Can't Remember A Love Can't Forget A Loss เจ็บเกินจำรัก หนักเกินลืมรอย

RE-LEARN-TIONSHIP

by จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท

'จาณีน' นักเขียนบทภาพยนตร์ผู้ขยันเปลี่ยนที่อยู่ใหม่ไปเรื่อยๆ ตัดสินใจย้ายเข้าไปอยู่แชร์เฮาส์ของ 'ปรีชนา' เพื่อนสาวคนสนิท ก่อนได้พบกับ 'ณพล' ชายหนุ่มที่คอยดูแลเธออย่างดี แต่การย้ายที่อยู่ครั้งนี้ก็ไม่ได้ทำให้เธอลืมฝันร้ายที่เกิดจาก 'พิชชา' อดีตคนรัก

เรื่องราวความสัมพันธ์ที่ลืมไม่ลง อบอวลไปด้วยความเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึง โดย 'จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท' ผู้เขียน 'DIVINE BEING ไม่ใช่มนุษย์ และตัวตนอื่นๆ', 'THIS IS YOUR SOMEONE SPEAKING ฝากให้ฟังหลังลับลา'

Genres: Drama

168 pages, Paperback

First published October 1, 2025

About the author

Associated Names:
* จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท
* ร เรือในมหาสมุท

จิดานันท์ เหลืองเพียรสมุท ชื่อเล่น ลี้ ใช้ชีวิตวัยเด็กที่ ต.ปากน้ำ จ.สมุทรปราการ เริ่มต้นเขียนหนังสือในขณะที่มีอายุได้ 12 ปี สำเร็จการศึกษาระดับมัธยมจากโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ สำเร็จการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย จากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในภาควิชาภาษารัสเซีย มีผลงานทั้งในด้านวรรณกรรมสร้างสรรค์ และนิยายชายรักชาย ที่ได้รับความนิยมในหมู่นักอ่านวัยรุ่น ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (S.E.A. Write) ประจำปี 2560 จากรวมเรื่องสั้น “สิงโตนอกคอก” ตีพิมพ์โดย “แพรวสำนักพิมพ์” โดยเป็นนักเขียนอายุน้อยที่สุดในบรรดานักเขียนไทยที่เคยได้รับรางวัลนี้ (ข้อมูลเดือนมีนาคม ปี 2561)

รางวัลที่ได้รับ :

ประเภทงานเขียน เรื่องสั้น, นวนิยาย

ผลงานเด่น รวมเรื่องสั้น : วันหนึ่งความทรงจำจะทำให้คุณแตกสลาย สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม, สิงโตนอกคอก แพรวสำนักพิมพ์ (รางวัลซีไรต์)

ผลงานรวมเล่ม นิยาย : ตีแผ่ชีวิตสายซึน สำนักพิมพ์ EverY, Good Morning Mr. Bad Love อรุณสวัสดิ์รักร้าย สำนักพิมพ์ EverY, ชายใดเล่าจะแซ่บเท่าแฟนเก่าแม่ สำนักพิมพ์ EverY, รวมเรื่องสั้น : วันหนึ่งความทรงจำจะทำให้คุณแตกสลาย สำนักพิมพ์เม่นวรรณกรรม, สิงโตนอกคอก แพรวสำนักพิมพ์

Reviews

[pannit · Rating 3 out of 5]

3.5/5
เกือบดี ยังคงชอบภาษาและการเล่าเรื่องของนักเขียน แต่เพราะเป็นเรื่องสั้นด้วยมั้งเลยทำให้รายละเอียดต่าง ๆ มันหายไป ปมคนรักเก่าของตัวละครหลักค่อนข้างเบา เล่าแบบฟุ้ง ๆ ไปหน่อย อ่านแล้วรับรู้แค่ว่าตัวเอกเจอ gaslighting อะแหละ ส่วนคนรักใหม่ที่พึ่งมาก็ดูเป็นผชที่ตรงข้ามกับรักเก่าอย่างสิ้นเชิงงี้ เรื่องมันมีความละครหน่อย ๆ แต่ภาพรวมก็อ่านได้จอย ๆ

[Makmild · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้ต่อไปต้องมีปรับเป็นหนังไม่ก็ซีรีย์แน่ๆ ด้วยเหตุผล 1) ตัวละครดี - มีความลื่นไหลทางเพศ - ร่วมสมัยชาวกรุง และเป็นคนคูล 2) เรื่องซึม และเศร้า แต่จบแฮปปี้ เพราะงั้นคนเศร้าอ่านได้ และก็อยากให้คนที่อยากมูฟออนแต่ทำได้ยากอ่านนะ ถึงมันจะคลีเช่ก็เหอะ แต่คนมันเศร้าอะ คลีเช่หน่อยก็ได้ไม่เป็นไรหรอก

can’t rememberฯ ว่าด้วยเรื่องความสัมพันธ์ของเจ ที่แบกบาดแผลลืมไม่ลงจากอดีตแฟนสาวสุดน่ารัก ย้ายมาบ้านใหม่ของเพื่อนสาว (ไอเลิปปรี)และหนุ่มร่วมบ้าน (พล-เลิฟยูทู) และเรื่องราวในอดีตที่ตามหลอกหลอน ก็ไปอ่านกันเอาเองว่าเจจะไช้ชีวิตปัจจุบันยังไง

ด้วยสไตล์การเล่าเรื่องของคุณจิดานันท์ทำให้เรื่องที่น่าจะดราม่ามาก ๆ ซอฟต์ลงมานิดหน่อย อ่านไม่ยาก และจำนวนหน้าที่น้อยอาจทำให้คนอ่านบางคนรู้สึกโดนลดทอนเบื้องหลังของตัวละครแต่ละตัว อาจจะรู้สึกขัดๆ นิดหน่อล แต่เราชอบที่มันบาง 55555 ชอบที่ไม่ต้องบอกหมด สมองเราจะใช้ bias เติมเต็มช่องว่างนั้นเอง เช่น ทำไมบ้านปรีถึงอยู่ตรงนั้นได้ บอกว่าณพลทำงานอะไรแต่ไม่บอกเงินเดือนแสดงว่า (1-2-3-4) เรียกง่ายๆ ว่า เราขี้มโนในส่วนที่ไม่เกี่ยวกับเนื้อหา แล้วตรงที่มโนเราจะพยายามให้มันเชื่อมกับในเรื่อง อย่างอัศวางี้ เราเชื่อมากว่าเขาจะทำแบบในเรื่อง ทุกความสัมพันธ์มันบ้าบอและกลายเป็นอะไรได้เสมอ

เราเลยชอบตอนจบ เออ มันคลีเช่ มันละครแหละ แต่ถ้าข้างนอกมันยากจะหาเจอ ในนิยายก็มีเรื่องดีๆ ให้เติมหวังได้อะเนอะ

[lostlessboy* · Rating 3 out of 5]

3.5

เจ็บเกินจำรัก หนักเกินลืมรอย เล่าเรื่องของจาณีน นักเขียนบทหนังที่ย้ายที่อยู่ใหม่ มาอยู่แชร์เฮ้าส์กับเพื่อนสาวคนสนิท ก่อนจะได้พบกับณพล ชายหนุ่มที่เทคแคร์เธออย่างดี แต่เรื่องราวก็ไม่ได้ง่าย เพราะตัวจาณีนยังไม่อาจลืมรอยแผลเป็นจากพิชชาผู้เป็นรักครั้งเก่า

เป็นนิยายเล่มเล็กๆ แต่เล่นกับใจจนเรียกว่าจุกได้เลย โดยเฉพาะคนที่เคยมีประสบการณ์ Toxic Relationship และ Gaslighting ซึ่งเราเองเคยมีทั้งสองอย่าง เลยค่อนข้างอินกับเรื่องราว ตอนอ่านคือเอาใจช่วยจาณีนในการให้ลืมรอยแผลเป็นที่แบกเอาไว้จากพิชชามากๆ แล้วก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะรักษาบาดแผลนั้นแล้วตั้งหลักเพื่อเริ่มต้นใหม่

มีความรู้สึกว่าพล็อตของเล่มนี้ดูคล้ายกับละครคือ นางเอกมีแผลจากคนรักเก่าแล้วมาเจอณพลชายผู้หล่อแถมแสนใจดี พระเอก Green Flag แบบสุดๆ แต่การสอดแทรกความทรงจำที่จาณีนเคยประสบทั้งคำพูดที่เคยถูกคนรักเก่าดูถูก ด้อยค่า รวมถึงต้องแบกรับความตายโดยคิดว่าตนเป็นต้นเหตุ ซึ่งก็เป็นปมที่ค่อนข้างหนัก และด้วยความที่ผู้เขียนถ่ายทอดอาการปฏิกริยาทางจิตใจที่ตัวเอกประสบได้แบบสมจริง แบบทำการบ้านมาดี มีการใช้พร็อพในเล่มแบบคุ้มทั้งตุ๊กตา โปสเตอร์ ฯลฯ เลยทำให้เราเชื่อในเรื่องราว ที่สำคัญคือการ Flash Back ที่มาถูกเวลา ต้องยอมรับว่าผู้เขียนเก่ง แม่นจังหวะ การอ่านเลยสมูธมากๆ เลยรู้สึกว่ากำลังอ่านวรรณกรรมที่อนาคตคงได้ดัดแปลงไปเป็นละครมากกว่า

