หิมะสีเงินในวันวาฬ

by Iyohara Shin, 伊与原 新, อิโยฮาระ ชิน

รวมเรื่องสั้นที่เปี่ยมด้วยความหมาย
จาก “อิโยฮาระ ชิน” นักเขียนเจ้าของดีกรีปริญญาเอก
ด้านวิทยาศาสตร์โลกและดาวเคราะห์
ที่นำความรู้ทางธรรมชาติมาผสานเข้ากับการเล่าเรื่องได้อย่างงดงาม
จนติดอันดับ Top 10 รางวัล Japan Booksellers’ Award 2021

5 เรื่องสั้นที่ไม่ควรพลาด

"หิมะเงินในเดือนสิงหาคม"
ชั้นต่าง ๆ ของโลกเปรียบเหมือนชั้นในใจคน
ที่ไม่อาจรู้จักได้แค่เพียงมองภายนอก

"วันหวนคืนสู่ท้องทะเล"
ความปรารถนาที่จะหลอมรวมกับกระแสน้ำ
และธรรมชาติอย่างสมบูรณ์

"อาร์โนและเลมอน"
เรื่องของการหวนกลับบ้านเกิดตามสัญชาตญาณ
ที่เรียบง่ายแต่น่าอิจฉา

"เก็บแก้ว"
การตั้งคำถามถึงการมองเห็นความเปราะบางแท้จริง
ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกแข็ง

"ลมตะวันตกหนึ่งแสนปี"
แรงบันดาลใจของมนุษย์ที่อยากสัมผัสท้องฟ้า
ผ่านการปล่อยว่าว

เรื่องสั้นเล่มนี้จะพาเราย้อนกลับไปสำรวจ "ธรรมชาติ"
และ "หัวใจของมนุษย์" ไปพร้อมกัน
เต็มไปด้วยภาพพจน์งดงามและความหมายลึกซึ้ง
ที่จะตราตรึงอยู่ในใจผู้อ่านอีกยาวนาน

352 pages, Paperback

Published October 2, 2025

Reviews

[YuzuChu · Rating 4 out of 5]

ปกติจะไม่ค่อยชอบแนวเรื่องสั้นหลาย ๆ เรื่องเท่าไหร่ มันจะมีเรื่องอ่อม ๆ เรื่องงง ๆ ที่ทำหมดอารมณ์ แต่เรื่องนี้คือโห ยอมใจมาก ฉันชอบและประทับใจทุกเรื่องเลย บางเรื่องทำนั่งหลังตรง+น้ำตาซึมนิด ๆ อยู่นะ ใช้ได้เลย! บางเรื่องฉันอ่านจบละโวยวายเลยอะว่าสั้นจังงงง เอาอีกกกก

อาจจะเผลอมีสปอยล์บางจุดโดยไม่ได้ตั้งใจ ใครมีแพลนจะอ่านข้ามรีวิวนี้โลด โดยรวมแล้วฉันได้นั่งคิด ตกผลึก แล้วประทับใจกับเรื่องสั้นทุกเรื่องเลยแหละ

เกริ่นก่อนว่าโดนปกตก ภาพในปกจะเป็นเรื่องที่สอง เพลงของวาฬอะไรสักอย่างนี่แหละ ตัวละครทุกตัวในเรื่องสั้นแต่ละเรื่องของเล่มนี้จะมา way คล้าย ๆ กันคือมีความคิดลบกับตัวเองสูงมากกกก จนตัวเอกบางเรื่องกระเดียดไปในทางขี้เหยียดเลยด้วยซ้ำ อย่างเรื่องแรกพระเอกดรอปเรียนไป 1 ปี มาเจอพนักงานร้านสะดวกซื้อสาวชาวเวียดนามทำงานแบบเงอะ ๆ งะ ๆ พูดญี่ปุ่นก็ไม่คล่องแกก็เหยียดอยู่ในใจ พระเอกจากอีกเรื่องก็เหยียดผู้เช่าแล้วพยายามเสี้ยมให้แต่ละคนโดนย้ายออก เพราะแกทำงานด้านนี้ นางเอกจากอีกเรื่องก็ด้อยค่าความพยายามคนอื่น

เอาเป็นว่ามีแต่เหล่าตัวเอกที่นิสัยเป็น 'มนุษย์' สุด ๆ มนุษย์เพราะอะไร เพราะไอ้พฤติกรรมที่ฉันไล่เรียงมาเนี่ย แต่ละคนจะพยายามแสดง กลบเกลื่อน และทำอะไรแบบนั้นแค่ 'ในใจ' เว้ย ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ อะว่าบางทีคนเราก็มีความคิดแบบนี้จริง ๆ แค่จะควบคุมอารมณ์และสีหน้าได้ขนาดไหน ฉันเลยรู้สึก relate กับทุกคนแบบสุด ๆ เพราะฉันเองก็ใช้ชีวิตแบบนั้นเหมือนกัน ลึก ๆ แล้วทุกคนในเรื่องมีเหตุผล และทุกคนในเรื่องจะมีซีนตระหนักได้ว่าความคิดฉันแม่งโคตรแย่เลยว่ะ แต่เขาจะยอมรับมัน ถึงแม้จะใช้เวลาในการเตรียมตัวเตรียมใจสักพักเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงหรือเรื่องราวที่ตัวเองหนีมา แต่พวกเขาจะทำได้อย่างแน่นอน แค่ต้องเตรียมใจและให้เวลานิดนึง

แล้วแต่ละเรื่องเขาคุม Theme เก่งมากกกกก สมมงดีกรีปริญญาเอกของนักเขียนเขาแหละ อ้างอิงท้ายเล่มจัดเต็มสุด แล้วแต่ละเรื่องมันเอาความธรมดามาผูกกับความวิทย์นิด ๆได้น่าค้นหาและเข้าใจง่ายเอามาก ๆ ฉันเพลิดเพลินกับการอ่านเล่มนี้พอสมควรเลย แถมคาร์แรคเตอร์แต่ละคนก็คนธรรมดาที่นิสัยไม่ดีบ้าง แต่เขาก็แค่พยายามใช้ชีวิตโดยไม่ทำให้ใครเดือดร้อนอะ

แต่ละเรื่องไม่ได้จบสวยหรู ไม่ได้ลงรายละเอียดบอกว่าสุดท้ายแล้วเขาเลือกเส้นทางชีวิตแบบไหน แต่อ่านแล้วอบอุ่นหัวใจดีค่ะ เหมือนเป็นซีนปูเสื่อนั่งนิ่ง ๆ ระหว่างรอตัวเองตกผลึกความคิดน่ะ แบบว่า ขอทำใจก่อน ขอนั่งพักอีกสักนิด ถ้าพร้อมแล้ว...จะออกเดินทางและลงมือทำทันที ในโลกที่ทุกอย่างรวดเร็วฉับไว ฉันรู้สึกว่าการเขียนอะไรที่ปล่อยให้ตัวเอกได้ใช้เวลาคิดพิจารณาสักพักถือเป็นเรื่องน่าชื่นชมพอสมควร

เรื่องแรกเป็นเรื่องที่ได้ keyword หิมะสีเงินมาในชื่อเรื่อง เรื่องราวของหนุ่มปี 4 ที่ดรอปเรียนไปปีนึง กำลังเครียดเรื่องหางาน เจอเพื่อนมาชวนไปขายตรง แต่ขายไม่สำเร็จง่ะ พระเอกรู้ทันแล้วบอกปัด เพื่อนเลยชวนไปนั่งข้าง ๆ เป็นฟีลหน้าม้า เป็นตัวหลอกให้เขาโน้มน้าวดึงเหยื่อมาเข้าร่วมวงแชร์ลูกโซ่แทน ให้เงินตอบแทนกับยินดีเลี้ยงกาแฟด้วย พระเอกเลยรับงานนี้มาหาเงินใช้ไปพลาง ๆ ซึ่งก่อนหน้านี้พระเอกไปเจอเพื่อนเก่าที่ร้านสะดวกซื้อ บังเอิญเจอแกหงุดหงิดใส่พนักงานหญิงชาวเวียดนามที่ทำงานไม่คล่อง พูดจาก็ไม่ฉะฉาน พระเอกเองก็แอบเหยียดเธอคนนี้ในใจ แต่กลายเป็นว่าอยู่ดี ๆ พนักงานสาวเวียดนามคนนี้ดันมาแตะ ๆ ไหล่พระเอกแล้วบอกว่าได้หยิบกระดาษอะไรติดมือไปมั้ย มันหายไปน่ะ เป็นของสำคัญของเธอมากเลย

