenta' is een heerlijk wrang en licht absurd boek over jaloezzzie, wraak en vrouwelijke woede. Ontzzzettend goed!
De perverse kleur van bloed. Nadia de Vries schreef een fraaie novelle over een heel bijzonder uitgevoerde crime passionel. Hoe kun je je ontrouwe echtgenoot beter om hals brengen dan via een derde partij die daarvoor niet verantwoordelijke kunnen worden gehouden en die bovendien als het einde daar is ook zelf aan het eind van de levenscyclus is?
Ik zat de ganse tijd met Magneto in mijn hoofd. Ik ben nochtans niet dyslectisch. Nevermind.
M. betrapt haar man T. op vreemdgaan in dit vreemd verhaal. T. gaat vreemd met N., de daaropvolgende letter in het alfabet. M. sluit vriendschap met een mug, die ze informatie laat winnen over de relatie via het bloed dat mug de prikt. Het vraagt wat bereidwilligheid van de lezer, maar die wordt graag gegeven. Het verhaal leeft.
Woorden die met een z beginnen worden zoemend bij de mug (die vanzelfsprekend kan spreken): zou wordt zzzou, zijn wordt zzzijn, etc. Ook N. spreekt met een accent: woorden die met een n beginnen, spreekt N. uit als nnn; zoals nnnog voor nog.
Magenta is een heel erg meta verhaal, vol symboliek die ik zeker niet allemaal ontcijferd heb, maar ik vond het wel boeiend.
Een heuse aanrader is het misschien niet, maar wel een overtuigde ja: ik heb het graag gelezen.
Magenta is een nieuw deeltje in de kleurenreeks van Uitgeverij Oevers. Een supertoffe reeks. Nadia de Vries koos voor de kleur magenta. Waarom? Dat leest u in deze novelle.
Ik las dit boek in één ruk uit. Voor een groot deel omdat mijn man (net als die van de hoofdpersoon) plots een 25-jarig lief had. Ons verhaal eindigde wel iets anders. Al geef ik toe dat ik soms wel eens over een einde zoals in Magenta droomde ;)
De Vries schrijft met een koortsachtige vaart en sleurt je zo met een rotvaart door het boek. Ondertussen verplaats je je in het hoofd van M. (de hoofdpersoon) maar ook in mug die in hun slaapkamer woont.
Klinkt misschien raar en hoewel het enigszins bevreemdend is werkt het wonderwel. Het verhaal, met zijn menselijke én dierlijke personages, kruipt direct onder je huid. Aanrader.
"...Een beklemmende novelle over de gelijkenissen tussen mens en beest", beweert de achterflap en dat klopt, wanneer een insect en een bedrogene een pact sluiten. Een verbond als wraak, als boetedoening. Uit jaloezie en lijfsbehoud. Ik vond Magenta om bij te grinniken. Zo gemeen ('je verdient alle pijn die je toekomt, de pijn die nog moet komen en de pijn die je reeds hebt gevoeld'), zo geestig (over de verzorging van diezelfde gepijnigde verrader: 'Deze informatie neem ik volgzaam in ontvangst. Het zijn praktische instructies: ze zullen mijn blik op de wereld niet veranderen.'). 'In deze eeuw is de pen niet langer het instrument van de leugenaar.' (Al zullen er toch wanhopige liefdesbrieven tevoorschijn komen.)