What do you think?
Rate this book
Kuren
David is veertien en heeft kanker. Tijdens zijn chemokuren trotseert hij cliniclowns, bezorgde ouders, de gutmenschen uit Haarlem, plichtmatige bezoekjes van zijn klasgenoten en het medelijden van de onbereikbare Hélène de Boer, het meisje op wie hij al jaren verliefd is.
Kuren is de ontroerende debuutroman van Thijs Hoekstra. Een wrange komedie, geschreven vanuit de loopgraven van de puberteit.
Kuren is de ontroerende debuutroman van Thijs Hoekstra. Een wrange komedie, geschreven vanuit de loopgraven van de puberteit.
208 pages, Paperback
Published October 7, 2025
27 people are currently reading
488 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 67 reviews
November 9, 2025
4.5* - Nog nooit zo hard moeten lachen / gniffelen met een kankerboek. Een verhaal over 14 zijn, kanker hebben en hoe daar dan mee om te gaan. Heerlijk verteld door een cynische verteller met een hekel aan goede bedoelingen, ziekenhuisclichés en Cliniclowns (wie haat hen niet?). Prima debuut, ideaal coming of age verhaal.
November 11, 2025
Ik vind dit soort boeken erg leuk: jonge, hippe schrijfstijl, heel nonchalant en humoristische kijk op het leven, dat is precies waarom ik van jonge Nederlandse schrijvers hou. Denk aan bijvoorbeeld Tobi Lakmaker.
“Wist ik al wat ik later wilde worden? Het zou me niet verbazen als ik van die laatste vraag uiteindelijk kanker heb gekregen. Zo vaak werd hij me in Haarlem gesteld, de stad waar ze zelfactualisatie tot staatsreligie hadden gebombardeerd.”
“Wist ik al wat ik later wilde worden? Het zou me niet verbazen als ik van die laatste vraag uiteindelijk kanker heb gekregen. Zo vaak werd hij me in Haarlem gesteld, de stad waar ze zelfactualisatie tot staatsreligie hadden gebombardeerd.”
October 30, 2025
Mooi!!! In één dag uitgelezen en daar heb ik nu spijt van.
October 21, 2025
Heerlijk debuut. De zieke hoofdpersoon is zielig, grappig, plagerig, wanhopig, verdrietig. Ik lachte hardop mee, en snikte ook. Om - dit klinkt zwaar maar dat is de verdienste van deze roman - de (mijn) puberteit. Maar ook om Haarlem, om de familie van David - van zijn moeder tot aan zijn ooms en zijn excentrieke broer toe, allemaal levensecht. Een beetje apart, een beetje gewoon, heel eigen. Wat een goeie toon, wat een pit, wat een vaart. Wat goed en mooi. Lezen! Kopen!
October 17, 2025
Wat een fantastisch boek. Het leest als een trein; je kunt er helemaal in verdwijnen. Het is grappig, herkenbaar en liefdevol. En dat voor een debuut. Ik ben onder de indruk.
December 30, 2025
3,5
Er staat een stuk in dit boek over jonge koppels die naar Haarlem verhuizen wanneer het tijd is om kinderen te krijgen, geïllustreerd met de onvergetelijke woorden:
“Placenta klotst er door de straten.”
Er staat een stuk in dit boek over jonge koppels die naar Haarlem verhuizen wanneer het tijd is om kinderen te krijgen, geïllustreerd met de onvergetelijke woorden:
“Placenta klotst er door de straten.”
January 1, 2026
Voilà, mijn eerste 5⭐️ van 2026!
October 17, 2025
Geweldig, hardop gelachen
“Discussiëren met mensen die gelijk hebben is het ergste wat er is.”
“Gelukkig hoeft je fantasie niet te voldoen aan zoiets kinderachtigs als de werkelijkheid.”
“Was ik vaak jaloers op: rechtse families en hun geveinsde onverschilligheid.”
“Daarom had mijn familie maar twee dingen: het gelijk en elkaar.”
“Bittere mensen zijn verliezers die trots zijn op het feit dat ze opgegeven hebben.”
“
“Discussiëren met mensen die gelijk hebben is het ergste wat er is.”
“Gelukkig hoeft je fantasie niet te voldoen aan zoiets kinderachtigs als de werkelijkheid.”
“Was ik vaak jaloers op: rechtse families en hun geveinsde onverschilligheid.”