แต่ก็มีบางพาร์ทที่รู้สึกว่าเกินเหตุไปเหมือนโดดจากการเล่าที่ค่อยๆ เล่าไปนิดนึง อย่างการถูกบุกเข้าทำร้ายในตอนท้าย แล้วก็รู้สึกว่านิยายเล่มนี้น่าจะหนากว่านี้สักหน่อย อยากอ่านเรื่องราวระหว่างจาณีนกับณพลอีก และอยากรู้มากๆ ในส่วนของขั้นตอนในการรักษาแผลใจ เพราะตอนท้ายจบเลยด้วยการไปพบจิตแพทย์ เราเลยรู้สึกว่าพาร์ทหลังถ้ามีในส่วนการฟื้นฟู ฮีลลิ่งจิตใจให้กลับมาตั้งหลัก หลุดพ้นจากบาดแผลที่รักครั้งเก่าทำไว้ด้วยการบอกเล่าวิธีการ มันคงเป็นประโยชน์แก่คนอ่านที่ประสบเรื่องราวคล้ายๆ กันได้ไม่น้อยเลย

[nich · Rating 4 out of 5]

ตอนแรกนึกว่าเป็นเรื่องราวคนไม่มูฟออน เศร้า ๆ แต่คิดผิด

“นานแค่ไหนคะ“
”…ในตอนนี้“

[arthoreads · Rating 5 out of 5]

"เพราะแบบนั้นเราจึงเห็นอัจฉริยะมากมายที่ยากจน ขมขื่น หมกตัวอยู่ในซอกหลืบของโลก ด้วยหัวใจที่ลุกเป็นไฟ..."

เป็นงานเขียนที่พาเรากลับไปสะท้อนมองตัวตนที่เป็นอยู่ตลอดมาได้อย่างไม่คาดคิดมาก่อน เมื่ออยู่มาวันหนึ่ง ผู้กระทำอย่าง พิชชา กลับกลายเป็นภาพสะท้อนของตัวเราเอง ซึ่งนั่นนำไปสู่ toxic relationship ของ จาณีน แต่ในขณะเดียวกัน ความสัมพันธ์อันขมขื่นที่เกิดขึ้น มันก็อาจไม่ได้เกิดขึ้นเพราะพิชชาอยากให้เกิดขึ้นก็ได้... (มั้งนะ)
.
จุดที่โดดเด่นที่สุดของงานเขียนเรื่องนี้ คือเป็นงานเขียน slice of life ที่ชวนให้เรากลับมาเยียวยาตัวเอง และค่อยๆ รักษาบาดแผลอันบอบซ้ำไปทีละนิดละหน่อย ผ่านเหล่าผู้คนรอบตัว และการดูแลที่ถูกวิธี เราจะได้เห็นภาพสะท้อนผลลัพธ์ของ toxic relationship ที่เกิดขึ้น ผ่านสายของผู้ถูกกระทำ และคนนอกได้อย่างชัดเจน ในขณะเดียวกัน งานเขียนชิ้นนี้ ก็ไม่ได้กล่าวโทษ ผู้กระทำอย่าง 100% เช่นเดียวกัน อีกทั้งยังมาพร้อมกับเพชชิ่งที่ชวนให้ติดตาม และจังหวะการเล่าที่พาให้เรื่องลื่นไหลอ่านติดมือ ยิงยาวรวดเดียวจบเลย
.
น่าจะเป็นงานเขียนชิ้นแรกที่เราเข้าใจทั้ง จาณีน (ผู้ถูกกระทำ) และ พิชชา (ผู้กระทำ) อย่างแท้จริง เพราะทุกบรรทัดที่เล่าเรื่องของพิชชา มันกลายเป็นภาพสะท้อนใหญ่ ถึบตัวตนเราในอดีต และบางส่วนที่ปัจจุบันก็ยังเป็นอยู่ ซึ่งหากมันอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่ลงรอย มันก็คงไม่ต่างอะไรกับเรื่องราวของสองคนนี้
.
(ด้านล่างอาจมีสปอยล์บางส่วน)
.
เราเชื่อว่าพิชชารักจาณีนจริง แต่ในขณะเดียวกันก็อิจฉาด้วย เธอเชื่อว่าตัวเองมีความสามารถ และบางครั้งก็ไม่เชื่อ เธอพยายามรักใครสักคนให้มากพอๆ กับที่เธอเองก็คงอยากรักตัวเองให้มากกว่านี้ แต่ความรู้สึกเกลี��ดตัวเองคงมากกว่า มันเป็นความย้อนแย้งของสองตัวตนที่มันไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ (และในหลายจังหวะมันช่างอึดอัดจริงๆ ที่ต้องรู้สึกแบบนั้น) เฉกเช่นเดียวกับ จาณีน ที่ต่อให้เข้าใจตัวตนของพิชชามากแค่ไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอต้องยินยอมและอดทนกับสิ่งนี้ เพราะความสัมพันธ์ที่ดี ควรเป็นความสบายใจของทั้งสองฝ่ายมากกว่า
.
เพราะงั้นการมีอยู่ของคนนอกในเรื่อง (เพื่อนในแชร์เฮาส์) สำหรับเราจึงไม่ได้มีความสำคัญในเชิงมุมมอง มากไปกว่าการได้เห็นเหล่าคนดีๆ คอยโอบกอดความเปราะบางของจาณีน และช่วยกันรักษาไม่ให้รอยร้าวต้องเพิ่มขึ้น ซึ่งนั่นเป็นพาร์ทที่งดงามที่สุด
.
สิ่งเดียวที่เราไม่มั่นใจในงานเขียนชิ้นนี้ คือ อาชีพนักเขียนบท ที่ตัวเอกทำ เราไม่มั่นใจว่าเธออยู่ Tier ไหนในวงการ หรือมีสถานะทางบ้านแบบใด (คือนักเขียนบทอาชีพหลายคนที่เรารู้จักก็ใช้ชีวิตแบบเธอไม่ได้นะ) ซึ่งนั่นจึงนำไปสู่ความจริงที่ว่า ชีวิตของเธออาจเป็นได้อีกแบบ หากเธอไม่ได้เป็นคนพริวิลเลจ (เห็นด้วยกับคำพูดของ ปรีชนา มากๆ 555)
.
ปล. อยากส่งจาณีนไปอยู่แชร์เฮาส์ของคุณนายการเวก (อยู่แชร์เฮาส์ฯ - moonscape) เราว่าเธอจะได้รับการรักษาและโอบกอด พร้อมทั้งได้อยู่ท่ามกลางเพื่อนที่มีปมในชีวิตเฉกเช่นเดียวกับเธอ

[Mirai · Rating 4 out of 5]

เรื่องราวของ ‘จาณีน‘ นักเขียนบทหนัง ที่ยังไม่ลืม ’พิชชา‘ อดีตคนรักเก่า จาณีนมักเก็บของย้ายที่พักอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งตัดสินใจเข้าไปอยู่แชร์เฮาส์ของ ’ปรีชนา‘ เพื่อนสาวคนสนิทที่คอยให้กำลังใจเธอเสมอ ก่อนที่จาณีนจะได้พบกับ ’ณพล‘ ชายหนุ่มใจดีอีกคนที่อาศัยในแชร์เฮ้าส์แห่งนี้

เป็นหนังสือเศร้าซึม แต่จบแฮปปี้ อ่านแล้วรับรู้ถึงพลังในการมูฟออนที่ดีสุดๆ

หนังสือจะเล่าโฟกัสไปที่ตัวของ ‘จาณีน’ อย่างเดียวเลย มุ่งไปที่ความรู้สึกและการใช้ชีวิตของเธอ มองลึกเข้าไปข้างในใจของคนๆ หนึ่งที่ยังคงเจ็บกับการเลิกหากับอดีตคนรัก และเพราะการจากลาในครั้งนี้เป็นการจากลาด้วยความตาย ชีวิตของจาณีนเลยดูจะแหลกสลายอยู่ตลอดเวลา เหมือนเราได้ดำดิ่งลงไปในหลุมเศร้าของจาณีนเต็มตัว

หนังสือเล่าได้ดีนะ ค่อยๆ ไต่ความรู้สึกไปเรื่อยๆ ผสมผสานทุกประเด็นได้อย่างลงตัว ทั้งเรื่องความสัมพันธ์ที่ toxic ความรู้สึกผิด การมูฟออน รวมถึงการลื่นไหลทางเพศ ชอบบทสนทนาที่จาณีนคุยกับตัวละครต่างๆ ไม่ว่าจะปรีชนา ณพล หรือจิตแพทย์ อ่านแล้วก็พอตกตะกอนได้คิดอะไรๆ ตามบ้าง ได้ทำความเข้าใจการสูญเสียและความเศร้า และการเดินหน้าใช้ชีวิตต่อไป(แม้เราจะยังเศร้าก็ตาม)

หนังสือบางนะ พออ่านเพลิน จบก็ไว แต่ถึงบางก็เพียงพอแล้วสำหรับเรื่องราวและข้อความที่ต้องการส่งต่อถึงคนอ่าน

[Wisawaporn Jakkoljan · Rating 4 out of 5]

เซ็ตติ้งโมเดิร์น ในเมือง จริตเรื่องแอบคล้าย sally rooney

นิยายพูดถึงคนที่ไม่สามารถก้าวผ่าน toxic relationship ได้ ความบอบช้ำทางจิตของตัวละครเอกจึงปรากฏในเรื่องอยู่ตลอด ซึ่งทั้งหมดนั้นสมจริงพอสมควร เพราะเอาเข้าจริงมนุษย์บางคนที่โดนแฟน (เก่า) manipulate โดยสมบูรณ์ กว่าจะข้ามผ่านได้สภาพก็ไม่ได้สง่างามนักแบบตัวเอก

ไม่เคยอ่านงานของนักเขียนคนนี้มาก่อน ค้นพบว่าใช้ภาษาเพื่อดึงคนอ่านให้เข้าใจตัวเอกได้ดีทีเดียว

เรื่องดูตึงตลอดจนช่วงท้ายที่ผ่อนอารมณ์ลงบ้าง แต่ถึงจะตึงก็ไม่ได้อ่านยาก ด้วยความสั้นทำให้จบนิยายเรื่องนี้ค่อนข้างง่าย แต่ด้วยความตึงอาจจะต้องทำหัวให้โล่งก่อนอ่าน

ข้อสังเกตคือ นิยายไม่ได้ติด trigger warning เอาไว้ นิยายเรื่องนี้มีการพูดถึงการทำร้ายตัวเอง หากมีประสบการณ์เรื่องนี้ควรระมัดระวัง

[palmy · Rating 4 out of 5]

เพิ่งเคยอ่านงานพี่ลี้ ไปอยู่ไหนมา!

ชอบนะ แม้ตอนท้ายจะมีความละครไปหน่อย แต่ระหว่างทางก็ชอบ

[panuchread · Rating 3 out of 5]

สงสารนางเอกชิบเป๋ง ไอเวนเอ้ย เป็นคนโดนแกสไล้ที่ไม่รู้ตัวว่าโดนแกสไล้ จะตายอยู่แล้วก็ยังไม่รู้ อ่านจนจบแล้วก็ยังไม่รู้เลยว่าชีรู้ตัวรึเปล่า 🥹 เราแม่งโคตรไม่ชอบคนแบบพิชชา ไม่เคยเข้าใจว่าคนที่หลงรักคนแบบนี้มันหลงรักที่ตรงไหน ตอนเจอธิบายแง่งามของพิชไปเรื่อย ๆ ทางนี้ก็ได้แต่เบะปาก ไม่เห็นด้วยกับอะไรทั้งนั้น ไม่อยากลับลู้ คือถ้าใครชอบก็คงว่ามีเสน่ห์แหละนะ (เหมือนยัยเจ) แต่ถ้าไม่ชอบมันน่ารำคาญอะ เซลฟ์เซนเตอร์จัด เอาแต่ใจ ติสท์แตกไม่สนโลก เกาะชาวบ้านกิน เออ ๆ รู้ว่าเจมันเต็มใจแต่ชั้นไม่ชอบใจเฉย ๆ คนแบบพิชเหมือนโซจูอะ กินแรก ๆ ก็หอมหวานดี แต่ถ้าอยู่ด้วยมากเกิน นานเกิน ถลำลึกเกิน หรือปล่อยให้ครอบงำเราเกิน มันจะกลายเป็นของแสลงทันที ไม่หอมไม่หวานแล้ว ร้อนท้องร้อนคออยากอ้วกแตกอย่างเดียว ขยาดอะ

เราชอบเรื่องนี้แบบเป็นต่อน ๆ แต่ถ้าถามว่าชอบองค์รวมมั้ยคือไม่ บางเอเลเมนต์ เช่น ปมทรอม่าของเจ, บทสนทนาของเจกับปรี, ความในใจของคนเป็นไบ เรารู้สึกว่าทำได้ดี แบบมันกำลังจะมาละ ดูมีอะไรละ ดูพร้อมขยี้ต่อละ แต่มันมาไม่สุด แบบอยู่ดี ๆ ก็หายไปไม่ทันรู้ตัว แต่ก็ยังชอบอยู่ๆๆ แปะ taps ตรงซีนเหล่านี้ไว้พอควร (อาจเพราะรีเลท) และเพราะชอบแหละก็เลยอยากอ่านพวกนี้อีกเยอะ ๆ 55555 อ่อ แต่ยกเว้นปมทรอม่าเจที่มันยังคงอยู่อย่างแข็งแรงตลอดเรื่องเพราะเป็นแกนหลัก เราว่าดีเลยที่เค้าเลือกหยิบประเด็นนี้มาเล่า