ซึ่งไอ้กระดาษแผ่นนั้น มันคือ Thesis เว้ย

พอมาถึงตรงนี้คงพอเดาได้ละเนอะว่าใครเป็นประธานบริษัท555

ฉันชอบประเด็นที่ 2 หนุ่มสาวเขาคุยเรื่องเปลือกโลกกัน ตอนนี้คือ Nerd เปลือกโลกแผ่นดินไหวมาแบบจัดเต็มมาก ซึ่งหิมะที่ว่ามันก็เกิดตรงแก่นโลกนี่แหละ เป็นหิมะสีเงินด้วยนะ ฉันสรุปไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ไม่ได้จบวิทย์มา555 แต่เอาเป็นว่านักเขียนเขียนเข้าใจง่ายและแปลมาดีมาก น่าสนใจสุด ๆ เลยโลกใต้พิภพเนี่ย จะมีซีนนึงที่สาวเวียดนามพูดประมาณว่าคนเราไปอวกาศถึงขั้นเหยียบดวงจันทร์ แต่ดันสำรวจใต้น้ำหน่อยเดียว แล้วยังไม่มีใครคิดอยากสำรวจเปลือกโลกใต้ดินให้ลึกกว่านี้เลยสักคน

โอ้โห สำหรับใครที่อยากแตกต่างกับคำถามยอดฮิตที่ว่าทำไมเราไปสำรวจอวกาศแต่ไม่สำรวจใต้ทะเล อันนี้หมดยุคละ แทงสวนไปเลยว่าไอ้ 2 อย่างนี้คนสำรวจเยอะแล้วเหอะ ใต้ดินเนี่ยน่าหาคำตอบกว่าเยอะ555 เหมือนเวลามีคนถามว่าชอบทะเลหรือภูเขา แล้วถ้าเราอยากแตกต่างไม่เหมือนใคร ก็พูดไปเลยว่าชอบน้ำตกจ้ะ 🤣

เรื่องนี้พระเอกอาจจะดูขี้แพ้หน่อย แต่เชื่อเถอะ เขาเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ และสาวเวียดนามคนนี้ก็ดูมีเคมีเคใจเหมาะเป็นหวานใจให้พี่แกอยู่นา

เรื่องที่ 2 ได้ keyword วาฬมาเป็นชื่อเรื่อง เป็นเรื่องราวของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่พาลูกสาวมาหาหมอ รถเข็นก็เกะกะ เด็กน้อยก็ตัวหนัก รถไฟก็คนเยอะ ต้องยืน ในจังหวะที่กำลังกลัวว่าจะทำลูกตกและกดดันกับสายตาคนรอบข้างว่าดูแลลูกยังไง ทำไมเด็กเริ่มเบะปากงอแงแล้ว ก็ดันมีผู้หญิงสูงวัยใจดีคนหนึ่งมาช่วยสละที่นั่งให้ คุยไปคุยมาเขาแจกสติ๊กเกอร์ให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้ พร้อมบอกบุญว่ามันมีนิทรรศการอยู่เด้อ เขาแจกของ พอหาหมอเสร็จคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยพาลูกสาวไปเที่ยวด้วยกัน ปรากฏว่าเจอผู้ใหญ่ใจดีอีกครั้งที่คราวนี้แนะนำตัวว่าเป็นเจ้าหน้าที่ เชี่ยวชาญการวาดรูปวาฬ ระหว่างนั้นก็จะได้รับรู้เรื่องราวของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวไปด้วย เป็นการคิดลบในฐานะแม่เลี้ยงเดียวที่ไม่อยากให้ลูกสาวต้องมาประสบชะตากรรมเหมือนตัวเอง อ่านแล้วก็แอบสะท้านใจพอสมควรเลย

เรื่องนี้ก็จะได้ความรู้เรื่องวาฬ เรื่องความอ้างว้างของนางเอก และตอนจบที่ถึงแม้จะอึน ๆ อนาคตข้างหน้ายังเป็นหมอกมัว ๆ แต่ก็น่าเป็นกำลังใจให้มาก ๆ

เรื่องที่ 3 เป็นเรื่องของนกพิราบ พระเอกมีหน้าที่ต้องเป่าหูเสี้ยมและไล่ผู้เช่าออกไปจากตึกให้ได้ เพื่อที่พื้นที่นี้จะได้ทุบสร้างเป็นคอนโดหรูแทน แต่มีห้องนึงเป็นสาวแก่ไล่ยังไงก็ไม่ไป พี่แกก็พยายามแสดงละครปั้นหน้าขั้นสุดละ วันนี้ดันมีคนแจ้งว่ามีขี้นกพิราบ สาเหตุมาจากห้องนี้แหละชอบให้อาหารนก พระเอกเลยมาจัดการเพื่อพบว่าไอ้นกพิราบที่ว่ามีอยู่ 1 ตัวจริง แต่ไม่ใช่ของแกหรอก มันหลงทางมา บินมาหาทุกวัน ที่ข้อเท้าเหมือนจะมีชื่อกับเบอร์สลักไว้ 2 คนนี้เลยทำข้อตกลงกันว่าถ้าหาเจ้าของนกพิราบได้แกจะยอมย้ายออกให้ก็แล้วกัน ห่วงแค่มันนี่แหละไม่รู้บินมาหาใคร เชื่องขนาดนี้เจ้าของคงตามหาให้วุ่นแล้ว

เรื่องนี้คือว้าวกับความรู้เรื่องนกพิราบมาก น่าสนใจสุด ๆ แล้วเรื่องนี้ฉันว่าเขาโยงเก่งจัด โยงเรื่องสัญชาตญาณในการกลับบ้านของนกพิราบเข้าหาพระเอกได้ดีมากกกก แล้วพระเอกเห็นแกดูนิสัยเสีย แต่ก็สไตล์คนญี่ปุ่นคือจะเหยียดจะด่ากลับก็ทำในใจ ปั้นสีหน้าเก่ง แต่ก็เป็นคนดีนะ มีฉากนึงที่เขาอิจฉาเพื่อนที่อายุเท่ากัน ผ่านอะไรมาด้วยกันแต่ประสบความสำเร็จ แกก็คิดลบแหละว่าถ้าโอกาสนั้นเป็นของเขาก็คงดี แล้วมีซีนนึงฉันเสียวมากว่าแกจะระบายอารมณ์ใส่เพื่อน

แต่ไม่เว้ย

เขาเก็บอาการ ปั้นยิ้ม แล้วอวยพร ก่อนจากลาเพื่อนคนนั้นด้วยดี มันมีดีเทลยิบย่อยกว่านี้ที่ฉันจะไม่สปอยล์ แต่แบบ โห มนุษย์ธรรมดาในสังคมจัด ๆ เลยอะ ประทับใจมาก