“Daarom had mijn familie maar twee dingen: het gelijk en elkaar.”
“Bittere mensen zijn verliezers die trots zijn op het feit dat ze opgegeven hebben.”
“
November 13, 2025
Hilarisch zwartgallig grappig en accuraat - deze roman spot als own voice keihard met alles dat het ‘vechten tegen kanker’ zo vreselijk cliché maakt.
De cliniclowns, de overdaad aan aandacht van wildvreemden en klasgenoten die ineens iets van je moeten, de arts die het aanvankelijk nog even wil aanzien, de ‘slager’ die een tumor heeft verwijderd maar geen diagnoses doet, de stichting die wensen van doodzieke mensen vervult en met name alle vrijwilligers die met bakken knaagdieren en nieuwe laptops aan het ziekenhuisbed een traan wegpinken.
Goed en scherp, maar mij hier en daar redactioneel en qua beeldspraak en chronologie niet helemaal scherp genoeg waar het dat denk ik wel had kunnen zijn. Maar absoluut een boek dat hardop laat lachen en totaal eigenzinnig naar een kankerjeugd kijkt.
26/27
Ik zat in een vorig leven op een kringverjaardag van een collega, waar ik naar aanleiding van het thema circus liet vallen hoe hartgrondig mijn haat voor rouw- en cliniclowns is. Dat je er toch niet op zit te wachten zo’n opdringerig lekker malle alcoholisch rode neus in je snater gedrukt te krijgen om ‘even te kunnen lachen’ als je tegelijkertijd waarschijnlijk min of meer ligt dood te gaan. (Laat staan dat er een op je graf aan je nabestaanden vraagt of ze even aan z’n vinger trekken om een bloemetje water te laten sproeien).
Waarop een van de aanwezigen kil aangaf als kind behoorlijk kanker te hebben gehad. En te hebben geleefd voor de clowns die hem opvrolijkten. Dat hij zónder die clowns wellicht niet eens - etc.
De welgemeende gedeelde aversie van hoofdpersoon David voor het hele begrip cliniclowns heft de gêne over voornoemde kringverjaardag meer dan volledig op. Ik sta vanaf heden quite met cliniclowns als soort en kan ze vanaf nu weer zo vurig verwensen als voorheen. Danki, Thijs Hoekstra!
69-70
‘En vanaf dat moment ging ik er anders naar kijken. Naar groepen mensen, bedoel ik. Want als je een-op-een met mensen praat zijn ze vrijwel altijd wel te doen, maar zodra ze zich in een groep begeven gaat het mis. Dan gaan ze ineens dezelfde dingen zeggen en hetzelfde dragen en dan zijn er ineens appgroepen en mensen die niet in de appgroep mogen, en voor je het weet beginnen ze door de straten te marcheren, liederen te zingen en worden de eerste concentratiekampen aangelegd. Ik denk dat het heel snel kan gaan wat dat betreft.’
84
Ik hield van de nachten in het ziekenhuis. Op de kankerafdeling was er geen moeder die zei dat ik naar bed moest.’
183-184
Deze scène had nog wat redactionele liefde mogen krijgen, aangezien David zich uit bed laat glijden en de gang in stapt terwijl hij er de pagina ervoor al is uitgestapt en naar de gang loopt.
—-
Das Mag Debutenabo #1
De cliniclowns, de overdaad aan aandacht van wildvreemden en klasgenoten die ineens iets van je moeten, de arts die het aanvankelijk nog even wil aanzien, de ‘slager’ die een tumor heeft verwijderd maar geen diagnoses doet, de stichting die wensen van doodzieke mensen vervult en met name alle vrijwilligers die met bakken knaagdieren en nieuwe laptops aan het ziekenhuisbed een traan wegpinken.
Goed en scherp, maar mij hier en daar redactioneel en qua beeldspraak en chronologie niet helemaal scherp genoeg waar het dat denk ik wel had kunnen zijn. Maar absoluut een boek dat hardop laat lachen en totaal eigenzinnig naar een kankerjeugd kijkt.
26/27
Ik zat in een vorig leven op een kringverjaardag van een collega, waar ik naar aanleiding van het thema circus liet vallen hoe hartgrondig mijn haat voor rouw- en cliniclowns is. Dat je er toch niet op zit te wachten zo’n opdringerig lekker malle alcoholisch rode neus in je snater gedrukt te krijgen om ‘even te kunnen lachen’ als je tegelijkertijd waarschijnlijk min of meer ligt dood te gaan. (Laat staan dat er een op je graf aan je nabestaanden vraagt of ze even aan z’n vinger trekken om een bloemetje water te laten sproeien).
