Η Ελένη της Αιτωλίας

by Αντώνης Αντωνιάδης

"Στην αρχή μοιάζει με ψίθυρο, μια πνοή που χαϊδεύει απαλά τα φύλλα. Στη συνέχεια γίνεται χαμηλόφωνο μουρμουρητό, ένα αεράκι που ταλαντεύει τα κλαδιά, όπως τις χορδές τα λεπτεπίλεπτα δάχτυλα της αρπίστριας. Ώσπου ο ήχος δυναμώνει, γίνεται άνεμος βοριάς, που παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά του. Έτσι άρχισε να μεταδίδεται η είδηση της γυναίκας που σε μια μέρα σκότωσε έξι άνδρες..." 279 π.Χ.: Οι Γαλάτες υπό την αρχηγία του πολέμαρχου Βρέννου εκστρατεύουν εναντίον της Ελλάδας με σκοπό να την κατακτήσουν. Είναι αποφασισμένοι να φτάσουν μέχρι την Πελοπόννησο και τίποτα δεν μπορεί να τους εμποδίσει, ούτε οι γενναίοι άνδρες που τους περιμένουν στις Θερμοπύλες. Εντωμεταξύ στην πόλη Θέρμο της Αιτωλίας, μια γυναίκα που δεν καταδέχεται να γίνει το άθυρμα της μοίρας, η Ελένη του στρατηγού Καλλίνου, θα βάφει τα χέρια της με αίμα για να εκδικηθεί τον άγριο βιασμό του αδελφού της Κλεομήδη. Ένα ανθρωποκυνηγητό εξαπολύεται στα βουνά της Αιτωλίας για να συλληφθεί η φόνισσα και να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Καθώς όμως οι Γαλάτες πλησιάζουν και οι θεοί στα παρασκήνια μηχανορραφούν ασταμάτητα, όλα θα ανατραπούν παρασύροντας μαζί τους προαιώνιες βεβαιότητες και βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις... Μια ιστορία για τις γυναίκες που υπερασπίστηκαν τις οικογένειες και τα σπίτια τους. Μια ιστορία που αποσιωπήθηκε, αποκρύφτηκε για θρησκευτικούς και πατριαρχικούς λόγους και με το πέρασμα των αιώνων ξεχάστηκε.

624 pages, Hardcover

Published September 1, 2025

About the author

Ο Αντώνης Αντωνιάδης γεννήθηκε στην Άλτενα της Γερμανίας. Αποφοίτησε από την σχολή Φυσικοθεραπείας του Βελιγραδίου. Από το 2000-2004 ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού "Άβατον", ενώ από το 2004 είναι διευθυντής του περιοδικού "Μυστική Ελλάδα". Το 2003 οργάνωσε την παραγωγή της τηλεοπτικής σειράς "Άγνωστες Πύλες" που προβλήθηκε στην ΕΤ3. Με κείμενά του έχει συμμετάσχει σε πολλά βιβλία και επίσης έχει επιμεληθεί ανάλογο αριθμό βιβλίων άλλων συγγραφέων.

Reviews

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

Ξέρεις ότι η χρονιά θα πάει καλά, όταν διαβάζεις ένα βιβλίο με θέμα μια άγνωστη ηρωίδα της Αρχαίας Ελλάδας, γραμμένο από άντρα συγγραφέα, που τονίζει όλες τις λάθος αποφάσεις των αντρών και αναδεικνύει τα όσα έδωσαν οι γυναίκες για την πατρίδα τους αλλά που ποτέ δε μάθαμε. Δεν γνωρίζω αν η ιστορία της Ελένης της Αιτωλίας είναι αληθινή ή όχι, και δεν ξέρω αν θα το μάθουμε ποτέ, θα μπορούσε όμως να έχει τις ρίζες της σε πραγματικά γεγονότα, αφού ο πόλεμος με τους Γαλάτες είναι όντως ιστορικό γεγονός. Άλλωστε, όπως και κάποιοι σοφοί χαρακτήρες του βιβλίου παρατήρησαν, οι άντρες της εποχής, διαστρέβλωσαν την εικόνα της γυναίκας και αφαίρεσαν τις ελευθερίες της, για να αφαιρέσουν από τη δύναμή της. Άλλωστε, εκείνη την εποχή, ήταν πιο εύκολο κάποιος να πιστέψει πως οι Θεές κατέβηκαν από τον Όλυμπο και πολέμησαν στο πλευρό των Ελλήνων, παρά το γεγονός πως γενναίες γυναίκες έδωσαν μάχη πλάι σε άντρες ή κατέστρωσαν πανέξυπνες στρατηγικές για να νικήσουν τον εχθρό!

Βρισκόμαστε λοιπόν στο 279 π.Χ. όταν οι Γαλάτες εκστρατεύουν για δεύτερη φορά εναντίον της Ελλάδας με σκοπό να εγκατασταθούν σε πιο θερμά κλίματα σε σχέση με τα κρύα της Ευρωπαϊκής ενδοχώρας. Με αρχηγό τον Βρέννο και πολλές χιλιάδες πολεμιστές, κάποιες πηγές αναφέρουν 152.000 πεζικάριους και 20.400 ιππείς (!), εκστρατεύουν προς τη Μακεδονία κι έπειτα προς τη Νότια Ελλάδα. Στόχος τους είναι να φτάσουν στην Πελοπόννησο και δεν πρόκειται να τους σταματήσει κανείς και τίποτα, ούτε καν όσοι Έλληνες παραταχθούν στις Θερμοπύλες

Παράλληλα, στη Θέρμο της Αιτωλίας, μια νεαρή γυναίκα παίρνει εκδίκηση για τον βιασμό του μικρού της αδερφού. Η Ελένη, κόρη του νεκρού στρατηγού Καλλίνου, θα τρέξει να φύγει μακριά, αφού γνωρίζει πως το μόνο που την περιμένει είναι ο θάνατος. Στην πορεία της θα καταφέρει να αντιμετωπίσει και να σκοτώσει τους διώκτες της και κάπως έτσι η φήμη της θα εξαπλωθεί στην περιοχή. Θα της αποδώσουν τιμές αλλά και εγκλήματα που δεν έχει διαπράξει, κι αυτό γιατί θα εμπνεύσει πολλές γυναίκες και δη δούλες, να δραπετεύσουν με σκοπό να τη βρουν και να την ακολουθήσουν.

Οι τοπικοί άρχοντες θέλουν να την πιάσουν κι αυτή όπως και τις δούλες τους που δραπέτευσαν, όμως δεν έχουν πλέον ούτε το χρόνο ούτε την πολυτέλεια να ασχοληθούν με την Ελένη από τη Θέρμο. Με τους Γαλάτες να κατατροπώνουν τη Μακεδονία, γνωρίζουν πως σύντομα θα έρθει και η σειρά τους. Είναι λοιπόν αναγκασμένοι να ασχοληθούν με το μεγαλύτερο πρόβλημα και όχι με τις γυναίκες που επαναστάτησαν.

«Μια ιστορία για τις γυναίκες που υπερασπίστηκαν τις οικογένειες και τα σπίτια τους. Μια ιστορία που αποσιωπήθηκε, αποκρύφτηκε για θρησκευτικούς και πατριαρχικούς λόγους και με το πέρασμα των αιώνων ξεχάστηκε.» γράφει στο οπισθόφυλλο και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω, έχοντας διαβάσει το βιβλίο, για τον τρόπο που ο συγγραφέας χειρίστηκε το θέμα και τον σεβασμό που έδειξε απέναντι στις άγνωστες αυτές ηρωίδες.

Ένα από τα πιο ωραία βιβλία ιστορικής μυθοπλασίας που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια! Ο συγγραφέας αναφέρει κι άλλα στοιχεία που πιθανώς να έχουν ερμηνευτεί λάθος και ίσως σκόπιμα όπως αναφέρεται στο κείμενο, όπως για παράδειγμα η ιστορία του Ηρακλή! Μια εκδοχή αρκετά αληθοφανή θα μπορούσα να πω, δε θα μου έκανε εντύπωση αν αυτή ήταν η πραγματική ιστορία της μυθολογίας και όχι αυτή που τελικά όλοι γνωρίζουμε.

Οι Θερμοπύλες, οι Δελφοί, οι Πυθίες και οι πολλές μηχανορραφίες των Αρχαίων Ελλήνων δεν έλειψαν ποτέ από την ιστορία αυτού του τόπου. Δε θα μπορούσαν να λείπουν και από αυτό το βιβλίο και από την ιστορία της Ελένης της Αιτωλίας!

Λατρεύω το εξώφυλλο του βιβλίου, με τη μορφή της δυναμικής πολεμίστριας που θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε από τις γυναίκες που πολέμησαν τους Γαλάτες! Υπέροχο είναι και το σόκορο του βιβλίου που απεικονίζει πολεμικές σκηνές από την αρχαία Ελλάδα!

[Βίκυ Τάσιου · Rating 5 out of 5]

Κάποιες ιστορίες γράφονται με χρυσά γράμματα στις σελίδες των σχολικών βιβλίων και υπάρχουν και κάποιες άλλες που μοιάζουν με σκιές, χαμένες στις χαραμάδες του χρόνου, καταδικασμένες να μείνουν ψίθυροι. Όλοι μάθαμε για τους μεγάλους άνδρες, τους στρατηλάτες και τους φιλοσόφους. Όμως, πόσα γνωρίζουμε για τις φωνές που σίγησαν; Για τα γεγονότα που αποσιωπήθηκαν από τους νικητές ή, συχνότερα, από τους ανδρικούς αφηγητές, επειδή δεν χωρούσαν στο κυρίαρχο αφήγημα;

Η Ιστορία έχει μια εμμονή να αποθεώνει τον «ισχυρό» και να αποκρύπτει οτιδήποτε αμφισβητεί την κατεστημένη τάξη. Αποσιωπήθηκαν στιγμές γυναικείου δυναμισμού, κρύφτηκαν πράξεις αντίστασης που κλόνισαν τις πατριαρχικές δομές και ξεχάστηκαν ονόματα γυναικών που έγραψαν Ιστορία με το σπαθί, το μυαλό και την ψυχή τους. Το βιβλίο του Αντώνη Αντωνιάδη, «Η Ελένη της Αιτωλίας», έρχεται ως ένα ηθικό χρέος, μια μερική αποκατάσταση της αλήθειας, μια προσπάθεια να σπάσει η σιωπή αιώνων. Είναι η στιγμή που ο ψίθυρος, η αρχική αχλή του μύθου, δυναμώνει, γίνεται βοριάς και παρασέρνει τη λήθη.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η Ελένη, μια πρωταγωνίστρια που αρνείται πεισματικά να υποταχθεί στη μοίρα που άλλοι σχεδίασαν για εκείνη. Ο δυναμισμός της δεν είναι μια απλή λογοτεχνική αρετή, αλλά μετατρέπεται σε ένα οικουμενικό σύμβολο για όλες τις γυναίκες που έμειναν στο σκοτάδι. Η Ελένη δεν είναι μια ηρωίδα που απλώς «μιμείται» τους άνδρες. Ο Αντωνιάδης επιτυγχάνει κάτι σπάνιο: αποδίδει τη γυναικεία γενναιότητα χωρίς να της προσάπτει ανδρικά πρότυπα ή στερεότυπα. Η ηρωίδα δεν χρειάζεται να δανειστεί την ανδρική σκληρότητα για να επιβληθεί. Η δύναμή της πηγάζει από τη γυναικεία της φύση: τη διαίσθηση, την ανάγκη για προστασία της εστίας και τη συναισθηματική ευφυΐα. Η γενναιότητα εδώ δεν ορίζεται από τη μυϊκή ισχύ, αλλά από την αδιαπραγμάτευτη ανάγκη για προστασία των αγαπημένων και την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας. Ο δυναμισμός της Ελένης γίνεται η σπίθα που πυροδοτεί τη συλλογική αντίσταση των γυναικών της Αιτωλίας, αποδεικνύοντας πως η αυτοθυσία και η στρατηγική ευφυΐα δεν έχουν φύλο.

Για να κατανοήσουμε το μέγεθος του άθλου που περιγράφει το βιβλίο, πρέπει να βυθιστούμε στο ιστορικό πλαίσιο. Το 279 π.Χ., μια τεράστια στρατιά Γαλατών υπό τον Βρέννο εισβάλλει στον ελλαδικό χώρο. Δεν πρόκειται για μια απλή επιδρομή, αλλά για μια μετακίνηση λαών που σπέρνει τον πανικό. Αφού προσπερνούν το εμπόδιο των Θερμοπυλών μέσω της κυκλωτικής κίνησης από το όρος Καλλίδρομο, οι εισβολείς στρέφονται προς την Αιτωλία με σκοπό να τρομοκρατήσουν τους Έλληνες και να λεηλατήσουν το μαντείο των Δελφών. Ο Αντωνιάδης αναδεικνύει το άγνωστο έπος του Κάλλιου, όπου οι Γαλάτες διέπραξαν φρικαλεότητες που ξεπερνούν τον ανθρώπινο νου. Όμως, εκεί ακριβώς γεννήθηκε η αντίσταση. Ενώ οι άνδρες πολεμούσαν στα στενά, οι γυναίκες της Αιτωλίας πήραν τα όπλα, χρησιμοποίησαν τη γνώση του εδάφους και τη δύναμη της απόγνωσης για να καταφέρουν πλήγματα στον «ανίκητο» εχθρό.

Συγκλονιστική είναι και η στιγμή που ο συγγραφέας τολμά να αναμετρηθεί με τον μεγαλύτερο ελληνικό μύθο, αυτόν του Ηρακλή, δίνοντάς του μια εντελώς νέα, γυναικοκεντρική ερμηνεία που ανατρέπει τα όσα διδαχθήκαμε. Μέσα από μια τολμηρή λογοτεχνική αναθεώρηση, ο Ηρακλής παύει να είναι το σύμβολο της ανδρικής απιστίας του Δία και μετατρέπεται στο «Κλέος της Ήρας» , τον γιο μιας Θεάς που επέλεξε να εκδικηθεί με τον δικό της τρόπο, αποδεικνύοντας πως ο μεγαλύτερος ήρωας της ανθρωπότητας έλκει τη δόξα του από τη μητρική, θεϊκή του καταγωγή. Αυτό λειτουργεί ως ένας καθρέφτης της πατριαρχικής διαστρέβλωσης: ο Αντωνιάδης υπογραμμίζει με θάρρος πώς οι άνδρες αφηγητές αλλοίωσαν τους μύθους για να δικαιολογήσουν τις δικές τους αδυναμίες, φοβούμενοι να παραδεχτούν πως η πηγή της απόλυτης δύναμης μπορεί να ξεκινά από μια γυναίκα. Είναι μια πράξη λογοτεχνικής δικαιοσύνης που αμφισβητεί τα «αρρωστημένα» νοήματα που πέρασαν στις επόμενες γενιές, αποκαθιστώντας την αλήθεια της Ήρας και, κατ’ επέκταση, κάθε γυναίκας που είδε την ιστορία της να παραποιείται.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην περιγραφή της μάχης στους Δελφούς, ένα από τα πιο ανατριχιαστικά και καθηλωτικά κομμάτια του βιβλίου. Εκεί, η ιστορική πραγματικότητα βυθίζεται μέσα σε μια απόκοσμη, σχεδόν μεταφυσική ατμόσφαιρα, όπου η φύση μοιάζει να συνωμοτεί εναντίον των εισβολέων. Ο Αντωνιάδης μεταφέρει με εκπληκτική ενάργεια το δέος του ιερού τοπίου: τους απόκρημνους βράχους που "στοίχειωναν" τους Γαλάτες, την ξαφνική χιονοθύελλα και τους τρομακτικούς ήχους που έμοιαζαν με θεϊκή οργή. Μέσα σε αυτό το σκηνικό της απόλυτης σύγχυσης, η αντίσταση των Ελλήνων παίρνει διαστάσεις αρχαίου δράματος. Η αίσθηση ότι το ίδιο το έδαφος εκδικείται τους βέβηλους δημιουργεί μια αίσθηση ιερού τρόμου, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώθει πως παρευρίσκεται σε μια στιγμή όπου το ανθρώπινο στοιχείο συναντά το θείο, μέσα από την πιο άγρια και υποβλητική μορφή του πολέμου.

Οι μάχες περιγράφονται με επική ένταση και έναν ωμό ρεαλισμό που κόβει την ανάσα. Παρά τη βιαιότητα, το κείμενο παραμένει απόλυτα προσιτό για τη γυναίκα αναγνώστρια, καθώς η ταύτιση γίνεται με το κίνητρο της επιβίωσης και της δικαιοσύνης ενώ εκεί που το βιβλίο διαφοροποιείται πλήρως είναι στη διαχείριση του συναισθήματος. Μέσα στη δίνη των ραγδαίων γεγονότων, ο έρωτας δεν έχει χώρο για μακρόσυρτες ρομαντικές αναπτύξεις, κι όμως είναι πανταχού παρών, αποκτώντας μια σχεδόν φιλοσοφική διάσταση. Σε σχεδόν κάθε κεφάλαιο, η παρουσία του Θεού Έρωτα, όχι ως σαρκική επιθυμία, αλλά ως κοσμογονική δύναμη, δίνει νόημα στον αγώνα, προσδίδοντας στο έργο την αίγλη αρχαίας τραγωδίας.

Φαντάζει τραγική ειρωνεία το γεγονός πως η συλλογική συνείδηση της εποχής προτίμησε να καταφύγει στο μεταφυσικό για να εξηγήσει το ακατόρθωτο: ήταν ασύγκριτα πιο αποδεκτό να πιστέψουν πως οι ίδιες οι Θεές εγκατέλειψαν την ηρεμία του Ολύμπου για να αναμειχθούν στη σφαγή, παρά να παραδεχτούν πως απλές, θνητές γυναίκες ύψωσαν το ανάστημά τους, κατέστρωσαν ευφυή στρατηγήματα και πολέμησαν με λύσσα πλάι στους άνδρες. Η πατριαρχική μνήμη επέλεξε να ενδύσει την πραγματικότητα με τον μανδύα του θαύματος, προκειμένου να μην υποχρεωθεί να υποκλιθεί μπροστά στη γυναικεία γενναιότητα και να αναγνωρίσει τη δύναμη εκείνη που δεν χρειαζόταν θεϊκή καταγωγή για να θριαμβεύσει.

Η «Ελένη της Αιτωλίας» δεν είναι απλώς μια ιστορική αναδρομή.Είναι μια ιερή ανάκληση της μνήμης που αναδύεται από τα έγκατα της ελληνικής γης. Κλείνοντας το βιβλίο, νιώθεις πως ο Αντώνης Αντωνιάδης δεν χρησιμοποίησε μελάνι, αλλά το ίδιο το πύρινο πνεύμα εκείνων των γυναικών για να χαράξει τις λέξεις του.

Αυτή η ιστορία είναι το τέλος της σιωπής. Είναι η απόδειξη πως καμία πατριαρχική δομή και κανένας θρησκευτικός φόβος δεν μπόρεσε τελικά να σβήσει το αποτύπωμα των γυναικών που όρισαν τη μοίρα τους με το σπαθί και το μυαλό. Η Ελένη και οι ανώνυμες Αιτωλές μας κοιτούν μέσα από τους αιώνες και μας υπενθυμίζουν πως η κραυγή τους δεν είναι πια ψίθυρος στις χαραμάδες του χρόνου. Είναι ο βρυχηθμός ενός ανέμου που σαρώνει το σκοτάδι, θυμίζοντάς μας πως οι αληθινοί ήρωες δεν φορούν πάντα ορειχάλκινους θώρακες και περικεφαλαίες .Κάποιες φορές φορούν το πρόσωπο μιας μάνας, μιας κόρης, μιας αδερφής,μιας γυναίκας που αποφάσισε να γίνει ο ίδιος ο Θεός του εαυτού της.

[Pavlos Iakovidis · Rating 4 out of 5]

Πρόκειται για ένα έργο που προσφέρει κάτι παραπάνω από απλή ιστορική μυθοπλασία. Προσφέρει προβληματισμό για το φύλο, τη θέση της γυναίκας στον πόλεμο και στην ιστορία, τη σχέση μεταξύ προσωπικής εκδίκησης και συλλογικής μοίρας. Θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα σε όσους επιζητούν βιβλία που συνδυάζουν δράση, βάθος και άποψη. Αξίζει τον χρόνο σου, αλλά απαιτεί και τον χρόνο σου.

[Eva Maraki · Rating 5 out of 5]

«Η ΕΛΕΝΗ ΤΗΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ » ΑΝΤ.ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΞΥ

Θέμα:
Η Ελένη θέλει να εκδικηθεί τον άγριο βιασμό του αδερφού της Κλεομήδη.Σκοτώνει άντρες&ετσι ξεκινά ένα ανελέητο κυνηγητό για να την εξοντώσουν.Παραλληλα,οι Γαλάτες το 279 π.Χ θέλουν να κατατροπώσουν τους Έλληνες.Φτάνοντας με τις πολυάριθμες δυνάμεις τους θέλουν να βάφει κάθε χώμα από άκρη σε άκρη με το αίμα των Ελλήνων.Θα τα καταφέρουν ή το να υποδουλώσεις Ελληνική ψυχή είναι σχεδόν ακατόρθωτο;

Παρουσίαση:
📚Ένα ιστορικό μυθιστόρημα με κεντρικό πυλώνα του την γυναίκα είναι το πόνημα του συγγραφέα Αντώνη Αντωνιαδη,το οποίο μου άφησε άριστες εντυπώσεις.Ξερουμε πως βιβλία για την γυναίκα σ’αυτήν την περίοδο της αρχαιότητας δεν έχουν γραφτεί ιδιαίτερα.Εδω , λοιπόν, ο συγγραφέας με ένα πραγματικό γεγονός,με μαχες που όντως συνέβησαν,αναδεικνύει την ψυχή,την ευφυία,την διαίσθηση των γυναικών,οι οποίες έβαλαν ένα πολύ σημαντικό λίθο στον αγώνα κατά των Γαλατων.Με περιγραφές που κόβουν την ανάσα για την επεκτατική και αρρωστημένη δίψα των εχθρών,που κυριευμένοι από το πάθος τους για θάνατο,όλεθρο ο συγγραφέας μας μεταφέρει αριστοτεχνικά στην εποχή,στο σκηνικό των μαχών,στις διαβουλεύσεις των εμπλεκομένων.Γνωριζοντας πολύ καλά το ιστορικό πλαίσιο της εποχής ο Αντωνιαδης εξυμνεί την γυναίκα.Χωρις να της αποδίδει παράξενες,αλλόκοτες,ιδιότητες γράφει για την σοφία της,την αδάμαστη θέληση της για επιβίωση,την διαισθητική της προσέγγιση και εν τελεί για όλη της την συνεισφορά στον αγώνα κατα των Γαλατων.Η Ελένη δείχνει τον δρόμο σε όλες τις γυναίκες της περιοχής να υψώσουν ανάστημα και να συνδράμουν για την ελευθερία.Το γεγονός πως εξόντωσε έξι άνδρες για να εκδικηθεί τον βιασμό του αδερφού της&γλύτωσε από τους διώκτες της,αυτό την κάνει θρύλο στα μάτια όλων.Βεβαια,στους θρύλους υπαρχουν&υπερβολες.Η Ελένη έχει ψυχή&μυαλο σε αγαστή συνεργασία&μαχεται για την ελευθερία.Αυτο που πρέπει να υπογραμμίσω,είναι πως το βιβλίο ενώ είναι ιστορικό μυθιστόρημα με μαχες,δεν κουράζει καθόλου.Ενω πιστεύεις πως το θέμα του ταιριάζει πιο πολύ σ άντρα αναγνώστη γελιέσαι.Ο συγγραφέας γράφει για να εξυψώσει την γυναίκα.Θελει να τοποθετήσει την αδικημένη της ύπαρξη στο βάθρο που της αρμόζει.Ειναι ένα μυθιστόρημα για την γυναίκα που το ένστικτο της αυτοσυντήρησης την φέρνει στο προσκήνιο&παλεύει για να σωθεί&να σώσει.
📚Η γραφή του συγγραφέα είναι απόλυτα εναρμονισμένη με το πλαίσιο της εποχής.Δεν υπάρχουν ανακρίβειες,λάθη.Φαινεται πως έχει μελετήσει πολύ για να παραδώσει στον αναγνώστη ένα άρτιο αποτέλεσμα.Οι μαχες είναι τόσο ζωντανά δοσμένες που νιώθεις πως είσαι εκει&παρακολουθεις ασθματικά τα γεγονότα.Ακους τις ιαχες,τα καρδιοχτύπια αγωνίας,βλέπεις αγώνες σκληρούς μέχρι θανάτου,παρακολουθείς συμπεριφορές.Ειδικα,αν σταθούμε στις συμπεριφορές θα διαπιστώσουμε κάτι. Παντα υπάρχουν οι καιροσκόποι,οι ανειλικρινείς,αυτοί που καπηλεύονται επιτυχίες ενώ δεν προσφέρουν.Το βιβλίο αυτο χωρίς υπερβολή υπογραμμίζει την διείσδυση της πατριαρχίας στην ιστορία,ενώ τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι.Μια γυναίκα η Ελένη,έδωσε πνοή στον αγώνα των Ελλήνων.Αλλωστε,δεν είναι μοναδική η περίπτωση.Ο αγώνας για την τιμή,την πάτριδα,την υπόληψη δεν έχει φύλο.Εχει όμως συναίσθημα,παλμό,αλήθεια.
📚Πρόκειται,λοιπόν,για ένα άρτιο ιστορικό βιβλίο.Διαβαζεται αισθηματικά παρά τον όγκο γιατί το ιστορικό πλαίσιο και τα γεγονότα δίνονται με άμεσο και απλό τρόπο.Επισης,με εντυπωσίασε η όλη του αισθητική προσέγγιση του βιβλίου από το εξώφυλλο μέχρι και το σόκορο.Ολα πολυ καλλιτεχνικά δοσμένα και ειλικρινά μου άφησε χνάρι καρδιάς. Κάτι εξίσου πολύ σημαντικό,επειδή στις παρουσίασεις βιβλίων αποφεύγω να κάνω spoiler,εδω δεν σας έχω αναδιηγηθεί ούτε στο ελάχιστο όσα θα διαβάσετε.Θα καθηλωθείτε ❣️❣️
Βαθμολογία :5⭐️

[Dimitrios Mistriotis]

Συνέντευξη του συγγραφέα εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=KvBs9...