Lausaletur

by Þórdís Helgadóttir

Regnið steypist yfir borgina og fáir eru á ferli. Það hefur ekki sést gestur á prentsafninu vikum saman. Björn og Írena drekka kaffi, endurraða í safnbúðinni og dytta að vélunum. Nágrannakötturinn kemur inn úr rigningunni, það er hápunktur dagsins. Þau spjalla og drekka kaffi, hundsa draugaganginn í prentvélunum og bæla niður langanir og eftirsjá, einsemd og ótta. Þessi heimsfaraldur er allt öðruvísi en sá síðasti. Írena hugsar um eiginkonuna sem sjúkdómurinn hrifsaði. Björn hefur á tilfinningunni að þetta hafi allt gerst áður. Nú kemur nágrannakötturinn inn úr rigningunni. Einhvers staðar þarna úti er óvæntur gestur á leiðinni, einmitt í dag, þegar borgin stendur á heljarþröm.

Lausaletur er magnþrungin skáldsaga um vinnuhjónaband, heimsendi og prentsögu.

311 pages, Hardcover

Published October 17, 2025

About the author

Thordis Helgadottir is an Icelandic author.

Her work has been nominated for the Nordic Council Literature Prize, the Icelandic Literature Prize, The Icelandic Women's Literature Prize, Maístjarnan – The Icelandic Poetry Prize and won The Jón úr Vör Poetry Prize. She was the 2019-20 Resident Playwright at The Reykjavík City Theatre.

She is a member of the writers' collective Impostor Poets.

Reviews

[Rebekka Stefánsdóttir]

Svo hrifin!

[María Einarsdóttir]

hún skrifar svo fallega, mér finnst ég alltaf halda niðri í mér andanum á meðan ég les og hverfa alveg inn í bókina, klukkutímarnir týndust á meðan ég las!

[Guðrún Úlfarsdóttir]

Falleg kápa. Er mjög heilluð af sögum sem settar eru þröngar tímaskorður, eins og þessi bók sem gerist á einum degi. Heimurinn er þjakaður af öðrum heimsfaraldri — í þetta sinn ódæmigerð vitglöp sem gera heilann að svampi og við fylgjum starfsmönnum á prentsmiðjusafni út daginn. Þessi bók hefði getað orðið algjör fimma, prósinn vandaður og sögusviðið spennandi en því miður fannst mér allar persónurnar svo flatar að mér var eiginlega alveg sama um afdrif þeirra. Þetta eins-dags-form er fullkomið fyrir djúpa karakterkönnun en hér var svolítið verið að tell-a en ekki show-a.

[Murun Buchstansangur]

Það er ekki oft sem íslenskur nútímarithöfundur nær að skrifa ljóðrænan stíl sem er laus við uppskrúfun eða tilgerð. Þórdísi tekst það leikandi létt. Unun að lesa.

[Elísabet Thea]

vá hvað mér brá þegar ég allt í einu tók eftir andlitinu á bókakápunni. hún náði með ekki alveg fyrri helminginn en gat ekki lagt hana frá mér undir lokin. kózý lesning og skemmtilegar pælingar. kannski að sleppa þessari ef þú ert mjög heilsukvíðinn

[Hólmfríður Bjarnardóttir]

https://heimildin.is/grein/25655/saga...

[Eva Engilráð]

Því miður náði þessi bók mér ekki. Þetta var hvorki fugl né fiskur. Skemmtilega hugmynd en náði mér ekki.

[Vala Sigþrúðar Jónsdóttir]

Mér var sagt að lesa þessa bók eftir ástríðufullt samtal við vin um spunapúka í þjóðsögum og örlög þeirra þegar sögur þeirra voru skrifaðar niður, nú þegar lestrinum er lokið skil ég þessi meðmæli vel + gullfalegur texti!

[Assa Borg Snævarr Þórðardóttir]

Fallega skrifuð en eitthvað fannst mér ekki ganga upp. Stuttu „kaflarnir“ gerðu mér erfitt fyrir að komast í lestrarflæði og mér varð þ.a.l. eiginlega alveg sama um framvindu sögunnar og örlög sögupersónanna. Var með háar væntingar eftir að hafa verið yfir mig hrifin af Armeló en þessi hitti því miður ekki alveg í mark.

[Einar Jóhann]

Las þessa í flóðinu '25 (milli þess sem hún hlaut tilnefningu til Íslensku bókmenntaverðlaunanna og þar til verðlaunin voru tilkynnt) og fannst hún ljómandi góð. Þórdís skrifar um heim þar sem allt virðist klippt og skorið - þó það sé furðulegra en við eigum að venjast - og svo verður andrúmsloftið óþægilegra. Síðasti fjórðungurinn er þrúgandi og spennandi en þar á undan þótti mér líka margt áhugavert í gangi. Þannig man ég eftir verkinu, þessum mánuðum seinna.

[Sara Hlín]

Smá covid nostralgíufílingur í þessari bók þar sem lítið er um að vera og fáir á ferli vegna ótta við að smitast af einhverskonar alzheimer sjúkdómi sem herjar á heiminn Smá saman fáum við innsýn inn í hvers lags sjúkdóm er um að ræða og hvaða áhrif hann hefur haft á líf aðalpersónanna tveggja.

[Hildur Jóhannesdóttir]

Ágætis lesning um einangrun og þröngt sögusvið á tímum nýrrar pestar. Allt er lokað en vinnuhjónin eins og þau eru kölluð á bókarkápu vísa líklega í innri samskiptamenningu þeirra og grafinna væntinga líkt og í vanaföstum hjónaböndum.

[Védís Guðmundsdóttir]

Gat ekki hætt, þegar ég var byrjuð!

[Marín Jónsdóttir]

Ég vildi lesa íslenska bók í fríinu og fékk þessa lánaða frá vinnufélaga sem kom með hana á skrifstofuna fyrir aðra til að lesa. Því miður fannst mér sagan hreinlega leiðinleg - hún gerist mestmegnis á safni, inniheldur frásagnir af prentsögu heimsins, gerist á tímum heimsfaraldurs og svo dó þetta endanlega fyrir mér þegar kona sem maður hélt væri dáin alla bókina “lifnar við” eftir ólæknandi sjúkdóm.

Skemmtileg uppsetning á bókinni, stuttur tímarammi sem var sniðugt en heilt yfir frekar óspennandi bók. Er fólk almennt að segja “góður sopinn” þegar það drekkur kaffi? Það kom oft fyrir og mér fannst það ónáttúrulegt í hvert skipti.