Waarop een van de aanwezigen kil aangaf als kind behoorlijk kanker te hebben gehad. En te hebben geleefd voor de clowns die hem opvrolijkten. Dat hij zónder die clowns wellicht niet eens - etc.
De welgemeende gedeelde aversie van hoofdpersoon David voor het hele begrip cliniclowns heft de gêne over voornoemde kringverjaardag meer dan volledig op. Ik sta vanaf heden quite met cliniclowns als soort en kan ze vanaf nu weer zo vurig verwensen als voorheen. Danki, Thijs Hoekstra!
69-70
‘En vanaf dat moment ging ik er anders naar kijken. Naar groepen mensen, bedoel ik. Want als je een-op-een met mensen praat zijn ze vrijwel altijd wel te doen, maar zodra ze zich in een groep begeven gaat het mis. Dan gaan ze ineens dezelfde dingen zeggen en hetzelfde dragen en dan zijn er ineens appgroepen en mensen die niet in de appgroep mogen, en voor je het weet beginnen ze door de straten te marcheren, liederen te zingen en worden de eerste concentratiekampen aangelegd. Ik denk dat het heel snel kan gaan wat dat betreft.’
84
Ik hield van de nachten in het ziekenhuis. Op de kankerafdeling was er geen moeder die zei dat ik naar bed moest.’
183-184
Deze scène had nog wat redactionele liefde mogen krijgen, aangezien David zich uit bed laat glijden en de gang in stapt terwijl hij er de pagina ervoor al is uitgestapt en naar de gang loopt.
—-
Das Mag Debutenabo #1
October 28, 2025
Dit boek gaf me een heel wisselende leeservaring... na een bladzijde of 70 overwoog ik zelfs even het boek niet uit te lezen. Want hoewel het boek cynisch/ironisch praat over opgroeien in een van de meest geprivilegieerde omgevingen van Nederland (een cultureel gymnasium in Haarlem), blijft het een boek over een van de meest geprivilegieerde omgevingen van Nederland. Ik merk dat ik daar steeds minder geduld voor kan opbrengen. De passages over de ziekte van David vond ik daarentegen wat interessanter en de schrijfstijl was voor mij tegen het einde een voorzichtig goed. Dus: wel uitgelezen, maar niet écht overtuigd.
December 25, 2025
ik wil meer
October 20, 2025
Als je mij hardop kan laten lachen bij een boek over een puber met kanker, dan is het geslaagd!
November 16, 2025
Wat een heerlijk boek. Eindelijk weer een boek in één adem uitgelezen.
Yeah Thijs!!!
Yeah Thijs!!!
November 2, 2025
Fantastisch boek. Vol met mensen die ook maar wat proberen en daarmee vooral ongemakkelijkheid produceren.
Favoriete fragment:
‘De Roparun-vogel deed me huiveren. Het was een paars beest dat hardloopschoenen en een shirt droeg maar vervolgens geen broek aanhad, waardoor hij technisch gezien al die tijd met zijn blote cloaca tegen de kwetsbare kinderen stond aan te schuren, wat niemand behalve ik ongemakkelijk vond.'
Favoriete fragment:
‘De Roparun-vogel deed me huiveren. Het was een paars beest dat hardloopschoenen en een shirt droeg maar vervolgens geen broek aanhad, waardoor hij technisch gezien al die tijd met zijn blote cloaca tegen de kwetsbare kinderen stond aan te schuren, wat niemand behalve ik ongemakkelijk vond.'
October 18, 2025
Dankzij Das Mag’s Debutenabonnement kreeg ik Kuren al op de vijftiende in huis, en ik begon meteen te lezen. De eerste pagina’s nemen je mee in het hoofd van David, veertien jaar en ziek. Kanker. Maar wat me meteen raakte, is hoe nuchter en eigenwijs hij blijft. Hij snapt niet waarom iedereen zo huilt, of ze nou om hém huilen of om het idee van ziekte zelf. Die afstandelijkheid maakt hem juist menselijk, en af en toe pijnlijk grappig.
