What do you think?
Rate this book
พัณณ์ชิตา
แฟนเก่าคือของเก่า คือเห็บ หมัด ที่เธอพร้อมจะเดินข้ามไป แต่...คิดใหม่ ถอยกลับมาขยี้ให้ตายคาส้นรองเท้าน่าจะสะใจกว่า
-------
ตุ้บ!
"โอ๊ย!" คนตัวเล็กถูกพามาปล่อยกึ่งโยนลงบนอาร์มแชร์ตัวใหญ่ของล็อบบี "อาคลื่น เพลงเจ็บนะ!" อาการเป็นลมหายเป็นปลิดทิ้ง แล้วแทนที่ด้วยอาการโกรธซึ่งอาจจะปนหิวมาด้วย
"เผื่อจะเลิกทำตัวไร้สาระ" ครองภพยืนไขว้แขนเข้าที่อกแล้วว่าให้
"เพลงหิว ไร้สาระตรงไหน"
"โตแล้วน่าจะรู้เองว่ากำลังทำอะไรอยู่"
ก็อ่อยผู้ชายไง ถ้าไม่อ่อยแล้วเมื่อไรจะได้ บอกไปแบบนี้ได้มั้ยล่ะ
เจ้านายลูกน้องสู้สายตากันเพียงไม่นานครองภพกำลังจะหมุนตัวทำท่าจะเดินไปยังมินิแวนที่จอดรออยู่ด้านหน้า ทว่าหญิงสาวที่โดนตำหนิกลับเด้งตัวขึ้นมาแล้วเถียงกลับอย่างไม่เจียมเงาหัวว่าอาจโดนไล่ออก!
"ก็บอกสิคะ ว่าไม่สะดวกกินข้าวร่วมโต๊ะกับพนักงานชั้นต่ำ เพลงจะได้รู้ไว้ ว่าอาคลื่นก็ไม่ได้ต่างจาก คนอื่น"
เธอเน้นคำท้ายอย่างคนที่มีปมฝังใจ และแน่นอนว่าประโยคของเธอหยุดขาชายหนุ่มเอาไว้ได้ เขาเดินกลับเข้ามาใกล้ แต่มีหรือที่ผู้หญิงกล้าอย่างเธอจะถอยหนี ทว่าความสูงของครองภพเป็นผลให้เธอต้องเงยเล็กน้อยเพื่อสบตา
"อยากนั่งกินข้าวด้วยกันงั้นสิ ต้องลงทุนขนาดนี้เลยเหรอ" ไม่ใช่แค่นั้น แต่หญิงสาวต้องการวัดระดับความใจดำของคนตรงหน้าด้วยต่างหาก
"ได้ ฉันจะกินข้าวกับเธอ" ตาคู่คมของหญิงสาวที่ขุ่นเคืองอยู่ก่อนหน้ากะพริบถี่และเบิกกว้าง รอยยิ้มเริ่มแย้มออกมา
อย่าเพิ่งดีใจไปคุณเลขา เพราะ...เขายังพูดไม่จบ
"แต่เธอต้องวิ่งกลับไปให้ถึงห้องทำงานก่อนฉัน"
"วิ่ง!"
"ใช่ วิ่ง เป็นนักกีฬาทีมชาติไม่ใช่เหรอ" ยิมนาสติก! ไม่ใช่กรีฑา เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า "ฉันจะต่อให้เธอวิ่งออกไปก่อนตั้งแต่ตอนนี้"
"อาคลื่น แต่เพลงใส่รองเท้าส้นสูงนะ"
"ไม่อยากกินข้าวกับฉันเหรอ" พัณณ์ชิตาเม้มปากเป็นเส้นตรง หัวคิ้วย่นแทบผูกเป็นโบ "ฉันจะนับหนึ่งถึงสิบแล้วจะเดินไปที่รถ ฉันต่อให้เธอแค่นี้ ไม่อยากนั้นก็อด...หนึ่ง"
"ได้!"
เธอมันเป็นประเภทหลงใหลในการแข่งขันและท้าทายอยู่แล้ว ในเมื่อรางวัลมันยั่วยวนขนาดนี้ เธอก็จะสับเท้าให้ว่องดุจนักกีฬาเหรียญทองเลยคอยดู
-------
ตุ้บ!
"โอ๊ย!" คนตัวเล็กถูกพามาปล่อยกึ่งโยนลงบนอาร์มแชร์ตัวใหญ่ของล็อบบี "อาคลื่น เพลงเจ็บนะ!" อาการเป็นลมหายเป็นปลิดทิ้ง แล้วแทนที่ด้วยอาการโกรธซึ่งอาจจะปนหิวมาด้วย
"เผื่อจะเลิกทำตัวไร้สาระ" ครองภพยืนไขว้แขนเข้าที่อกแล้วว่าให้
"เพลงหิว ไร้สาระตรงไหน"
"โตแล้วน่าจะรู้เองว่ากำลังทำอะไรอยู่"
ก็อ่อยผู้ชายไง ถ้าไม่อ่อยแล้วเมื่อไรจะได้ บอกไปแบบนี้ได้มั้ยล่ะ
เจ้านายลูกน้องสู้สายตากันเพียงไม่นานครองภพกำลังจะหมุนตัวทำท่าจะเดินไปยังมินิแวนที่จอดรออยู่ด้านหน้า ทว่าหญิงสาวที่โดนตำหนิกลับเด้งตัวขึ้นมาแล้วเถียงกลับอย่างไม่เจียมเงาหัวว่าอาจโดนไล่ออก!
"ก็บอกสิคะ ว่าไม่สะดวกกินข้าวร่วมโต๊ะกับพนักงานชั้นต่ำ เพลงจะได้รู้ไว้ ว่าอาคลื่นก็ไม่ได้ต่างจาก คนอื่น"
เธอเน้นคำท้ายอย่างคนที่มีปมฝังใจ และแน่นอนว่าประโยคของเธอหยุดขาชายหนุ่มเอาไว้ได้ เขาเดินกลับเข้ามาใกล้ แต่มีหรือที่ผู้หญิงกล้าอย่างเธอจะถอยหนี ทว่าความสูงของครองภพเป็นผลให้เธอต้องเงยเล็กน้อยเพื่อสบตา
"อยากนั่งกินข้าวด้วยกันงั้นสิ ต้องลงทุนขนาดนี้เลยเหรอ" ไม่ใช่แค่นั้น แต่หญิงสาวต้องการวัดระดับความใจดำของคนตรงหน้าด้วยต่างหาก
"ได้ ฉันจะกินข้าวกับเธอ" ตาคู่คมของหญิงสาวที่ขุ่นเคืองอยู่ก่อนหน้ากะพริบถี่และเบิกกว้าง รอยยิ้มเริ่มแย้มออกมา
อย่าเพิ่งดีใจไปคุณเลขา เพราะ...เขายังพูดไม่จบ
"แต่เธอต้องวิ่งกลับไปให้ถึงห้องทำงานก่อนฉัน"
"วิ่ง!"
"ใช่ วิ่ง เป็นนักกีฬาทีมชาติไม่ใช่เหรอ" ยิมนาสติก! ไม่ใช่กรีฑา เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า "ฉันจะต่อให้เธอวิ่งออกไปก่อนตั้งแต่ตอนนี้"
"อาคลื่น แต่เพลงใส่รองเท้าส้นสูงนะ"
"ไม่อยากกินข้าวกับฉันเหรอ" พัณณ์ชิตาเม้มปากเป็นเส้นตรง หัวคิ้วย่นแทบผูกเป็นโบ "ฉันจะนับหนึ่งถึงสิบแล้วจะเดินไปที่รถ ฉันต่อให้เธอแค่นี้ ไม่อยากนั้นก็อด...หนึ่ง"
"ได้!"
เธอมันเป็นประเภทหลงใหลในการแข่งขันและท้าทายอยู่แล้ว ในเมื่อรางวัลมันยั่วยวนขนาดนี้ เธอก็จะสับเท้าให้ว่องดุจนักกีฬาเหรียญทองเลยคอยดู
390 pages, ebook
Published December 24, 2024
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
October 1, 2025
เพราะความที่เรื่องไม่ยาว ทุกอย่างเลยกระชับไปซะหมด ทั้งเริ่มต้นความรัก ดราม่า คลี่คลายสถานการณ์ ทุกอย่างดูง่าย กระชับไปซะหมด
Displaying 1 of 1 review