ส่วนพล็อตอื่น ๆ เช่น เลิฟไลน์ความรักครั้งใหม่ของเจ, ไคลแมกซ์ตัวร้ายตอนท้ายและการคลี่คลายปัญหาที่เกิดขึ้น ตรงนี้เอาเราไม่อยู่เลย มันโหวงเหวงและคาดเดาได้ นางเอกอ่อนแอมาเจอคนดีธงเขียวพร้อมยาใจเธอมันเข้าอีหรอบละครเจ็ดสีทีวีเพื่อคุณไปหน่อย เราแอบอยากเห็นเจที่ก้าวข้ามปัญหานี้ไปโดยไม่มีบุคคลที่ 3 คอยเป็นฟูกมากกว่า อยากเห็นเจที่ลุกขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยวจากการค่อย ๆ เยียวยาตัวเองด้วยตัวเองอย่างแท้จริง เพราะชีวิตจริงเราไม่น่าจะมีไอ้ต้าวกรีนแฟลกที่มาได้ทันเวลาพอดีในชีวิตกันทุกคน รวมถึงเราอยากเห็นตัวขับเคลื่อนที่ทำให้เจตัดสินใจรักษาตัวเองอย่างจริงจังที่ไม่ใช่ไอวายร้ายในละครที่อยู่ดี ๆ ก็มาแล้วก็ไปอย่างง่าย ๆ ความแค้นแกมันเบาหวิวยิ่งกว่าเงินในกระเป๋าชั้นตอนสิ้นเดือนอีก เราว่าจุดนี้คือเบาและดรอปที่สุดในเรื่องเลย และมันทำให้ทุกอย่างทวีความละครเข้าไปขั้นสุด ระดับแมกซ์ ก็เลยแอบเซ็งเล็กน้อย

[ReadEatLife · Rating 4 out of 5]

จบแล้ว ชอบประเด็นของเรื่อง ความสัมพันธ์เริ่มจากรัก แต่กลับมีอีกด้านที่เป็นอื่น ท็อกซิค และเมื่อฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดเลือกจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ทิ้งให้ใครคนหนึ่งต้องอยู่กับความรู้สึกผิด เราเข้าใจความเจ็บปวดของตัวละครความอัดอั้นตันใจ กับอดีตที่ฝังจำ ยากจะนำออกมาได้ เหมือนกับที่ในหนังสือบอก
(spoiler)
.
.
.
.
.
บางที่การจากตายกัน มันก็เหมือนคนเป็นถูกโกง จะด่าว่าก็ไม่ได้ ต้องพูดถึงแต่สิ่งที่ดี เพราะตายไปแล้วทุกคนจึงอภัย

นิยายที่พูดถึงอดีตรักสร้างร่องลึกทางบาดแผลในใจจนยากจะลืมเลือน
แต่เรายังไม่รู้สึกอิ่ม ถ้าได้ขยายบางพาร์ทมากกว่านี้ คงจะอินไปกับตัวละครมากกว่านี้ แต่ว่าสารที่ส่งมาเราได้ครบหมด
ใด ๆ ก็อยากมีเพื่อนที่ดีๆ ในแชร์เฮาส์แบบนั้นจัง


ในชีวิตจริงใครเจอหรือตกในสภาพแบบนั้น หวังใจอย่างยิ่งว่ายังมีคนคอยเข้าใจ
ประโยคบางส่วนในเล่ม

"ชีวิตของคนวัย 30 แทบทุกคนเป็นข้าวของที่ปะติดต่อกันด้วยสก๊อตเทปและฤทธิ์ยาต้านเศร้าที่หมอสั่งจ่ายเป็นล็อตๆตลอด 3 เดือนครั้ง"

CAN'T REMEMBER A LOVE, CAN'T FORGET A LOSS

[Runz Sama · Rating 4 out of 5]

CAN’T REMEMBER A LOVE, CANT’T FORGET A LOSS : เจ็บเกินจำรัก หนักเกินลืมรอย

สวัสดี เล่มแรกของปี 2026
เรื่องสั้น 1 ใน 3 เล่มของโปรเจค Re learn Tionship ของแซลม่อน ซื้อเล่มนี้มาอ่านเพราะโดนพี่อรรถ ในรายการBookclubของพี่ปืนอีกที 🤣 มันมีเหตุผลแหล่ะว่าทำไม ถึงเป็นเล่มนี้ใน3เล่ม..55555

เอาจริง อ่านไปองค์แรกๆ ถึงความไม่ยอมมูฟออนและคนไทยเป็นอะไรกับคนเก่า แล้วนึกถึงเหตุการณ์ของเพื่อน(?)นี่มากกก แต่หนังสือมันบียอนกว่านั้นแหล่ะ