เรื่องที่ 4 เรื่องนี้แอบประทับใจมากเป็นพิเศษเพราะมันมีความ Love Comedy สูงมากกกกก555 นางเอกเลิกกับแฟนหมาเด็กได้ 1 ปี ปีนี้ชีอายุ 30 ละ เปิดเรื่องมาชีปัดมาสคาร่าสวย ๆ กระพือขนตาฉ่ำจนเพื่อนแซวว่าหนาวว้อย555 ก็ไปเที่ยวเล่นคุยกับเพื่อน แต่นางเอกมีเรื่องกลุ้มใจคือชีโดนคนบ้าที่ไหนไม่รู้มาด่าในไอจีว่า 'ลบรูปนี้เมื่อเดือนนี้ของคุณออกไปเลยนะ ละเมิดลิขสิทธิ์ผม' ชีก็งงเต๊ก กูไปละเมิดลิขสิทธิ์มันตอนไหนวะ พอไปเลื่อน ๆ หาดูเลยเจอรูปผลึกแก้วสวย ๆ ลงในไอจีว่าชอบจังงานประดิษฐ์จากแก้วแบบนี้ ชีก็เลยลบให้ แต่ก็เหมือนโดนเขาแซะอยู่ว่าคุณจะไปรู้อะไร มันใช่แก้วซะที่ไหน555 พร้อมกับมานั่งคุยกับเพื่อนว่ารูปนี้มันมาจากไหนวะ เบ๊าจัด เพิ่งเปลี่ยนมือถือไปด้วยสิ อัลบั้มหายหมด จำไม่ได้ว้อย

สืบไปสืบมาเลยอ๋อออ ตอนนั้นแม่เพื่อนส่งรูปงานของญาติสักคนมาให้ มันติดมาในเมลพอดี เพื่อนเลยเผลอเซฟมาแล้วดันเอาไปใส่ในอัลบั้มที่พวกชี 2 คนไปเที่ยวเล่นต่างประเทศด้วยกัน นางเอกเลยเข้าใจผิดคิดว่าคงถ่ายมาแบบงง ๆ ตอนไปทริปเมืองนอกกับเพื่อน พอปริศนาไขกระจ่างเลยกะไปขอโทษตัวต่อตัวเพราะเจ้าของผลงานก็ญาติเพื่อนอะเนอะ ฟีลลูกพี่ลูกน้องที่อายุมากกว่า 5-6 ปี ปรากฏพอไปเจอกันก็เถียงฉ่ำ เคมีดีจัด คุยไปคุยมาพระเอกชวนไปบ้าน คุณมาดูให้เห็นกับตาเลยว่าของที่ผมทำมันไม่ใช่แก้ว นางเอกก็เออ ไปดิวะ! เพื่อนก็โอ้ยยย ฉันมีดูละครเวทีต้อออ ถ้าจะไปไปกัน 2 คนเลยนะ!!!

ตอนนี้จะเป็นเรื่องของไดอะตอม ว้าวมาก ประโยชน์ไม่ค่อยมีเท่าไหร่แต่หน้าตาสะสวยดี ซึ่งตอนนี้นักเขียนก็โยงเก่งอีกละ เอามาโยงกับความสวยงามของผู้หญิงที่ผู้ชายชอบแปะป้ายว่าเหมือน ๆ กันไปหมด และลักษณะนิสัยของสิ่งมีชีวิตตัวนี้ที่คล้ายพระนาง เป็นเรื่องที่ทำฉันแอบน้ำตาซึมแล้วแอบยิ้มเพราะคู่พระนางน่ารักจริงงงง

นางเอกกับเพื่อนสนิทคือรักกันมากกกก แต่ไม่ได้ทำงานที่เดียวกัน แล้วก็นาน ๆ มาเจอกันที นี่ไง วิธีที่จะได้อยู่กับเพื่อนรักตลอดไปน่ะ คือการแต่งงานกับญาติของเพื่อนนะเธออออ 🤭 คิ ๆ

แล้วขนตานางเอกที่เพื่อนแซวว่ายาวเฟื้อยหนาเตอะจนหนาวเลยนะยะคือสำคัญมาก จำ keyword นี้ไว้ พีคจัด555

