Galleta

by Kim Seon Mi

Los verdaderos héroes nacen cuando las personas débiles muestran su coraje. Seong Jaeseong tiene tres enfermedades relacionadas con la audición: hipersensibilidad, fonofobia y obsesión por el sonido. Debido a que su oído es más sensible que el de otros, Jaeseong escucha todo lo que no quiere escuchar y cuando percibe sonidos fuertes, experimenta la sensación de que el espacio se encoge. Sin embargo, esta condición permite a Jaeseong reconocer a las personas que han perdido el poder de protegerse y se han vuelto invisibles. Inspirándose en su naturaleza quebradiza, Jaeseong las llama galletas y las clasifica en tres niveles: las que están divididas por la mitad (no son invisibles, pero tampoco tiene presencia) las que se encuentran fragmentadas (aunque estén a tu lado, no puedes reconocerlas), y las que son apenas migajas (carecen de presencia y están a punto de desaparecer del mundo). Los galletas son, por tanto, personas que han perdido su existencia en la sociedad y que no tienen ninguna autoestima. Personas que desaparecen y se vuelven invisibles, hasta que algo ocurra y pueda hacerlas cambiar.

Genres: Young Adult, Audiobook, Asia, Asian Literature

192 pages, Paperback

First published September 13, 2023

About the author

Also known as: 김선미, Kim Sun Mi and Kim Sunmi.

Reviews

[Maks Kuznowicz]

Jestem już jakiś czas po lekturze „Biskwit. O ludziach kruchych jak ciastka”, autorstwa Kim Sun Mi i mam wrażenie, że nieważne, co bym powiedział i napisał o tej powieści, wciąż nie będzie wystarczające. Mało jest książek, które odbierają mi zdolność zebrania sensownych myśli.

To arcyważna historia w gąszczu innych tytułów z kategorii Young Adult!

[Ania]

Niesamowicie urokliwy tytuł, który zdecydowanie zostanie ze mną na dłużej. Oryginalny w wielu aspektach i chwytający za serce.

[Dalle parole a Luly]

DNF
ottima idea iniziale, ottima premessa ma, per i miei gusti, poi si è perso per strada.
non riuscire a finire così poche pagine, la dice lunga

[Alessandro · Rating 5 out of 5]

Lettura molto piacevole, anche se avrei gradito qualche pagina in più con maggior approfondimento dei personaggi. La storia è interessante e ben ambientata, e i temi trattati sono diversi e profondi. Si legge velocemente e piacevolmente.

[BarbaraP · Rating 5 out of 5]

Bellissimo questo romanzo, tra l'altro la mia prima lettura di un'autrice coreana. Il modo delicato in cui tratta temi forti come l'emarginazione, la diversità e la depressione è un toccasana per l'anima. Promosso a pieni voti! Spero che verranno tradotti altri suoi libri e sicuramente cercherò altri romanzi di questo filone.

[Sarah D.]

DNF.

questo libro, a mio parere, è scritto veramente male, e i dialoghi sono talmente brutti che, ad una certa, mi sono cadute le braccia (e non solo).

[mojastronalustra · Rating 2 out of 5]

współpraca reklamowa @wydawnictwo_wab

🍪Zacznijmy od tego, że wszystkie nowości koreańskich autorów na polskim rynku cieszą się ogromnym zainteresowaniem z mojej strony i tak, chciałabym przeczytać wszystkie - do tej pory znalazłam wiele takich, które mi się podobały i dosyć sporo zawodów - niestety "Biskwit" należy do tej drugiej kategorii.

🍬Chciałam wkręcić się w fabułę i parę razy podchodziłam do tej książki, jednak za każdym razem łapałam się na tym, że czytam, bo muszę. Główny bohater, Jeseong, widzi biskwity, czyli ludzi, którzy powoli znikają z tego świata i stają się zapomniani, bo stracili sens życia - misją chłopaka jest ich ratowanie - no właśnie, ale właściwie dlaczego? Oprócz tego, Jeseong cierpi na mizofonię i fonofobię, ma dziwną rodzinę, która zafundowała mu pobyt w szpitalu psychiatrycznym, no i nie ma problemów z tym, by włamać się obcym ludziom do mieszkania.

🌸Przez całą książkę liczyłam na to, że dowiem się, dlaczego akurat chłopak widzi biskwity - ale albo mi to umknęło, albo autorka nie poświęciła temu większej uwagi. Żadna z postaci pojawiająca się w tej pozycji nie sprawiła, że ją polubiłam - wydawały mi się płaskie i bez wyrazu. Czuję, że autorka miała pomysł na fabułę, ale im dalej w las, tym trudniej było jej się trzymać planu wydarzeń i mocno poleciała we freestyle, który trudno mi bronić - fabuła jest bez polotu i niezbyt angażująca czytelnika, chociaż pomysł na nią jest dosyć ciekawy i można było poprowadzić ją w lepszy sposób. W trakcie rodziło mi się wiele pytań, ale z czasem przestało mi zależeć, by poznać na nie odpowiedzi. Zachowanie głównego bohatera jest w mojej opinii mało naturalne, a tok myślenia często wprowadza w zadumę nad ilorazem inteligencji.

👉Chociaż miałam nadzieję na dobrą lekturę, "Biskwit" Kim Sunmi jest jedną z tych pozycji, na które szkoda czasu i papieru.

[☆]

póki co dnf, nie mówię że to zła książka, ale teraz chyba po prostu nie mam na nią nastroju :/
może jeszcze kiedyś do niej wrócę

[Michela · Rating 4 out of 5]

A sorpresa, ho apprezzato questo libro più di quanto immaginassi.
È una visione un po' banale e adolescenziale di molti problematiche serie, tra cui l'isolamento nella società, il desiderio di appartenenza e di accettazione. Ma forse è stato questo approccio volutamente banale a rendere la storia così travolgente.
Peccato solo per la brevità, un'idea così brillante meritava di essere esplorata più a fondo.

[Milena · Rating 3 out of 5]

3.5/5

ocena chyba i tak trochę na wyrost, ale jest to wartościowa książka z ważnym przesłaniem, tylko wykonanie nie do końca mi podeszło

[Iga · Rating 3 out of 5]

3,5/5⭐️

[Jessica Santini · Rating 5 out of 5]

Libro bellissimo, manda dei messaggi potenti, riuscendo a farti capire l’importanza della considerazione che le persone danno alle altre nella società, se già tu non ne fossi stato a conoscenza. Ti fa capire quanto sia importante dare la giusta importanza al prossimo, attraverso parole leggere e quasi divertenti, che però diventano serie tutto d’un colpo. Ottimo libro, l’ho consigliato già a 3 sconosciuti ed al mio ragazzo.

[Andrea Bassano · Rating 3 out of 5]

Troppo YA per i miei gusti. Buone premesse ma non sviluppate come mi sarei aspettato, l’ho trovato banale sebbene fossi tanto interessato al tema della salute mentale.

[Hirai · Rating 4 out of 5]

“Apa yang dimaksud dengan biskuit dalam cerita ini? Mengapa seseorang bisa berubah menjadi biskuit?”
Saya tidak punya ekspektasi apa-apa ketika membaca buku ini, satu hal yang membuat saya cukup tertarik membaca adalah penggunaan kata “biskuit” di dalam judulnya. Saya kira ceritanya akan berhubungan dengan kue namun ternyata lebih dalam dari arti kiasan belaka. Biskuit adalah representasi untuk orang-orang yang eksistensinya tidak terlihat di dunia ini.
Beberapa orang yang masuk ke dalam kategori biskuit adalah orang yang kehadirannya tidak diinginkan, orang yang mendapatkan perundungan dan juga orang yang tidak mendapatkan perhatian cukup dari lingkungannya. Buku ini membawa peran tokoh utama yang cukup berat dengan gangguan mental dan juga lingkungan keluarga tidak harmonis.
Kehidupan yang sulit membuat Jesung tidak mudah menyerah, dengan kemampuannya dalam mengenali biskuit membuatnya memiliki rasa kemanusiaan lebih baik dibandingkan dengan orang lain (termasuk saya). Tidak bisa dipungkiri dalam kehidupan nyata kita terlalu fokus dengan urusan diri sendiri dan enggan peka terhadap orang di sekitar kita yang membutuhkan bantuan.
Adakala kita terlalu fokus meratapi nasib dan kehidupan kita padahal banyak orang lain yang tidak seberuntung kita. Buku yang ringan dan dikemas menyenangkan. Bukan pilihan bacaan yang salah ketika membutuhkan sentuhan sastra yang lebih segar.

[lamensoladicla · Rating 4 out of 5]

🍪Seong Jaeseong convive da tutta la vita con una ipersensibilità uditiva che gli fa fare avanti e indietro dall’ospedale psichiatrico in cui i genitori lo mandano continuamente, un po’ per vergogna e un po’ perché non sanno come gestirlo. I rumori non solo lo sopraffanno, ma lo fanno anche sentire diverso da tutti gli altri. Tuttavia, l’ipersensibilità ha anche un’altra faccia della medaglia: gli permette di vedere i biscuit, persone che hanno sofferto così tanto, e la cui autostima è così bassa, che stanno pian piano diventando invisibili. La missione di Jaeseong (e dei suoi amici) è quella di bloccare il processo facendogli ritrovare fiducia in loro stessi.

🍪Non avevo aspettative su questo libro. Non era nei piani neanche leggerlo, è stato un caso, ed ero partita con l’idea che ci potesse essere di tutto. Devo dire, sono molto soddisfatta del risultato. La lettura è stata breve, ma molto intensa. Da persona che ha sofferto molto, e sta ancora soffrendo, di problemi di autostima, e che molto volte si è sentita invisibile, la descrizione delle emozioni dei Biscuit mi ha toccata particolarmente. Ho anche apprezzato la varietà dei Biscuit: ci sono adolescenti, adulti, purtroppo anche qualche bambino. L’autrice dimostra come la solitudine e la mancanza di autostima possa colpire chiunque, senza distinzione di età o di genere.

🍪Tuttavia, lasciando da parte i sentimenti e analizzandolo con più logica, a livello narrativo i Biscuit sono un po’ fumosi. Sebbene l’autrice non si sia risparmiata nel fornirci i dettagli riguardo alla costruzione di questo “sistema”, come la distinzione per stadi o i metodi con cui un Biscuit può farsi vedere, le poche pagine e le necessità di trama hanno lasciato posto a dei dubbi e incongruenze, come chi possa realmente vedere i Biscuit, e quando effettivamente un Biscuit passa da uno stadio all’altro. Certo, in così poche pagine il worldbuilding andava condensato, e in fondo i Biscuit hanno la funzione di personificare un sentimento e portare un messaggio, tuttavia mi sarebbe piaciuto un maggiore approfondimento di questo elemento.

🍪Un aspetto che invece mi ha molto convinta è il protagonista, Seong Jaeseong. Dalla premessa che mi era stata fatta dalla quarta di copertina, mi aspettavo di trovare un protagonista eroe con tutti i sacri crismi, dedito a usare i suoi poteri speciali per salvare i Biscuit per il semplice gusto di fare una buona azione. Una specie di timido supereroe, insomma. Invece no, mi sono ritrovata di fronte a una personalità molto più sfaccettata e interessante. Jaeseong è testardo, impulsivo, e soprattutto vendicativo. Non fa mistero di provare voglia di vendetta nei confronti di coloro che producono suoni che lo infastidiscono, stessa voglia che egli ridireziona nei confronti di coloro che fanno soffrire i Biscuit. Insomma, sembra quasi che il motore della sua missione sia la vendetta, non il buon cuore. Anche le sue relazioni con i suoi cari sono particolari: prova un affetto sconfinato per i suoi due migliori amici e per la zia, mentre il rapporto con i suoi genitori è fortemente travagliato. In definitiva, si tratta di una figura non completamente positiva, che affronterà un percorso di evoluzione importantissimo all’interno della storia, del quale, devo dire, sono rimasta soddisfatta.

