What do you think?
De zwarte poel
Op de hoeve van Adrie Vermeulen, aan de rand van een klein Zeeuws dorpje, komen de jongeren uit de streek bijeen. Ze sleutelen er aan hun brommers en fietsen, hakken met een machete de woekerende braamstruiken weg en stoken kampvuurtjes. Het is de plek waar vriendschappen ontstaan, zoals tussen de zonderlinge Lou en de zachtaardige Ko. Ko groeit uit tot een begripvolle echtgenoot en vader, een werknemer die alle problemen oplost, en de steun en toeverlaat voor Lou. Maar als Lou sterft, begint er zich iets onpeilbaars in Ko te roeren. Wat is er vroeger voorgevallen dat zo onherroepelijk was dat het jaren later weer begint te woekeren? En wie zijn die verbrande kinderen die boven het land spoken en alles weten wat zich heeft afgespeeld rond de Goese Poel?
De zwarte poel is een meesterlijke en duistere roman over vriendschap en verraad, houvast en onrust, over landschap en herinnering.
De zwarte poel is een meesterlijke en duistere roman over vriendschap en verraad, houvast en onrust, over landschap en herinnering.
192 pages, Paperback
First published September 30, 2025
About the author
Jan Vantoortelboom
9 books53 followersJan Vantoortelbooms debuut, 'De verzonken jongen', werd bekroond met De Bronzen Uil 2011, de Prijs Letterkunde West-Vlaanderen 2012, en het haalde de shortlist voor de Zeeuwse Boekenprijs 2011. Van 'Meester Mitraillette' (2014) werden meer dan 25.000 exemplaren verkocht en het verscheen in Engelse vertaling. Voor 'De man die haast had' (2015) ontving Vantoortelboom de Zeeuwse Boekenprijs en 'De drager' (2017) werd eveneens lovend ontvangen. In 2019 verscheen 'Jagersmaan', waarin de schrijver terugkeert naar de tijd en streek van zijn bejubelde debuut en tweede roman.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
October 19, 2025
een boek om twee keer te lezen en de gebeurtenissen rustig te overdenken.
March 4, 2026
Na het lezen van de laatste woorden van dit boek, wil je stante pede het boek hervatten. (dit had ik trouwens ook met het boek Mauk)
Onmiddelijk een tweede keer lezen mag je zien als een meerwaarde en een compliment. De opbouw van het verhaal zit zo vernuftig in elkaar dat je op het einde alles perfect in elkaar ziet passen. De mooie geconstrueerde zinnen vallen een tweede keer soms anders of beter binnen. Je moet jezelf als lezer echt de tijd gunnen om de schrijfpracht binnen dit krachtige verhaal te laten nazinderen.
Onmiddelijk een tweede keer lezen mag je zien als een meerwaarde en een compliment. De opbouw van het verhaal zit zo vernuftig in elkaar dat je op het einde alles perfect in elkaar ziet passen. De mooie geconstrueerde zinnen vallen een tweede keer soms anders of beter binnen. Je moet jezelf als lezer echt de tijd gunnen om de schrijfpracht binnen dit krachtige verhaal te laten nazinderen.
April 3, 2026
http://looneybooks79.blog/2026/04/14/...
In de regio van en rond Goes, in Zeeland, groeien de jongens Ko en Lou samen op. Ze spenderen ontzettend veel tijd bij Adrie Vermeulen, waar ze kunnen sleutelen aan brommers en fietsen, ze hakken er, met een machete, de woekerende braamstruiken weg en stoken er kampvuurtjes, samen met de andere jongeren in het dorp waar ze wonen. Op deze plek ontstaat tussen Ko en Lou een hechte vriendschap maar ook eentje die heel grillig en wispelturig is.
Als jaren later Lou sterft begint binnenin Ko iets te borrelen, een soort weemoed en een onpeilbaar gevoel dat hij op zoek moet naar de gebeurtenissen die voorgevallen zijn toen ze jonger waren, waardoor de twee elkaar wel zijn blijven volgen maar waarbij Lou steeds misbruik leek te maken van Ko's goedheid en diens gewilligheid om steeds in de bres te springen, ten koste van zijn eigen leven en huwelijk vaak. Daarbovenop was Lou ook nog eens de vijandigheid zelve tegenover zijn vriend, een soort woekerend wraakgevoel. Maar waarom? Wat ís er gebeurd toen ze als tiener op het grondgebied van Adrie rondhingen? Waardoor was Lou zo hulpbehoevend geworden?
Doorheen dit geweldige boek, dat traag zijn weg zoekt in een maalstroom van vriendschappen, verraad en de verhouding mens-natuur, zien we hoe twee vrienden een eigen pad zoeken in hun leven, de één geleid door de mensen rondom hen, de ander door een noodlottige gebeurtenis. In het kleine dorpje dat volop is omgeven door de natuur, is opgroeien een kwestie van je bezig weten houden met wat voor handen is. Vriendschappen worden gevormd maar kunnen ook snel veranderen. De prijs van jong zijn kan soms zwaar zijn en lang nazinderen, tot ver in je volwassenheid.
De pauw op de cover lijkt wat gek en lijkt niks te maken te hebben met het verhaal, ook de titel lijkt wat bizar maar het boek verklaart hier alles over en beide hebben een heel belangrijke betekenis in het verhaal!
'De zwarte poel' is een donkere maar heerlijk geschreven roman van de auteur die ook 'Mauk', 'De verzonken jongen' en 'De Drager' schreef. Van Toortelboom is een Belgische auteur, geboren in Torhout (West-Vlaanderen) die nu in Zeeland woont en werkt. Met 'De zwarte poel' heeft hij in elk geval bij al een goed indruk nagelaten en ben ik benieuwd geworden om zijn ander werk ook te ontdekken. Mauk werd in 2023 bekroond met de Boekenbon Literatuurprijs.
In de regio van en rond Goes, in Zeeland, groeien de jongens Ko en Lou samen op. Ze spenderen ontzettend veel tijd bij Adrie Vermeulen, waar ze kunnen sleutelen aan brommers en fietsen, ze hakken er, met een machete, de woekerende braamstruiken weg en stoken er kampvuurtjes, samen met de andere jongeren in het dorp waar ze wonen. Op deze plek ontstaat tussen Ko en Lou een hechte vriendschap maar ook eentje die heel grillig en wispelturig is.
Als jaren later Lou sterft begint binnenin Ko iets te borrelen, een soort weemoed en een onpeilbaar gevoel dat hij op zoek moet naar de gebeurtenissen die voorgevallen zijn toen ze jonger waren, waardoor de twee elkaar wel zijn blijven volgen maar waarbij Lou steeds misbruik leek te maken van Ko's goedheid en diens gewilligheid om steeds in de bres te springen, ten koste van zijn eigen leven en huwelijk vaak. Daarbovenop was Lou ook nog eens de vijandigheid zelve tegenover zijn vriend, een soort woekerend wraakgevoel. Maar waarom? Wat ís er gebeurd toen ze als tiener op het grondgebied van Adrie rondhingen? Waardoor was Lou zo hulpbehoevend geworden?
Doorheen dit geweldige boek, dat traag zijn weg zoekt in een maalstroom van vriendschappen, verraad en de verhouding mens-natuur, zien we hoe twee vrienden een eigen pad zoeken in hun leven, de één geleid door de mensen rondom hen, de ander door een noodlottige gebeurtenis. In het kleine dorpje dat volop is omgeven door de natuur, is opgroeien een kwestie van je bezig weten houden met wat voor handen is. Vriendschappen worden gevormd maar kunnen ook snel veranderen. De prijs van jong zijn kan soms zwaar zijn en lang nazinderen, tot ver in je volwassenheid.
De pauw op de cover lijkt wat gek en lijkt niks te maken te hebben met het verhaal, ook de titel lijkt wat bizar maar het boek verklaart hier alles over en beide hebben een heel belangrijke betekenis in het verhaal!
'De zwarte poel' is een donkere maar heerlijk geschreven roman van de auteur die ook 'Mauk', 'De verzonken jongen' en 'De Drager' schreef. Van Toortelboom is een Belgische auteur, geboren in Torhout (West-Vlaanderen) die nu in Zeeland woont en werkt. Met 'De zwarte poel' heeft hij in elk geval bij al een goed indruk nagelaten en ben ik benieuwd geworden om zijn ander werk ook te ontdekken. Mauk werd in 2023 bekroond met de Boekenbon Literatuurprijs.
January 10, 2026
Heel sterk geschreven, zintuigelijk proza, krachtig. ‘Show don’t tell’ mooi toegepast, veel tussen de regels. Over een man met een jeugdtrauma (een zwarte poel), dat langzamerhand naar boven komt. Mooi de sfeer van stoere onbeholpen jongens op de boerderij van de oude Adrie, die niets te maken wil hebben met overheid en andere bemoeials, en die er alleen voor zijn pauwen, kippen en oude rotzooi is.
November 4, 2025
Brrrr. Ik had hetzelfde ongemakkelijke gevoel bij het lezen zoals ik ook had bij ´Het smelt´ van Lize Spit.
Je wordt in het verhaal gezogen omdat je de bui al voelt hangen. Je weet: die dwaze tienerstreken zullen onvermijdelijk leiden tot iets ellendigs en inderdaad.., alleen had je het niet zó ellendig verwacht.
Je wordt in het verhaal gezogen omdat je de bui al voelt hangen. Je weet: die dwaze tienerstreken zullen onvermijdelijk leiden tot iets ellendigs en inderdaad.., alleen had je het niet zó ellendig verwacht.
September 27, 2026
Het was voor mij heel lastig om in het verhaal te komen, aangezien de auteur voortdurend heen en weer springt van het heden naar het verleden. Ook zitten er hoofdstukken tussen waarin twee overleden meisjes aan het woord komen.
In de hoofdstukken die zich afspelen in het heden is Ko aan het woord. Hij is een vijftiger die alles goed voor elkaar lijkt te hebben. Zo is hij getrouwd, heeft hij twee studerende dochters en is hij al dertig jaar werkzaam bij hetzelfde bedrijf. Toch blijkt hij niet goed in zijn vel te zitten sinds het overlijden van zijn vriend Lou. Het onbehagen suddert hoofdstuk na hoofdstuk door en wordt gaandeweg alleen maar erger. In mijn beleving hebben veel hoofdstukken niet of nauwelijks toegevoegde waarde. Aan het eind van de roman komen de gruwelijke redenen van het onbehagen tot uiting, maar verder gaat het verhaal niet. We moeten het doen met de constatering van Ko's vrouw dat hij hulp nodig heeft.
De hoofdstukken over het heden worden afgewisseld met episodes waarin Ko terugblikt op het verleden. Het gaat daarbij vooral om de periode waarin Lou, Ko en een groep andere jongens vaak bijeenkwamen op de boerderij van de excentrieke boer Arie Vermeulen. De egocentrische Lou heeft beperkte verstandelijke vermogens en weet zich niet te gedragen. Zo schept hij er een genoegen in om anderen te pesten. Alles bij elkaar komt Lou over als een karikatuur.
Als klap op de vuurpijl lijdt Lou ook nog eens aan het syndroom van Gilles de La Tourette. De auteur meent dit als vrijbrief te zien om het boek te doorspekken met gevloek en gescheld. Wat een zwaktebod! De auteur haalt hiermee niet alleen het boek, maar ook zichzelf omlaag. Iedere vorm van subtiliteit ontbreekt.
Ik las dat de figuur van Arie Vermeulen gebaseerd is op verhalen over een eigengereide boer. De auteur dikt dit beeld zo sterk aan, dat Arie ook verwordt tot een karikatuur. Hij wil niets te maken hebben met de gemeente en andere autoriteiten.
De hoofdstukken waarin de overleden meisjes aan het woord komen, zijn aanvankelijk vaag. Gaandeweg wordt steeds duidelijker dat hun overlijden iets te maken moet hebben met Lou, Arie en Ko. De manier waarop zij alle drie verantwoordelijk zijn voor de dood van de meisjes ervaar ik als vergezocht en volstrekt ongeloofwaardig. De meisjes blijken de dochters te zijn van de ambtenaar die zich bezighoudt met de sanering van het terrein van Arie. Deze is zo kwaad over de bemoeienis van de autoriteiten, dat hij Ko de opdracht geeft het tuinhuisje van de ambtenaar in brand te steken. Toevalligerwijze overnachten de beide dochters daar, met als gevolg dat zij omkomen bij de brand. Op een geforceerde manier betrekt de auteur ook Lou bij het overlijden van de meisjes. Op school is hij toevallig in contact gekomen met een van hen en hij heeft haar een zeer sterke joint cadeau gedaan. Voor het slapengaan nemen de meisjes daar wat trekjes van, waardoor ze in een diepe roes belanden en niet ontwaken als er brand uitbreekt.
In de hoofdstukken die zich afspelen in het heden is Ko aan het woord. Hij is een vijftiger die alles goed voor elkaar lijkt te hebben. Zo is hij getrouwd, heeft hij twee studerende dochters en is hij al dertig jaar werkzaam bij hetzelfde bedrijf. Toch blijkt hij niet goed in zijn vel te zitten sinds het overlijden van zijn vriend Lou. Het onbehagen suddert hoofdstuk na hoofdstuk door en wordt gaandeweg alleen maar erger. In mijn beleving hebben veel hoofdstukken niet of nauwelijks toegevoegde waarde. Aan het eind van de roman komen de gruwelijke redenen van het onbehagen tot uiting, maar verder gaat het verhaal niet. We moeten het doen met de constatering van Ko's vrouw dat hij hulp nodig heeft.
De hoofdstukken over het heden worden afgewisseld met episodes waarin Ko terugblikt op het verleden. Het gaat daarbij vooral om de periode waarin Lou, Ko en een groep andere jongens vaak bijeenkwamen op de boerderij van de excentrieke boer Arie Vermeulen. De egocentrische Lou heeft beperkte verstandelijke vermogens en weet zich niet te gedragen. Zo schept hij er een genoegen in om anderen te pesten. Alles bij elkaar komt Lou over als een karikatuur.
Als klap op de vuurpijl lijdt Lou ook nog eens aan het syndroom van Gilles de La Tourette. De auteur meent dit als vrijbrief te zien om het boek te doorspekken met gevloek en gescheld. Wat een zwaktebod! De auteur haalt hiermee niet alleen het boek, maar ook zichzelf omlaag. Iedere vorm van subtiliteit ontbreekt.
Ik las dat de figuur van Arie Vermeulen gebaseerd is op verhalen over een eigengereide boer. De auteur dikt dit beeld zo sterk aan, dat Arie ook verwordt tot een karikatuur. Hij wil niets te maken hebben met de gemeente en andere autoriteiten.
De hoofdstukken waarin de overleden meisjes aan het woord komen, zijn aanvankelijk vaag. Gaandeweg wordt steeds duidelijker dat hun overlijden iets te maken moet hebben met Lou, Arie en Ko. De manier waarop zij alle drie verantwoordelijk zijn voor de dood van de meisjes ervaar ik als vergezocht en volstrekt ongeloofwaardig. De meisjes blijken de dochters te zijn van de ambtenaar die zich bezighoudt met de sanering van het terrein van Arie. Deze is zo kwaad over de bemoeienis van de autoriteiten, dat hij Ko de opdracht geeft het tuinhuisje van de ambtenaar in brand te steken. Toevalligerwijze overnachten de beide dochters daar, met als gevolg dat zij omkomen bij de brand. Op een geforceerde manier betrekt de auteur ook Lou bij het overlijden van de meisjes. Op school is hij toevallig in contact gekomen met een van hen en hij heeft haar een zeer sterke joint cadeau gedaan. Voor het slapengaan nemen de meisjes daar wat trekjes van, waardoor ze in een diepe roes belanden en niet ontwaken als er brand uitbreekt.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 15, 2025
Toen hij nog in de kleuterklas zat voelde Ko voor het eerst wat genadeloos medelijden was. De juf had blaadjes uitgedeeld met daarop cijfers van 1 tot 100 die de kinderen netjes in volgorde moesten verbinden. Ko kreeg een Goofy te zien, maar de jongen naast hem, Lou, bakte er niets van. Hij deed zomaar wat, maakte driehoekjes en trappetjes en werd nadien door de juf voor de hele klas belachelijk gemaakt. Lou zou daarna nooit meer uit Ko’s leven verdwijnen.
In Jan Vantoortelbooms De zwarte poel staat de relatie tussen die twee jongens en hoe ze samen mannen worden centraal. Eens tieners trekken ze regelmatig naar het verwaarloosde erf van Adrie, de afstammeling van een rijke boerenfamilie die de muren van zijn boerderij rond zich in puin ziet vallen en onophoudelijk in de clinch ligt met de overheid omdat het schroot dat hij verzamelt bodemverontreiniging veroorzaakt. De jongens kunnen er aan brommers werken, alcohol drinken en joints roken. Adrie vindt het allemaal goed, ook als een en ander ontspoort.
De zwarte poel uit de titel van Vantoortelbooms roman slaat niet alleen op de vijver achter Adries bouwval waarin Ko op zijn achttiende zelfmoord probeert te plegen, maar is ook een symbool voor het duistere onderbewuste dat de streek waarin de roman speelt tekent, de streek rond het Zeeuwse Goes dus. Want wat aanvankelijk een onschuldige streekroman belooft te worden, groeit geleidelijk aan uit tot een heus horrorkabinet. Kittens worden met de spade in twee gehakt alvorens ze in een put verdwijnen, doorheen het boek spoken twee meisjes die omgekomen zijn in een brand en wat is er in godsnaam met Lou gebeurd? Waar is zijn tweede been naartoe?
Vantoortelboom, wiens debuut De verzonken jongen bekroond werd met de Bronzen Uil en die twee jaar geleden met Mauk de Boekenbon Literatuurprijs in de wacht sleepte, is een meesterlijk stilist. Hij heeft zich het Zeeuwse idioom perfect eigen gemaakt, weet de juiste klanken en kleuren te vatten en spint er zinnen mee waar Repelsteeltje jaloers op zou zijn. Dit alles met slechts een doel, het uitspitten van de verwrongen psychologie van zijn personages. Er gaat iets verslagens uit van Lou die op zijn vijftiende kippen begint te schilderen en daar zijn hele leven mee doorgaat, net als van Ko die nooit verder komt dan een baantje in een uienhandel. In het werk van Vantoortelboom is verlossing een zeldzaam goed, er zijn alleen bittere herinneringen en ontnuchterende desillusies, gekoppeld aan het besef dat het geweld uit het verleden zich zal doorzetten in de toekomst. We leren immers niet van de fouten van anderen, of zoals Adrie het zegt: ‘Alle ellende begint steeds opnieuw, omdat herinneren niet hetzelfde is als iets écht meemaken.’
In Jan Vantoortelbooms De zwarte poel staat de relatie tussen die twee jongens en hoe ze samen mannen worden centraal. Eens tieners trekken ze regelmatig naar het verwaarloosde erf van Adrie, de afstammeling van een rijke boerenfamilie die de muren van zijn boerderij rond zich in puin ziet vallen en onophoudelijk in de clinch ligt met de overheid omdat het schroot dat hij verzamelt bodemverontreiniging veroorzaakt. De jongens kunnen er aan brommers werken, alcohol drinken en joints roken. Adrie vindt het allemaal goed, ook als een en ander ontspoort.
De zwarte poel uit de titel van Vantoortelbooms roman slaat niet alleen op de vijver achter Adries bouwval waarin Ko op zijn achttiende zelfmoord probeert te plegen, maar is ook een symbool voor het duistere onderbewuste dat de streek waarin de roman speelt tekent, de streek rond het Zeeuwse Goes dus. Want wat aanvankelijk een onschuldige streekroman belooft te worden, groeit geleidelijk aan uit tot een heus horrorkabinet. Kittens worden met de spade in twee gehakt alvorens ze in een put verdwijnen, doorheen het boek spoken twee meisjes die omgekomen zijn in een brand en wat is er in godsnaam met Lou gebeurd? Waar is zijn tweede been naartoe?
Vantoortelboom, wiens debuut De verzonken jongen bekroond werd met de Bronzen Uil en die twee jaar geleden met Mauk de Boekenbon Literatuurprijs in de wacht sleepte, is een meesterlijk stilist. Hij heeft zich het Zeeuwse idioom perfect eigen gemaakt, weet de juiste klanken en kleuren te vatten en spint er zinnen mee waar Repelsteeltje jaloers op zou zijn. Dit alles met slechts een doel, het uitspitten van de verwrongen psychologie van zijn personages. Er gaat iets verslagens uit van Lou die op zijn vijftiende kippen begint te schilderen en daar zijn hele leven mee doorgaat, net als van Ko die nooit verder komt dan een baantje in een uienhandel. In het werk van Vantoortelboom is verlossing een zeldzaam goed, er zijn alleen bittere herinneringen en ontnuchterende desillusies, gekoppeld aan het besef dat het geweld uit het verleden zich zal doorzetten in de toekomst. We leren immers niet van de fouten van anderen, of zoals Adrie het zegt: ‘Alle ellende begint steeds opnieuw, omdat herinneren niet hetzelfde is als iets écht meemaken.’
November 18, 2025
Wat is de basis van aantrekkingskracht, Vantortelboom weet er een heel verhaal om heen te bouwen. De wijze waarop het verhaal verknipt is laat je vol verwachting weer aan een volgende paragraaf beginnen. Het minst aansprekend is de wijze waarop de hoofpersoon met zijn onverwerkte schuldgevoelens om probeert te gaan.
Gisteren werden er in Eindhoven katten beschoten met een kruisboog, ik moest eraan denken toen ik dit boek las. Wt zegt dat over iemand die op zo'n manier z'n gram haalt. Alles bij elkaar is het zonder meer een lezenswaardig boek geworden. De schetsen van de brommer jeugd en de omgang van een autonoom met zowel de jeugd als de overheid nemen je echt in voor dit werk van deze schrijver.
Gisteren werden er in Eindhoven katten beschoten met een kruisboog, ik moest eraan denken toen ik dit boek las. Wt zegt dat over iemand die op zo'n manier z'n gram haalt. Alles bij elkaar is het zonder meer een lezenswaardig boek geworden. De schetsen van de brommer jeugd en de omgang van een autonoom met zowel de jeugd als de overheid nemen je echt in voor dit werk van deze schrijver.
July 4, 2026
Wat is er lang geleden gebeurd op het Goese platteland? Een roman over vriendschap en verraad, houvast en onrust, over landschap en herinnering.
Het begint als een ogenschijnlijk onschuldig verhaal over hangjongeren op het erf van de excentrieke boer Adrie, maar ontpopt zich al snel tot een duister drama over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen de zachtaardige Ko en de getroebleerde, grofgebekte Lou.
Leuk weetje: De roman "De zwarte poel" is geïnspireerd op waargebeurde elementen. De excentrieke boer en de legendarische tienerhangplek in Zeeland zijn echt. De gebeurtenissen en de specifieke levens van de personages zijn dat niet.
Een prachtige roman die je zeker nog een keer wil lezen.
Het begint als een ogenschijnlijk onschuldig verhaal over hangjongeren op het erf van de excentrieke boer Adrie, maar ontpopt zich al snel tot een duister drama over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen de zachtaardige Ko en de getroebleerde, grofgebekte Lou.
Leuk weetje: De roman "De zwarte poel" is geïnspireerd op waargebeurde elementen. De excentrieke boer en de legendarische tienerhangplek in Zeeland zijn echt. De gebeurtenissen en de specifieke levens van de personages zijn dat niet.
Een prachtige roman die je zeker nog een keer wil lezen.
March 4, 2026
Mooi geschreven, zoals je van Vantoortelboom kan verwachten. De triestheid van het leven spat er vanaf en aan het eind vraag je je toch af wat je net hebt gelezen. Het ging toch over de "normale" Ko en "rare" Lou..? Maar het leven is niet zo simpel.
Waarom toch maar 3 sterren? De intermezzo's met de twee zusjes vond ik afleidend en onnodig.
Waarom toch maar 3 sterren? De intermezzo's met de twee zusjes vond ik afleidend en onnodig.
October 18, 2025
Na Mauk, vond ik ook deze roman zeer goed.
Wat een verrassend slot!
Wat een verrassend slot!
January 1, 2026
Ijzersterk, werd er meteen in gezogen en de non-lineaire manier van vertellen verhoogde de spanning. Ik zag de 2 ontknopingen (door wie Lou z'n been verliest en de meisjes sterven) wel aankomen
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 15, 2026
Een absolute aanrader van deze voormalige Boon-winnaar. Bevat een aantal ronduit schitterende bladzijden.
February 6, 2026
Inderdaad. Dit boek ga ik herlezen nu alles tot mij is doorgedrongen.
March 12, 2026
Indrukwekkend!
March 17, 2026
Een donker boek met een einde als een vuistslag in je maag.
June 16, 2026
Mooi. Alle elementen van een goed boek zijn aanwezig: beetje raadselachtig, kleurrijke en een beetje gemankeerde personages, en pas op het laatst valt alles in elkaar.
October 6, 2025
Het verhaal speelt zich af in een doorsnee dorp waar natuur steeds minder belangrijk wordt. Boer Adrie probeert dit tegen te gaan en wil zijn stuk land niet verkopen. Op dit stuk land kunnen de jongens zichzelf zijn: aan auto's sleutelen, dollen en ravotten.
Ko en Lou hebben een interessante vriendschap waar je als lezer af en toe toch wel vraagtekens bij zult plaatsen. Er lijkt een soort rivaliteit te ontstaan tussen de jongens, maar die voelt vooral erg eenzijdig aan. Als lezer krijg je medelijden met Ko, terwijl het niet helemaal duidelijk is dat Lou expres Ko pijn wil doen met zijn gedrag. Het karakter en gedrag van Lou lijken in eerste instantie een afstand te creëren tussen hem en de lezer. Je krijgt verwachtingen over hoe het leven van Lou zal verlopen en ook over Ko, die een stabiele (ietwat verdrietige) indruk wekt. Ko heeft veel schuldgevoelens die hij voor een groot deel van zijn leven heeft genegeerd, maar door het overlijden van Ko steken die gevoelens heftiger de kop op.
De band tussen Adrie en Lou is intrigerend: een jongen die continu boos lijkt en weinig empathie heeft voor anderen kan bij Adrie zichzelf zijn. Zijn medeleven groeit en je voelt zijn pijn en onmacht bij een bepaalde gebeurtenis. Adrie neemt een rol op zich die eerder in het leven van Lou lijkt te ontbreken. De ontknoping van het boek is erg onverwachts en daardoor ook erg goed. Door het verhaal heen zijn er allerlei losse eindjes die de auteur mooi aan elkaar weet te knopen en zelfs het ietwat magisch realistische element wordt niet vergeten.
Het is erg leuk dat de keuze voor deze kaft wordt uitgelegd in het boek, want daar had ik toch wel wat vragen over.
Ko en Lou hebben een interessante vriendschap waar je als lezer af en toe toch wel vraagtekens bij zult plaatsen. Er lijkt een soort rivaliteit te ontstaan tussen de jongens, maar die voelt vooral erg eenzijdig aan. Als lezer krijg je medelijden met Ko, terwijl het niet helemaal duidelijk is dat Lou expres Ko pijn wil doen met zijn gedrag. Het karakter en gedrag van Lou lijken in eerste instantie een afstand te creëren tussen hem en de lezer. Je krijgt verwachtingen over hoe het leven van Lou zal verlopen en ook over Ko, die een stabiele (ietwat verdrietige) indruk wekt. Ko heeft veel schuldgevoelens die hij voor een groot deel van zijn leven heeft genegeerd, maar door het overlijden van Ko steken die gevoelens heftiger de kop op.
De band tussen Adrie en Lou is intrigerend: een jongen die continu boos lijkt en weinig empathie heeft voor anderen kan bij Adrie zichzelf zijn. Zijn medeleven groeit en je voelt zijn pijn en onmacht bij een bepaalde gebeurtenis. Adrie neemt een rol op zich die eerder in het leven van Lou lijkt te ontbreken. De ontknoping van het boek is erg onverwachts en daardoor ook erg goed. Door het verhaal heen zijn er allerlei losse eindjes die de auteur mooi aan elkaar weet te knopen en zelfs het ietwat magisch realistische element wordt niet vergeten.
Het is erg leuk dat de keuze voor deze kaft wordt uitgelegd in het boek, want daar had ik toch wel wat vragen over.
Displaying 1 - 19 of 19 reviews