در سالهای اخیر مسئله سوژه انقلابی در نظریه اجتماعی و سیاسی معاصر هر روز اهمیت بیشتری یافته است. شاید با توجه به شکست سوسیالیسم واقعا موجود و هژمونی ظاهراً بیرقیب جهانی شدن نئولیبرال این توجه پرسشانگیز باشد. هدف این کتاب بررسی نظریه سوژه انقلابی در آثار، ارنستو لاکلائو، آنتونیو نگری و آلن بدیو است. هریک از این متفکران از دیدگاه مارکسیستی خود، نظریه سوژه انقلابی مارکس را در دل نظریات خود جای دادهاند، با این حال نظریه هر یک از آنها به شیوه خاص خود به تدریج از مارکس دور شده و وارد قلمرو جدیدی گردیده که شاید بهتر باشد آن را پسامارکسیسم بنامیم. نظریه پسامارکسیستیِ سوژه انقلابی هر یک از این متفکران بر پایه ارتباط دیرین با ابعاد تفکرِ متفکرِ مارکسیست خاصی شکل گرفته است؛ اگر دقیقتر بگوییم، مفهوم هژمونی آنتونیو گرامشی در نظریه سوژه انقلابی لاکلائو محوری است؛در نظریه سوژه انقلابی نگری انعطافپذیری در نوع تشکلیابی ولادیمیر لنین و در نظریه سوژه انقلابی بدیو نیز مفهوم پژوهش مائو تسهدون و تقدم پراکسیس سیاسی.
پ.ن: برای فهم بهتر مطالب کتاب بهتر است آثار این سه متفکر بزرگ را از قبل خوانده باشید.