🍪Questo è stato il mio secondo approccio alla letteratura coreana. Da un po’ di anni mi diletto a leggere libri provenienti dal Giappone, e mi piace molto spaziare tra le varie culture e vedere come si evolvono lo stile, i temi, le trame. Di solito, gli “scogli” che mi trovo a superare con la letteratura orientale sono sempre uno stile parecchio lento e raccontato e situazioni che possono apparire ai nostri occhi come bizzarre, e che difficilmente troveremmo in un libro pubblicato in Occidente. Se alcune di queste situazioni possono essere ritrovate anche in Biscuit (sebbene non sia nulla di eclatante), devo dire che lo stile è molto fluido e non molto raccontato, perfetto anche per il target di riferimento (anche grazie all’aiuto della prima persona). Certo, sono ancora all’inizio del mio viaggio nella cultura orientale e, in particolare, coreana, ma questa è stata davvero una piacevole tappa!

[Kawka Nad Książką · Rating 4 out of 5]

🍪🍪 Biskwit to krótkie słowo, które skrywa w sobie ogromną wartość. Jeśli spojrzeć na nie z jednej strony, zaprowadzi was do świata ludzi zakochanych w ceramice – z ich perspektywy biskwit to jedynie półfabrykat, niedokończony produkt pozbawiony ceramicznej glazury. Ale jeśli poszukacie dalej, traficie na zupełnie inną definicję. Dla innych biskwit to małe, puszyste, łatwo kruszące się ciasteczko, przekładane bitą śmietaną i owocami. Zauważyliście już punkt wspólny? Obie te rzeczy przy mocniejszym dotyku kruszą się bez trudu… A co, jeśli spróbujemy do biskwitu porównać ludzi? Wtedy może się okazać, że trafimy na koreańską książkę, która wskoczy na pewną topkę roku – przynajmniej w moim osobistym rankingu. Ale! Jak zawsze, zacznijmy od początku.

🍪🍪 Głównym bohaterem tej niezwykłej opowieści jest Je-Seong – chłopak z pozoru zwyczajny, a jednak niosący na swoich barkach ciężar, którego nie udźwignęliby nawet dorośli. Cierpi na mizofonię i fonofobię, co oznacza, że nadwrażliwość na dźwięki rani go niemal fizycznie. Ale jego największą misją nie jest walka z własną przypadłością. To, co naprawdę go definiuje, to potrzeba dostrzegania tych, którzy zostali zepchnięci na margines, zapomniani, wymazani z codzienności. W świecie, gdzie tempo życia zjada empatię, Je-Seong chce przywracać ludziom widzialność. Tym, których nazwano biskwitami.

🍪🍪 Kim Sun Mi pisze o kruchości w sposób, który nie ocieka patosem, ale też nie ucieka od emocji. Jej język jest prosty, chwilami surowy, a jednocześnie przepełniony czułością. Autorka z ogromną delikatnością pokazuje, jak łatwo można kogoś złamać – słowem, spojrzeniem, obojętnością. Biskwity to ludzie, którzy już nie wierzą, że są warci czegokolwiek. Dzieci i dorośli, których nikt nie zauważa, bo przestali pasować do normy. A jednak każdy z nich niesie w sobie historię – pełną pęknięć, ale niepozbawioną światła.

🍪🍪 W książce porusza się nie tylko temat wykluczenia, ale też samotności, psychicznego bólu, niezrozumienia w rodzinie i braku akceptacji. Seon Mi nie boi się mówić o psychiatrii dziecięcej ani o tym, jak często najbliżsi zawodzą. Je-Seong słyszy, że jego miejsce jest tam – na oddziale, wśród innych. A mimo to wybiera wrażliwość zamiast ucieczki. To postać, która przypomina, że empatia nie zna wieku, a odwaga czasem nie polega na walce, tylko na trwaniu przy kimś, kto ledwo trzyma się w całości.
ㅤ
🍪🍪 Choć książka zaliczana jest do nurtu young adult, jej przekaz jest uniwersalny i trafia również do dorosłych. Bo kto z nas nie poczuł się kiedyś biskwitem? Kruchym, pomijanym, pozbawionym głosu? To opowieść, która – mimo swojej pozornej lekkości – zostawia po sobie emocjonalny ślad. Nie jest to lektura, którą się tylko czyta. To książka, którą się przeżywa, z którą się zostaje na dłużej. Biskwit. O ludziach kruchych jak ciastka to powieść o widzialności, o potrzebie obecności, o tym, jak łatwo kogoś zgnieść, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Ale to też historia nadziei – że nawet najbardziej pokruszone ciasteczko można jeszcze ułożyć na talerzyku, że warto zatrzymać się choć na chwilę i spojrzeć uważniej. Być może właśnie tam, gdzie nikt nie patrzy, bije czyjeś małe, ciche serce.

[natalka · Rating 3 out of 5]

Ocena, którą wystawiam w tym momencie, jest zupełnie nieprzemyślana, ale przyznam, że wpłynęły na nią podziękowania autorki. Tak, ostatnie 2,5 strony książki.

To historia z ogromnym potencjałem, porusza bowiem temat naprawdę ważny. Od lat nic się nie zmienia, w społeczeństwie zawsze istnieje margines, na który ludzie wyrzucają innych, gdy tylko coś im się nie spodoba lub zwyczajnie- nie pamiętając o nich.

Je-Seong cierpi na mizofonię i fonofobię, co daje mu jednak pewną przewagę- widzi biskwity, czyli właśnie osoby zapomniane przez społeczeństwo. Ma jeden cel- chce sprawić, by stali się oni ponownie widzialni dla innych, tym samym jednak chce się zemścić na tych, którzy biskwitów na margines wypchnęli.

Tak jak już wspomniałam, potencjał historii jest wielki. Autorka porusza w swojej książce ważne tematy, od odrzucenia przez równiesników, jak i właśnie choroby głównego bohatera. Czy udało jej się jednak przedstawić te aspekty w sposób, który faktycznie byłby reprezentatywny?

Jestem nieco zawiedziona przedstawieniem chorób Je-Seonga. Oczywiście, nie mam na ich temat największej wiedzy, jednak wydawało się to dość płaskie? Dodatkowo zabierając się za tę książkę miałam nadzieję, że będzie na to położony nieco większy nacisk i nie w kontekście biskwitów, a zwyczajnie życia z chorobą. Nie powiem, było sporo fragmentów, gdzie wyróżniony był wrażliwy słuch chłopaka i to, jak mu to przeszkadzało w życiu, ale mam wrażenie, że jego choroba była tu jakby wprowadzona, aby miał swój szczególny sposób na dostrzeganie biskwitów.

Dodatkowo nie jestem pewna, czy autorka na pewno miała ułożony plan na fabułę. Niby przyświeca nam cel bohatera- zemsta- ale z drugiej strony momentami zbaczamy z tej ścieżki, jak zarówno ścieżki dotyczącej odnajdywania biskwitów. Plus, przy odnajdywaniu biskwitów czułam się nieco jak czytając historię dla dzieci- dwie strony i po sprawie, a biskwit w naprawdę prosty sposób wyrażał wdzięczność. I koniec. Oczywiście, nie mam na myśli wszystkich, bo niektórzy mieli znaczenie dla dalszych wydarzeń.

Mimo to bawiłam się przy niej dobrze. Sposób prowadzenia akcji, choć momentami trochę mnie nudził, to także sprawił, że nie czułam potrzeby odkładania książki i właściwie to przeczytałam ją praktycznie na 3 posiedzenia. Na pewno jest to książka, która może przemówić do niektórych czytelników mocniej, skłonić do refleksji, czy być oparciem w chwili, gdy sami czujemy się niewidoczni. Nie była tym jednak dla mnie. Nie żałuję jednak tej lektury i myślę, że może kiedyś jeszcze bym do niej wróciła 🫣

współpraca z wydawnictwem Neony WAB

[Angela · Rating 4 out of 5]

Pierwszy raz miałam okazję czytać książkę w tym stylu, szczerze to na początku nie wiedziałam co mam o niej napisać, bo ciężko mi było skleić na jej temat jakiekolwiek słowa. Ale udało się i może najpierw zacznę od tego że ciężko było mi się wczuć w problemy bohatera i tą historię. Może też dlatego że po części ten temat mnie nie dotyczy i wydaje mi się że właśnie dlatego na początku go nie rozumiałam, do tego w głowie kłębiły mi się pytania, co właściwie autorka miała chęć przekazać swoim czytelnikom, jednak po głębszej analizie z każdą kolejną przewracaną stroną wgłębiałam się w tą cichą, delikatną książkę która wręcz krzyczy o problemie społeczeństwa które nie akceptuje ludzi z chorobami takimi jak mizofonia i fonofobia. Autorka ukazuje w tej historii pełny obraz piękna ludzkiej kruchości, oraz całą siłę jaka tkwi w empatii. Dlatego też moje uczucia względem tej książki bardzo miotały się, bo z jednej strony ciekawił mnie ten temat, bo szczerze nawet nie wiedziałam co to dokładnie jest, a po przeczytaniu książki mam pełen obraz na te choroby. Ale z drugiej strony okropnie mi się ta historia dłużyła, męczyło mnie tępo akcji które było zbyt powolne jak na mój czytelniczy gust i gdyby nie fakt że autorka ciekawie ją przedstawiła to chyba bym sobie z tą książkę odpuściła. Co do bohatera to wręcz żyje w bańce swojej choroby, skupiając się przy tym bardziej na emocjonalnej fabule niż na wydarzeniach których wręcz było tyle ile palców u jednej ręki. Skupiając się jednak na pięknie i przesłaniach książki stwierdzam iż nauczyła mnie kilku ważnych rzeczy które zapamiętam, jak na przykład to że wrażliwość to nie słabość tylko dar. Autorka tym samym pokazuje jak kruche i wrażliwe są ludzkie serca, które są silne pomimo tego przez co muszę przejść. Podsumowując książka będzie idealna dla czytelników którzy cenią sobie spokój, ale równocześnie nie boją się wgłębić we wzruszające oraz bolesne tematy, które momentami mogą doprowadzić nawet do płaczu. Dla tych którzy cenią sobie literaturę refleksyjną, z problemami społecznymi w tle, a także z psychologicznym przesłaniem. Dlatego też jeśli szukacie wartkiej akcji, czy też dynamicznych zwrotów akcji, to niestety ale tutaj tego nie znajdziecie, będzie problematycznie, opisowo i momentami ckliwie.

[Anna Rydzewska · Rating 5 out of 5]

Są takie opowieści, które przenikają nas na wskroś, boleśnie przy tym turbując. Są takie opowieści, które otwierają oczy na prawdy, które nie każdy jest w stanie zrozumieć lub po prostu jawnie je ignoruje dla własnego komfortu psychicznego. Są wreszcie również te miażdżące psychicznie, udowadniające, że tuż obok nas, każdego dnia, rozgrywają się ludzkie dramaty, a wyrządzona krzywda, odrzucenie i ignorancja, bezdusznie doprowadzają do zanikania pokiereszowanego, tracącego poczucie wartości człowieka. Bezsprzecznie, „Biskwit. O ludziach kruchych jak ciastka” jest każdą z nich, dlatego przygotujcie się na lawinę skrajnych, przenikających doznań, po których niełatwo ochłonąć!

Ta książka doprowadza czytelnika na skraj emocjonalnego wyczerpania, jest namacalnym doświadczeniem, będącym efektem sugestywnego pióra autorki, jak i samego wyjątkowego pomysłu na fabułę. Biskwit to bowiem osoba, która stała się niedostrzegalna dla innych, a im bardziej traci poczucie wartości i sens życia, tym popada w głębszy stan, z którego ciężko powrócić do normalnego funkcjonowania, bycia widzianym przez otoczenie. Zaniedbani, odrzuceni, wykluczeni, a wreszcie całkowicie zapomnieni. To straszne, jak łatwo umniejszyć czyjąś wartość, jak łatwo go wymazać z życia…

Odurzający, dopełniony realizmem magicznym klimat uwiódł mnie już od pierwszych zdań. Krocząc z zapałem po kolejnych stronach, doświadczyłam niezwykłej zadumy na temat człowieczeństwa i kruchości życia, jakie wciąż jest zależne od innych osób. Człowiek i jego istnienie to przecież głównie relacje, a nie ma nic gorszego niż całkowite wykluczenie i ignorancja.

Porażająca, wzruszająca do łez, nadzwyczaj refleksyjna, przeszywająca na wskroś! Tak, to jedna z tych wyjątkowych lektur, która silnie potrząsa czytającym, trafia do najskrytszych zakamarków serca i pozostawia po sobie ślad już na zawsze! Sieć nadzwyczaj sugestywnych opisów, wyjątkowe postacie, porcja realizmu magicznego, a przede wszystkim skrupulatne obnażenie lęku, cierpienia zakotwiczonych głęboko w człowieku oraz podkreślenie wartości potrzeby akceptacji i bycia zauważonym! Absolutnie niezwykła! Polecam gorąco!

[Anna · Rating 5 out of 5]

"Biskwit" to książka o ludziach, którzy z jakiegoś powodu stali się niewidoczni dla innych. Ludziach, którzy cierpią, którzy nie widzą sensu w życiu, stracili poczucie własnej wartości, wycofali się na drugi, a może nawet trzeci plan. Są zbyt wrażliwi, aby krzyczeć, są zbyt wrażliwi, aby zaznaczyć swoją obecność, są zbyt wrażliwi i krusi, aby stać się widzialni w społeczeństwie.

Myślałam, że ta książka złamie mi serce i będzie płacz — nie złamała, płaczu też nie było, ale nie ma tego złego, bo czuję, że ta powieść jeszcze bardziej otworzyła mnie na drugiego człowieka. Może nie będzie to historia, która na zawsze zmieni moje życie, ale czytanie jej było niezwykłą przyjemnością połączoną z oddaniem takiej przestrzeni na refleksje. A tych można po lekturze "Biskwitu" nazbierać cały wór.

Podobnie jak główny bohater, odczuwam nadwrażliwość na pewne dźwięki. Może ta moja mizofonia nie jest tak obszerna, jak w jego przypadku, bo oscyluje wokół konkretnych odgłosów, które nie są słyszalne cały czas, jednak zauważyłam, że łączy mnie z nim pewnego rodzaju więź. A rzadko dostaje od postaci z książek takie zrozumienie. To sprawiło, że poczułam się normalnie, pokazało mi, że wokół nas jest mnóstwo ludzi, którzy mają jakieś fobie, lęki czy właśnie są bardziej wrażliwi na rzeczy, które dla innych nie mają żadnego znaczenia. I jedyne czego osoby uwrażliwione na pewne zewnętrzne bodźce potrzebują, to empatia.

Bardzo podoba mi się pomysł napisania historii o chłopaku, który ratuje biskwity — ludzi kruchych jak ciastka, jak ceramiczne półfabrykaty, które to w każdej chwili mogą się rozsypać na kawałeczki. Mimo iż Seong Je-Seong sam cierpi na mizofonię i fonofobię, wielokrotnie leczył się w szpitalu psychiatrycznym, a lekarze i rodzice chłopaka nie wierzą w ideę biskwitów, to on za punkt honoru wziął sobie ratowanie ludzi, którzy są niewidoczni dla świata. I to jest takie piękne w tej całej historii.

Czy polecam Wam tę książkę? Polecam bardzo, bo kończy się ją z masą refleksji i poczuciem spokoju.

[Katarzyna · Rating 5 out of 5]

Świat, w którym żyjemy, zdaje się pędzić na złamanie karku, 🤯 zmuszając nas do ciągłego pośpiechu i ciągłej gonitwy za czymś. 🏃‍♀️ Często odbiera nam tak ważny czas na odpoczynek, chwilę wytchnienia i pobycie sam na sam z własnymi myślami. 😔 Promuje ludzi sukcesu, jednostki silne, przebojowe i zawsze dające sobie w życiu radę, 💪 spychając na margines wrażliwość, która często postrzegana jest jako słabość. Książka Kim Sun Mi "Biskwit. O ludziach kruchych jak ciastka" 🍪 porusza ten temat, zapraszając nas do refleksji nad naturą człowieczeństwa, sposobem traktowania odmienności oraz niewidzialnymi granicami wykluczenia społecznego.

Je-Seong cierpi na mizofonię i fonofobię, które sprawiają, że zwyczajne dźwięki codzienności są dla niego prawdziwą tơrtưrą. 🔊😖 Ta nadwrażliwość, która z jednej strony czyni go odmiɛńcɛm w oczach rówieśników i dorosłych, włączając w to w��asnych rodziców, z drugiej daje mu unikalną zdolność dostrzegania "biskwitów", czyli osób, które stały się niewidoczne dla społeczeństwa. 😯 Je-Seong, wrażliwy chłopak, który sam jest wƴaliɛnowanƴ i nierozumiany przez innych, podejmuje się niezwykłej misji – pragnie przywrócić wykluczonym ludziom widzialność i poczucie wartości.

W tej chwytającej za serce opowieści Kim Sun Mi buduje przejmującą metaforę "biskwitu", bardzo kruchego ciastka, 🍪 jako symbolu ludzkiej wrażliwości. Uważam to określenie za niezwykle trafne, 👌 doskonale obrazujące kondycję osób zepchniętych na margines, zapomnianych, zbyt delikatnych dla brut@lnɛgo świata, w jakim przyszło im żyć. 😟 Pod warstwą fabuły skierowaną do młodzieży autorka ukryła głęboki przekaz dotyczący współczesnego społeczeństwa, które zbyt łatwo ignoruje tych, którzy nie pasują do jego norm. Kim Sun Mi wyraźnie piętnuje p@tolơgizow@nie wrażliwości, zwracając uwagę, jak wielką wartość ma empatia i zrozumienie dla inności. 🥰

"Biskwit" to książka, która w prosty, ale równocześnie dosadny sposób przypomina, że każdy zasługuje na bycie widzianym i słyszanym, bez względu na swoją wrażliwość, kruchość czy delikatność. Gorąco polecam❗️☺️

[burgundowezycie · Rating 4 out of 5]

Są książki, które czyta się oczami. Są też takie, które czyta się sercem… a potem długo nosi w sobie. „Biskwit. O ludziach kruchych jak ciastka” to właśnie taka opowieść. Cicha, delikatna, a jednocześnie głęboko poruszająca. Napisana z wrażliwością, która nie krzyczy, lecz subtelnie dotyka najgłębszych warstw człowieczeństwa.

Kim Sun Mi oddaje głos tym, których świat postanowił zignorować – wykluczonym, cichym, zepchniętym na margines. Ich symboliczne określenie jako „biskwity” to metafora tak trafna, że trudno o niej zapomnieć. Bo rzeczywiście, ilu z nas czuje się czasem jak ciastko na krawędzi pęknięcia? Krusi, łamiemy się, a świat zdaje się tego nie zauważać.

Główny bohater, Seong Je-Seong, to postać wyjątkowa. Jego mizofonia i fonofobia, nadwrażliwość na dźwięki, czynią go nieprzystosowanym do świata, który ogarnia wszechobecny hałas. Ale to właśnie jego „inna wrażliwość” staje się jego siłą - pozwala mu dostrzegać tych, którzy zostali wymazani z rzeczywistości. Jego misja ratowania biskwitów to nie tylko symboliczny akt opieki nad zagubionymi duszami – to cichy protest wobec obojętności i okrucieństwa systemu.

To, co najbardziej uderza w tej powieści, to przeszywające poczucie samotności, ale też nadzieja, że jeden człowiek, choć sam również kruchy, może stać się światłem dla innych. Kim Sun Mi nie ocenia, nie moralizuje. Po prostu pokazuje. A my mimowolnie zaczynamy się zastanawiać: czy sami kiedyś nie byliśmy biskwitami? A może mijamy ich codziennie, nie patrząc, nie słuchając, nie czując… po prostu ignorując ich?

Ta książka zostaje z nami. Nie przez akcje czy dramatyzm. Zostaje dla czułości, którą obdarza ludzką kruchość. Uczy uważności i cicho przypomina, że czasem najgłośniejszy krzyk to ten niesłyszalny.

„Biskwit” to swoisty hołd dla wrażliwości i przypomnienie, że każdy zasługuje, by być widzialnym 🥺❤️‍🩹.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @neony_w.a.b @wydawnictwo_wab (współpraca reklamowa) 🩷.

[Aleksandra Gratka · Rating 4 out of 5]

Jest taka świetna powieść Cormaca McCarthy'ego "To nie jest kraj dla starych ludzi". Czytając "Biskwita", w głowie miałam parafrazę: "To nie jest świat dla młodych wrażliwców".

Sporo się mówi ostatnio o pokoleniu płatków śniegu - wrażliwych, delikatnych, rozpadających się na emocjonalne kawałki w zderzeniu ze złym światem. Często to określenie pejoratywne, bo przecież nadal w niektórych środowiskach okazanie słabości to powód do wstydu...

Kim Sun Mi pisze właśnie o tych słabych, wrażliwych, którym otoczenie odbiera pewność siebie, odrzuca, lekceważy, rani słowem albo milczeniem. Takie osoby - biskwity - kruche jak ciastka, mają rozmyte kształty. Im bardziej świat daje się we znaki, tym mniej są widoczni. To ci, których nie zauważamy w tłumie, to co, na których potrzeby jesteśmy ślepi i głusi. Oni cierpią w milczeniu i po pewnym czasie znikają.
Seong Je-seong, główny bohater, sam cierpiący na nadwrażliwość na dźwięki, ma zdolność dostrzegania biskwitów i postanawia uratować jak najwięcej takich niemal utraconych istnień. Nie jest mu łatwo, sam boryka się z wieloma problemami, nie ma wspierających rodziców, ale ma determinację. I to wystarczy.

Mam problem z tą książką.
Z jednej strony - porusza bardzo ważną kwestię. Pracuję z młodzieżą, więc wiem, jak wielu młodych cierpi z powodu odrzucenia, jak łatwo "znikają" w towarzystwie bardziej przebojowych, głośniejszych. Świetnie, że powstała powieść, która pochyla się nad ich życiem i przypomina, że też są wartościowi.
Z drugiej jednak - jak na mój gust ta powieść jest zbyt wydumana. Nielogiczności narracyjne, to nierealne znikanie w realnym świecie - o ileż lepiej było pozostać w sferze metafor i symboli! Jeśli jednak spełni zamierzoną misję - doda odwagi młodemu czytelnikowi, przypomni mu, że jest wartościowy - to nie kręcę nosem.

[Rozczytana_ slowami · Rating 4 out of 5]

Czy czułxś się kiedyś niewystarczającx? Co się wtedy stało, dlaczego tak się czułxś i czy ktoś ci pomógł? Je-Seong ma jeden cel - nie pozwolić aby Biskwity zniknęły na zawsze. To ludzie, którzy są dla innych niewidzialni i wykluczeni. Zostali kiedyś zranieni, dorastają w toksycznym środowisku albo w ich życiu dzieją się rzeczy, które negatywnie na nich wpływają. Seong Je-Seong, w przeciwieństwie do dorosłych, ma niezwykłą umiejętność dostrzegania biskwitów. Ratowanie niewidzialnych i zagubionych ludzi stało się jego życiowym powołaniem, nawet jeśli jedynymi osobami, które mu wierzą są jego przyjaciele…

To niezwykła opowieść o chłopcu, który widzi i słyszy więcej. Jest nadwrażliwy na dźwięki, ma mizofonię oraz fonofobię. Był wiele razy kierowany do szpitala psychiatrycznego, ojciec uważa go za problem, a matka biernie wszystko obserwuje. Mimo to, jego celem jest pomaganie tym, którzy stracili głos i którzy pozostają niezauważeni. Jego odwaga i determinacja nie raz doprowadziły do ogromnego sukcesu. W końcu najlepsza przyjaciółka była kiedyś biskiwtem trzeciego stopnia - niewidzialna i na skraju zniknięcia. Ten stopień jest niezwykle rzadko spotykany, ale co jeśli w otoczeniu Je-Seonga znajdzie się ktoś niewidzialny, kto będzie potrzebował pomocy? Co zrobią inni? Czy znowu uznają go za „nienormalnego” i wyślą do szpitala psychiatrycznego.

Powiedzieć, że jestem niezwykle poruszona tą historią, to jakby nic nie powiedzieć. Wstrząsnęła mną i skłoniła do myślenia. Zasiała we mnie ziarno, które dalej kiełkuje. Pokazała rzeczywistość, z którą muszą się mierzyć osoby z mizofonią i fonofobią. Pozornie nic nieznaczące słówka z przeszłości, mogą mieć ogromny wpływ na myślenie w przyszłości. Seong Je-Seong dostrzega tych najbardziej zranionych i zagubionych, aby wskazać im drogę i nie pozwolić na zniknięcie. Postawa chłopaka jest godna podziwu, sam wiele doświadczył, na codzień musi mierzyć się z niezrozumieniem ze strony najbliższych, a i tak jest gotowy nieść pomoc innym. Nawet za ogromną cenę.

Literatura koreańska nie raz mnie zaskoczyła przesłaniem, realizmem magicznym, językiem i sposobem przedstawiania rzeczywistości z innej perspektywy. Te z pozoru krótkie historie porywją czytelnika w podróż pełną wrażliwości, wzruszeń i woli walki. Jeśli szukacie książek, które mają do zaoferowania uniwersalny życiowy przekaz, dajcie szansę literaturze koreańskiej, a w szczególności „Biskwitowi”.

[Francesca · Rating 3 out of 5]

3.5⭐
Chi sono i Biscuit?

Sono persone la cui esistenza è invisibile al mondo, presenze indesiderate, vittime di bullismo o completamente neglette dal loro ambiente. Credono di non valere nulla, sono adulti e bambini che passano inosservati perché non rientrano più nella norma. Eppure ognuno di loro porta dentro di sé una storia, piena di fratture, ma non priva di luce.

Il personaggio principale di questa storia, delicata e umana, è Je-Seong, un ragazzo apparentemente normale, ma che porta con sé un fardello che nemmeno gli adulti potrebbero sopportare. Soffre di misofonia e fonofobia, il che significa che la sua ipersensibilità ai suoni lo ferisce quasi fisicamente. Ma questa sua condizione gli conferisce un'abilità speciale: lui percepisce, sente e vede chi è stato emarginato, dimenticato e cancellato dalla vita quotidiana. Nel corri corri delle vite frenetiche, in esistenze in cui ci si concentra solo su se stessi senza curarsi degli altri e dimenticandosi dell'empatia di base, Je-Seong rende di nuovo visibili i Biscuit prima che si spezzino definitivamente e ad aiutarlo ci sono due cari amici.

L'autrice crea una fiaba moderna con una penna essenziale ma evocativa e dolce che restituisce immagini vivide e offre una profonda riflessione sulle piccole cose della vita. Parla di fragilità e di quanto sia facile spezzare qualcuno con una parola, un gesto, uno sguardo, quanto l'indifferenza possa far male. Ma anche di esclusione, solitudine, accettazione e del coraggio di star semplicemente accanto a qualcuno che a malapena riesce a tenere insieme i pezzi.

Meravigliosamente delicato è una voce per chi la propria voce l'ha persa, per coloro a cui è stata silenziata.

[pałka · Rating 3 out of 5]

bardzo fajna książka, która porusza dość ważny temat! myślę, że wielu młodych ludzi może się utożsamić z tytułowymi biskwitami. historia bardziej przypadnie do gustu młodszym czytelnikom — książka ta ma ledwo 250 stron, więc ciężko rozbudować jakoś fabułę.

główny bohater ksiazki ma zdiagnozowaną mizofonie, fonofobie oraz ocd, ale fabuła raczej skupia się na tych 2 pierwszych zaburzeniach. bohater ma umiejętność dostrzegania tytułowych biskwitów o jego celem jest pomaganie im i pomoc, aby nie stały się całkowicie niewidoczne dla świata🤞 we wszystkim pomagają mu jego przyjaciele, którzy uczą się jak widzieć i czuć biskwity. bohater także przechodzi gorsze chwile, jego zaburzenia mocno utrudniają mu funkcjonowanie, każdy najmniejszy dźwięk doprowadza go do szaleństwa i bólu głowy. jego rodzice nie rozumieją z czym się mierzy i wysyłają go do szpitala psychiatrycznego, w którym tez nie dostaje dostatecznej pomocy. nikt mu nie wierzy w istnienie biskwitów i uważają, że sobie je wymyślił.

książka pokazuje nam, że każdy z nas może stać się tytułowym biskwitem, a może już nawet nim jest. wiele osób w naszym społeczeństwie jest samotna, opuszczona i pominięta przez ludzi, ta historia w bardzo przystępny sposób pokazuje, że warto czasami zwrócić uwagę na innych ludzi, podejść do osoby samotnie siedzącej na ławce na szkolnym korytarzu etc, ponieważ w ten sposób możemy podnieść ją na duchu🫶 książka idealnie się nada dla młodszych czytelników lub rodziców nastoletnich dzieci

[anniethered · Rating 5 out of 5]

Ho deciso di leggerlo trovandolo casualmente in libreria, venendo attirata dalla copertina. È la mia prima lettura di un'autrice coreana e ne sono rimasta molto soddisfatta: trama interessante, lettura scorrevole e un messaggio molto profondo. È stata una boccata d'aria in un mondo di tante cattiverie e sofferenza, un promemoria di come, anche nei momenti più bui, è sempre possibile trovare una via di fuga.

"Se ci si sente esclusi dal mondo, spesso capita che si perda la fiducia in se stessi e che venga meno il coraggio di mostrarsi al mondo. Si sceglie così di autoisolarsi, la forza per difendersi si fa sempre più flebile e si finisce per vivere oscillando tra uno stadio e l'altro. Ci sforziamo ogni giorno di autotutelarci, ma ci sono quei giorni in cui la solitudine che abbiamo nascosto e soppresso, inevitabilmente, esplode e ha la meglio su di noi. In quei giorni, persino le persone più forti sembrano sbiadite, i loro contorni appaiono e scompaiono a intermittenza. Quel che conta è avere accanto qualcuno che guardi con noi verso l'orizzonte incerto e che, nel frattempo, ci tenga stretta la mano."

Avrei apprezzato un maggior approfondimento su tutta la "questione" della vendetta di Jaeseong. Ho apprezzato l'evoluzione che si è voluta dare al personaggio, ma la sua realizzazione ed il suo cambiamento di pensiero l'ho ritenuto abbastanza veloce e poi successivamente sorvolato.
Nonostante ciò, questo libro guadagna 5 stelle piene.

[Irena · Rating 5 out of 5]

"Biskwit" – książka, która naprawdę bardzo mile mnie zaskoczyła! 📘
To opowieść z gatunku YA, skierowana do czytelników 13+. Poznajemy w niej Je-Seonga – chłopaka o wyjątkowo wrażliwym słuchu. Dla niego świat bywa zbyt głośny, przytłaczający. Z tego powodu od czasu do czasu trafia do zakładu psychiatrycznego, choć poza tym stara się prowadzić dość normalne życie: ma rodziców, przyjaciół… i biskwity.

Kim są biskwity? 🍪 To ludzie, którzy – jak kruche ciastka – stracili nadzieję, że ktoś jeszcze ich zauważy. To określenie wymyślił sam Je-Seong i wierzy, że jego misją jest ich ratowanie. Według niego biskwity dzielą się na trzy poziomy – od poziomu I, czyli „szarej myszki”, po poziom III, gdzie człowiek niemal znika z tego świata, a jego głos przestaje być słyszany… przez wszystkich, oprócz Je-Seonga.

Muszę przyznać, że pochłonęłam tę książkę w jeden wieczór! ✨ Jest dość krótka, ale bardzo wciągająca – każdy rozdział kończy się w taki sposób, że od razu chcesz sięgnąć po kolejny. Spodobał mi się styl pisania, delikatność narracji i sam koncept tej historii. Po lekturze naprawdę zostaje coś w głowie – zaczynasz się zastanawiać nad swoim życiem i... czy przypadkiem gdzieś obok Ciebie nie ma jakiegoś "biskwita".

Moja ocena: 9/10.
Bardzo polecam – to poruszająca i wartościowa książka 💙

[Zosia S. · Rating 3 out of 5]

"Biskwit" to piękna historia, niosąca za sobą ważne przesłanie. Szalenie podobali mi się bohaterowie tej powieści - tacy ludzcy, tacy prawdziwi. Książka jest napisana lekko, wręcz sama się czyta i to w sposób błyskawiczny. Ale...
No właśnie, ale - niby wszystko super, ale są pewne rzeczy, które nie zagrały mi do końca. Przez pół książki nie potrafiłam załapać, czy owe "znikanie biskwitów" i ich "stawanie się niewidzialnymi", to tylko metafora, czy jednak jest to wątek realizmu magicznego. A gdy w końcu byłam w stanie z pewnością stwierdzić, że tu chodzi o "to", to jednak nie kupiło mnie to do końca... Po prostu nie zgrywało mi się to z całością. Inna sprawa - z jednej strony była to piękna i przyjemna lektura, którą czytało się z przyjemnością, jednak z drugiej strony mam wrażenie, że po prostu prześlizgnęłam się po jej powierzchni, nie potrafiłam się w nią zanurzyć. Wiem, że niestety jest to jedna z tych książek, o których bardzo szybko przestanę myśleć, a za jakiś czas zupełnie zapomnę.
Jeżeli ktoś się zastanawia - czytać, czy nie czytać, to odpowiadam: czytać. Ta książka ma w sobie coś wyjątkowego. To, że mnie nie kupiła nie oznacza, że dla kogoś nie będzie to absolutna perełka. W dodatku ma ona nieco ponad 200 stron, więc warto poświęcić te kilka godzin na poznanie tej historii i wyrobienie sobie o niej własnego zdania :)

[Mireia · Rating 5 out of 5]

Vi este libro mientras buscaba libros para el amigo invisible (ponemos opciones de lecturas que queremos) y tuve la suerte de que me lo regalaron, he disfrutado mucho la lectura, lo leí en tan solo una tarde, es cortito, intenso y necesitaba terminarlo.

Seong tiene tres enfermedades relacionadas con el oído (fonofobia, hipersensibilidad y obsesión por el sonido), lo que le permite escuchar y detectar a los Galleta, gente tan aislada y marginada que en los peores casos son invisibles y pueden morir sin que nadie les vea ni ayude. Seong tiene como objetivo ayudar a los Galleta y vengarse de aquellos que han provocado que caigan en ese estado, lo que le comporta problemas cuando le descubren.

Ha sido difícil de leer en algunas partes, hay muchos casos de bullying, mobbing y maltrato, por eso la gente se vuelve Galleta, pero no solo eso, también hay mucho prejuicio hacia la salud mental y rechazo por el que dirán, por parte de los padres de Seong. Su padre prácticamente le trata de loco y le ha obligado en varias ocasiones a ingresar en un centro psiquiátrico, ya que cree que los Galleta son una invención de él, y para que los vecinos dejen de hablar, quieren enviarlo a estudiar a los Estados Unidos.

Hay un personaje que no me ha caído nada bien, obviamente los padres y abusadores tampoco, pero me refiero a un personaje “bueno” o neutro: Changseon, es amigo de Seong, y recientemente ha abierto un canal de YouTube, quiere hacerse viral y no le importa explotar el tema de los Galleta al descubrirlo, me parece muy desalmado, quiere filmarlos para conseguir visitas, a pesar de que sabe que para ser Galleta lo han pasado extremadamente mal.