What do you think?
Rate this book
Pogrzeb baśni
„Pogrzeb baśni” to druga powieść Wiktorii Korzeniewskiej – mroczna i metaforyczna historia, w której dawne istoty odnajdują głos we współczesnym świecie.
Na pierwszy plan wysuwa się uznany pisarz, zamknięty w swoim kryzysie i poszukiwaniu sensu. Wśród codzienności zaczynają do niego docierać echa dawnych opowieści – głosy, które nie dają o sobie zapomnieć. Baśnie stają się tu czymś więcej niż tylko historiami – przypominają o tym, co zapomniane, i stawiają pytania, które trudno przemilczeć.
To powieść o sile mitu, o cienkiej granicy między przeszłością a teraźniejszością i o tym, co dzieje się, gdy próbujemy pochować dawne opowieści.
Na pierwszy plan wysuwa się uznany pisarz, zamknięty w swoim kryzysie i poszukiwaniu sensu. Wśród codzienności zaczynają do niego docierać echa dawnych opowieści – głosy, które nie dają o sobie zapomnieć. Baśnie stają się tu czymś więcej niż tylko historiami – przypominają o tym, co zapomniane, i stawiają pytania, które trudno przemilczeć.
To powieść o sile mitu, o cienkiej granicy między przeszłością a teraźniejszością i o tym, co dzieje się, gdy próbujemy pochować dawne opowieści.
164 pages, Paperback
First published November 20, 2025
2 people are currently reading
204 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
November 19, 2025
Nie mam słów. Przepiękne, skromne w objętości, ale czuję, jakbym poznała coś ogromnego, co nie do końca da się opisać. W erze wydawania literackiej papki wielu (również uznanych już!) autorów powinno uczyć się od Wiktorii.
November 25, 2025
po prostu przeczytajcie.
_________________
"Pogrzeb baśni" to metaforyczna podróż przez współczesną słowiańskość. Tak jak czerwone nici łączyły się w poprzedniej baśniowej historii Autorki, tak i teraz powracają z zakurzonych kłębków. Opowieść o pisarzu, który czerpie inspiracje od innych. Życiowe opowieści, zwierzenia, najskrytsze myśli. Słucha innych, trzymając w dłoniach kubek z czarną kawą. Niekiedy te opowieści zmieniają perspektywę. Mor zabierze Was w niepowtarzalny świat. To nie będzie zwyczajna historia o pisarzu czy jego pisarskiej rutynie. To coś znacznie głębszego. Świat, który Wiktoria nam tutaj obrazuje pewnie dobrze znacie. Miasto, które tętni życiem. Dookoła wieżowce, lokalne kawiarnie, małe sklepy z rękodziełem. Obok solarium. A jednak zagłębiając się w lekturę, tak naprawdę zdacie sobie sprawę, że jest to zupełnie inny krajobraz.
Ciężko jest mi pisać o "Pogrzebie baśni" bez wchodzenia w szczegóły. Ta historia jest tak złożona, dopracowana do ostatniej nitki, że czytając ją nie mogłam przestać się zachwycać... Tak mocno pochłonęła mnie ta baśń. Początek zapowiadał się jak typowy obyczaj, jednak znając pióro Wiktorii wiedziałam, że czekać na mnie tu będzie więcej niespodzianek. Nie wiecie tego ode mnie, ale nawiązań do "Czerwonej baśni" znajdziecie tutaj kilka. Klimatem stoi ta historia. Zaczyna się niewinnie, a później, gdy już poznajemy sens całości, a kawałki układanki wskakują na swoje miejsce, zdajemy sobie sprawę do czego tak naprawdę dąży. Nie powiem, bo kilka razy byłam na skraju łez, a kolejne historie bohaterów łamały mi serce. Wpadają nawet brutalniejsze fragmenty... Ta historia w każdym aspekcie chwyta najczulszych strun i przeplata swoje nici, by nie pozwolić o sobie zapomnieć. I tak zapamiętam ten "Pogrzeb baśni". Jeśli o mnie chodzi, zaznaczyłabym w tej książce każde zdanie. Dziękuję, schodźcie uważnie.
(poniżej mój ulubiony fragment)
“Możemy siedzieć w milczeniu przez długie godziny i kontemplować myśli we własnych głowach. Ale z jakiegoś powodu dano nam też dar mowy i zdaję się, że rozmowy pomagają. Powiedzenie na głos swoich myśli jest dobrą ścieżką do samego siebie.”
_________________
"Pogrzeb baśni" to metaforyczna podróż przez współczesną słowiańskość. Tak jak czerwone nici łączyły się w poprzedniej baśniowej historii Autorki, tak i teraz powracają z zakurzonych kłębków. Opowieść o pisarzu, który czerpie inspiracje od innych. Życiowe opowieści, zwierzenia, najskrytsze myśli. Słucha innych, trzymając w dłoniach kubek z czarną kawą. Niekiedy te opowieści zmieniają perspektywę. Mor zabierze Was w niepowtarzalny świat. To nie będzie zwyczajna historia o pisarzu czy jego pisarskiej rutynie. To coś znacznie głębszego. Świat, który Wiktoria nam tutaj obrazuje pewnie dobrze znacie. Miasto, które tętni życiem. Dookoła wieżowce, lokalne kawiarnie, małe sklepy z rękodziełem. Obok solarium. A jednak zagłębiając się w lekturę, tak naprawdę zdacie sobie sprawę, że jest to zupełnie inny krajobraz.
Ciężko jest mi pisać o "Pogrzebie baśni" bez wchodzenia w szczegóły. Ta historia jest tak złożona, dopracowana do ostatniej nitki, że czytając ją nie mogłam przestać się zachwycać... Tak mocno pochłonęła mnie ta baśń. Początek zapowiadał się jak typowy obyczaj, jednak znając pióro Wiktorii wiedziałam, że czekać na mnie tu będzie więcej niespodzianek. Nie wiecie tego ode mnie, ale nawiązań do "Czerwonej baśni" znajdziecie tutaj kilka. Klimatem stoi ta historia. Zaczyna się niewinnie, a później, gdy już poznajemy sens całości, a kawałki układanki wskakują na swoje miejsce, zdajemy sobie sprawę do czego tak naprawdę dąży. Nie powiem, bo kilka razy byłam na skraju łez, a kolejne historie bohaterów łamały mi serce. Wpadają nawet brutalniejsze fragmenty... Ta historia w każdym aspekcie chwyta najczulszych strun i przeplata swoje nici, by nie pozwolić o sobie zapomnieć. I tak zapamiętam ten "Pogrzeb baśni". Jeśli o mnie chodzi, zaznaczyłabym w tej książce każde zdanie. Dziękuję, schodźcie uważnie.
(poniżej mój ulubiony fragment)
“Możemy siedzieć w milczeniu przez długie godziny i kontemplować myśli we własnych głowach. Ale z jakiegoś powodu dano nam też dar mowy i zdaję się, że rozmowy pomagają. Powiedzenie na głos swoich myśli jest dobrą ścieżką do samego siebie.”
November 21, 2025
Dopiero jakiś czas po przeczytaniu tej książki ośmielę się ubrać w słowa, co o niej myślę. To literatura jedyna w swoim rodzaju, przemeblowująca głowę, chwytająca za serce, mocno. Jest zarazem poetycka, jak i surowa, delikatna w bogatych, pięknych, wirtuozersko dobranych słowach, ale również przeszywająca na wskroś gwałtownymi emocjami, ściskająca za gardło, niedająca o sobie zapomnieć. Wiktoria pięknie pisze, wkłada w każdą linijkę całe swoje serce, równocześnie opowiadając Historię (celowo przez duże „H”), pozostawiając nas z przesłaniem, które zdecydowanie zostanie z nami na długo.
November 20, 2025
Póki co nie jestem w stanie dużo powiedzieć. Zostałam zdeptana, wyżęta, przemielona i wrzucona do piwnicy. Ale powiem jedno. FENOMENALNA!!!! Czytajcie!!!!!
January 5, 2026
Nie mam pojęcia, od czego zacząć... po prostu brakuje mi słów.
,,Pogrzeb baśni'' to powieść niezwykle ujmująca, magiczna, poruszająca do głębi i chwytająca za serce w sposób, którego zupełnie się nie spodziewałam.
Panią Wiktorię „znałam” dotąd jedynie przelotnie-głównie z Instagrama- a jej książkę dostałam od mojej ukochanej Mamuni jako prezent gwiazdkowy. Już od pierwszego kontaktu zostałam oczarowana: namaszczenie, z jakim zapakowana była książka, absolutnie mnie urzekło. Zawsze traktowałam książki jak relikty, więc ten gest miał dla mnie ogromne znaczenie. Do tego przepiękna okładka, barwione brzegi i idealnie dobrana zakładka- wiedziałam, że to będzie coś wyjątkowego.
I oto jestem- czwarta nad ranem, piszę tę recenzję, bo postanowiłam odmówić sobie snu, dopóki nie skończę tej powieści. A skończyłam ją jednym tchem, całkowicie pochłonięta.
Szczerze mówiąc, nie wiedziałam, czego się spodziewać. Była to moja pierwsza lektura Pani Korzeniewskiej, ale jako miłośniczka wszystkiego, co pogańskie i słowiańskie, miałam dobre przeczucia. I nie zawiodłam się ani przez chwilę. Od pierwszych stron książka wciąga w przedziwny, mroczny, a jednocześnie niesamowicie namacalny świat słowiańskich wierzeń- taki, który można niemal zobaczyć i poczuć wszystkimi zmysłami.
„Wiele osób może tu zajrzeć. Jeżeli tylko chce […] Wystarczy tylko zboczyć ze ścieżki.”
Autorka stworzyła świat magiczny i przejmujący, który przyciąga jak zaklęcie. Główny bohater- pisarz, zmęczony światem i sobą samym, trochę zagubiony, trochę cyniczny, jakby boleśnie „zwyczajny”- przemierza tę rzeczywistość bez większego entuzjazmu, ale z każdym kolejnym krokiem coraz bardziej zanurza się w opowieści innych.
A tych spotkań jest wiele. Każda postać, którą napotykamy po drodze, jest osobliwa, poruszająca i ma do opowiedzenia własną historię- prastarą, magiczną, często tragiczną. W pewnym momencie lektura zamienia się w emocjonalny rollercoaster, od którego nie sposób się oderwać. Z każdą kolejną opowieścią czułam coraz silniejszą więź z bohaterami, aż w końcu- podobnie jak główny bohater- zaczęłam odczuwać te historie na własnej skórze.
Ogromnie poruszyło mnie połączenie słowiańskiej prastarości z realiami XXI wieku. Koncepcja bogów funkcjonujących we współczesnym świecie natychmiast przywiodła mi na myśl ,,Amerykańskich bogów'' Neila Gaimana- powieść, którą kocham całym sercem. Pojawiają się tu pytania niezwykle ważne i bolesne:
Co dzieje się z opowieściami, które przestaliśmy snuć?
Co z bogami, których imiona przestały być wymawiane?
Czy zapomniana historia umiera na zawsze, czy może wciąż istnieje szansa, by ją ocalić?
„Gdy przez wiele wieków, mimo twojego wołania, nikt cię nie słyszy, w końcu milkniesz.”
To książka tak piękna i przejmująca, że doprowadziła mnie do łez. Płakałam, czytając o losach słowiańskich bogów, o ich zapomnieniu, o ich historii- i płaczę również teraz, pisząc te słowa.
,,Pogrzeb baśni'' jest opowieścią o pamięci, o utracie, o opowiadaniu historii jako akcie ocalenia.
Jestem absolutnie zachwycona i głęboko wzruszona. Z pewnością sięgnę po wcześniejsze książki Pani Wiktorii i z niecierpliwością czekam, aż Licho opowie swoją historię- bo wiem już, że gdy to zrobi, będę gotowa jej wysłuchać.
,,Pogrzeb baśni'' to powieść niezwykle ujmująca, magiczna, poruszająca do głębi i chwytająca za serce w sposób, którego zupełnie się nie spodziewałam.
Panią Wiktorię „znałam” dotąd jedynie przelotnie-głównie z Instagrama- a jej książkę dostałam od mojej ukochanej Mamuni jako prezent gwiazdkowy. Już od pierwszego kontaktu zostałam oczarowana: namaszczenie, z jakim zapakowana była książka, absolutnie mnie urzekło. Zawsze traktowałam książki jak relikty, więc ten gest miał dla mnie ogromne znaczenie. Do tego przepiękna okładka, barwione brzegi i idealnie dobrana zakładka- wiedziałam, że to będzie coś wyjątkowego.
I oto jestem- czwarta nad ranem, piszę tę recenzję, bo postanowiłam odmówić sobie snu, dopóki nie skończę tej powieści. A skończyłam ją jednym tchem, całkowicie pochłonięta.
Szczerze mówiąc, nie wiedziałam, czego się spodziewać. Była to moja pierwsza lektura Pani Korzeniewskiej, ale jako miłośniczka wszystkiego, co pogańskie i słowiańskie, miałam dobre przeczucia. I nie zawiodłam się ani przez chwilę. Od pierwszych stron książka wciąga w przedziwny, mroczny, a jednocześnie niesamowicie namacalny świat słowiańskich wierzeń- taki, który można niemal zobaczyć i poczuć wszystkimi zmysłami.
„Wiele osób może tu zajrzeć. Jeżeli tylko chce […] Wystarczy tylko zboczyć ze ścieżki.”
Autorka stworzyła świat magiczny i przejmujący, który przyciąga jak zaklęcie. Główny bohater- pisarz, zmęczony światem i sobą samym, trochę zagubiony, trochę cyniczny, jakby boleśnie „zwyczajny”- przemierza tę rzeczywistość bez większego entuzjazmu, ale z każdym kolejnym krokiem coraz bardziej zanurza się w opowieści innych.
A tych spotkań jest wiele. Każda postać, którą napotykamy po drodze, jest osobliwa, poruszająca i ma do opowiedzenia własną historię- prastarą, magiczną, często tragiczną. W pewnym momencie lektura zamienia się w emocjonalny rollercoaster, od którego nie sposób się oderwać. Z każdą kolejną opowieścią czułam coraz silniejszą więź z bohaterami, aż w końcu- podobnie jak główny bohater- zaczęłam odczuwać te historie na własnej skórze.
Ogromnie poruszyło mnie połączenie słowiańskiej prastarości z realiami XXI wieku. Koncepcja bogów funkcjonujących we współczesnym świecie natychmiast przywiodła mi na myśl ,,Amerykańskich bogów'' Neila Gaimana- powieść, którą kocham całym sercem. Pojawiają się tu pytania niezwykle ważne i bolesne:
Co dzieje się z opowieściami, które przestaliśmy snuć?
Co z bogami, których imiona przestały być wymawiane?
Czy zapomniana historia umiera na zawsze, czy może wciąż istnieje szansa, by ją ocalić?
„Gdy przez wiele wieków, mimo twojego wołania, nikt cię nie słyszy, w końcu milkniesz.”
To książka tak piękna i przejmująca, że doprowadziła mnie do łez. Płakałam, czytając o losach słowiańskich bogów, o ich zapomnieniu, o ich historii- i płaczę również teraz, pisząc te słowa.
,,Pogrzeb baśni'' jest opowieścią o pamięci, o utracie, o opowiadaniu historii jako akcie ocalenia.
Jestem absolutnie zachwycona i głęboko wzruszona. Z pewnością sięgnę po wcześniejsze książki Pani Wiktorii i z niecierpliwością czekam, aż Licho opowie swoją historię- bo wiem już, że gdy to zrobi, będę gotowa jej wysłuchać.
December 7, 2025
Gdy odpakowałam tę książkę lekko zmartwiłam się, że nie jest długa, że tylko 160 stron (pi razy 👁) Ah! Jakże niepotrzebne to były zmartwienia. Dlaczego? Ponieważ w tej książce wszystko jest w sam raz. Każde słowo, opis, dialog, wszystko jest przemyślanie, idealnie pasujące. Tu nie ma nic zbędnego, wszystko co w niej się znajduje miało tam być i pasuje jak idealne puzzle. I ta książka jest jak Ta, wypełnia całkowicie! A czasem zostawia miejsce - na przemyślenia. Jestem absolutnie zachwycona, to było fantastyczne doswiadczenie. Przepyszna uczta kojąca duszę. Myślę, że jeszcze nie raz wrócę do tej historii.
Jedynie co! Jeśli ktoś lubi czytać przy jedzeniu, to przy tej książce odpuście sobie. I tak po pierwszym zdaniu o nim zapomnicie.
Jedynie co! Jeśli ktoś lubi czytać przy jedzeniu, to przy tej książce odpuście sobie. I tak po pierwszym zdaniu o nim zapomnicie.
January 4, 2026
Kolejna przepiękna baśń od Wiktorii. Pierwszą przeczytałam raptem parę tygodni temu i absolutnie mnie zaczarowała, więc drugiej nie mogłam się doczekać.
Ta jest dużo smutniejsza, ale niesie z sobą równe bogactwo przesłań i głębię treści. Sam sposób pisania, opowiadania zasługuje na 5 gwiazdek i więcej. I choć mi osobiście bliżej do Lasu niż do współczesności (również pod kątem zakończenia, którego zresztą tutaj dość szybko się domyśliłam), a "Czerwona Baśń" ujęła mnie mocniej, tej historii absolutnie niczego nie brakuje, więc przeciwnie - wszystko splata się w piękną, bardzo symboliczną i wymowną całość.
Takie książki kocham najbardziej i poproszę więcej, zdecydowanie więcej ❤️
Ta jest dużo smutniejsza, ale niesie z sobą równe bogactwo przesłań i głębię treści. Sam sposób pisania, opowiadania zasługuje na 5 gwiazdek i więcej. I choć mi osobiście bliżej do Lasu niż do współczesności (również pod kątem zakończenia, którego zresztą tutaj dość szybko się domyśliłam), a "Czerwona Baśń" ujęła mnie mocniej, tej historii absolutnie niczego nie brakuje, więc przeciwnie - wszystko splata się w piękną, bardzo symboliczną i wymowną całość.
Takie książki kocham najbardziej i poproszę więcej, zdecydowanie więcej ❤️
November 23, 2025
Po prostu niesamowita. Historia, którą czyta się jednym tchem. Uderza prosto w serce. Zostawia po sobie wiele pytań, przemyśleń oraz zasiewa w człowieku swego rodzaju odpowiedzialność za dalszy los bohaterów. Dawno nie czytałam czegoś tak dobrego. Żadne słowo nie wydaje się zbędne. Brawo
January 14, 2026
"Pogrzeb baśni" to druga książka Wiktorii Korzeniewskiej, nie licząc antologii i komiksu. Jest niewiele grubsza od "Czerwonej baśni" i równie specyficzna. Nie do końca tego się spodziewałam. Nie zagrało, nie było fajerwerków, nie poczułam słowiańskiego klimatu, na który tak liczyłam. Mroku też tu było niewiele.
Dość monotonna akcja nie powoduje napięcia i nie sprawia, że chce się czytać dalej. Przeczytałam, bo byłam ciekawa, czy coś się w końcu w tej historii zadzieje.
Fabuła kręci się wokół głównego bohatera, Mora, który jest pisarzem. Obok mężczyzny pojawia się kobieta, Wera, właścicielka sklepu, do którego Mor zaczyna regularnie zaglądać, aby pisać tam swoje opowieści. Książki, które tworzy Mor, powstają na bazie historii, które przekazują mu różni ludzie. Kiedy zaczyna odwiedzać osoby polecone mu przez Werę, pisarz zaczyna się zmieniać. Jego wnętrze wypełniają emocje i przeróżne uczucia, których do tej pory nie doświadczał. Poświęcał czas słuchaczom, a kiedy chciał do nich wrócić, okazywało się, że zniknęli. To go niezwykle niepokoiło i mocno zaburzyło jego spokój.
O bohaterach praktycznie nic nie wiemy przez większość książki. Dopiero końcówka odsłania, kim są Wera i Mor.
"Pogrzeb baśni" nie wiąże się fabularnie z "Czerwoną baśnią", ale obie książki mają pewne powiązania.
Jeśli lubicie spokojne historie z metaforycznym przesłaniem, zarówno ta, jak i "Czerwona baśń" powinna Wam się spodobać.
Dość monotonna akcja nie powoduje napięcia i nie sprawia, że chce się czytać dalej. Przeczytałam, bo byłam ciekawa, czy coś się w końcu w tej historii zadzieje.
Fabuła kręci się wokół głównego bohatera, Mora, który jest pisarzem. Obok mężczyzny pojawia się kobieta, Wera, właścicielka sklepu, do którego Mor zaczyna regularnie zaglądać, aby pisać tam swoje opowieści. Książki, które tworzy Mor, powstają na bazie historii, które przekazują mu różni ludzie. Kiedy zaczyna odwiedzać osoby polecone mu przez Werę, pisarz zaczyna się zmieniać. Jego wnętrze wypełniają emocje i przeróżne uczucia, których do tej pory nie doświadczał. Poświęcał czas słuchaczom, a kiedy chciał do nich wrócić, okazywało się, że zniknęli. To go niezwykle niepokoiło i mocno zaburzyło jego spokój.
O bohaterach praktycznie nic nie wiemy przez większość książki. Dopiero końcówka odsłania, kim są Wera i Mor.
"Pogrzeb baśni" nie wiąże się fabularnie z "Czerwoną baśnią", ale obie książki mają pewne powiązania.
Jeśli lubicie spokojne historie z metaforycznym przesłaniem, zarówno ta, jak i "Czerwona baśń" powinna Wam się spodobać.
November 22, 2025
🪜W „Czerwonej baśni” Wiktoria Korzeniewska zabrała nas do pradawnego lasu, gdzie stara wiara dawała moc i siłę. Te czerwone nici możemy zauważyć w „Pogrzebie baśni”, lecz już nie ujrzymy tu drzew i kwiatów, lecz wysokie wieżowce i ulice, które z czasem wymazały z historii i wspomnień starą wiarę. Schodzimy coraz głębiej z Morem do piwnicy, by ostatecznie ukryć się w zaświatach i otrzymać upragniony spokój i odpoczynek. Ponieważ nadziei już nie ma, umarła wraz z ostatnią czytaną dzieciom baśnią.
🥚„Oni mają już inne historie, w które wierzą. Opowiadają sobie zupełnie inne baśnie. Nie potrzebują nas”.🥚
🪜„Pogrzeb baśni” był dla mnie drogą, po której żałoba długo mnie nie opuści. Pięknie napisana historia o współczesnym świecie, który zapomniał o swoim dziedzictwie i historii. O pradawnym lesie, który został ścięty przez ludzi i nową wiarę. Jestem pod wrażeniem, jak w tak krótkiej powieści autorka zawarła tyle emocji, bólu i cierpienia. Do tego cała historia została oprawiona w przepiękną okładkę dopełniającą treść. Kolejne części w rozdziałach zostały porozdzielane grafiką drabiny, a same rozdziały właśnie nazwane od kolejnych szczebli drabiny. Wszystko to łączy się w przecudowną całość. Cała książka została dokładnie przemyślana i opracowana.
🥚„Oni mają już inne historie, w które wierzą. Opowiadają sobie zupełnie inne baśnie. Nie potrzebują nas”.🥚
🪜„Pogrzeb baśni” był dla mnie drogą, po której żałoba długo mnie nie opuści. Pięknie napisana historia o współczesnym świecie, który zapomniał o swoim dziedzictwie i historii. O pradawnym lesie, który został ścięty przez ludzi i nową wiarę. Jestem pod wrażeniem, jak w tak krótkiej powieści autorka zawarła tyle emocji, bólu i cierpienia. Do tego cała historia została oprawiona w przepiękną okładkę dopełniającą treść. Kolejne części w rozdziałach zostały porozdzielane grafiką drabiny, a same rozdziały właśnie nazwane od kolejnych szczebli drabiny. Wszystko to łączy się w przecudowną całość. Cała książka została dokładnie przemyślana i opracowana.
November 20, 2025
Kilka lat temu weszłam do lasu i już wiedziałam, że zawsze będę podążać za czerwonymi nitkami Wiktorii.
"Pogrzeb baśni" jest jedną z najpiękniej napisanych opowieści, jakie czytałam. Zaznaczyłam połowę książki, bo co drugie zdanie, to cytat, który chciałabym zapamiętać.
Płakałam TYLKO 5 razy, ale za to ostatni raz to jakieś 30% końcówki książki.
Nie wiem jak mam o niej opowiedzieć, nie opowiadając o żadnej z historii, które w niej się przeplatają, więc powiem tylko: WARTO. Warto, jeśli chcecie spotkać Licho i inne znane z mitologii słowiańskiej postaci. Warto, jeśli kochacie czytać zdania, które MAJĄ SENS. I na pewno warto, jeśli chcecie zejść ze ścieżki i trafić do...
Znajdźcie skrawki czerwonych nitek i idźcie za nimi. Nie zawiedziecie się.
A ja znów chyba wejdę do lasu...
"Pogrzeb baśni" jest jedną z najpiękniej napisanych opowieści, jakie czytałam. Zaznaczyłam połowę książki, bo co drugie zdanie, to cytat, który chciałabym zapamiętać.
Płakałam TYLKO 5 razy, ale za to ostatni raz to jakieś 30% końcówki książki.
Nie wiem jak mam o niej opowiedzieć, nie opowiadając o żadnej z historii, które w niej się przeplatają, więc powiem tylko: WARTO. Warto, jeśli chcecie spotkać Licho i inne znane z mitologii słowiańskiej postaci. Warto, jeśli kochacie czytać zdania, które MAJĄ SENS. I na pewno warto, jeśli chcecie zejść ze ścieżki i trafić do...
Znajdźcie skrawki czerwonych nitek i idźcie za nimi. Nie zawiedziecie się.
A ja znów chyba wejdę do lasu...
January 4, 2026
Co za cudowna książka! Co prawda mam wrażenie, że może nie do końca zrozumiałam głębię powieści (widzę, że większość ocen tutaj skupia się na metaforach, a ja chyba nie do końca je widzę - poza oczywistymi, rzecz jasna...) i też zapewne lepiej można by zrozumieć całość, gdyby się znało wschodniosłowiańską mitologię, ale nawet mimo tego była to piękna opowieść, która na pewno zostanie w głowie na dłużej. Z jednej strony szkoda, że taka krótka (przeczytałam całość podczas jednego lotu samolotem), ale może i tak jest lepiej, bo jest samo "mięcho" i jakoś mocniej uderza przesłanie. Jestem zachwycona, ale nie zaskoczona - to kolejna udana pozycja Wiktorii i oczywiście czekam na kolejne <3
November 30, 2025
O M G ! ! !
Co za wspaniała przygoda, która nie pozwala robić sobie za dużo przystanków po drodze. Już dawno tak nie miałam, że musiałam skończyć książkę teraz, zaraz, dziś!
Mam ogromną ochotę pójść śladem tych korzeni i odkryć to co dotąd było przede mną ukryte. Wypełnić pustkę. Wyciągnąć na wierzch. Wysłuchać...
Co za wspaniała przygoda, która nie pozwala robić sobie za dużo przystanków po drodze. Już dawno tak nie miałam, że musiałam skończyć książkę teraz, zaraz, dziś!
Mam ogromną ochotę pójść śladem tych korzeni i odkryć to co dotąd było przede mną ukryte. Wypełnić pustkę. Wyciągnąć na wierzch. Wysłuchać...
December 10, 2025
Nie przeczytałam tej powieści na raz, chociaż ze względu na długość dałoby się bez problemu. Od początku czułam, że to książka do czytania po kawałeczku. A gdy dotarłam na ostatni szczebel, czułam przejmującą tęsknotę za tym, czego już nie odnajdziemy we współczesnym świecie. A właśnie tęsknota i samotność przenikają Pogrzeb baśni.
December 22, 2025
Niesamowita, smutna i poruszająca baśń. Wierzę, że tak było. To krótka książka, czyta się ją szybko, nie mogłam oderwać się od lektury, a porusza tyle różnych tematów. Świetnie opowiedziana historia. Historia składająca się z innych historii. Niezwykle pomysłowa i zaskakująca. Genialna. Szczerze, nie wiem co ze sobą zrobić po tym jak ją skończyłam. A może to ona skończyła ze mną?
November 27, 2025
To było takie dobre. Im niżej na szczeblach, tym większy ciężar na ramionach i ucisk w sercu, jakby coś chciało przygnieść i odebrać oddech. Jakby ból tych wszystkich istot, porzuconych przez ludzi i zapomnianych przez czas, chociaż na chwilę stał się również i moim.
December 7, 2025
Cudowna! Podobała mi się nawet bardziej niż „Czerwona baśń”. Dawkowałam ją sobie, bo jednocześnie chciałam i nie chciałam jej kończyć.
Drogie Licho, czekam aż zdecydujesz się opowiedzieć swoją historię, a Wiktoria ją dla nas spisze.
Drogie Licho, czekam aż zdecydujesz się opowiedzieć swoją historię, a Wiktoria ją dla nas spisze.
November 20, 2025
Pięknie magiczna.
November 28, 2025
6/10. ☠️
November 29, 2025
Uważajcie na szczeble tej drabiny...
Niektóre są wyjątkowo śliskie.
Niektóre są wyjątkowo śliskie.
December 10, 2025
Dzieło genialne! Dopracowane w każdym cm czerwonej nitki. Wzruszające, mądre, przemyślane. Przepiękny warsztat słowny. Tyle głębi! Jestem oczarowana i poruszona. Jak mocno? Licho wie.
January 5, 2026
Wspaniala. Od dziś biorę od Wiktorii wszystko w ciemno 🖤
January 6, 2026
3,7/4, niestety nie mogłam się w nią wciągnąć, ale doceniam koncept :)
Displaying 1 - 24 of 24 reviews