In De stem van mijn stilte doorbreekt Veerle Hegge het hardnekkige taboe rond eetstoornissen op latere leeftijd. Vaak weet de omgeving zich geen houding te geven of durft men geen vragen te stellen. In plaats van nabijheid volgen ongemakkelijke stiltes, opgetrokken schouders en snelle oordelen. Eet toch gewoon een boterham. Doe normaal. Alsof het zo eenvoudig is.
Met dit boek verbreekt Veerle het zwijgen. Ze biedt een eerlijke inkijk in wat er werkelijk schuilgaat achter haar jarenlange waarom ze niet at, waarom ze bleef zwijgen en ogenschijnlijk moeiteloos doorging - zoals ze dat haar hele leven had geleerd. Welk diepgeworteld trauma haar uiteindelijk tot deze innerlijke schreeuw dreef.
Vandaag spreekt ze. In heldere, ongefilterde woorden. Zonder opsmuk, maar met kracht en kwetsbaarheid. Om houvast te bieden aan wie zoekt naar een stem en om de hand te reiken aan wie bereid is te luisteren.
Veerle Hegge (1973) groeide op in Oud-Berchem en behaalde een master in grafische vormgeving aan Sint-Lucas Antwerpen. Na jaren te werken in de grafische en reclamewereld vond ze een nieuwe roeping als leerkracht in het basisonderwijs. Ze is getrouwd met Bart De Wever en samen hebben ze vier kinderen. In 2023 kreeg ze de diagnose anorexia - een eetstoornis die verweven bleek met de verwerking van een complex jeugdtrauma. Vanuit dit herstelproces vond Veerle de moed en inspiratie om haar verhaal neer te schrijven.
Ik zocht een boek dat het leven met een eetstoornis zou tonen. Iets wat tips zou geven aan iemand die aan de zijlijn staat, waar empathie soms zo ontieglijk moeilijk is. Terwijl je eigenlijk het liefst op tafel zou slaan en schreeuwen dat die ander gewoon iets moet eten. Dit boek was het eerste dat ik tegenkwam in mijn zoektocht door de Krook, en het keerde mijn blik volledig om. Ik weet nog steeds niet precies hoe het voelt om zo te leven, maar ik begrijp nu tenminste hoe ik wel en hoe ik niet kan reageren. Een klasseboek, geschreven door een klasdame. Krachtig werk.
Heel veel respect voor wat in dit boek beschreven staat. Een schrijnend verhaal over hoe het lichaam spreekt als de persoon geen andere woorden of uitweg vindt. Veerle benadrukte in haar verhaal het belang van openheid en het creëren van ruimte om te spreken over de psychische kwetsbaarheid. En dat delen, luisteren en er zijn ook samen dragen is.
De getuigenis van Veerle wordt afgesloten met een toelichting van psychiater Schoevaerts en psychiater Adriaenssens. Een zeer fijne keuze om de feiten mee te geven in een nawoord. De lezer leest dan de feiten met een levensecht verhaal in zijn achterhoofd. Dat leest anders, echter.
Veel respect voor de durf, moed en eerlijkheid waarmee Veerle haar verhaal brengt.
Dit kan een hart onder de riem zijn voor alle mensen die kampen of kampten met een eetstoornis. En een absolute eye-opener voor diegenen die er niet zoveel over dit onderwerp weten.
Waar de persoon zwijgt, begint het lichaam te spreken, soms met de dood tot gevolg.
Veerle heeft haar gevecht over haar eetstoornis wondermooi verwoord. Wat ik heb meegenomen, om er echt voor iemand te kunnen, moet je erover praten en schaamte geen plaats geven.
Even moeilijk om in te komen omwille van de schrijfstijl, ik vond het niet altijd even vlot geschreven. Los daarvan wel een heel belangrijke boodschap. Eentje van hoop-verlening, van herstel en van verbinding. Woorden die vandaag de dag achteloos of veel gebruikt worden en die daardoor misschien aan waarde verliezen (?), maar die eigenlijk in essentie de basis vormen van ons mens-zijn. <3 Heftig verhaal, heftige gebeurtenissen om zo zwart op wit te lezen. Herkenbare gedachten. Veel opgeschreven. Belangrijk boek!
Erg eerlijk en open boek. Interssant om eens een kijkje in het hoofd te krijgen van iemand met een eetstoornis. Ook het nawoord van de experten in het vak zijn goed. Tevens een erg mooi esthetisch boek.
Hoopvol. Bedankt Veerle om jouw verhaal te delen. Sterren geven lijkt mij nogal ongepast. Iemand een review geven over hoe goed ze hun strijd hebben opgeschreven is niet mijn bedoeling. Lees dit boek maar gewoon.
Oorverdovende impact had het boek “De stem van mijn stilte” op mij tijdens het lezen – een krachtige doorbraak in het gesprek rond eetstoornissen op latere leeftijd.
Met haar nieuwe boek doorbreekt Veerle Hegge het taboe dat vaak gepaard gaat met eetstoornissen bij volwassenen. In plaats van ongemakkelijke stiltes en snelle oordelen, biedt ze een rauw eerlijke inkijk in haar persoonlijke strijd, haar zwijgen, en het trauma dat daaraan ten grondslag ligt.
Het was een golfbad van kwetsbaarheid en kracht. Geen opsmuk, geen clichés – maar een stem die eindelijk spreekt. Voor wie zoekt naar herkenning, begrip of gewoon een luisterend oor. Maar ook het verhaal lezen langs de zijlijn, het onwetende wetende maken.
Een aanrader voor iedereen die werkt met mensen, in zorg, onderwijs, HR of gewoon als betrokken partner, collega, vriend of familielid.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik dit boek misschien niet had gelezen als de link met Bart De Wever er niet was geweest. Maar ik ben erg blij dat ik het gedaan heb (die link vergeet je trouwens al snel): een zeer kwetsbaar en eerlijk boek. Bij momenten hartverscheurend als Veerle haar eenzame worsteling beschrijft, maar toch ook hoopvol. Een hart onder de riem voor alle mensen die mentaal worstelen.
Op een kwetsbare maar zó krachtige manier de onderliggende gedachten binnen een eetstoornis delen die je zo eenzaam kunnen maken. Die normaal lijken, maar absurd zijn voor de buitenwereld. Hoe je zo omringd kan zijn, maar toch alleen in de strijd. Overeind blijven, kiezen voor herstel en strijden tegen de overheersende gedachtes van wat veilig lijkt, maar niet is.
Een boek om stil van te worden... Veerle vertelt heel open en sereen over haar strijd tegen de eetstoornis waardoor je als buitenstaander een beetje kan begrijpen hoe zo'n eetstoornis werkt en wat het teweeg brengt. Ik vond het boek ook heel mooi geschreven.
Geen rating want autobiografisch, maar het moet gezegd dat er in het gehele boek geen enkele keer een correct gebruik van dan ik/dan mij werd toegepast.
Bijzonder pakkend en heel erg knap geschreven! Ik heb het boek in één adem uitgelezen. Ik hoop dat het kracht en hoop kan geven aan mensen die met een eetstoornis worstelen.
Voelt ongepast om hier sterren aan te geven. Moedig verhaal en goed om aandacht aan het thema te geven!! Echter voor mijn gevoel verliep dit boek heel chaotisch, lastig om te volgen waar we waren.