เรื่องที่ 5 เรื่องนี้มีว่าว มีคนแปลกหน้า 2 คนมาพบกันโดยบังเอิญ ชายแก่เคยทำงานกรมอุตุมาเล่นว่าวกับวัดสภาพอากาศ กับพระเอกดีกรีผู้จัดการของแผนกซ่อมบำรุงในโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่เพิ่งลาออกไป ดูธรรมดาสามัญจนฉันเสียดายเพราะชอบเรื่องที่แล้วมากกว่า แต่กลายเป็นว่าพอตัวละครพูดเรื่องนิวเคลียร์เรื่องสงครามเท่านั้นแหละ

โห นั่งหลังตรงเลย

เรื่องนี้เหมาะเป็นเรื่องปิดท้ายมาก พระเอกก็น่าสงสารมากด้วย ลูกเมียเขาก็น่าเป็นห่วง มีหลายจุดในเรื่องนี้ที่ฉันสะท้านใจ อย่างการที่พระเอกแค่ได้ทำรับเหมาซ่อมบำรุงโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ พ่อก็ภูมิใจมากจนอวดไปทั่วว่าเขาเป็นวิศวกร ทั้งที่ความจริงก็ไม่ใช่ พอทำงานด้านนี้นาน ๆ เข้า เริ่มได้รับความไว้ใจ เริ่มเป็นงาน พระเอกก็เริ่มเชื่อแล้วว่าเขาคือคนสำคัญ คือวิศวกรตัวจริง และโรงไฟฟ้านิวเคลียร์แห่งนี้ก็มีแต่ข้อดี

แล้วพระเอกที่ไต่เต้าไปจนถึงขั้นได้เป็นผู้จัดการ...ลาออกทำไมกันนะ?

เป็นตอนที่จะว่าขนลุกก็ขนลุก เพราะเขาเอาตัวละครมาพูดแบบโต้ง ๆ เลยว่าการเอานิวเคลียร์มาใช้คือความโง่และความไร้การรับผิดชอบของพวกนักวิชาการ และการขุดเรื่องเน่าเฟะในสงครามของญี่ปุ่นมาบอกเล่าอย่างจริงจัง พูดด้วยซ้ำว่าที่ยกเลิกบางโครงการน่ากลัว ๆ ก็ไม่ได้เกิดมีมนุษยธรรมอะไรขึ้นมาหรอก แค่กลัวฝั่งตรงข้ามเอาลูกไม้สกปรกมาเล่นงานแบบเดียวกันเฉย ๆ

ตอนนี้ประทับใจที่เขาเอาหน่วยงานด้านกรมอุตุมาจับคู่กับท้องฟ้า สงคราม และสายลม เป็นตอนที่ดูธรรมดาแต่ไม่ธรรมดาเลยค่ะ

ส่งท้าย นั่นแหละ เสียอย่างเดียวคือสั้นไปหน่อย แต่ทุกเรื่องอะเข้าขั้นน่าประทับใจมากสำหรับฉันเลย จับโยงวิทยาศาสตร์รอบตัวกับเรื่องราวของคนธรรมดามาคู่กันได้กลมกล่อมมากกก ชื่นชมเลยค่ะ

[Emi · Rating 4 out of 5]

以前読んだ『月まで三キロ』がすごく良かったから期待して読んだけど、この本も期待を裏切らず。どの話の主人公もある出会いを通して、劇的な変化がある訳ではないんだけど、でも今までとは確実に何かが変わっていく。最後にはちょっと前を向けるような話ばかりで良かった。理系ネタもやっぱりおもしろい。「玻璃を拾う」が特に好きだった。

[Pawaran · Rating 4 out of 5]

ใช้เกร็ดวิทยาศาสตร์ฉบับเนิร์ดสุดๆ มาเล่าเป็นเรื่องให้อ่านสนุกและลึกซึ้งได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของวาฬ แกนโลก ลมฟ้าอากาศ หรือไดอะตอม ใครจะคิดว่าเรื่องเหล่านี้ จะสามารถนำมาพูดถึงการทำตามความฝัน ความสัมพันธ์ของผู้คน รวมทั้งความรู้สึกนึกคิดที่มีความเป็นญี่ปุ่นสุดๆ !