Het afkraken van Haarlem, de stad waar ik juist zoveel liefde voor heb, vond ik een bijzondere invalshoek. Er zit iets in dat rauwe cynisme dat werkt. Je voelt hoeveel energie het kost om te leven met ziekte, maar David probeert erdoorheen te lachen, met scherpe opmerkingen en een droge humor die soms bijna ongepast voelt, maar juist daardoor eerlijk is.
Door het verhaal heen moest ik regelmatig hardop lachen, om vervolgens ineens stil te vallen. Het boek laat zien hoe het leven gewoon doorgaat, ook als je er zelf even niet aan mee kunt doen. Op 17 oktober had ik het uit, en ik kan eerlijk zeggen dat ik zelden zo heb gelachen om zo’n zwaar onderwerp. Sommige passages waren zó droog dat ik het boek even dicht wilde slaan door mijn gelach, maar ik bleef lezen. Want ergens wilde ik weten: David, ga je Hélène nou eindelijk vertellen dat je verliefd op haar bent?
Dat antwoord verklap ik niet. Lees het zelf. Kuren is geestig, wrang en verrassend luchtig, zelfs in zijn donkerste momenten. Een debuut dat precies weet hoe het de lezer tussen lachen en slikken in laat hangen.
Het afkraken van Haarlem, de stad waar ik juist zoveel liefde voor heb, vond ik een bijzondere invalshoek. Er zit iets in dat rauwe cynisme dat werkt. Je voelt hoeveel energie het kost om te leven met ziekte, maar David probeert erdoorheen te lachen, met scherpe opmerkingen en een droge humor die soms bijna ongepast voelt, maar juist daardoor eerlijk is.
Door het verhaal heen moest ik regelmatig hardop lachen, om vervolgens ineens stil te vallen. Het boek laat zien hoe het leven gewoon doorgaat, ook als je er zelf even niet aan mee kunt doen. Op 17 oktober had ik het uit, en ik kan eerlijk zeggen dat ik zelden zo heb gelachen om zo’n zwaar onderwerp. Sommige passages waren zó droog dat ik het boek even dicht wilde slaan door mijn gelach, maar ik bleef lezen. Want ergens wilde ik weten: David, ga je Hélène nou eindelijk vertellen dat je verliefd op haar bent?
Dat antwoord verklap ik niet. Lees het zelf. Kuren is geestig, wrang en verrassend luchtig, zelfs in zijn donkerste momenten. Een debuut dat precies weet hoe het de lezer tussen lachen en slikken in laat hangen.
November 2, 2025
Het is 2012 en de Haarlemse David is een van de dertien kinderen die dat jaar in Nederland te horen krijgen dat ze lymfeklierkanker hebben. Er volgt een opname in het ziekenhuis, chemotherapie, haarverlies en veel gebraak, maar het hoofdpersonage van Thijs Hoekstra’s Kuren zal niet doodgaan.
Dat weten we immers door de structuur van de roman, die begint op het eindexamenfeest van Davids crush Hélène de Boer. Het is een paar jaar na de ziekenhuisopname en David treft iemand bij de keukenkastjes aan. Die ‘iemand’ is de lezer:
Ik wist meteen dat ik je moest aanspreken.
Niemand weet precies wie je bent. Mensen vinden je een beetje vreemd, geloof ik. Maar ik mag je wel hoor! (…) Ik heb enorm veel te vertellen. Het probleem is alleen dat er nooit meer iemand naar vraagt. Al mijn klasgenoten kennen deze kankerverhalen al, want ze waren erbij, maar jij hebt natuurlijk géén idee waar dit verhaal naartoe gaat. Dat zie ik aan je, maar er is geen enkele reden om je zorgen te maken. Ik ben gewoon heel enthousiast. Ik heb je zoveel te vertellen.
Op dat moment weet je dat er een stijloefening gaat volgen, waarbij de ik-verteller zijn verhaal zal doen in spreektaal. Er worden dus veel ‘gewoons’ en ‘of zo’s’ aan zinnen toegevoegd om het orale karakter te versterken, en daarmee samengaand wordt er lucht in het verhaal gepompt: de behoorlijk bedroevende en heftige periode uit het leven van David wordt verteld door hemzelf als cynische laat-puber.
Als het David al drie dagen niet meer lukt om te ontlasten en zijn buikpijn almaar toeneemt, gaat hij met zijn moeder naar de huisarts. Die vermoedt lang geen ernstige zaken, maar daar neemt Davids moeder geen genoegen mee en ze eist dat er meer testen worden gedaan. Davids moeder zou je een typische hockeymoeder kunnen noemen, al zit haar zoon niet eens op hockey: ze is (over)bezorgd, (over)zorgzaam, heeft een drukke baan en wil overal controle over hebben. Maar ditmaal heeft ze gelijk, er is daadwerkelijk iets ernstigs met David aan de hand en hij blijkt lymfeklierkanker te hebben.
In het ziekenhuis wordt David niet alleen door zijn moeder, maar ook door zijn klasgenoten en goededoelenorgansaties vertroeteld. Daar zit hij eigenlijk helemaal niet op te wachten. Hij krijgt allemaal goedkope rotzooicadeaus, cliniclowns gaan pas weg als ze hem tot tranen van het lachen toe hebben achtergelaten en de mensen van stichting Doe Een Wens lijken zelf eerst nog wat trauma’s te hebben te verwerken. David heeft amper wensen, het liefst zou hij zwelgen in zelfmedelijden en gamen en films kijken.
Op de kamer ligt hij met kinderen die nog zieker zijn, zoals iemand met mondkanker waarvan zijn gezicht ‘nog het meest op een waarschuwingslabel van een pakje sigaretten’ lijkt. Hoekstra vermijdt die heftige, klinische kant van (kinder)kanker zeker niet. Bij vlagen heel nauwgezet laat hij zijn hoofdpersonage vertellen welke infusen er in hem zitten, hoe ze worden bevestigd, hoe misselijk de chemo hem maakt en welke dilemma’s zijn lotgenoten hebben: het hele been eraf of alleen van voet tot knie met het risico dat de kanker terugkomt? De lichte toon die Hoekstra gekozen heeft zorgt er juist voor dat deze kant gemakkelijk behandeld kan worden, omdat het beschrevene dan niet te zwaar wordt. Kuren is een leerzaam boek bijna zonder dat je het doorhebt. Zeker de passages waarin Hoekstra zo op dreef is dat de ‘gewoons’ en de ‘of zo’s’ achterwege blijven, ben je als lezer helemaal mee. Op andere momenten voel je je als halftwintiger al een beetje te oud voor de puberproblematiek en toon van de hoofdpersoon, alsof de aangesprokene in de keuken idealiter wat jonger is.
Tot slot zit er een maatschappijkritiek in het boek waarvan me nog niet helemaal duidelijk is wat Hoekstra ermee beoogt. De bovenlaag van de samenleving, waarvan David bij uitstek een telg is en waarvan Haarlem tot symbool wordt gemaakt, wordt door het hele boek heen belachelijk gemaakt, performancekunst krijgt het weer zwaar te verduren en maatschappelijk engagement wordt ontmaskerd als een poging tot het breed trekken van navelstaarderij. Als David op social media zit merkt hij op:
De wereld was het afgelopen jaar in een draaikolk veranderd. Op het internet waren er tegenwoordig alleen maar mannen met baarden die schreeuwden over vrouwen, en vrouwen met gekleurd haar die schreeuwden over mannen, en het enige wat ze nog met elkaar deelden was het feit dat ze schreeuwden.
De roman eindigt met de realisatie dat David bijna het paard is dat voor hem staat, ‘[h]et enige verschil tussen het leven van mij en het leven van dat paard is dat hij er zich niet van bewust is. Het paard dat de hele dag geen gras kan vinden denkt niet dat hij een slecht paard is.’ Uit al deze voorbeelden komt mij een beeld naar voren dat David de moderne maatschappij verwerpt en aan het einde misschien zelfs wel de menselijke conditie an sich. Maar de voorbeelden passen niet noodzakelijk goed in dít boek, bij dít personage. De gedachten zijn te rijp om als puberverongelijktheid af te doen, eerder Houellebecq dan Salinger. Ik ben benieuwd waar ze toe leiden als Hoekstra ze verder uitwerkt, in een volgend boek na Kuren wellicht.
Dat weten we immers door de structuur van de roman, die begint op het eindexamenfeest van Davids crush Hélène de Boer. Het is een paar jaar na de ziekenhuisopname en David treft iemand bij de keukenkastjes aan. Die ‘iemand’ is de lezer:
Ik wist meteen dat ik je moest aanspreken.
Niemand weet precies wie je bent. Mensen vinden je een beetje vreemd, geloof ik. Maar ik mag je wel hoor! (…) Ik heb enorm veel te vertellen. Het probleem is alleen dat er nooit meer iemand naar vraagt. Al mijn klasgenoten kennen deze kankerverhalen al, want ze waren erbij, maar jij hebt natuurlijk géén idee waar dit verhaal naartoe gaat. Dat zie ik aan je, maar er is geen enkele reden om je zorgen te maken. Ik ben gewoon heel enthousiast. Ik heb je zoveel te vertellen.
Op dat moment weet je dat er een stijloefening gaat volgen, waarbij de ik-verteller zijn verhaal zal doen in spreektaal. Er worden dus veel ‘gewoons’ en ‘of zo’s’ aan zinnen toegevoegd om het orale karakter te versterken, en daarmee samengaand wordt er lucht in het verhaal gepompt: de behoorlijk bedroevende en heftige periode uit het leven van David wordt verteld door hemzelf als cynische laat-puber.
Als het David al drie dagen niet meer lukt om te ontlasten en zijn buikpijn almaar toeneemt, gaat hij met zijn moeder naar de huisarts. Die vermoedt lang geen ernstige zaken, maar daar neemt Davids moeder geen genoegen mee en ze eist dat er meer testen worden gedaan. Davids moeder zou je een typische hockeymoeder kunnen noemen, al zit haar zoon niet eens op hockey: ze is (over)bezorgd, (over)zorgzaam, heeft een drukke baan en wil overal controle over hebben. Maar ditmaal heeft ze gelijk, er is daadwerkelijk iets ernstigs met David aan de hand en hij blijkt lymfeklierkanker te hebben.
In het ziekenhuis wordt David niet alleen door zijn moeder, maar ook door zijn klasgenoten en goededoelenorgansaties vertroeteld. Daar zit hij eigenlijk helemaal niet op te wachten. Hij krijgt allemaal goedkope rotzooicadeaus, cliniclowns gaan pas weg als ze hem tot tranen van het lachen toe hebben achtergelaten en de mensen van stichting Doe Een Wens lijken zelf eerst nog wat trauma’s te hebben te verwerken. David heeft amper wensen, het liefst zou hij zwelgen in zelfmedelijden en gamen en films kijken.
Op de kamer ligt hij met kinderen die nog zieker zijn, zoals iemand met mondkanker waarvan zijn gezicht ‘nog het meest op een waarschuwingslabel van een pakje sigaretten’ lijkt. Hoekstra vermijdt die heftige, klinische kant van (kinder)kanker zeker niet. Bij vlagen heel nauwgezet laat hij zijn hoofdpersonage vertellen welke infusen er in hem zitten, hoe ze worden bevestigd, hoe misselijk de chemo hem maakt en welke dilemma’s zijn lotgenoten hebben: het hele been eraf of alleen van voet tot knie met het risico dat de kanker terugkomt? De lichte toon die Hoekstra gekozen heeft zorgt er juist voor dat deze kant gemakkelijk behandeld kan worden, omdat het beschrevene dan niet te zwaar wordt. Kuren is een leerzaam boek bijna zonder dat je het doorhebt. Zeker de passages waarin Hoekstra zo op dreef is dat de ‘gewoons’ en de ‘of zo’s’ achterwege blijven, ben je als lezer helemaal mee. Op andere momenten voel je je als halftwintiger al een beetje te oud voor de puberproblematiek en toon van de hoofdpersoon, alsof de aangesprokene in de keuken idealiter wat jonger is.
Tot slot zit er een maatschappijkritiek in het boek waarvan me nog niet helemaal duidelijk is wat Hoekstra ermee beoogt. De bovenlaag van de samenleving, waarvan David bij uitstek een telg is en waarvan Haarlem tot symbool wordt gemaakt, wordt door het hele boek heen belachelijk gemaakt, performancekunst krijgt het weer zwaar te verduren en maatschappelijk engagement wordt ontmaskerd als een poging tot het breed trekken van navelstaarderij. Als David op social media zit merkt hij op:
De wereld was het afgelopen jaar in een draaikolk veranderd. Op het internet waren er tegenwoordig alleen maar mannen met baarden die schreeuwden over vrouwen, en vrouwen met gekleurd haar die schreeuwden over mannen, en het enige wat ze nog met elkaar deelden was het feit dat ze schreeuwden.
De roman eindigt met de realisatie dat David bijna het paard is dat voor hem staat, ‘[h]et enige verschil tussen het leven van mij en het leven van dat paard is dat hij er zich niet van bewust is. Het paard dat de hele dag geen gras kan vinden denkt niet dat hij een slecht paard is.’ Uit al deze voorbeelden komt mij een beeld naar voren dat David de moderne maatschappij verwerpt en aan het einde misschien zelfs wel de menselijke conditie an sich. Maar de voorbeelden passen niet noodzakelijk goed in dít boek, bij dít personage. De gedachten zijn te rijp om als puberverongelijktheid af te doen, eerder Houellebecq dan Salinger. Ik ben benieuwd waar ze toe leiden als Hoekstra ze verder uitwerkt, in een volgend boek na Kuren wellicht.
November 7, 2025
Laat ik meteen zeggen: dit boek is oprecht een aanrader: ga het lezen!
Het is echt heel goed en leuk geschreven. Dit is die typische DasMag/Gen Z-literatuur die we kennen van bijvoorbeeld Tobi Lakmaker, en het werkt gewoon fantastisch. Het verhaal wordt op een nieuwe manier verteld: letterlijk, alsof iemand het je rechtstreeks zit te vertellen. Daardoor zit het vol spreektaal, denk aan zinnen als ‘Kijk:’, ‘Weet je wat het is’, en ‘denk ik’. De verteller spreekt je direct aan, wat het verhaal eerlijk, geloofwaardig en bovendien ontzettend grappig maakt.
Het enige wat voor mij wat minder werkte, is dat hij de lezer op een gegeven moment personaliseert, door te doen alsof jullie elkaar op een feestje ontmoeten en hij daar dit verhaal aan je vertelt. Dat vond ik niet storend, maar het had van mij niet gehoeven.
Het is echt heel goed en leuk geschreven. Dit is die typische DasMag/Gen Z-literatuur die we kennen van bijvoorbeeld Tobi Lakmaker, en het werkt gewoon fantastisch. Het verhaal wordt op een nieuwe manier verteld: letterlijk, alsof iemand het je rechtstreeks zit te vertellen. Daardoor zit het vol spreektaal, denk aan zinnen als ‘Kijk:’, ‘Weet je wat het is’, en ‘denk ik’. De verteller spreekt je direct aan, wat het verhaal eerlijk, geloofwaardig en bovendien ontzettend grappig maakt.
Het enige wat voor mij wat minder werkte, is dat hij de lezer op een gegeven moment personaliseert, door te doen alsof jullie elkaar op een feestje ontmoeten en hij daar dit verhaal aan je vertelt. Dat vond ik niet storend, maar het had van mij niet gehoeven.
November 16, 2025
Ik waardeerde de nuchtere en cynische toon van dit boek. Het is gek genoeg zeer vermakelijk om te zien hoe zwaar ongemakkelijk mensen zich gedragen wanneer ze geconfronteerd worden met iemand met kanker. Het is zo'n situatie waar geen script voor bestaat en die ook nog eens niet snel weggaat. Een simpele sociale dooddoener als "beterschap" of "het komt wel goed" dekt niet de lading van de ernstige ziekte, maar overdreven medelijden en verdriet voelt als een extra last die op de schouders van het kind met kanker wordt gelost. En David moet het maar allemaal over zich heen laten komen, van de shitty cadeaus van klasgenoten en irritante cliniclowns tot ouders die niet weten wat ze met hun emoties aan moeten en een broer die hem negeert. Het is een bizarre situatie, met soms lachwekkende, soms ontroerende gevolgen. Altijd ongemakkelijk in elk geval. Ik heb genoten.
January 2, 2026
Mooie roman over een puberjongen met kanker.
David groeit op in Haarlem en als ex-Schalkwijker die een jaar ouder is dan de auteur vond ik heel veel iets “te relatable” (om maar even mijn inner millenial meteen te exposen). Dat maakte het ook meteen een bijzonder boekje voor mij om te lezen denk ik, want opeens werden veel dingen van vroeger in het perspectief geplaatst van een jongen met kanker. En eigenlijk was dat weinig verschillend dan mijn eigen perspectief, wat dan weer onverwachts en wat minder sensationeel dan gehoopt was. De dure huizen in Heemstede, een wat aftandse koepel in de hout om een jointje onder te roken en een avond uit naar de Stiels met de eeuwig herhalende playlists, blijkbaar ben ik inmiddels rijp voor nostalgie.
Het is cynisch, oprecht en een beetje grafisch soms. Best wel lekker dus!
Gelukkig hoeft je fantasie niet te voldoen aan zoiets kinderachtigs als de werkelijkheid, Kuren p. 27
David groeit op in Haarlem en als ex-Schalkwijker die een jaar ouder is dan de auteur vond ik heel veel iets “te relatable” (om maar even mijn inner millenial meteen te exposen). Dat maakte het ook meteen een bijzonder boekje voor mij om te lezen denk ik, want opeens werden veel dingen van vroeger in het perspectief geplaatst van een jongen met kanker. En eigenlijk was dat weinig verschillend dan mijn eigen perspectief, wat dan weer onverwachts en wat minder sensationeel dan gehoopt was. De dure huizen in Heemstede, een wat aftandse koepel in de hout om een jointje onder te roken en een avond uit naar de Stiels met de eeuwig herhalende playlists, blijkbaar ben ik inmiddels rijp voor nostalgie.
Het is cynisch, oprecht en een beetje grafisch soms. Best wel lekker dus!
Gelukkig hoeft je fantasie niet te voldoen aan zoiets kinderachtigs als de werkelijkheid, Kuren p. 27
November 24, 2025
Af en toe was het wel grappig, maar dit boek is waar het zich tegen wil afzetten. Het ruikt naar Urban Arrow en VanMoof.
Het ís Haarlem. De cynische toon over opgroeien in die omgeving maakt het helaas het plaatje compleet, want ook onverschillig doen over de Randstedelijke Gymnasium bubbel waarin je opgroeit hoort erbij.
Het is duidelijk niets voor mij, sorry.
Het ís Haarlem. De cynische toon over opgroeien in die omgeving maakt het helaas het plaatje compleet, want ook onverschillig doen over de Randstedelijke Gymnasium bubbel waarin je opgroeit hoort erbij.
Het is duidelijk niets voor mij, sorry.
January 11, 2026
Een van de grappigste boeken die ik tot nu toe heb gelezen.
Zo geschreven dat je geen enkele moeite hoeft te doen om scenario’s, en het gevoel daarbij, in te beelden en ermee in te leven.
Gebeurt er telkens iets groots qua plot in dit boek? Nee. Blijft elke bladzijde interessant? Ja.
Zo geschreven dat je geen enkele moeite hoeft te doen om scenario’s, en het gevoel daarbij, in te beelden en ermee in te leven.
Gebeurt er telkens iets groots qua plot in dit boek? Nee. Blijft elke bladzijde interessant? Ja.
November 30, 2025
In een keer uitgelezen!! Heerlijk cynisch, heb regelmatig gegniffeld om de gedachtes en uitspraken van David.
January 6, 2026
Leuke schrijfstijl! Herkenbare taal als leeftijdsgenoot van de auteur. Heel snel uitgelezen
January 12, 2026
Een vermakelijk, ‘lekker’ geschreven boek van een Haarlemse millennial die op zijn 14e kanker krijgt, vol geestige scenes en fijne oneliners. Het is wel weer nogal hetzelfde als Tobi Lakmaker, of langer geleden de debuten van Arnon Grunberg en Herman Koch: beetje tegen heilige huisjes schoppen en een verhaal dat eigenlijk meer een verzameling columns is. Erg leuk om te lezen maar niet nieuw en niet beklijvend.
January 25, 2026
Door de recensie in de Volkskrant werd het boek gekozen voor onze boekenclub. Heeeeeel lang heb ik het toen nog uitgesteld maar nu heb ik het dan in een ruk uitgelezen. Wat een heerlijke stijl, een heel herkenbare puberstem, die lekker in de aanklagersrol zit en daardoor verrassend grappig schrijft over heftige gebeurtenissen. Arctic Monkeys op de achtergrond, dit boek lezend past helemaal bij de 2016-2026 trend. Aanrader.
November 15, 2025
Met recht een Wereldschokkend Debuut!
January 20, 2026
Veel gegniffeld en nog vaker hardop gelachen. Mij bellen voor cynische hoofdpersonages.
February 3, 2026
echt mooi en grappig
January 5, 2026
(eigenlijk 4.5 sterren)
Displaying 1 - 30 of 67 reviews