Περιέχονται τα αφηγήματα: "Πρόσωπο και πόλη", "Αγορά", "Διάνοιξη οδού", "Αρχοντικός αυλόγυρος", "Μνήμη νεκρών", "Ληξιαρχικός", "Τοπίο του είναι", "Ένδον πόλη", "Επιστροφή", "Θεσσαλονίκη και ζωή", "Σύννεφα κι' αναπολήσεις", "Άποψη από τα βορειοδυτικά", "Πανόραμα και ιστορία", "Γραφικότητες", "Πλατεία Ελευθερίας", "Μητέρα Θεσσαλονίκη" και "Ο ναός του πολιούχου"
Ένα ακόμη βιβλίο που με αφήνει αμφίθυμο. Υπάρχουν ολόκληρα κείμενά του και μεμονωμένα κομμάτια άλλων κειμένων που είναι πανέμορφα, βαθιά, με εκπληκτικό στυλ και απόλυτα εύστοχες παρατηρήσεις για τη Θεσσαλονίκη, την πόλη ως ιδέα, και τον εαυτό μας σε σχέση με αυτή. Από την άλλη μεριά, υπάρχουν εδώ κείμενα είτε αδιάφορα είτε κακότεχνα είτε γεμάτα από τις νεοορθόδοξες ιδέες του Πεντζίκη που με δυσκόλεψαν πολύ να τα διαβάσω. Θα μπορούσα να περιοριστώ στα τρία αστέρια, αλλά του βάζω τέσσερα γιατί με κέρδισε το πρώτο -καλό- μισό του βιβλίου και η θεώρηση της πόλης ως κάτοπτρο του εαυτού μας.