อ่านเรื่องนี้จบแล้ว รู้สึกว่าแม้แต่เรื่องที่เราไม่เคยคิดว่าเป็นเรื่องใกล้ตัว ที่จริงก็โรแมนติก และทัชหัวใจได้ไม่ยากเลย

ปล มีบทที่พูดถึงและวิพากษ์ความคิดชาตินิยมญี่ปุ่นด้วย เป็นรสชาติใหม่ๆ ที่ไม่ค่อยได้เห็นในงานเขียนแนวอบอุ่นหัวใจนะ

[Mo Melody · Rating 5 out of 5]

ยอมรับว่าอ่านเพราะสะดุดตากับหนังสือและหน้าปกสีฟ้าของน้ำทะเลที่ดูมีมิติน่าสนใจ ชอบนะ ไม่ค่อยได้อ่านแนวนี้เลย ปกติแปลญี่ปุ่นจะชอบอ่านแนวสืบสวน หรือไม่ก็ cosy mystery แต่เล่มนี้คือ เอาแง่มุมด้านวิทยาศาสตร์มาเขียนเป็นเรื่องสั้น 5 เรื่องต่างอรรถรสกัน มันลงตัวอย่างบอกไม่ถูก ในแต่ละบทพอเริ่มอ่านแล้วก็อยากจะรู้ว่าเรื่องจะดำเนินไปยังไง บางเรื่องกลมกล่อม บางเรื่องชวนให้คิดตาม ซึ่งโดยรวมเราว่ามันโรแมนติกมากๆ (ไม่ใช่ในเชิงของความรักหนุ่มสาว แต่เป็นการเชื่อมโยงเรื่ิงราวกับวิทยาศาสตร์มาผูกเป็นเรื่องอยากลงตัว) โดยเฉพาะ 3 เรื่องแรกที่เราชอบมาก ☺️

ปล ไม่ใช่หนังสือแนวเด็กเนิร์ดจ๋าๆ หรืออธืบายหลักการทางวิทย์มากมายนะ แต่อยากให้นักอ่านที่ชอบหนังสือแปลญี่ปุ่นได้มาลองชิมกันดูค่ะ 💕

[Dicha Rungpitarangsi · Rating 4 out of 5]

Wow! All five stories have a nice blend of the scientific facts, drama, a little bit of romantic. They do not reach the level where I cannot put it down. However, it offers me some challenges to guess how each story woud end. Once I finished each stories, they left me somethings to digest and to think about.

[Julie H · Rating 3 out of 5]

理系ネタと人性観の絡みが絶妙。心も視線も引き上げるクロージングが好き。他の作品も読んでみたい。

[Bam Bam · Rating 5 out of 5]

หยิบหนังสือเล่มนี้มาอ่านแบบไม่คาดหวังอะไร แต่กลับเป็นหนึ่งในเรื่องที่ทำให้อบอุ่นหัวใจที่สุดของปีนี้ อ่านจบแล้วอยากไปตามหาไดอะตอมที่แม่น้ำคาโมะ แล้วไปศาลเจ้าคิฟูเนะเลย

[im · Rating 3 out of 5]

เรียกได้ว่าเป้น หนังสือเด็กเนิร์ดวิทยาศาสตร์โดยแท้ เรื่องสั้นทั้ง5เรื่องคือทุกมิติของวิทยาศาสตร์ของจิง บอกเลยว่าโดนตกเพราะปกสวยมากกกก คนเขียนคือเขียนเก่งจิงเอาเรื่องวิทยที่เราเบื่อมันเข้าไส้มาเขียนให้เชื่อมไปกับความทรงจำ ให้มันอบอุ่นหัวใจได้ยังไงก้ไม่รู้ มันรู้สึกเหมือนโดนโอบกอดจากข้อเท็จจริงบางอย่างที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง