What do you think?
Rate this book
Sweetie: Stories
Hierdie splinternuwe versameling van Nataniël bevat 31 stories — 5 in Engels, 26 in Afrikaans. Verskeie van die stukke is uit Nataniël-produksies oor ’n periode van twee Ring Van Vuur, Nineveh Song, Cake Topper en Duif.
191 pages, Kindle Edition
Published September 12, 2025
4 people are currently reading
7 people want to read
About the author
Nataniël
35 books22 followersNataniël was born in Grahamstown in the Eastern Cape. He went to school at Riebeeck-Kasteel Primary School and De Kuilen High School in Kuilsriver, near Cape Town. He went on to study music at the University of Stellenbosch.
He first became popular as a cabaret and stage artist, but since the 1990’s has also built a reputation as a writer, columnist and celebrity chef. His publications include Dancing with John (1992), Rubber (1996), Tuesday (2001), Food from the White House (2002), Kaalkop (2004) and When I Was (2008). His Kaalkop column has also appeared in the magazine Sarie for a number of years now.
He first became popular as a cabaret and stage artist, but since the 1990’s has also built a reputation as a writer, columnist and celebrity chef. His publications include Dancing with John (1992), Rubber (1996), Tuesday (2001), Food from the White House (2002), Kaalkop (2004) and When I Was (2008). His Kaalkop column has also appeared in the magazine Sarie for a number of years now.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
Read
December 19, 2025#Sweetie – Nataniël
#HumanEnRousseau
Baie lank gelede, toe die Dooie See nog net siek was, was ek ‘n beginner-aanklaer in ‘n ander provinsie. My een hofordonnans was ‘n ernstige jong konstabel, wat vir my heeltyd so half bekend gelyk het. Later het hy my vertel dat hy Nataniël se broer, Erik is. Baie dinge het intussen verander – maar ek bly ‘n aanhanger.
Die voorkoms van sy nuutste bundel is so flambojant soos die skrywer self. Die blou budgie aan die regtekant van die voorblad dien as ‘n maatstaf van leesvordering vir die teks; elke hoofstuk het ‘n klein afbeelding daarvan in die kantlyn, hoe verder die leser in die boek vorder, hoe laer sak die prentjie. Toegegee, ek het eers gedink dis ‘n vuil kol, maar dis voordat ek my bril opgesit het.
Die 31 stories, vyf daarvan in Engels, is afkomstig vanuit verskeie verhoogproduksies van die afgelope twee jaar, en elkeen getuig van die skrywer se unieke waarnemingsvermoë. Oudergewoonte is die aard van die bydraes uiteenlopend, die oog van die kunstenaar sien immers selfs in die alledaagse potensiaal vir vermaak.
Selfspot is ‘n integrale deel van die humor; oor sy eerste sien van die see rapporteer die skrywer: “...al wat ek kon sien, was ‘n baie groot wasmasjien met ‘n oop deur...” (18) en ‘n huweliksbevestiging word opgesom as: “...dat ek gesit en kyk het hoe Julius Caesar se soldate trompet speel terwyl my niggie se beursie...sing...” (165)
Sosiale kommentaar, ingekleur met donker humor, is volop. Oor geprosesseerde kaas: “...millions of people buy and eat these thin slices of yellow misery which then lead to mood swings, violence and racist behaviour” (28), oor ‘n veelkleurige jas: “...dit lyk bietjie asof twee bruide smelt aan weerskante van ‘n visdam...” (109), oor die foto’s van eiendomsagente in die openbaar: “Het jy al ooit ‘n dokter op ‘n bord sien sit en sê, Vertrou my met jou mangel?” (116), en oor daardie klein, stywe mansbroekies: “...dit lyk asof elkeen ‘n kalkoen vermoor...” (143)
Sy voorkomsbeskrywings tower denkbeeldige gesigte met fyn detail voor die geestesoog op: “...as jy lank met hom praat, is jou eerste paar treë daarna ‘n bietjie skeef...” (46); “...sy was altyd Dooietannie genoem omdat haar oë nie tot heel onder geknip het nie, dit het gelyk of hulle wag vir ‘n polisieman se vingers” (70), en “...daar was altyd ‘n dun krakie bokant haar bolip en dit het haar neus laat lyk soos iets wat jy kon oplig soos ‘n klopper teen ‘n voordeur.” (159)
Daar is ook die verhaal van die loodgieter, Voldemort, na wie niemand mag kyk nie, spekulatiewe fiksie waarin tydsreise moontlik is vir enigeen wat drie keer links om draai in die onmiddellike omgewing van oranjekleurige vloeistof, finansiële status wat in Smarties gemeet word, en ‘n kitskuur om mense te oorreed om hulle oë oop te maak: “...steek dan...’n voet uit asof daar ‘n pedaal is wat sou help om dit te laat oopgaan.” (126)
Nataniël se humor is tydloos en uniek, meer as ‘n vinnige giggel, eerder ‘n grinnik met stof tot nadenke.
#uitdieperdsebek
#HumanEnRousseau
Baie lank gelede, toe die Dooie See nog net siek was, was ek ‘n beginner-aanklaer in ‘n ander provinsie. My een hofordonnans was ‘n ernstige jong konstabel, wat vir my heeltyd so half bekend gelyk het. Later het hy my vertel dat hy Nataniël se broer, Erik is. Baie dinge het intussen verander – maar ek bly ‘n aanhanger.
Die voorkoms van sy nuutste bundel is so flambojant soos die skrywer self. Die blou budgie aan die regtekant van die voorblad dien as ‘n maatstaf van leesvordering vir die teks; elke hoofstuk het ‘n klein afbeelding daarvan in die kantlyn, hoe verder die leser in die boek vorder, hoe laer sak die prentjie. Toegegee, ek het eers gedink dis ‘n vuil kol, maar dis voordat ek my bril opgesit het.
Die 31 stories, vyf daarvan in Engels, is afkomstig vanuit verskeie verhoogproduksies van die afgelope twee jaar, en elkeen getuig van die skrywer se unieke waarnemingsvermoë. Oudergewoonte is die aard van die bydraes uiteenlopend, die oog van die kunstenaar sien immers selfs in die alledaagse potensiaal vir vermaak.
Selfspot is ‘n integrale deel van die humor; oor sy eerste sien van die see rapporteer die skrywer: “...al wat ek kon sien, was ‘n baie groot wasmasjien met ‘n oop deur...” (18) en ‘n huweliksbevestiging word opgesom as: “...dat ek gesit en kyk het hoe Julius Caesar se soldate trompet speel terwyl my niggie se beursie...sing...” (165)
Sosiale kommentaar, ingekleur met donker humor, is volop. Oor geprosesseerde kaas: “...millions of people buy and eat these thin slices of yellow misery which then lead to mood swings, violence and racist behaviour” (28), oor ‘n veelkleurige jas: “...dit lyk bietjie asof twee bruide smelt aan weerskante van ‘n visdam...” (109), oor die foto’s van eiendomsagente in die openbaar: “Het jy al ooit ‘n dokter op ‘n bord sien sit en sê, Vertrou my met jou mangel?” (116), en oor daardie klein, stywe mansbroekies: “...dit lyk asof elkeen ‘n kalkoen vermoor...” (143)
Sy voorkomsbeskrywings tower denkbeeldige gesigte met fyn detail voor die geestesoog op: “...as jy lank met hom praat, is jou eerste paar treë daarna ‘n bietjie skeef...” (46); “...sy was altyd Dooietannie genoem omdat haar oë nie tot heel onder geknip het nie, dit het gelyk of hulle wag vir ‘n polisieman se vingers” (70), en “...daar was altyd ‘n dun krakie bokant haar bolip en dit het haar neus laat lyk soos iets wat jy kon oplig soos ‘n klopper teen ‘n voordeur.” (159)
Daar is ook die verhaal van die loodgieter, Voldemort, na wie niemand mag kyk nie, spekulatiewe fiksie waarin tydsreise moontlik is vir enigeen wat drie keer links om draai in die onmiddellike omgewing van oranjekleurige vloeistof, finansiële status wat in Smarties gemeet word, en ‘n kitskuur om mense te oorreed om hulle oë oop te maak: “...steek dan...’n voet uit asof daar ‘n pedaal is wat sou help om dit te laat oopgaan.” (126)
Nataniël se humor is tydloos en uniek, meer as ‘n vinnige giggel, eerder ‘n grinnik met stof tot nadenke.
#uitdieperdsebek
December 26, 2025
As daar net een onbetwisbare feit sou wees oor Nataniël, is dit die feit dat hy kàn stories vertel. En 'n goeie verskeidenheid daarvan ook. Soms kort en kragtig en soms diep en ernstig. Soms kom hy met so 'n draai dat jy regtig nie die uiteinde sien kom nie. En, as 'n aanhanger wat al 'n hele paar van sy vertonings bygewoon het, én 'n paar van sy boeke gelees het, kan ek met sekerheid sê dat díe boek nie teleurstel nie.
In tipiese Nataniël-styl vertel hy hoe hy die mooiste troue ooit vir iemand gereël het en hoe hy 'n groot litirêre kompetisie in Rofdorp (!) moes gaan beoordeel. Terwyl jy lees, hóór jy sy stem in jou agterkop - en dit spitsvondigheid so eie aan hom laat jou telkens glimlag of sommer hardop lag. Hy het die volgende te sê oor kampusse: "'n Kampus bestaan uit 'n paar duisend jong wesens, almal op hitte." (148), en dan gaan hy aan om die arme dosente te beskryf en die adminstratiewe gebou as 'n 'genadelose donkerte waar alle vrye denke vir ewig verdoem word'. Dis in die storie oor Rommeldene van der Schyff, ofte wel, Vy, Gepik.
Die storie van Sweetie vertel hy in Afrikaans en Engels, en bring daardeur ook hulde aan iemand wat 'n belangrike rol in die Suid-Afrikaanse vermaaklikheidsbedryf gespeel het.
Net soos baie van sy vorige boeke, is hierdie een vol fyn humor, pynlike waarhede en patos. Jy sal hom weer en weer lees, soos wat jy probeer onthou presies hóé hy iets vertel het.
In tipiese Nataniël-styl vertel hy hoe hy die mooiste troue ooit vir iemand gereël het en hoe hy 'n groot litirêre kompetisie in Rofdorp (!) moes gaan beoordeel. Terwyl jy lees, hóór jy sy stem in jou agterkop - en dit spitsvondigheid so eie aan hom laat jou telkens glimlag of sommer hardop lag. Hy het die volgende te sê oor kampusse: "'n Kampus bestaan uit 'n paar duisend jong wesens, almal op hitte." (148), en dan gaan hy aan om die arme dosente te beskryf en die adminstratiewe gebou as 'n 'genadelose donkerte waar alle vrye denke vir ewig verdoem word'. Dis in die storie oor Rommeldene van der Schyff, ofte wel, Vy, Gepik.
Die storie van Sweetie vertel hy in Afrikaans en Engels, en bring daardeur ook hulde aan iemand wat 'n belangrike rol in die Suid-Afrikaanse vermaaklikheidsbedryf gespeel het.
Net soos baie van sy vorige boeke, is hierdie een vol fyn humor, pynlike waarhede en patos. Jy sal hom weer en weer lees, soos wat jy probeer onthou presies hóé hy iets vertel het.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews