What do you think?
Rate this book
Bibliotekarka #2
Tajemnica bibliotekarki
Czy można budować przyszłość, gdy przeszłość wciąż domaga się zapłaty?
Dagmara Brewka przeszła piekło bezdomności, uzależnienia i samotności. Próbuje budować swoje kruche szczęście w małym miasteczku nad Zalewem Wiślanym. Zyskuje sympatię mieszkańców, a w jej sercu rodzi się miłość.
Jest szczęśliwa i pełna wiary w przyszłość, ale pewnego dnia otrzymuje list, który burzy jej z takim trudem zbudowany świat. Rozczarowanie, poczucie zdrady i stare demony wracają z całą mocą. W dodatku między nią, a ukochanym wkradają się niedopowiedzenia, półprawdy, tajemnice i... inna kobieta.
W zimowej scenerii malowniczego Fromborka Dagmara mierzy się z tym, co zgotował jej los. Jest przerażona i samotna. Czy starczy jej siły, by jeszcze raz zaufać sobie i światu?
Wioletta Piasecka – autorka, którą pokochały czytelniczki – pisze wzruszającą opowieść o drugiej szansie, sile wspomnień i miłości, która nie pyta o przeszłość.
Dagmara Brewka przeszła piekło bezdomności, uzależnienia i samotności. Próbuje budować swoje kruche szczęście w małym miasteczku nad Zalewem Wiślanym. Zyskuje sympatię mieszkańców, a w jej sercu rodzi się miłość.
Jest szczęśliwa i pełna wiary w przyszłość, ale pewnego dnia otrzymuje list, który burzy jej z takim trudem zbudowany świat. Rozczarowanie, poczucie zdrady i stare demony wracają z całą mocą. W dodatku między nią, a ukochanym wkradają się niedopowiedzenia, półprawdy, tajemnice i... inna kobieta.
W zimowej scenerii malowniczego Fromborka Dagmara mierzy się z tym, co zgotował jej los. Jest przerażona i samotna. Czy starczy jej siły, by jeszcze raz zaufać sobie i światu?
Wioletta Piasecka – autorka, którą pokochały czytelniczki – pisze wzruszającą opowieść o drugiej szansie, sile wspomnień i miłości, która nie pyta o przeszłość.
304 pages, Paperback
First published October 29, 2025
8 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
November 9, 2025
Skąd czerpać siłę, gdy życie po raz kolejny wali się w gruzy?
„Tajemnica bibliotekarki” Wioletty Piaseckiej to opowieść o kobiecie, która przeszła przez piekło, a mimo to wciąż potrafi kochać. O Dagmarze Brewce - bohaterce, której życie złamało nie raz i nie dwa, ale która wciąż próbuje wstać z kolan. To historia o walce z demonami przeszłości, o kruchości nadziei i o sile, która rodzi się wtedy, gdy nie mamy już nic do stracenia.
Dagmara kiedyś nie miała domu, nie miała nikogo, kto podałby jej rękę. Wpadła w uzależnienie, przeszła przez samotność, o jakiej nikt nie chce pamiętać. A jednak – znalazła w sobie dość odwagi, by zacząć od nowa. W małym, malowniczym Fromborku, nad Zalewem Wiślanym, buduje swoje nowe życie - krok po kroku, dzień po dniu. Praca w bibliotece staje się jej schronieniem, książki – cichymi przyjaciółmi, a mieszkańcy miasteczka – pierwszymi ludźmi od dawna, którzy patrzą na nią bez osądu. I kiedy wydaje się, że wreszcie odnalazła spokój, los postanawia wystawić ją na kolejną próbę.
Pewnego dnia przychodzi list. Zwykła koperta, a jednak zawartość w jednej chwili burzy cały świat Dagmary. Wszystkie zranienia, o których próbowała zapomnieć, wracają z nową siłą. Stare demony znów szepczą do ucha, że nie zasługuje na miłość. A w jej relację z Michałem, mężczyzną, który dał jej nadzieję, zaczyna wkradać się cień – półprawdy, niedopowiedzenia, a w końcu… inna kobieta.
To właśnie w takich momentach proza Wioletty Piaseckiej błyszczy najmocniej. Autorka nie boi się trudnych emocji - wręcz przeciwnie, zanurza się w nich po samą szyję. Pisze z ogromną empatią, z czułością, ale i z prawdą, której nie da się zignorować. W jej słowach jest ból, ale też światło. Pokazuje, że nawet jeśli przeszłość domaga się zapłaty, wciąż można nauczyć się żyć inaczej - wolniej, mądrzej, z wiarą w siebie.
Frombork w tej historii jest niemal jak bohater – cichy, zasypany śniegiem, z biblioteką pachnącą kurzem i herbatą z imbirem. To przestrzeń, w której rodzi się nadzieja. Piasecka mistrzowsko oddaje klimat małego miasteczka, gdzie każdy zna każdego, a mimo to każdy ma swoją tajemnicę.
„Tajemnica bibliotekarki” to książka, przy której trudno zachować emocjonalny dystans. Czytając, czujesz gniew, współczucie, a czasem bezsilność. Ale przede wszystkim – czujesz, że ta historia jest prawdziwa. Bo każdy z nas niesie w sobie coś, czego się wstydzi. Coś, co chciałby zamknąć w szufladzie i już nigdy nie otwierać. Piasecka przypomina, że tylko wtedy, gdy odważymy się zajrzeć do środka, możemy naprawdę zacząć żyć.
To opowieść o drugiej szansie – tej, którą dajemy światu, ale przede wszystkim sobie. O miłości, która nie pyta o przeszłość, tylko otula teraźniejszość. O przebaczeniu, które nie jest słabością, ale aktem największej odwagi.
Czytałam „Tajemnicę bibliotekarki” z narastającym wzruszeniem. To jedna z tych książek, które nie pozwalają zasnąć, dopóki nie poznasz końca. Ale też takich, które po zakończeniu zostają w sercu na długo – jak ciepły szept: dasz radę, nawet jeśli nie dziś, to jutro.
Ocena: 9/10 - bo Wioletta Piasecka napisała historię, która leczy. Nie krzykiem, a szeptem. Nie morałem, a emocją. I może właśnie dlatego tak bardzo trafia do serca.
„Tajemnica bibliotekarki” Wioletty Piaseckiej to opowieść o kobiecie, która przeszła przez piekło, a mimo to wciąż potrafi kochać. O Dagmarze Brewce - bohaterce, której życie złamało nie raz i nie dwa, ale która wciąż próbuje wstać z kolan. To historia o walce z demonami przeszłości, o kruchości nadziei i o sile, która rodzi się wtedy, gdy nie mamy już nic do stracenia.
Dagmara kiedyś nie miała domu, nie miała nikogo, kto podałby jej rękę. Wpadła w uzależnienie, przeszła przez samotność, o jakiej nikt nie chce pamiętać. A jednak – znalazła w sobie dość odwagi, by zacząć od nowa. W małym, malowniczym Fromborku, nad Zalewem Wiślanym, buduje swoje nowe życie - krok po kroku, dzień po dniu. Praca w bibliotece staje się jej schronieniem, książki – cichymi przyjaciółmi, a mieszkańcy miasteczka – pierwszymi ludźmi od dawna, którzy patrzą na nią bez osądu. I kiedy wydaje się, że wreszcie odnalazła spokój, los postanawia wystawić ją na kolejną próbę.
Pewnego dnia przychodzi list. Zwykła koperta, a jednak zawartość w jednej chwili burzy cały świat Dagmary. Wszystkie zranienia, o których próbowała zapomnieć, wracają z nową siłą. Stare demony znów szepczą do ucha, że nie zasługuje na miłość. A w jej relację z Michałem, mężczyzną, który dał jej nadzieję, zaczyna wkradać się cień – półprawdy, niedopowiedzenia, a w końcu… inna kobieta.
To właśnie w takich momentach proza Wioletty Piaseckiej błyszczy najmocniej. Autorka nie boi się trudnych emocji - wręcz przeciwnie, zanurza się w nich po samą szyję. Pisze z ogromną empatią, z czułością, ale i z prawdą, której nie da się zignorować. W jej słowach jest ból, ale też światło. Pokazuje, że nawet jeśli przeszłość domaga się zapłaty, wciąż można nauczyć się żyć inaczej - wolniej, mądrzej, z wiarą w siebie.
