What do you think?
Rate this book
Blos
Blos verkent de dunne grens tussen binnen en buiten, tussen wat we tonen en verbergen. Een blos laat zien hoe ons lijf voor ons spreekt, zelfs als we het al lang weer vergeten zijn. Een weerslag van leven – zichtbaar, onontkoombaar, eerlijk. Stap voor stap kom je als lezer dichter tot een liefdesverklaring aan het thuisfront.
64 pages, Paperback
Published January 1, 2025
3 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
September 30, 2025
Bewegen, Ademen en Voelen zijn de drie cycli waaruit 'Blos', de tweede bundel van Kenneth, is opgebouwd. Ik schrijf 'Kenneth' omdat ik de dichter persoonlijk ken en meteen graag toegeef dat ik zijn eerste, 'Witte dwergen', niet zo toegankelijk vond, om niet te zeggen vrij hermetisch. Met 'Blos' gooit hij behoedzaam en doorvoeld die heremietenschelp af. Daarmee is deze bundel geen breuk, maar - wat mij betreft - een stap vooruit naar een veelbelovend en duurzaam dichterschap.
Alleen al het coverontwerp van Wendy Onsea nodigt uit, net als de titel. En bij het tweede gedicht, 'Grammofoon' is het al meteen raak. Hoe hij zijn poëtische 'ik' als pickupnaald en de 'je' als vinylplaat opvoert na een openingszin als 'Ik wil een jaar dat niet om mij draait', trekt je als lezer vanzelfsprekend zijn wereld binnen. Kenneth lijdt - in mijn leesbeleving - aan een soort talige synesthesie: op een elegante wijze lukt het hem om binnen het taalregister van een gedicht alle mogelijkheden en associaties aan te grijpen om zijn poëtica te voeden. Tegelijk gebeurt dat goed gedoseerd, zodat hij zelden in de woordspelerige val trapt waar zijn stadsgenote Lotte Dodion zich in mijn ogen nog altijd net iets te vaak aan bezondigt, zoals vorige week aangehaald in mijn review van haar 'Verzachtende omstandigheden'.
Er zitten zeker nog een aantal lastiger te doorgronden gedichten in 'Blos', zoals 'Hoepels' of 'Albatros'. Ook wanneer je ze herleest blijft het bij beelden en gedachten die op zich wel aanspreken, maar lijk ik als lezer toch de achterliggende clou te missen. Gelukkig staat daar veel moois tegenover. Zeker in de laatste cyclus, 'Voelen', voel je uiterst zintuiglijk de liefde, die in de ganse bundel al doorsijpelde, volmondig overvloeien tussen Kenneth's poëtisch-synesthetische versregels. Hoogtepunt van de bundel was voor mij dan ook 'E = mc²' dat zowaar een blos op de wangen tovert omwille van zoveel zinnelijke dubbelzinnigheid.
Ik zou nog meer favorieten kunnen aanhalen, maar het lijkt me fijner om bij deze meer nieuwsgierige poëzie-lezers naar deze geslaagde bundel te lokken. Want het voordeel van de twijfel dat ik Kenneth gaf na 'Witte dwergen' heeft hij met 'Blos' ingeruild voor verwachtingsvol uitkijken naar meer.
Alleen al het coverontwerp van Wendy Onsea nodigt uit, net als de titel. En bij het tweede gedicht, 'Grammofoon' is het al meteen raak. Hoe hij zijn poëtische 'ik' als pickupnaald en de 'je' als vinylplaat opvoert na een openingszin als 'Ik wil een jaar dat niet om mij draait', trekt je als lezer vanzelfsprekend zijn wereld binnen. Kenneth lijdt - in mijn leesbeleving - aan een soort talige synesthesie: op een elegante wijze lukt het hem om binnen het taalregister van een gedicht alle mogelijkheden en associaties aan te grijpen om zijn poëtica te voeden. Tegelijk gebeurt dat goed gedoseerd, zodat hij zelden in de woordspelerige val trapt waar zijn stadsgenote Lotte Dodion zich in mijn ogen nog altijd net iets te vaak aan bezondigt, zoals vorige week aangehaald in mijn review van haar 'Verzachtende omstandigheden'.
Er zitten zeker nog een aantal lastiger te doorgronden gedichten in 'Blos', zoals 'Hoepels' of 'Albatros'. Ook wanneer je ze herleest blijft het bij beelden en gedachten die op zich wel aanspreken, maar lijk ik als lezer toch de achterliggende clou te missen. Gelukkig staat daar veel moois tegenover. Zeker in de laatste cyclus, 'Voelen', voel je uiterst zintuiglijk de liefde, die in de ganse bundel al doorsijpelde, volmondig overvloeien tussen Kenneth's poëtisch-synesthetische versregels. Hoogtepunt van de bundel was voor mij dan ook 'E = mc²' dat zowaar een blos op de wangen tovert omwille van zoveel zinnelijke dubbelzinnigheid.
Ik zou nog meer favorieten kunnen aanhalen, maar het lijkt me fijner om bij deze meer nieuwsgierige poëzie-lezers naar deze geslaagde bundel te lokken. Want het voordeel van de twijfel dat ik Kenneth gaf na 'Witte dwergen' heeft hij met 'Blos' ingeruild voor verwachtingsvol uitkijken naar meer.
Displaying 1 of 1 review