Een zoektocht naar het menselijk gelaat van gedetineerden, ongetwijfeld een van de meest vergeten groepen in onze maatschappij Jan De Cock trok de wereld rond, van gevangenis naar gevangenis, op zoek naar het leven achter de tralies. Door steppe en woestijn, per boot of per fiets zocht hij de gedetineerden op, bij temperaturen die schommelden van +45 tot -25 graden. Hij ontmoette kruimeldieven, zakkenrollers en vliegtuigkapers. Hij deelde de cel met muzikanten of acteurs, met huurmoordenaars en moeders die eten stalen voor hun kinderen. Hij leefde in het gezelschap van ratten en vlooien, hagedissen en sprinkhanen. Van Chili tot Siberië... Hotel Prison is een averechts verhaal over het verborgen bestaan van al te vaak vergeten mensen.
Jan De Cock is ziekenhuispastor in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen. Hij werd bekend om zijn engagement voor de gevangenen in de wereld. Hij trok wereldwijd langs 160 gevangenissen en liet zich vrijwillig opsluiten om 'van binnenuit' de polsslag te voelen van mannen en vrouwen achter de tralies.
Qua inhoud is het op meerdere punten oprecht een interessant boek. Ik was geïntrigeerd door een aantal persoonlijke verhalen van gevangenen en de beschrijving van de veelal erbarmelijke leefomstandigheden kwam wel echt binnen. Hierdoor besef je maar weer hoe goed we het in Nederland toch hebben.
Daarnaast zaten er meerdere interessante feitjes in verwerkt. Bijvoorbeeld dat de Verenigde Staten met 5% van de wereldbevolking maar liefst 25% van alle gevangenen heeft wereldwijd 🤯, waarbij de meeste staten royaal meer geld uitgeven aan gevangenissen dan aan onderwijs (verbaas me hier eigenlijk niet eens meer over 🫣). Wel hierbij als kanttekening dat het boek van begin 2000 is, dus dit soort feitjes misschien alweer achterhaald..?
Ondanks de positieve punten hierboven kon het boek me toch niet echt bekoren… Wat me het meest stoorde was de schrijfstijl in het algemeen, het voelde alsof het losse columns waren waarbij eigenlijk nauwelijks samenhang was of echt een goed doorlopend verhaal. Het sprong te vaak van de hak op de tak, waardoor het niet echt prettig las en ik het verhaal vaak niet goed kon volgen. Hoewel er een aantal fragmenten waren die me echt aangrepen, waren deze spaarzaam.. Tevens getuigt de schrijfstijl af en toe van disrespect, wanneer je een zuster omschrijft als “een wandelende theedoek” dan ben je mij wel kwijt…
In mijn ogen had het verhaal enorm veel potentie, maar kan het de verwachtingen niet waarmaken. Ik blijf namelijk nog met best wat vragen zitten..
Interesting read on how prisons function all around the world. The writer gets inside, talks to inmates and prisoners, and experiences glimpes of their lives. (Dutch)