เล่าเรื่องได้ดีสุด เรื่องสั้นประเด็นครบไม่เวิ่น คนเก่าธงแดงคนนี้ มันฝากอะไรไว้หนักเกิน เล่าเรื่องToxic แบบเหตุการณ์ไปเดินไปข้างหน้า เจ็บแต่ก็ยังต้องใช้ชีวิตที่แท้ อึดอัด สนุก จบดี กลมกล่อมเลย พาร์ทกับหมอคือควรมีจริงๆ ทำให้เข้าใจยัยเจมากขึ้นจริง

ปล.ชั้นรักปรีชนา มีเพื่อนแบบนี้สักคน🫶🏻คงดีสุดๆ

[MT · Rating 3 out of 5]

- อ่านช่วงแรกๆนึกถึงแซลลี่ รูนีย์ แต่พองานไปเรื่อยๆก็แอบนึกถึงงานแบบโยชิโมโตะ บานานา สรุปคือนี้อาจเป็นงานที่รวมร่างการ์ดยูกิของนักเขียนสองท่าน นึกถึงเจ๊รูตรงตลคมีความลื่นไหลทางเพศ+มีภาวะทางใจที่ไม่มั่นคง+มีคสัมพันธ์red flag นึกแม่กล้วยตรงทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดีพลังแห่งรักของผู้ชาย(ไม่แทร่)แสนดีคนนึง (ฮ่า)
มิชอบมาก แต่ก็อ่านเพลินๆดี อ่านช่วงแรกๆแอบนึกถึงlove Simon ตรงตลคตั้งคำถามเรื่องเพศสภาวะที่ฟังแล้วนาอีฟยังไงชอบกล จริงๆเจ๊รูก็มีอะไรแบบนี้เหมือนจากเรื่องแค่เพื่อนคุย

[ดินสอ สีไม้ · Rating 5 out of 5]

โอ้ย! ความไต่ระดับของขีดอารมณ์
นี่ขนาดผู้เขียนเล่าเรื่องแบบไกด์เราไว้แล้วนะ
แต่พอถึงฉากที่เตรียมใจไว้จริงๆ หัวใจก็ยังเต้นระรัว
ปะปนกันไปหมด ทั้งความตื่นระทึก ลุ้น
เอาใจช่วยตัวละคร สงสารตัวละคร โมโห ขัดใจตัวละคร
ที่ไม่อาจะหลุดพ้นจากปมในหัวใจได้สักที
ทั้งเข้าใจ ทั้งไม่เข้าใจ ยำรวมกันอยู่ในช่วงสุดท้ายของเล่ม

[Chalermchai Kurapavee · Rating 4 out of 5]

ชอบภาษา สะอาด อ่านง่าย การวาดเรื่องราว ความเจ็บปวด ความไม่สมหวังของความรัก trigger manipulate มันแสนจะเจ็บปวดดั่งตัวละครคิด มีความเพศหลากหลาย การหาคนที่เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเป็น การผ่านพ้นช่วงชีวิตทีเ่ป็นดั่งจุดต่ำสุดของความสัมพันธ์

แต่เรื่องนี้ตอนจบพอจะสวยงาม ชอบที่นักเขียนข้ามผ่านเรื่องร้าวในอดีตด้วยการเขียนเรื่องราวนี้ออกมา มันขมปร่า หวานสลับ ขมในตอนจบ ก่อนที่รสหวานฉ่ำจะมาในตอนท้าย

[Nuné · Rating 4 out of 5]

ชอบนะ ไม่รู้จะเปรียบเทียบกับอะไรเพราะปกติชอบอ่านแต่ความสัมพันธ์ยาว ๆ แต่พอมาอ่านเล่มที่สั้นลง มันกลับ relevant กับเรามากขึ้น รีวิวไม่ useful เท่าไหร่ แต่มันถามว่า What did you think นี่นา

[Yanisa · Rating 3 out of 5]

เรื่องไม่ยาวมากแต่แอบหนักหน่วงใจพอสมควร ชอบ impact ที่ทิ้งไว้

[Fhay S · Rating 3 out of 5]

3.5 แปปเดียวจบ / อ่านเพลิน ชอบประเด็นที่เขียน

[Nali Ann · Rating 4 out of 5]

ชอบประเด็นของเรื่องนี้มากๆ เล่มไม่หนาแต่อ่านแล้วค่อยๆซึมซับตามความรู้สึกของตัวเอก
ชอบมิตรภาพระหว่างเพื่อนที่คอยสะกิดความรู้สึกอะไรบางอย่างที่มาแบบเรียบง่าย แต่รู้สึกได้ถึงความห่วงใย

[Bannarot · Rating 4 out of 5]

4.25

“ถ้าในวันนี้ไม่มีอุปสรรคอะไร ถ้าวันนี้สงบราบรื่น อยากให้มองว่าความขมุกขมัวในอดีต ซึ่งเราจะหาทางเยียวยามันไปเรื่อยๆ แต่ในช่วงเวลาทั่วไป ขอให้รับรู้ว่าคุณอยู่ในวันนี้ที่ฟ้าสดใส วันนี้เราอยู่ในสถานะที่สงบ ปลอดภัย ซึ่งมันแยกจากอดีต ไม่ถูกความขมุกขมัวมาเจือปน วันนี้มันเป็นวันนี้ของมันจริงๆ เป็นแค่วันนี้เท่านั้น พอนึกออกไหมคะ” (136)

ตอนอ่านถึงประโยคข้างบนที่อยู่ในช่วงท้ายๆ ของเรื่องแล้วมันเหมือนมีใครสักคนมาบีบมือเราแน่นๆ แล้วบอกเราว่า “ยังมีชีวิตอยู่นี่ ยังหายใจอยู่นี่ วันนี้ยังพอกินข้าวลงได้ ยังดูคลิปตลกแล้วยิ้มได้นิดหน่อย ยังมีคนรอบตัวอีกตั้งมากตั้งมายคอยรับฟังสนับสนุน” — มันก็คลายความหนักในใจลงไปได้หน่อย ถึงจะเป็นช่วงสั้นๆ แล้วเราจะกลับไปจมกับตัวเองอีก แต่พอนึกถึงประโยคนี้มันก็ดึงสติเราขึ้นมาได้บ้าง

เป็นนิยายขนาดสั้นที่บรรจุอะไรไว้มากมายทั้งความปวดหนึบ รักร้าว รักไม่ลืม เจ็บไม่จาง ความอึดอัดจำนวนมาก และปลอบใจเราว่า “ไม่เป็นไรเลย มันก็เป็นแค่บรรดาความรู้สึกที่เกิดขึ้น ‘ในตอนนี้’ เท่านั้น แล้วมันจะผ่านไป จะทุกข์จะสุขยังไง มันจะผ่านแน่”

เรื่องเล่าถึงจาณีณ มือเขียนบทหนังคอมเมอเชียล เธอเป็นไบเซ็กชวล เธอเพิ่งผ่านเหตุการณ์และความสัมพันธ์สุดปวดใจ รักไปโดนแกสไลต์ไป รักไปด้อยค่าตัวเองไป จนวันที่คนรักจากไปก็ยังทิ้งแผลใหญ่ที่ ‘หนักเกินลืมรอย’ ไว้ให้เธอ ตลอดทั้งเรื่องเป็นการต่อสู้กับ ‘ความเจ็บ’ มันส่งผลกระทบไปทั่ว ทั้งจิตใจและร่างกายก็แสดงออกมาด้วยทั้งอาเจียน นอนไม่หลับ เหม่อลอย เหนื่อยล้า หมดใจจะใช้ชีวิต

ประเด็นที่คลิกกับเรื่องก็คงเป็นเรื่องผลกระทบหลังจากที่ความสัมพันธ์มันร้างลาละมั้ง ก้อนความรู้สึกทำนองว่าไม่อยากจำแล้ว ไม่อยาก ‘คิด’ ถึงแล้ว อยากล้วงคอขย้อนออกมาให้มันโล่งท้องโล่งหัว แต่สารเคมีในสมองคนมันตลกร้ายสุดๆ อยากลืมกลับจำน่ะทรมานสุดๆ พานเอาสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับสิ่งที่เคยคาดหวังว่าอยากให้เกิดขึ้นมาตีรวนในหัว จนใช้ชีวิตไม่สุขเลย เพราะระหว่างวันไม่คิดย้อนหลัง ก็คิดไปข้างหน้าทั้งที่มันไม่มีอยู่จริง…แต่พออ่านประโยคที่ยกมา พอเห็นว่าจาณีณเองก็ต้องใช้เวลามากขนาดไหน ก็เข้าใจได้ขึ้นมานิดหน่อยว่ามันเป็นเรื่องของกระบวนการจริงๆ หัวจิตหัวใจไม่ใช่เรื่องที่ใครจะเร่งรัดกันได้ แม้หัวใจนั้นจะเป็นของเราเองก็ตาม

เล่มนี้เป็นหนึ่งในเซต RE-LEARN-TIONSHIP ที่พาเราสำรวจความสัมพันธ์ร่วมสมัย พี่ลี้ถ่ายทอดจากจุดระเบิดของเรื่องราวในชีวิต และผ่านมันมาได้ เพราะงั้นใครก็ตาม ขอให้ผ่านมันไปได้เสมอครับ