Frombork w tej historii jest niemal jak bohater – cichy, zasypany śniegiem, z biblioteką pachnącą kurzem i herbatą z imbirem. To przestrzeń, w której rodzi się nadzieja. Piasecka mistrzowsko oddaje klimat małego miasteczka, gdzie każdy zna każdego, a mimo to każdy ma swoją tajemnicę.
„Tajemnica bibliotekarki” to książka, przy której trudno zachować emocjonalny dystans. Czytając, czujesz gniew, współczucie, a czasem bezsilność. Ale przede wszystkim – czujesz, że ta historia jest prawdziwa. Bo każdy z nas niesie w sobie coś, czego się wstydzi. Coś, co chciałby zamknąć w szufladzie i już nigdy nie otwierać. Piasecka przypomina, że tylko wtedy, gdy odważymy się zajrzeć do środka, możemy naprawdę zacząć żyć.
To opowieść o drugiej szansie – tej, którą dajemy światu, ale przede wszystkim sobie. O miłości, która nie pyta o przeszłość, tylko otula teraźniejszość. O przebaczeniu, które nie jest słabością, ale aktem największej odwagi.
Czytałam „Tajemnicę bibliotekarki” z narastającym wzruszeniem. To jedna z tych książek, które nie pozwalają zasnąć, dopóki nie poznasz końca. Ale też takich, które po zakończeniu zostają w sercu na długo – jak ciepły szept: dasz radę, nawet jeśli nie dziś, to jutro.
Ocena: 9/10 - bo Wioletta Piasecka napisała historię, która leczy. Nie krzykiem, a szeptem. Nie morałem, a emocją. I może właśnie dlatego tak bardzo trafia do serca.
January 7, 2026
🔥🔥🔥RECENZJA 🔥🔥🔥
❤️❤️
Witajcie Kochani. Dzisiaj chciałabym podzielić się z Wami moją recenzją na temat książki @wioletta_piasecka_autorka pt. ,,Tajemnica bibliotekarki". Książkę tą miałam przyjemność przeczytać dzięki #współpracabarterowa #współpracareklamowa z wydawnictwem @skarpawarszawska.
Dagmara Brewka wiele w swoim młodym życiu już przeszła. Uzależnienie od alkoholu oraz bezdomność, to coś z czym zmagała się przez bardzo długi czas. Jednak to, że przez przypadek trafiła do Fromborka okazało się dla niej początkiem nowego życia. Przez swoją życzliwość oraz uprzejmość zyskała sympatię wśród mieszkańców, a także otrzymała szansę na miłość. Każdego dnia stara się czerpać z życia garściami. Niestety jak to w życiu bywa, szczęście nie jest nam zagwarantowane na zawsze. Tak też dzieje się w przypadku Dagmary, gdy kłopoty oraz zmartwienia zaczynają nadciągać z każdej strony. Z jednej strony tajemniczy list, który nie wróży niczego dobrego oraz problemy nawiedzające jej związek. Wszystko to powoduje że kobieta zaczyna tracić wiarę w szczęśliwe zakończenie.
Jak potoczą się losy Dagmary? Czy uda jej się rozwiązać problemy? Czy szczęście w końcu się do niej uśmiechnie i pisany jest jej happy end?
Wiadomość o tym iż Pani Wioletta ma zamiar przekazać w nasze ręce dalsze losy Dagmary Brewki bardzo mnie ucieszyła. Z przyjemnością sięgnęłam po tą książkę. Historia Dagmary pokazuje nam że zawsze jest jakieś wyjście z sytuacji, zwłaszcza jak otaczają nas życzliwi ludzie, którzy pragnął nam pomóc, wystarczy tylko chcieć po nią sięgnąć. Należy również pamiętać o tym że w związku, nie ma miejsca na niedomówienia oraz tajemnice. Zawsze warto postawić na szczerą rozmowę. Dodatkowo cała akcja książki toczy się w pięknej oraz zimowej scenerii Fromborka co jeszcze bardziej zachęca do sięgnięcia po ,,Tajemnicę Bibliotekarki”. Jest to pełna emocji książka, która zmusza czytelnika do refleksji. Osobiście uwielbiam styl pisania autorki oraz to z jaką lekkością czyta się wszystkie książki Pani Wioletty. Serdecznie polecam wam sięgnąć po tą książkę 😊
Bardzo dziękuję wydawnictwu za egzemplarz książki do recenzji 😘😘
#współpracabarterowa
#readingtime📖
#książkara
❤️❤️
Witajcie Kochani. Dzisiaj chciałabym podzielić się z Wami moją recenzją na temat książki @wioletta_piasecka_autorka pt. ,,Tajemnica bibliotekarki". Książkę tą miałam przyjemność przeczytać dzięki #współpracabarterowa #współpracareklamowa z wydawnictwem @skarpawarszawska.
Dagmara Brewka wiele w swoim młodym życiu już przeszła. Uzależnienie od alkoholu oraz bezdomność, to coś z czym zmagała się przez bardzo długi czas. Jednak to, że przez przypadek trafiła do Fromborka okazało się dla niej początkiem nowego życia. Przez swoją życzliwość oraz uprzejmość zyskała sympatię wśród mieszkańców, a także otrzymała szansę na miłość. Każdego dnia stara się czerpać z życia garściami. Niestety jak to w życiu bywa, szczęście nie jest nam zagwarantowane na zawsze. Tak też dzieje się w przypadku Dagmary, gdy kłopoty oraz zmartwienia zaczynają nadciągać z każdej strony. Z jednej strony tajemniczy list, który nie wróży niczego dobrego oraz problemy nawiedzające jej związek. Wszystko to powoduje że kobieta zaczyna tracić wiarę w szczęśliwe zakończenie.
Jak potoczą się losy Dagmary? Czy uda jej się rozwiązać problemy? Czy szczęście w końcu się do niej uśmiechnie i pisany jest jej happy end?
Wiadomość o tym iż Pani Wioletta ma zamiar przekazać w nasze ręce dalsze losy Dagmary Brewki bardzo mnie ucieszyła. Z przyjemnością sięgnęłam po tą książkę. Historia Dagmary pokazuje nam że zawsze jest jakieś wyjście z sytuacji, zwłaszcza jak otaczają nas życzliwi ludzie, którzy pragnął nam pomóc, wystarczy tylko chcieć po nią sięgnąć. Należy również pamiętać o tym że w związku, nie ma miejsca na niedomówienia oraz tajemnice. Zawsze warto postawić na szczerą rozmowę. Dodatkowo cała akcja książki toczy się w pięknej oraz zimowej scenerii Fromborka co jeszcze bardziej zachęca do sięgnięcia po ,,Tajemnicę Bibliotekarki”. Jest to pełna emocji książka, która zmusza czytelnika do refleksji. Osobiście uwielbiam styl pisania autorki oraz to z jaką lekkością czyta się wszystkie książki Pani Wioletty. Serdecznie polecam wam sięgnąć po tą książkę 😊
Bardzo dziękuję wydawnictwu za egzemplarz książki do recenzji 😘😘
#współpracabarterowa
#readingtime📖
#książkara
November 6, 2025
Po "Sekrecie bibliotekarki" przyszedł czas na jej kontynuację, czyli "Tajemnicę bibliotekarki", w której Wioletta Piasecka udanie łączy powieść obyczajową z elementami romansu, zaś wątki lżejsze z tymi poważnymi. A wszystko to w malowniczej scenerii klimatycznego zimowego Fromborka.
W pierwszym tomie poznaliśmy Dagmarę Brewkę, która zmagała się z bezdomnością, uzależnieniem i samotnością. Wydaje się, że jest szansa, iż szczęście i miłość zagości u niej na dobre. Mieszkańcy miasteczka nad Zalewem Wiślanym zaakceptowali ją. Jednak pewnego dnia otrzymuje list, który burzy jej tak trudno zbudowany świat. Przeszłość znów się o nią upomina. Kobieta ponownie mierzy się z rozczarowaniem i poczuciem zdrady. Stare demony odżywają. Między nią a Michałem wkradają się niedopowiedzenia, półprawdy, tajemnice i… inna kobieta. Tu pojawiają się intrygi i zazdrość. Czy świeżo zbudowana relacja przetrwa?
Autorka świetnie oddała towarzyszące głównej bohaterce emocje, odczucia i myśli. Przerażenie, samotność, poczucie wstydu, niepewność, bezsilność - z tym musi się zmierzyć. Jak więc znaleźć w sobie pokłady siły, by jeszcze raz zawalczyć o siebie? Czy w obliczu ogromu problemów Dagmara nie powróci do nałogu?
Autorka pokazuje, jak ważna jest szczera rozmowa, zaufanie i przebaczenie. Zwłaszcza to ostatnie wymaga od człowieka dużej odwagi. Historia udowadnia, że każdy zasługuje na drugą szansę i miłość.
"Tajemnica bibliotekarki" to prawdziwa, pełna uczuć, wzruszeń, napięcia i refleksji powieść o walce z przeszłością, kobiecej sile, tajemnicy, przebaczeniu oraz niegasnącej nadziei na lepsze jutro i życie. Emocje nie pozwalają odłożyć tej książki nawet na moment. Czy Dagmarze uda się zbudować przyszłość i szczęście, kiedy przeszłość wciąż domaga się zapłaty?
W pierwszym tomie poznaliśmy Dagmarę Brewkę, która zmagała się z bezdomnością, uzależnieniem i samotnością. Wydaje się, że jest szansa, iż szczęście i miłość zagości u niej na dobre. Mieszkańcy miasteczka nad Zalewem Wiślanym zaakceptowali ją. Jednak pewnego dnia otrzymuje list, który burzy jej tak trudno zbudowany świat. Przeszłość znów się o nią upomina. Kobieta ponownie mierzy się z rozczarowaniem i poczuciem zdrady. Stare demony odżywają. Między nią a Michałem wkradają się niedopowiedzenia, półprawdy, tajemnice i… inna kobieta. Tu pojawiają się intrygi i zazdrość. Czy świeżo zbudowana relacja przetrwa?
Autorka świetnie oddała towarzyszące głównej bohaterce emocje, odczucia i myśli. Przerażenie, samotność, poczucie wstydu, niepewność, bezsilność - z tym musi się zmierzyć. Jak więc znaleźć w sobie pokłady siły, by jeszcze raz zawalczyć o siebie? Czy w obliczu ogromu problemów Dagmara nie powróci do nałogu?
Autorka pokazuje, jak ważna jest szczera rozmowa, zaufanie i przebaczenie. Zwłaszcza to ostatnie wymaga od człowieka dużej odwagi. Historia udowadnia, że każdy zasługuje na drugą szansę i miłość.
"Tajemnica bibliotekarki" to prawdziwa, pełna uczuć, wzruszeń, napięcia i refleksji powieść o walce z przeszłością, kobiecej sile, tajemnicy, przebaczeniu oraz niegasnącej nadziei na lepsze jutro i życie. Emocje nie pozwalają odłożyć tej książki nawet na moment. Czy Dagmarze uda się zbudować przyszłość i szczęście, kiedy przeszłość wciąż domaga się zapłaty?
November 24, 2025
"Tajemnica bibliotekarki" to kontynuacja "Sekretu bibliotekarki" autorstwa Wioletty Piaseckiej, która przedstawia dalsze losy Dagmary Brewki - trzeźwej alkoholiczki, która wyszła z bezdomności. Kobieta ponownie musi zmierzyć się z demonami przeszłości, podczas gdy jej z trudem budowane nowe życie, drży w posadach.
Mówi się, że nieszczęścia chodzą parami, jednak Dagmarę dopada całe ich stado. Kobieta musi finansowo wspierać matkę, która nigdy jej nie chciała; jej związek zostaje wystawiony na próbę przez pojawienie się dawnej miłości Michała; szefowa, która jest jednocześnie jej przyjaciółką zmaga się z widmem choroby nowotworowej, a powrót syna pani Ireny z emigracji sprawia, że wizja utraty mieszkania staje się coraz bardziej realna. Do tego dochodzi jeszcze najtrudniejsza walka, ta z samą sobą: z czarnymi myślami, niską samooceną i nieustannie czającą się pokusą powrotu do nałogu.
Narracja pierwszoosobowa prowadzona z perspektywy Dagmary jest wyjątkowo wiarygodna. Jej emocje, wewnętrzne dialogi, przeżycia i wahania zostały opisane z dużą głębią i psychologiczną wrażliwością, co sprawia, że łatwo wczuć się w jej historię.
Akcja powieści toczy się w przedświątecznej atmosferze malowniczego Fromborka nad Zalewem Wiślanym. Mimo urokliwej zimowej scenerii autorka nie unika trudnych tematów, przeciwnie, z odwagą porusza kwestie, które skłaniają do refleksji i pozostają z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury.
Mówi się, że nieszczęścia chodzą parami, jednak Dagmarę dopada całe ich stado. Kobieta musi finansowo wspierać matkę, która nigdy jej nie chciała; jej związek zostaje wystawiony na próbę przez pojawienie się dawnej miłości Michała; szefowa, która jest jednocześnie jej przyjaciółką zmaga się z widmem choroby nowotworowej, a powrót syna pani Ireny z emigracji sprawia, że wizja utraty mieszkania staje się coraz bardziej realna. Do tego dochodzi jeszcze najtrudniejsza walka, ta z samą sobą: z czarnymi myślami, niską samooceną i nieustannie czającą się pokusą powrotu do nałogu.
Narracja pierwszoosobowa prowadzona z perspektywy Dagmary jest wyjątkowo wiarygodna. Jej emocje, wewnętrzne dialogi, przeżycia i wahania zostały opisane z dużą głębią i psychologiczną wrażliwością, co sprawia, że łatwo wczuć się w jej historię.
Akcja powieści toczy się w przedświątecznej atmosferze malowniczego Fromborka nad Zalewem Wiślanym. Mimo urokliwej zimowej scenerii autorka nie unika trudnych tematów, przeciwnie, z odwagą porusza kwestie, które skłaniają do refleksji i pozostają z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury.
December 28, 2025
Przeczytana służbowo, ale uważam że to dobry obyczaj z happy endem.
Trochę za dużo powtórzeń, od środka książki fabula rozciągnięta, ale ogólnie język bogaty, fani literatury obyczajowej powinni być zadowoleni.
Trochę za dużo powtórzeń, od środka książki fabula rozciągnięta, ale ogólnie język bogaty, fani literatury obyczajowej powinni być zadowoleni.
December 2, 2025
Wydawałoby się, że Dagmara wyszła już na prostą. A tym czasem kolejne kłopoty spadają na nią niemal lawinowo. A wszystko to dzieje się w tuż przed świątecznym czasie. Dagmara przygotowuje się do pierwszych prawdziwych świąt. Jednak przeszłość nie daje jej o sobie zapomnieć.
Pełna emocji książka, od której ciężko się oderwać. Temat drugiej szansy, niedopowiedzeń w związkach i pragnieniu spokojnych świąt. To bardzo dobra kontynuacja, oprószona śniegiem i masą światełek ale nie przesłodzona i nie prze lukrowana. Bohaterowie zmagają z problemami które mogą dotknąć wielu z nas. Autorka przekazuje ukryty przekaz dla kobiet, ze warto walczyć o swoje marzenia jak bohaterka. I Dagmara ma jednak małą tajemnicę która musi w jakiś sposób przekazać Michałowi. Zdecydowanie polecam mimo, że te „mitingi” doprowadzały mnie do szalu w obu częściach najchętniej poprawiłabym pisownię w tym wypadku, ale rozumie że to spolszczona forma.
Koniecznie sięgnięcie po obie części.
Pełna emocji książka, od której ciężko się oderwać. Temat drugiej szansy, niedopowiedzeń w związkach i pragnieniu spokojnych świąt. To bardzo dobra kontynuacja, oprószona śniegiem i masą światełek ale nie przesłodzona i nie prze lukrowana. Bohaterowie zmagają z problemami które mogą dotknąć wielu z nas. Autorka przekazuje ukryty przekaz dla kobiet, ze warto walczyć o swoje marzenia jak bohaterka. I Dagmara ma jednak małą tajemnicę która musi w jakiś sposób przekazać Michałowi. Zdecydowanie polecam mimo, że te „mitingi” doprowadzały mnie do szalu w obu częściach najchętniej poprawiłabym pisownię w tym wypadku, ale rozumie że to spolszczona forma.
Koniecznie sięgnięcie po obie części.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews