What do you think?
Rate this book
Igor Brudny #8
Fetysz
Na dnie czai się już tylko zło.
Komisarz Igor Brudny od zawsze był sam – ale nigdy nie czuł się jeszcze tak samotny. Porzucony przez kobietę, którą kochał, próbuje w pojedynkę walczyć z całym światem. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który niedługo potem trafia na posterunek jako podejrzany w sprawie morderstwa.
Dopiero wtedy do Brudnego dociera, jak nisko upadł. Tyle razy rozczarował kolegów i przełożonych, że poszukiwania człowieka, który z zimną krwią poćwiartował kobietę, toczą się bez najlepszego śledczego w zielonogórskiej policji. Nie oglądając się na nic, Brudny postanawia położyć kres złu.
Roman Czarnecki, chcąc pomóc przyjacielowi, włącza go do sprawy. Śledztwo staje się dla komisarza jedyną szansą na uratowanie nie tylko kolejnych potencjalnych ofiar, lecz także samego siebie. Pozbawiony pomocy najbliższych mu osób, Brudny powraca do korzeni – a więc na samo dno piekieł.
Komisarz Igor Brudny od zawsze był sam – ale nigdy nie czuł się jeszcze tak samotny. Porzucony przez kobietę, którą kochał, próbuje w pojedynkę walczyć z całym światem. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który niedługo potem trafia na posterunek jako podejrzany w sprawie morderstwa.
Dopiero wtedy do Brudnego dociera, jak nisko upadł. Tyle razy rozczarował kolegów i przełożonych, że poszukiwania człowieka, który z zimną krwią poćwiartował kobietę, toczą się bez najlepszego śledczego w zielonogórskiej policji. Nie oglądając się na nic, Brudny postanawia położyć kres złu.
Roman Czarnecki, chcąc pomóc przyjacielowi, włącza go do sprawy. Śledztwo staje się dla komisarza jedyną szansą na uratowanie nie tylko kolejnych potencjalnych ofiar, lecz także samego siebie. Pozbawiony pomocy najbliższych mu osób, Brudny powraca do korzeni – a więc na samo dno piekieł.
352 pages, Paperback
First published October 15, 2025
22 people are currently reading
211 people want to read
About the author
Przemysław Piotrowski
21 books182 followersByły dziennikarz sportowy, a potem śledczy w „Gazecie Lubuskiej”. Absolwent Uniwersytetu Zielonogórskiego, studiujący również w Hiszpanii i USA. Kocha podróże i nowe wyzwania. Pasjonat sportu, podróży, geografii i historii. Wychowany na Stephenie Kingu, Grahamie Mastertonie, Connie Igguldenie i Bernardzie Cornwellu. Zadebiutował entuzjastycznie przyjętym thrillerem Kod Himmlera, następnie wykreował mroczny świat w ciężkiej gatunkowo Drodze do piekła. Najnowsza powieść – Radykalni. Terror, pierwsza część cyklu Radykalni – to thriller political fiction, podejmujący niezwykle trudny i kontrowersyjny temat radykalnego islamu. To książka o miłości, stracie, bólu i cierpieniu. I nienawiści, która często kwitnie powoli i niepostrzeżenie, ale zawsze prowadzi nas w otchłań zła.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 51 reviews
November 14, 2025
Przemysław Piotrowski od lat należy do grona moich ulubionych autorów polskiego kryminału. Jego proza łączy mroczny realizm, bezkompromisowe spojrzenie na ludzką naturę i mistrzowskie budowanie napięcia, które trzyma do ostatniej strony. Każda jego książka to mieszanka intensywnych emocji, brutalnej prawdy i bohaterów z krwi i kości. Wśród nich szczególne miejsce zajmuje Igor Brudny — złożony, wewnętrznie rozdarty, lecz niezłomny w dążeniu do prawdy i sprawiedliwości. Na przestrzeni serii ewoluował, nie tracąc autentyczności, dzięki czemu pozostaje jednym z moich ulubionych bohaterów literackich.
Komisarz Igor Brudny, znany z bezkompromisowego podejścia i mrocznej przeszłości, staje w obliczu najtrudniejszego momentu swojego życia. Po rozstaniu z ukochaną kobietą pogrąża się w samotności i gniewie, coraz bardziej oddalając się od świata i ludzi. Pewnej nocy wdaje się w brutalną bójkę z mężczyzną, który wkrótce potem zostaje zatrzymany jako podejrzany o bestialskie morderstwo kobiety.
To wydarzenie uświadamia Brudnemu, jak bardzo się stoczył — stracił zaufanie przełożonych i kolegów, a śledztwo w sprawie zabójstwa toczy się bez jego udziału. Zdeterminowany, by odkupić winy i zmierzyć się z własnymi demonami, postanawia samodzielnie dotrzeć do prawdy i wymierzyć sprawiedliwość.
Z pomocą przychodzi mu Romuald Czarnecki — przyjaciel i dawny współpracownik — który wciąga Brudnego w oficjalne śledztwo. Dla komisarza to jednak coś więcej niż kolejna sprawa: to walka o ocalenie niewinnych, ale też o odzyskanie własnego człowieczeństwa.
W miarę jak dochodzenie prowadzi go coraz głębiej w świat przemocy i zepsucia, Brudny musi zejść „na dno piekieł”, by stanąć twarzą w twarz z absolutnym złem — zarówno tym, które czai się w mordercy, jak i tym, które od dawna nosi w sobie.
Najbardziej doceniam to, że w „Fetyszu”, ósmym tomie cyklu, Brudny powraca do formy, za którą pokochałam go na samym początku serii. Znów jest skupiony na śledztwie, pełen determinacji i wewnętrznego ognia, który napędza go do działania mimo osobistych strat i zwątpienia. W poprzednich częściach jego życie prywatne, dramaty i emocjonalne rozterki momentami wysuwały się na pierwszy plan, co – choć pogłębiało jego charakter – chwilami odsuwało uwagę od samego śledztwa. Tym razem jednak Piotrowski wraca do korzeni: daje nam klasycznego Brudnego – policjanta, który najlepiej odnajduje się w świecie zbrodni, krwi i kłamstw, bo to w tym świecie potrafi jeszcze cokolwiek naprawić.
Fabuła „Fetyszu” od pierwszych stron wciąga i nie pozwala się oderwać. Piotrowski po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem w tworzeniu gęstego, mrocznego klimatu, w którym zło czai się za każdym rogiem. Już sam początek – bójka Brudnego z nieznajomym, który następnie okazuje się podejrzanym o brutalne morderstwo – otwiera powieść w sposób mocny i bezkompromisowy. Autor doskonale prowadzi czytelnika przez labirynt zbrodni, tajemnic i ludzkich obsesji, ukazując, że tytułowy „fetysz” może mieć wiele znaczeń – od fizycznego po symboliczne, związane z pragnieniem kontroli, władzy i zemsty.
Nie sposób też nie docenić relacji między Brudnym a Romualdem Czarneckim, jego przyjacielem i współpracownikiem. To właśnie Czarnecki staje się dla komisarza ostatnim punktem oparcia – kimś, kto wyciąga do niego rękę, gdy Brudny pogrąża się w chaosie i samotności. Ta więź dodaje powieści emocjonalnej głębi, a jednocześnie pozwala zobaczyć, że nawet najtwardszy człowiek nie jest w stanie przetrwać bez drugiego człowieka.
Styl Piotrowskiego pozostaje niezmiennie mocny, surowy, pełen dosadnych opisów i brutalnej szczerości. Autor nie boi się ukazywać ciemnych zakamarków ludzkiego umysłu, a jego język – choć momentami ostry i bezpośredni – idealnie oddaje klimat świata, w którym żyją jego bohaterowie. „Fetysz” to książka nie dla wrażliwych, ale właśnie dzięki temu tak mocno zapada w pamięć.
Osobiście ta część serii zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Miałam poczucie, że Piotrowski oddał mi z powrotem tego Brudnego, którego tak bardzo polubiłam na początku – skupionego, zimnego, ale wewnętrznie rozpalonego pasją do śledztwa i walki ze złem. To Brudny, który działa, nie roztrząsa; który nie tonie w emocjach, tylko idzie naprzód, nawet jeśli kosztuje go to wszystko. Dzięki temu „Fetysz” czytałam z prawdziwą przyjemnością, z tym dreszczem ekscytacji, jaki towarzyszy tylko najlepszym kryminałom.
Podsumowując – „Fetysz” to mocny, mroczny i świetnie napisany kryminał, który udowadnia, że Piotrowski wciąż potrafi zaskakiwać i trzymać poziom, a Igor Brudny nadal jest jednym z najbardziej charyzmatycznych i fascynujących bohaterów polskiej literatury gatunkowej. Dla mnie to powrót do korzeni serii – do jej surowej, pierwotnej energii, która sprawiła, że zakochałam się w tej postaci i w twórczości Piotrowskiego od pierwszego tomu.
Komisarz Igor Brudny, znany z bezkompromisowego podejścia i mrocznej przeszłości, staje w obliczu najtrudniejszego momentu swojego życia. Po rozstaniu z ukochaną kobietą pogrąża się w samotności i gniewie, coraz bardziej oddalając się od świata i ludzi. Pewnej nocy wdaje się w brutalną bójkę z mężczyzną, który wkrótce potem zostaje zatrzymany jako podejrzany o bestialskie morderstwo kobiety.
To wydarzenie uświadamia Brudnemu, jak bardzo się stoczył — stracił zaufanie przełożonych i kolegów, a śledztwo w sprawie zabójstwa toczy się bez jego udziału. Zdeterminowany, by odkupić winy i zmierzyć się z własnymi demonami, postanawia samodzielnie dotrzeć do prawdy i wymierzyć sprawiedliwość.
Z pomocą przychodzi mu Romuald Czarnecki — przyjaciel i dawny współpracownik — który wciąga Brudnego w oficjalne śledztwo. Dla komisarza to jednak coś więcej niż kolejna sprawa: to walka o ocalenie niewinnych, ale też o odzyskanie własnego człowieczeństwa.
W miarę jak dochodzenie prowadzi go coraz głębiej w świat przemocy i zepsucia, Brudny musi zejść „na dno piekieł”, by stanąć twarzą w twarz z absolutnym złem — zarówno tym, które czai się w mordercy, jak i tym, które od dawna nosi w sobie.
Najbardziej doceniam to, że w „Fetyszu”, ósmym tomie cyklu, Brudny powraca do formy, za którą pokochałam go na samym początku serii. Znów jest skupiony na śledztwie, pełen determinacji i wewnętrznego ognia, który napędza go do działania mimo osobistych strat i zwątpienia. W poprzednich częściach jego życie prywatne, dramaty i emocjonalne rozterki momentami wysuwały się na pierwszy plan, co – choć pogłębiało jego charakter – chwilami odsuwało uwagę od samego śledztwa. Tym razem jednak Piotrowski wraca do korzeni: daje nam klasycznego Brudnego – policjanta, który najlepiej odnajduje się w świecie zbrodni, krwi i kłamstw, bo to w tym świecie potrafi jeszcze cokolwiek naprawić.
Fabuła „Fetyszu” od pierwszych stron wciąga i nie pozwala się oderwać. Piotrowski po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem w tworzeniu gęstego, mrocznego klimatu, w którym zło czai się za każdym rogiem. Już sam początek – bójka Brudnego z nieznajomym, który następnie okazuje się podejrzanym o brutalne morderstwo – otwiera powieść w sposób mocny i bezkompromisowy. Autor doskonale prowadzi czytelnika przez labirynt zbrodni, tajemnic i ludzkich obsesji, ukazując, że tytułowy „fetysz” może mieć wiele znaczeń – od fizycznego po symboliczne, związane z pragnieniem kontroli, władzy i zemsty.
Nie sposób też nie docenić relacji między Brudnym a Romualdem Czarneckim, jego przyjacielem i współpracownikiem. To właśnie Czarnecki staje się dla komisarza ostatnim punktem oparcia – kimś, kto wyciąga do niego rękę, gdy Brudny pogrąża się w chaosie i samotności. Ta więź dodaje powieści emocjonalnej głębi, a jednocześnie pozwala zobaczyć, że nawet najtwardszy człowiek nie jest w stanie przetrwać bez drugiego człowieka.
Styl Piotrowskiego pozostaje niezmiennie mocny, surowy, pełen dosadnych opisów i brutalnej szczerości. Autor nie boi się ukazywać ciemnych zakamarków ludzkiego umysłu, a jego język – choć momentami ostry i bezpośredni – idealnie oddaje klimat świata, w którym żyją jego bohaterowie. „Fetysz” to książka nie dla wrażliwych, ale właśnie dzięki temu tak mocno zapada w pamięć.
Osobiście ta część serii zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Miałam poczucie, że Piotrowski oddał mi z powrotem tego Brudnego, którego tak bardzo polubiłam na początku – skupionego, zimnego, ale wewnętrznie rozpalonego pasją do śledztwa i walki ze złem. To Brudny, który działa, nie roztrząsa; który nie tonie w emocjach, tylko idzie naprzód, nawet jeśli kosztuje go to wszystko. Dzięki temu „Fetysz” czytałam z prawdziwą przyjemnością, z tym dreszczem ekscytacji, jaki towarzyszy tylko najlepszym kryminałom.
Podsumowując – „Fetysz” to mocny, mroczny i świetnie napisany kryminał, który udowadnia, że Piotrowski wciąż potrafi zaskakiwać i trzymać poziom, a Igor Brudny nadal jest jednym z najbardziej charyzmatycznych i fascynujących bohaterów polskiej literatury gatunkowej. Dla mnie to powrót do korzeni serii – do jej surowej, pierwotnej energii, która sprawiła, że zakochałam się w tej postaci i w twórczości Piotrowskiego od pierwszego tomu.
November 4, 2025
Mało Julki więc było fajne :D
Nie no serio mi się podobało, oczywiście nie zgadłam kto jest psychopata. Czekam na kolejne!
Nie no serio mi się podobało, oczywiście nie zgadłam kto jest psychopata. Czekam na kolejne!
January 3, 2026
"Fetysz" to już ósma część serii, którą z jednej strony kocham, z drugiej nienawidzę.
W mojej opinii Przemysław Piotrowski słynie z ostrych scen, brutalności, generalnie wszystkiego co najgorsze. Nie oszczędza swoich bohaterów, rzuca im pod nogi kłody, chłosta ich i w ogóle do tego polewa wrzątkiem. Serio, wszystko co najgorsze, znajdziesz u Piotrowskiego.
Ta część opisywała fetysz, który nawet dla mnie był dziwny i śliski. Ohydny po prostu. Fakt, że dotyczył takiej właśnie grupy, bił mnie w głowę jeszcze bardziej.
Całość czytało się szybko. Było wciągająco a Igor powrócił na lepsze tory. Mało tutaj wątków miłosnych, dlatego czułam różnicę. Powiedziałabym nawet, że było dużo lepiej niż w ostatnim tomie z tej serii.
Jestem ciekawa, co jeszcze szykuje dla nas autor...
W mojej opinii Przemysław Piotrowski słynie z ostrych scen, brutalności, generalnie wszystkiego co najgorsze. Nie oszczędza swoich bohaterów, rzuca im pod nogi kłody, chłosta ich i w ogóle do tego polewa wrzątkiem. Serio, wszystko co najgorsze, znajdziesz u Piotrowskiego.
Ta część opisywała fetysz, który nawet dla mnie był dziwny i śliski. Ohydny po prostu. Fakt, że dotyczył takiej właśnie grupy, bił mnie w głowę jeszcze bardziej.
Całość czytało się szybko. Było wciągająco a Igor powrócił na lepsze tory. Mało tutaj wątków miłosnych, dlatego czułam różnicę. Powiedziałabym nawet, że było dużo lepiej niż w ostatnim tomie z tej serii.
Jestem ciekawa, co jeszcze szykuje dla nas autor...
January 16, 2026
Co to ja mówiłam ostatnio o ucięciu kończyny i hiernonimkach? Ah, no, tak że tego...
Ale na szczęście pojawiły się tylko w krótkich fragmentach, a autor nie sięgnął kolejny raz po wychowanka w roli głównego złego.
Dla (takich jak ja) fanów Julki: jest jej mniej. Ale oczywiście pojawia się wtedy, kiedy człowiekowi najbardziej się marzy jej brak to akurat szkoda, tym bardziej, że na miejscu był inny kolega, któremu wystarczyłoby nie przetrącać nóg.
Wątek kryminalny z ciekawym pomysłem, ale tych autorowi zwykle nie brakuje, jednak znowu mam niedosyt: są świetnie zarysowane i intrygujące na początku, a potem jakby bulion się rozwadniał. Im więcej rozterek związkowych bohatera, tym bardziej cierpi na tym wątek kryminalny. Czyli z każdej strony wszystko krzyczy, że główny bohater powinien wybrać: albo baby, albo praca. Może tak się kiedyś stanie.
Zauważyłam, że brakuje mi opisu miejsc, nie znam terenu, na którym rozgrywa się akcja, ale jakoś w tym tomie miałam wrażenie pustej planszy, na której stoi kilka punktów - zawsze omszonych, rozpadających się i śmierdzących wilgocią oraz obowiązkowo pobazgranych graffiti. Brakuje mi równowagi w budowanym świecie.
Ot, taka to seria.
Ale na szczęście pojawiły się tylko w krótkich fragmentach, a autor nie sięgnął kolejny raz po wychowanka w roli głównego złego.
Dla (takich jak ja) fanów Julki: jest jej mniej. Ale oczywiście pojawia się wtedy, kiedy człowiekowi najbardziej się marzy jej brak to akurat szkoda, tym bardziej, że na miejscu był inny kolega, któremu wystarczyłoby nie przetrącać nóg.
Wątek kryminalny z ciekawym pomysłem, ale tych autorowi zwykle nie brakuje, jednak znowu mam niedosyt: są świetnie zarysowane i intrygujące na początku, a potem jakby bulion się rozwadniał. Im więcej rozterek związkowych bohatera, tym bardziej cierpi na tym wątek kryminalny. Czyli z każdej strony wszystko krzyczy, że główny bohater powinien wybrać: albo baby, albo praca. Może tak się kiedyś stanie.
Zauważyłam, że brakuje mi opisu miejsc, nie znam terenu, na którym rozgrywa się akcja, ale jakoś w tym tomie miałam wrażenie pustej planszy, na której stoi kilka punktów - zawsze omszonych, rozpadających się i śmierdzących wilgocią oraz obowiązkowo pobazgranych graffiti. Brakuje mi równowagi w budowanym świecie.
Ot, taka to seria.
November 12, 2025
2.5
I didn't really like where the story went after Smolarz. Soap opera with some crime added. And the last three books have almost no suspense. At least not in a way the first three evolved. We have a Holywood like finale, but it is more a blockbuster ending than a thrilling dark story. And this one is a proof. On one hand we have a darker story, nice intro, some atmosphere and on the other we have a very short, half-baked intrigue, that felt flat, not deep enough and just amateurish compared to the author's early entries in the series. I don't know what could come next to be believable and true to the serie's roots.
I didn't really like where the story went after Smolarz. Soap opera with some crime added. And the last three books have almost no suspense. At least not in a way the first three evolved. We have a Holywood like finale, but it is more a blockbuster ending than a thrilling dark story. And this one is a proof. On one hand we have a darker story, nice intro, some atmosphere and on the other we have a very short, half-baked intrigue, that felt flat, not deep enough and just amateurish compared to the author's early entries in the series. I don't know what could come next to be believable and true to the serie's roots.
October 23, 2025
3,5⭐️
Uwielbiam słuchać audiobooków z lektorem Filipem Kosiorem, więc doznania miałam fenomenalne. Książka bardzo dobrze napisana, jak zresztą inne od autora. Ciekawa zagadka, fajne tło wydarzeń oraz oczywiście piękna okładka, która oprócz lektora, również bardzo zachęca do czytania.
Uwielbiam słuchać audiobooków z lektorem Filipem Kosiorem, więc doznania miałam fenomenalne. Książka bardzo dobrze napisana, jak zresztą inne od autora. Ciekawa zagadka, fajne tło wydarzeń oraz oczywiście piękna okładka, która oprócz lektora, również bardzo zachęca do czytania.
January 4, 2026
Daje 4 poniewaz bylo malo Julki elo XDDD
A tak naprawde to im happy, ze to przeczytalam, ten fetysz byl obrzydliwy, ale i ciekawy zarazem
ALE CO NAJWAZNIEJSZE TO JULKA I IGOR SA ZNOW RAZEM FUCK YEAH
A tak naprawde to im happy, ze to przeczytalam, ten fetysz byl obrzydliwy, ale i ciekawy zarazem
ALE CO NAJWAZNIEJSZE TO JULKA I IGOR SA ZNOW RAZEM FUCK YEAH
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 8, 2025
meh takie 2.5/5 nienajgorsza część ale wśród tych gorszych niż lepszych. nadal bede siegać po nastepne tomy
October 29, 2025
Nope.
Widzę co autor chciał osiągnąć, ale moim zdaniem to mu się nie udało.
Przede wszystkim jego bohater się nie rozwija tylko drepcze w miejscu ganiając za własnym ogonem. Powtarza komunały zamiast złapać prosty związek przyczynowo - skutkowy. Złe rzeczy dzieją się wokół niego nie dlatego, że ciąży na nim jakaś mityczna klątwa, tylko dlatego, że podejmuje głupie decyzje, które rodzą konsekwencje i nie uczy się na błędach. W efekcie trudno go czytelnikowi (mnie na ten przykład) polubić.
Zejście się Brudnego z Julką na koniec było bardzo filmowe w obrazku, ale wymuszone i nic do tego nie prowadziło. Żadnych głębszych rozmów, próby zrozumienia przyczyny, która ich doprowadziła do miejsca, w którym się znaleźli: egoizm Brudnego, który myśli tylko o sobie i swojej pracy oraz ciągłe poświęcanie się Julki. Autor ewidentnie nie ma na nich pomysłu i na tym etapie mógłby już pójść na całość i Julkę anihilować zamiast kombinować jak koń pod górę. Można by zakrzyknąć: ale zaraz! To kryminał! Wątki obyczajowe są mało ważne! Być może, ale tutaj autor wplata tyle psychologizowania, że można by założyć, że aspiruje do czegoś więcej niż proste czytadełko z rodzaju zabili go i uciekł. Dlatego też spodziewanie się po nim sensownego opisania relacji dwójki dorosłych ludzi nie wydaje mi się przesadą.
Sama zagadka kryminalna to jednak był cień tego, co było w pierwszych tomach. Pierwsze tomy miały szalonego Brudnego, ale miały również interesujące interakcje między zespołem dochodzeniowym, w którym każdy miał swoje zadanie. Wskazówki, zagadki i kombinowanie. Tu jest tylko „genialny” Brudny i tło.
Wątek jak to biedni mizogini są produkowani przez nadopiekuńcze matki ubawił mnie do łez. Eh te baby, zawsze problemy sprawiają.
Miło, że przynajmniej tym razem morderca nie zmieniał nazwiska zmylając dzielnych dochodzeniowców.
Widzę co autor chciał osiągnąć, ale moim zdaniem to mu się nie udało.
Przede wszystkim jego bohater się nie rozwija tylko drepcze w miejscu ganiając za własnym ogonem. Powtarza komunały zamiast złapać prosty związek przyczynowo - skutkowy. Złe rzeczy dzieją się wokół niego nie dlatego, że ciąży na nim jakaś mityczna klątwa, tylko dlatego, że podejmuje głupie decyzje, które rodzą konsekwencje i nie uczy się na błędach. W efekcie trudno go czytelnikowi (mnie na ten przykład) polubić.
Zejście się Brudnego z Julką na koniec było bardzo filmowe w obrazku, ale wymuszone i nic do tego nie prowadziło. Żadnych głębszych rozmów, próby zrozumienia przyczyny, która ich doprowadziła do miejsca, w którym się znaleźli: egoizm Brudnego, który myśli tylko o sobie i swojej pracy oraz ciągłe poświęcanie się Julki. Autor ewidentnie nie ma na nich pomysłu i na tym etapie mógłby już pójść na całość i Julkę anihilować zamiast kombinować jak koń pod górę. Można by zakrzyknąć: ale zaraz! To kryminał! Wątki obyczajowe są mało ważne! Być może, ale tutaj autor wplata tyle psychologizowania, że można by założyć, że aspiruje do czegoś więcej niż proste czytadełko z rodzaju zabili go i uciekł. Dlatego też spodziewanie się po nim sensownego opisania relacji dwójki dorosłych ludzi nie wydaje mi się przesadą.
Sama zagadka kryminalna to jednak był cień tego, co było w pierwszych tomach. Pierwsze tomy miały szalonego Brudnego, ale miały również interesujące interakcje między zespołem dochodzeniowym, w którym każdy miał swoje zadanie. Wskazówki, zagadki i kombinowanie. Tu jest tylko „genialny” Brudny i tło.
Wątek jak to biedni mizogini są produkowani przez nadopiekuńcze matki ubawił mnie do łez. Eh te baby, zawsze problemy sprawiają.
Miło, że przynajmniej tym razem morderca nie zmieniał nazwiska zmylając dzielnych dochodzeniowców.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 30, 2025
Czy zastanawiałeś(aś) się kiedyś, co naprawdę kryje się za przebiegiem najbardziej wyrafinowanych zbrodni? Czy to silna wola, wściekłość, a może przerażająca potrzeba kontroli? W „Fetyszu” Przemysław Piotrowski zabiera nas w mroczną podróż - nie tylko za kulisy policyjnego śledztwa, ale także w głąb psychiki człowieka, który musi stanąć twarzą w twarz z własnym dnem.
Komisarz Igor Brudny to postać, której nie sposób pominąć: samotny, skrzywdzony, po rozstaniu, zagubiony. W „Fetyszu” doświadcza czegoś, co wielu z nas może zrozumieć - upadku, poczucia winy, pustki. „Na dnie czai się już tylko zło” - mówi opis książki, i to nie jest tylko slogan. Brudny trafia na sprawę poćwiartowanej kobiety, a śledztwo staje się dla niego czymś więcej niż tylko pracą - staje się ostatnią szansą. Szansą na uratowanie nie tylko kolejnych ofiar, ale i samego siebie.
Co wyróżnia tę powieść? Przede wszystkim - brutalność bez upiększeń. Piotrowski nie boi się pokazać, jak płytka bywa granica między normalnością a potwornością, jak szybko upada człowiek, który myślał, że jest ponad wszystko. Wątek Brudnego, który jako śledczy - i człowiek - musi zmierzyć się z własnymi demonami, daje tej historii ogromny ładunek emocjonalny. Nie jest to historia o idealnym gliniarzu, który odnajduje sprawcę i wychodzi z biura na zachód słońca. To historia człowieka zmęczonego, zranionego, który musi podjąć decyzję: czy wciąż chce walczyć?
Śledztwo w „Fetyszu” jest poprowadzone bez taryfy ulgowej - tropy mylące, podejrzani, którzy wydają się ofiarami, ofiary, które wydają się być kimś innym… A Brudny walczy zarówno z zewnętrznym złem, jak i swoim wewnętrznym. W moim odczuciu Piotrowski wraca w tym tomie do korzeni serii, stawiając bardziej na napięcie i mrok niż rozbudowany wątek obyczajowy. I przyznaje, że bardzo to cenię.
Styl autora jest surowy, mocny, ale też przemyślany. Książkę czyta się szybko, niemal jednym tchem - i choć nie brakuje scen trudnych, wcale nie dominują one nad psychologiczną głębią. Właśnie to mnie w tej książce poruszyło - fakt, że zło nie jest tylko efektem dramatycznych scen, ale konsekwencją słabości, samotności i nienawiści. Bohaterowie są wielowymiarowi: Brudny to nie genialny superdetektyw, ale facet, który cierpi, popełnia błędy i mimo to wstaje rano. Roman Czarnecki dodaje wątek przyjaźni, oddania i lojalności - dzięki temu historia zyskuje też człowieczeństwo, nie tylko mrok.
Czy w tej historii są minusy? Jeśli miałabym być bardzo wybredna - to momentami momenty introspekcji Brudnego są aż tak ciężkie, że akcja wydaje się zwalniać. Ale czy to wada? Moim zdaniem nie - to cena, którą płacimy za wejście w skórę bohatera. I w zamian dostajemy coś więcej niż tylko zagadkę do rozwiązania.
Ocena: 9/10 - bo „Fetysz” to świetny kryminał, mocny, bez kompromisów, ale też z bohaterem, który mimo wszystko chce być lepszy. Piotrowski pokazuje, że mrok może być ciężarem, ale także miejscem, w którym rodzi się determinacja. Jeśli lubisz historie, w których emocje i śledztwo idą w parze - ta książka powinna być na Twojej liście.
Komisarz Igor Brudny to postać, której nie sposób pominąć: samotny, skrzywdzony, po rozstaniu, zagubiony. W „Fetyszu” doświadcza czegoś, co wielu z nas może zrozumieć - upadku, poczucia winy, pustki. „Na dnie czai się już tylko zło” - mówi opis książki, i to nie jest tylko slogan. Brudny trafia na sprawę poćwiartowanej kobiety, a śledztwo staje się dla niego czymś więcej niż tylko pracą - staje się ostatnią szansą. Szansą na uratowanie nie tylko kolejnych ofiar, ale i samego siebie.
Co wyróżnia tę powieść? Przede wszystkim - brutalność bez upiększeń. Piotrowski nie boi się pokazać, jak płytka bywa granica między normalnością a potwornością, jak szybko upada człowiek, który myślał, że jest ponad wszystko. Wątek Brudnego, który jako śledczy - i człowiek - musi zmierzyć się z własnymi demonami, daje tej historii ogromny ładunek emocjonalny. Nie jest to historia o idealnym gliniarzu, który odnajduje sprawcę i wychodzi z biura na zachód słońca. To historia człowieka zmęczonego, zranionego, który musi podjąć decyzję: czy wciąż chce walczyć?
Śledztwo w „Fetyszu” jest poprowadzone bez taryfy ulgowej - tropy mylące, podejrzani, którzy wydają się ofiarami, ofiary, które wydają się być kimś innym… A Brudny walczy zarówno z zewnętrznym złem, jak i swoim wewnętrznym. W moim odczuciu Piotrowski wraca w tym tomie do korzeni serii, stawiając bardziej na napięcie i mrok niż rozbudowany wątek obyczajowy. I przyznaje, że bardzo to cenię.
Styl autora jest surowy, mocny, ale też przemyślany. Książkę czyta się szybko, niemal jednym tchem - i choć nie brakuje scen trudnych, wcale nie dominują one nad psychologiczną głębią. Właśnie to mnie w tej książce poruszyło - fakt, że zło nie jest tylko efektem dramatycznych scen, ale konsekwencją słabości, samotności i nienawiści. Bohaterowie są wielowymiarowi: Brudny to nie genialny superdetektyw, ale facet, który cierpi, popełnia błędy i mimo to wstaje rano. Roman Czarnecki dodaje wątek przyjaźni, oddania i lojalności - dzięki temu historia zyskuje też człowieczeństwo, nie tylko mrok.
Czy w tej historii są minusy? Jeśli miałabym być bardzo wybredna - to momentami momenty introspekcji Brudnego są aż tak ciężkie, że akcja wydaje się zwalniać. Ale czy to wada? Moim zdaniem nie - to cena, którą płacimy za wejście w skórę bohatera. I w zamian dostajemy coś więcej niż tylko zagadkę do rozwiązania.
Ocena: 9/10 - bo „Fetysz” to świetny kryminał, mocny, bez kompromisów, ale też z bohaterem, który mimo wszystko chce być lepszy. Piotrowski pokazuje, że mrok może być ciężarem, ale także miejscem, w którym rodzi się determinacja. Jeśli lubisz historie, w których emocje i śledztwo idą w parze - ta książka powinna być na Twojej liście.
October 27, 2025
#współpracabarterowa
Jaka jest Wasza ulubiona seria kryminalna na naszym rynku? Moją zdecydowanie pozostaje ta o Brudnym! Wciąż pamiętam wrażenia z pierwszego tomu, dlatego zawsze cieszę się na kolejne. I tym razem także się nie zawiodłam!
Oto kolejny tom z tej serii charakteryzujący się jak zawsze dynamiczną akcją bez zbędnych opisów. Jest brutalnie i krwawo. A sam prolog! Mocno niepokojący! Czujemy, że w niedalekiej przyszłości nastąpi coś złego!😱
Brudny zawsze był niczym samotny wilk chadzający własnymi ścieżkami, ale tym razem czuje samotność jak nigdy wcześniej. Przygniatający bezsens istnienia. Wewnętrznie pokiereszowany, sfrustrowany ciągiem nieudanych zdarzeń, do tego porzucony przez ukochaną kobietę... Tutaj jest taki ludzki, pełen wad, wrażliwy, nie da się takiego bohatera nie lubić!
Dochodzi do bestialskiego zabójstwa kobiety a zielonogórska policja jest bezradna, Igor niczym upadły człowiek kontra reszta świata bierze sprawę w swoje ręce i za wszelką cenę pragnie dorwać mordercę. Aby odkryć prawdę musi zwalczyć demony stale powracające w snach i zmierzyć z koszmarami z własnej przeszłości, wrócić do piekielnych korzeni. Czy mu się to uda i odbije się od dna?
To w sumie smutna historia o tym jak łatwo w przypadku chorego umysłu, a także dorastania w dysfunkcyjnej rodzinie nienawiść urasta do niebezpiecznego rozmiaru, a upływający czas wszystko nawarstwia. Poruszona jest tu trudna tematyka mizoginii. Spirala odrażających i brutalnych uczynków nieraz potrzaska czytelnika. To niepokojące stadium ludzkiej degeneracji i wypaczonych relacji międzyludzkich.
Skłania do refleksji, czy traumy przebyte w dzieciństwie, ten cały ból i cierpienie mogą prowadzić do zaburzeń postrzegania rzeczywistości, a co za tym idzie odczuwania miłości i nienawiści? Czy zło w każdym z nas mieszka, czy też to kwestia wychowania?
Możliwe, że to najlepsza część serii o Brudnym. Liczę, że nie ostatnia!
Jaka jest Wasza ulubiona seria kryminalna na naszym rynku? Moją zdecydowanie pozostaje ta o Brudnym! Wciąż pamiętam wrażenia z pierwszego tomu, dlatego zawsze cieszę się na kolejne. I tym razem także się nie zawiodłam!
Oto kolejny tom z tej serii charakteryzujący się jak zawsze dynamiczną akcją bez zbędnych opisów. Jest brutalnie i krwawo. A sam prolog! Mocno niepokojący! Czujemy, że w niedalekiej przyszłości nastąpi coś złego!😱
Brudny zawsze był niczym samotny wilk chadzający własnymi ścieżkami, ale tym razem czuje samotność jak nigdy wcześniej. Przygniatający bezsens istnienia. Wewnętrznie pokiereszowany, sfrustrowany ciągiem nieudanych zdarzeń, do tego porzucony przez ukochaną kobietę... Tutaj jest taki ludzki, pełen wad, wrażliwy, nie da się takiego bohatera nie lubić!
Dochodzi do bestialskiego zabójstwa kobiety a zielonogórska policja jest bezradna, Igor niczym upadły człowiek kontra reszta świata bierze sprawę w swoje ręce i za wszelką cenę pragnie dorwać mordercę. Aby odkryć prawdę musi zwalczyć demony stale powracające w snach i zmierzyć z koszmarami z własnej przeszłości, wrócić do piekielnych korzeni. Czy mu się to uda i odbije się od dna?
To w sumie smutna historia o tym jak łatwo w przypadku chorego umysłu, a także dorastania w dysfunkcyjnej rodzinie nienawiść urasta do niebezpiecznego rozmiaru, a upływający czas wszystko nawarstwia. Poruszona jest tu trudna tematyka mizoginii. Spirala odrażających i brutalnych uczynków nieraz potrzaska czytelnika. To niepokojące stadium ludzkiej degeneracji i wypaczonych relacji międzyludzkich.
Skłania do refleksji, czy traumy przebyte w dzieciństwie, ten cały ból i cierpienie mogą prowadzić do zaburzeń postrzegania rzeczywistości, a co za tym idzie odczuwania miłości i nienawiści? Czy zło w każdym z nas mieszka, czy też to kwestia wychowania?
Możliwe, że to najlepsza część serii o Brudnym. Liczę, że nie ostatnia!
November 16, 2025
Zacznę od tego, że na taki powrót Igora Brudnego czekałam z utęsknieniem. Po Anubisie, w którym Igor lekko złagodniał, tutaj mamy ponownie szorstkiego, bezkompromisowego samotnika, który działa po swojemu i na własnych zasadach, czym doprowadza do furii swoich współpracowników. Takiego go uwielbiam i mam nadzieję, że taki będzie również w kolejnych tomach.
Świetna historia. Mroczna, brutalna, niestandardowa. Śledztwo oraz praca policji przedstawiona przez autora w taki sposob jaki lubie najbardziej. Rzeczowo, konkretnie, bez zbędnych ozdobników i dorabiania ideologii do teorii śledczych.
Uwielbiam tak skonstruowane kryminały. Gdzie z każdym rozdziałem odkrywamy tropy razem z policjantami. Gdzie zaskakują mnie zwroty akcji.
Prawie każdy rozdział kończy się nawiązaniem do wydarzeń, które dzieją się w tym samym czasie ale w innym miejscu. To podkręca ciekawość i sprawia, że książkę ciężko odłożyć.
Bohaterowie jak zwykle tworzą świetne tło i umiejętnie uzupełniają sie charakterami z Igorem.
Mało tutaj Julki, ale ten kto przeczyta zrozumie dlaczego.
Zakończenia nie odgadłam. Zaskoczyło mnie bardzo. Odgadłam jedynie motyw sprawcy, ale jego samego nie. A bałam się (po przeczytaniu jednej z opinii na instagramie), że się zorientuję za szybko. Uff na szczęście nie 😊
Nie ma w tej części niczego, za co mogłabym dać minusa. Ode mnie mocna dycha 🔥🔥🔥
Czekam na kolejnego Igora oraz inne ksiazki Przemka 😊😊😊
Świetna historia. Mroczna, brutalna, niestandardowa. Śledztwo oraz praca policji przedstawiona przez autora w taki sposob jaki lubie najbardziej. Rzeczowo, konkretnie, bez zbędnych ozdobników i dorabiania ideologii do teorii śledczych.
Uwielbiam tak skonstruowane kryminały. Gdzie z każdym rozdziałem odkrywamy tropy razem z policjantami. Gdzie zaskakują mnie zwroty akcji.
Prawie każdy rozdział kończy się nawiązaniem do wydarzeń, które dzieją się w tym samym czasie ale w innym miejscu. To podkręca ciekawość i sprawia, że książkę ciężko odłożyć.
Bohaterowie jak zwykle tworzą świetne tło i umiejętnie uzupełniają sie charakterami z Igorem.
Mało tutaj Julki, ale ten kto przeczyta zrozumie dlaczego.
Zakończenia nie odgadłam. Zaskoczyło mnie bardzo. Odgadłam jedynie motyw sprawcy, ale jego samego nie. A bałam się (po przeczytaniu jednej z opinii na instagramie), że się zorientuję za szybko. Uff na szczęście nie 😊
Nie ma w tej części niczego, za co mogłabym dać minusa. Ode mnie mocna dycha 🔥🔥🔥
Czekam na kolejnego Igora oraz inne ksiazki Przemka 😊😊😊
October 13, 2025
Igor Brudny powrócił w dobrze nam znanym stylu.
Po przeczytaniu poprzedniej książki, byłam bardzo zaskoczona, jak postać Igora była... spokojna. Był ogromnie rozdarty przez swoje zawirowania miłosne, Julię i Jagnę. Jak wiadomo - skończyły się one nieprzyjemnie dla związku Brudnego.
"Fetysz" rozpoczyna się od mocnego wejścia w nową rzeczywistość Igora: samotną, nie mając po swojej stronie nikogo, a wręcz żałosną. To była tylko egzystencja zakrapiana jamesonem i Brudnym Harrym. Niczym za starych dobrych czasów, ale jednak nie do końca. Bo nie miał Julki i żadnych sympatyków swojej osoby. Czasami tracił także nawet szacunek.
Więc gdy Brudny zostaje przydzielony do nowej sprawy, wchodzi w nią mocno i brutalnie. Nie patyczkuje się, chce za wszelką cenę złapać mordercę - ostro, szybko i skutecznie.
Uwielbiam Igora w takim wydaniu. Przyjemnie się to czyta, zwłaszcza gdy dopuszcza do siebie w pewnym momencie swoje emocje. Widać, że cierpi i miło zobaczyć, że z czasem zrozumiał swoje uczucia.
Jeszcze bardziej uwielbiam zakończenie, liczyłam na taki rozwój sprawy.
Jeśli chodzi o samą zagadkę kryminalną - jak zwykle genialna. Podobało mi się zagłębienie w ten świat, patologicznie chory, a także postawę Igora i Mściwoja w tym wszystkim.
Piotrowski jak zwykle wykonał kawał dobrej roboty i nie mogę się doczekać na kontynuację.
Po przeczytaniu poprzedniej książki, byłam bardzo zaskoczona, jak postać Igora była... spokojna. Był ogromnie rozdarty przez swoje zawirowania miłosne, Julię i Jagnę. Jak wiadomo - skończyły się one nieprzyjemnie dla związku Brudnego.
"Fetysz" rozpoczyna się od mocnego wejścia w nową rzeczywistość Igora: samotną, nie mając po swojej stronie nikogo, a wręcz żałosną. To była tylko egzystencja zakrapiana jamesonem i Brudnym Harrym. Niczym za starych dobrych czasów, ale jednak nie do końca. Bo nie miał Julki i żadnych sympatyków swojej osoby. Czasami tracił także nawet szacunek.
Więc gdy Brudny zostaje przydzielony do nowej sprawy, wchodzi w nią mocno i brutalnie. Nie patyczkuje się, chce za wszelką cenę złapać mordercę - ostro, szybko i skutecznie.
Uwielbiam Igora w takim wydaniu. Przyjemnie się to czyta, zwłaszcza gdy dopuszcza do siebie w pewnym momencie swoje emocje. Widać, że cierpi i miło zobaczyć, że z czasem zrozumiał swoje uczucia.
Jeszcze bardziej uwielbiam zakończenie, liczyłam na taki rozwój sprawy.
Jeśli chodzi o samą zagadkę kryminalną - jak zwykle genialna. Podobało mi się zagłębienie w ten świat, patologicznie chory, a także postawę Igora i Mściwoja w tym wszystkim.
Piotrowski jak zwykle wykonał kawał dobrej roboty i nie mogę się doczekać na kontynuację.
November 30, 2025
„Fetysz” to już ósmy tom tego cyklu i przyznam się szczerze, że ciągle mi mało.
Igor próbuje się jakoś pozbierać po rozstaniu z Julką. Wszyscy dookoła mu w tym nie pomagają. Tymczasem w Zielonej Górze zaczynają znikać ciężarne kobiety, które potem znajdują się martwe i rozczłonkowane. Znów przed policją stoi wielkie wyzwanie, by złapać zwyrodnialca nim dopadnie kolejną ofiarę.
Do serii o Igorze Brudnym zawsze wracam z dobrym nastawieniem. Jeszcze nie zdarzyło się, by ten cykl mnie zawiódł. Zarówno wątek kryminalny jak i obyczajowy skutecznie przykuwa moją uwagę. Na uznanie również zasługuje Filip Kosior, który udzielając swojego głosu w audiobooku sprawia, że ta seria staje się jeszcze ciekawsza. Owszem, sprawy opisane w fabule za każdym razem mają ciężki kaliber. Również i tym razem autor nas nie oszczędził biorąc na warsztat kobiety w ciąży. I choć było kilka dość mocniejszych momentów to i tak myślę, że pisarz nie przekroczył granicy dobrego smaku. Jeśli w ogóle można to tak nazwać w thrillerze. Świetnie mi się tego słuchało. Igor to bohater pełen wad i tym samym staje się bardziej ludzki. Lubię również postać Julki, choć w tej części jest jej stosunkowo mało. Zakończenie mówi nam, że autor nie powiedział ostatniego słowa w sprawie tej serii z czego ogromnie się cieszę. Oczywiście gorąco polecam cały cykl.
Igor próbuje się jakoś pozbierać po rozstaniu z Julką. Wszyscy dookoła mu w tym nie pomagają. Tymczasem w Zielonej Górze zaczynają znikać ciężarne kobiety, które potem znajdują się martwe i rozczłonkowane. Znów przed policją stoi wielkie wyzwanie, by złapać zwyrodnialca nim dopadnie kolejną ofiarę.
Do serii o Igorze Brudnym zawsze wracam z dobrym nastawieniem. Jeszcze nie zdarzyło się, by ten cykl mnie zawiódł. Zarówno wątek kryminalny jak i obyczajowy skutecznie przykuwa moją uwagę. Na uznanie również zasługuje Filip Kosior, który udzielając swojego głosu w audiobooku sprawia, że ta seria staje się jeszcze ciekawsza. Owszem, sprawy opisane w fabule za każdym razem mają ciężki kaliber. Również i tym razem autor nas nie oszczędził biorąc na warsztat kobiety w ciąży. I choć było kilka dość mocniejszych momentów to i tak myślę, że pisarz nie przekroczył granicy dobrego smaku. Jeśli w ogóle można to tak nazwać w thrillerze. Świetnie mi się tego słuchało. Igor to bohater pełen wad i tym samym staje się bardziej ludzki. Lubię również postać Julki, choć w tej części jest jej stosunkowo mało. Zakończenie mówi nam, że autor nie powiedział ostatniego słowa w sprawie tej serii z czego ogromnie się cieszę. Oczywiście gorąco polecam cały cykl.
December 3, 2025
„Fetysz” to kolejny tom serii z Igorem Brudnym, który potwierdza, że Piotrowski jest mistrzem w budowaniu napięcia i tworzeniu mrocznego, wciągającego klimatu. Autor po raz kolejny serwuje nam historię pełną zwrotów akcji, nieoczywistych tropów i bohaterów z krwi i kości. Igor Brudny pozostaje postacią niezwykle charyzmatyczną – twardy, nieugięty, ale jednocześnie pełen wewnętrznych demonów, które czynią go tak autentycznym.
Fabuła „Fetyszu” jest dynamiczna i świetnie skonstruowana. Piotrowski umiejętnie łączy brutalny realizm z psychologiczną głębią, dzięki czemu książka nie jest tylko kryminałem, ale również opowieścią o ludzkich słabościach i obsesjach. Tempo akcji nie pozwala się nudzić, a zakończenie – jak zwykle u Piotrowskiego – zaskakuje i zostawia czytelnika z poczuciem niedosytu, który sprawia, że chce się sięgnąć po kolejny tom.
Styl autora jest mocny, bezkompromisowy, a jednocześnie bardzo plastyczny – łatwo wyobrazić sobie opisywane miejsca i sytuacje. „Fetysz” to książka, która trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony, a fani serii z Igorem Brudnym będą w pełni usatysfakcjonowani.
Podsumowanie: Jeśli lubisz mroczne, intensywne thrillery z wyrazistym bohaterem, „Fetysz” jest lekturą obowiązkową. To jedna z najlepszych odsłon serii, która pokazuje, że Piotrowski wciąż potrafi zaskoczyć i utrzymać najwyższy poziom.
Fabuła „Fetyszu” jest dynamiczna i świetnie skonstruowana. Piotrowski umiejętnie łączy brutalny realizm z psychologiczną głębią, dzięki czemu książka nie jest tylko kryminałem, ale również opowieścią o ludzkich słabościach i obsesjach. Tempo akcji nie pozwala się nudzić, a zakończenie – jak zwykle u Piotrowskiego – zaskakuje i zostawia czytelnika z poczuciem niedosytu, który sprawia, że chce się sięgnąć po kolejny tom.
Styl autora jest mocny, bezkompromisowy, a jednocześnie bardzo plastyczny – łatwo wyobrazić sobie opisywane miejsca i sytuacje. „Fetysz” to książka, która trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony, a fani serii z Igorem Brudnym będą w pełni usatysfakcjonowani.
Podsumowanie: Jeśli lubisz mroczne, intensywne thrillery z wyrazistym bohaterem, „Fetysz” jest lekturą obowiązkową. To jedna z najlepszych odsłon serii, która pokazuje, że Piotrowski wciąż potrafi zaskoczyć i utrzymać najwyższy poziom.
October 30, 2025
„Fetysz” to już 8 cześć z komisarzem Igorem Brudnym.
Igor czuje się samotny i wdaje się w bójkę z pewnym mężczyzną, który parę dni później zostaje podejrzany w sprawie m0rderstwa. Brudny oddaje się pracy bez reszty. Zawiódł nie jeden raz swoich kolegów i teraz chce to naprawić. Chce odnaleźć tego, kto zabija kobiety w ciąży.
Za co uwielbiam tę serię? Właściwe za głównego bohatera, który jest zarówno gburem jak i geniuszem. Uwielbiam jego sarkastyczny dowcip. Jest to postać silna, zdeterminowana i skuteczna w swoich działaniach. Postacią, która oprócz rozwiązania kryminalnej zagadki boryka się również z własną przeszłość.
Mocną stroną tej książki jest również mroczny klimat oraz to, że autor nie oszczędza czytelnika. Osobiście wolę brutalniejsze kryminalny niż te przegadane. Trzymają mnie one mocniej w napięciu i nie pozwalają się odłożyć nawet na chwilę.
Akcja książki jest dość dynamiczna. I chociaż jest tu dużo brutalnych scen to pomimo to książkę czyta się naprawdę dobrze i zapartym tchem. Bardzo ją polecam!
Igor czuje się samotny i wdaje się w bójkę z pewnym mężczyzną, który parę dni później zostaje podejrzany w sprawie m0rderstwa. Brudny oddaje się pracy bez reszty. Zawiódł nie jeden raz swoich kolegów i teraz chce to naprawić. Chce odnaleźć tego, kto zabija kobiety w ciąży.
Za co uwielbiam tę serię? Właściwe za głównego bohatera, który jest zarówno gburem jak i geniuszem. Uwielbiam jego sarkastyczny dowcip. Jest to postać silna, zdeterminowana i skuteczna w swoich działaniach. Postacią, która oprócz rozwiązania kryminalnej zagadki boryka się również z własną przeszłość.
Mocną stroną tej książki jest również mroczny klimat oraz to, że autor nie oszczędza czytelnika. Osobiście wolę brutalniejsze kryminalny niż te przegadane. Trzymają mnie one mocniej w napięciu i nie pozwalają się odłożyć nawet na chwilę.
Akcja książki jest dość dynamiczna. I chociaż jest tu dużo brutalnych scen to pomimo to książkę czyta się naprawdę dobrze i zapartym tchem. Bardzo ją polecam!
November 11, 2025
To jedna z tych serii kryminalnych, które może nie są idealne, ale z przyjemnością do nich wracam.
Ósmy tom przynosi nam kolejną makabryczną zagadkę kryminalną i po raz kolejny ma to jakiś związek z Brudnym. Prywatnie nie wiedzie mu się zbyt dobrze, dlatego rzuca się w wir pracy i zatraca się w tym zupełnie dążąc za wszelką cenę do schwytania sprawcy.
Stopniowo wkręcałam się w historię, momentami czytając z obrzydzeniem, ale wciąż chciałam więcej.
Tak, ta opowieść ma wiele mankamentów. Momentami absurdalna, końcówka iście hollywoodzka, zakończenie zbyt cukierkowe. Fragmenty z Julką też były, jak dla mnie nie do końca spójne… i można by było jeszcze parę rzeczy wymienić. Bo fajnie, że wróciliśmy do “starego” Brudnego, pomysł fabularnie też świetny, ale czułam, że coś tam nie do końca pykło.
Niemniej, jak zwykle bawiłam się bardzo dobrze. To się czyta jednym tchem, można pochłonąć w jeden wieczór i chyba przez to jestem w stanie wiele jej wybaczyć i cieszyć się lekturą mimo zgrzytów, które widzę.
Ósmy tom przynosi nam kolejną makabryczną zagadkę kryminalną i po raz kolejny ma to jakiś związek z Brudnym. Prywatnie nie wiedzie mu się zbyt dobrze, dlatego rzuca się w wir pracy i zatraca się w tym zupełnie dążąc za wszelką cenę do schwytania sprawcy.
Stopniowo wkręcałam się w historię, momentami czytając z obrzydzeniem, ale wciąż chciałam więcej.
Tak, ta opowieść ma wiele mankamentów. Momentami absurdalna, końcówka iście hollywoodzka, zakończenie zbyt cukierkowe. Fragmenty z Julką też były, jak dla mnie nie do końca spójne… i można by było jeszcze parę rzeczy wymienić. Bo fajnie, że wróciliśmy do “starego” Brudnego, pomysł fabularnie też świetny, ale czułam, że coś tam nie do końca pykło.
Niemniej, jak zwykle bawiłam się bardzo dobrze. To się czyta jednym tchem, można pochłonąć w jeden wieczór i chyba przez to jestem w stanie wiele jej wybaczyć i cieszyć się lekturą mimo zgrzytów, które widzę.
November 17, 2025
Przemysław Piotrowski znowu to zrobił! Na nowego Igora Brudnego przyszło tym razem poczekać prawie rok, ale za to komisarz wrócił w wielkim stylu. "Fetysz" to kryminał trzymający w napięciu do ostatniej strony, będący powrotem do korzeni serii. Pokłosie niesławnego sierocińca hieronimek znowu daje o sobie znać, a Brudny będzie musiał kolejny raz stawić czoło demonom przeszłości.
Poprzedni tom z serii, "Anubis" był krytykowany za zbyt mocno położony nacisk na warstwę obyczajową - osią fabuły był tam przechodzący kryzys związek Igora i Julii. W "Fetyszu" natomiast motorem napędowym jest samo śledztwo, pełne mylnych tropów, mrożących krew w żyłach przestępstw i ukazujące paskudną stronę ludzkiej natury. Sprawa kojarzyła mi się z Edem Geinem, którego historia nie raz inspirowała pisarzy oraz filmowców. To najkrótsza powieść z serii, ale zdecydowanie jedna z najlepszych. Wygląda na to, że Brudny być może opuści na jakiś czas Zieloną Górę i wyląduje na północy Polski, więc tym bardziej jestem ciekawa co czeka go następnym razem.
Poprzedni tom z serii, "Anubis" był krytykowany za zbyt mocno położony nacisk na warstwę obyczajową - osią fabuły był tam przechodzący kryzys związek Igora i Julii. W "Fetyszu" natomiast motorem napędowym jest samo śledztwo, pełne mylnych tropów, mrożących krew w żyłach przestępstw i ukazujące paskudną stronę ludzkiej natury. Sprawa kojarzyła mi się z Edem Geinem, którego historia nie raz inspirowała pisarzy oraz filmowców. To najkrótsza powieść z serii, ale zdecydowanie jedna z najlepszych. Wygląda na to, że Brudny być może opuści na jakiś czas Zieloną Górę i wyląduje na północy Polski, więc tym bardziej jestem ciekawa co czeka go następnym razem.
October 24, 2025
serią z Igorem Brudnym sprawa jest prosta. Widzę zapowiedź- zamawiam książkę, proste.
Jest tak już od kilku tomów i nie wyobrażam sobie, żeby miało być inaczej w najbliższym czasie.
Przy okazji zapowiedzi “Fetyszu” dotarło do mnie, że nawet nie zapoznałam się z opisem książki - uważam, że to tylko pokazuje, jak wielkie zaufanie mam do Autora i jego głównego bohatera.
Uwielbiam to, że dostałam tutaj to, co tak bardzo pokochałam w pierwszych książkach tej serii - brutalność, pierwotne instynktu, brud. To wszystko towarzyszyło mi podczas ekstremalnie szybkiej lektury. Choć nie chciałam kończyć, to jednocześnie chciałam pochłaniać jak najwięcej Igora, śledztwa, i całej otoczki.
Świetny plot fabularny. Brutalny, bolesny, ale przede wszystkim- poprowadzony w słusznym kierunku, bez zbędnych farmazonów. Igor i jego wróg toczą pierwotną, notabene brudną walkę. Kto wyjdzie z niej zwycięsko? Dowiecie się, sięgając po “Fetysz” ;)
[Współpraca barterowa: @wydawnictwoczarnaowca]
Jest tak już od kilku tomów i nie wyobrażam sobie, żeby miało być inaczej w najbliższym czasie.
Przy okazji zapowiedzi “Fetyszu” dotarło do mnie, że nawet nie zapoznałam się z opisem książki - uważam, że to tylko pokazuje, jak wielkie zaufanie mam do Autora i jego głównego bohatera.
Uwielbiam to, że dostałam tutaj to, co tak bardzo pokochałam w pierwszych książkach tej serii - brutalność, pierwotne instynktu, brud. To wszystko towarzyszyło mi podczas ekstremalnie szybkiej lektury. Choć nie chciałam kończyć, to jednocześnie chciałam pochłaniać jak najwięcej Igora, śledztwa, i całej otoczki.
Świetny plot fabularny. Brutalny, bolesny, ale przede wszystkim- poprowadzony w słusznym kierunku, bez zbędnych farmazonów. Igor i jego wróg toczą pierwotną, notabene brudną walkę. Kto wyjdzie z niej zwycięsko? Dowiecie się, sięgając po “Fetysz” ;)
[Współpraca barterowa: @wydawnictwoczarnaowca]
October 25, 2025
Autor sam o tym pisze, więc Ameryki nie odkryję, że chciał wrócić do korzeni Brudnego, no i zrobił to w wielkim stylu. Naprawdę świetna powieść, intryga dobra i satysfakcjonująca. Trochę pozwoli się domyślać, trochę myli tropy, konstrukcja tej książki jest precyzyjna j przemyślana. Ostatnie dwie książki cyklu mnie zmęczyły a Brudny egipski znudził. Fetysz jest naprawdę świetny, ma też solidne tło społeczne i też dlatego warto go przeczytać. Nawet jeśli nie znacie serii, to wg mnie można Fetysz czytać niezależnie, trochę nie będzie wiadomo, co tam Brudny nawywijał i dlaczego Julia go zostawiła, ale fabuły kryminalnej to nie zepsuje.
Autor dobrze rozwiązuje sytuację z Zofią na koniec książki. W innym życiu, Brudny mógłby podjąć inną decyzję, tu wybiera dojrzale. Tam są takie małe smaczki, typu Brudny się już nie odwraca na schodach. Bardzo mi się takie drobiazgi podobają, bo nie trzeba wszystkiego opisywać dosłownie.
Autor dobrze rozwiązuje sytuację z Zofią na koniec książki. W innym życiu, Brudny mógłby podjąć inną decyzję, tu wybiera dojrzale. Tam są takie małe smaczki, typu Brudny się już nie odwraca na schodach. Bardzo mi się takie drobiazgi podobają, bo nie trzeba wszystkiego opisywać dosłownie.
December 26, 2025
Ostatni na razie wydany tom przygód Komisarza Brudnego. Tym razem ściga zabójcę kobiet, który ma bardzo specyficzny Fetysz - kobieta musi być w ciąży. W życiu Brudnego pojawia się nowa kobieta, bo stosunki Brudnego i jego dotychczasowej partnerki w ostatnim tomie mocno się popsuły. Co z tego wyjdzie ? Czy Julka i Brudny się znowu zejdą, czy dojdzie do tragicznej śmierci Julki, która całkowicie wytrąci Brudnego z realnego życia ? Musicie przeczytać, aby się dowiedzieć. Sama akcja wartka, poznajemy specyficzne środowisko mężczyzn, którzy wychowywani przez apodyktyczne matki - inaczej postrzegają kobiety na tym świecie. Gonitwa za czasem, śmiertelne wypadki kolejowe i Mściwoj prowadzący grupę dochodzeniową. Kto tym razem wygra ? Polecam i szukam nowej serii kryminalnej - także trzymajcie puls ....
November 9, 2025
Myślę że formuła powoli się wyczerpuje. Przeleciałem przez tą książkę w sumie dość szybko, ale nie dlatego że ta historia była aż tak zajmująca, tylko dlatego że było jej w sumie tak niewiele. Łapie się na tym, że bardziej zależy mi na informacji czy Brudny zejdzie się z Julką, niż skupiam się na samej treści sprawy, którą akurat się zajmuje Igor Brudny, a to niezawodnie świadczy, że jak dla mnie autor powinien żegnać się z tymi postaciami.
Akcja jest dość wartka, może I szokująca, ale z drugiej strony nie jest to nic tak odkrywczego, że chciałoby się zarywać noce, a to takiej literatury ciągle szukam. Imponująco jest rozwiązana ostatnia scena kończąca śledztwo, ale to trochę za mało żebym nie mógł doczekać się kolejnych przygód Komisarza.
Akcja jest dość wartka, może I szokująca, ale z drugiej strony nie jest to nic tak odkrywczego, że chciałoby się zarywać noce, a to takiej literatury ciągle szukam. Imponująco jest rozwiązana ostatnia scena kończąca śledztwo, ale to trochę za mało żebym nie mógł doczekać się kolejnych przygód Komisarza.
December 4, 2025
" [...] Igor jak to Igor. Nieustannie dąży do autodestrukcji. Może z tą różnicą, że ten proces znacznie w ostatnim czasie przyspieszył. [...]"
Tylko nadkomisarz Igor Brudny w perfekcyjny sposób potrafi doprowadzić siebie do fatalnego stanu. Ma prawie wszystko w nosie. Na szczęście, gdy dochodzi do makabrycznych zbrodni, staje na wysokości. Lubię takiego Brudnego. Order dla niego, za jego wytrwałość i chęć wykończenia prawdziwego potwora. W ósmej części pod tytułem "Fetysz" Przemysław Piotrowski poszedł po bandzie i dosłownie przeszedł samego siebie. Stworzył prawdziwego fetyszystę, który nienawidzi kobiet. Ma szczególne upodobanie, które mi się nie podobało. Chętnie tego fetyszystę bym wykastrowała. Każdy, kto podnosi rękę na kobietę, tak właśnie powinien skończyć.
Wracając do książki — prolog lekko wcisnął mnie w fotel. Zwłaszcza ostatnie zdanie. Takie dziwactwa tylko u Piotrowskiego. Dalej było jeszcze bardziej przerażająco.
Poznacie tutaj pewnego incela, który ma trzydzieści dziewięć lat, mieszka z matką i niestety nienawidzi kobiet. Jest nierobem. Uwielbia piwko i gry komputerowe. Nie polubiłam typka. Ale za to autor dobrze go przedstawił.
Mam nadzieję, że na kolejną część przygód nadkomisarza Brudnego nie będziemy musieli długo czekać.
Jeżeli lubicie starego Brudnego, to tutaj go otrzymacie. Brawa dla autora.
Uwielbiam twórczość Piotrowskiego za jego mroczność, brutalność i nieprzewidywalność.
Warto czytać książki tego autora. Nadkomisarz Igor Brudny was nie zawiedzie, zawsze wzbudzi w was wiele emocji, nie zawsze pozytywnych. Przy tym bohaterze można zejść na zawał, dlatego go uwielbiam.
W celu lepszego zrozumienia jego postępowania polecam wam zacząć czytać od pierwszego tomu. Najpierw sięgamy po "Piętno", "Sforę", "Cheruba", "Zarazę", "Bagno", "Smolarza" i "Anubisa", a dopiero na samym końcu po "Fetysz".
Tylko nadkomisarz Igor Brudny w perfekcyjny sposób potrafi doprowadzić siebie do fatalnego stanu. Ma prawie wszystko w nosie. Na szczęście, gdy dochodzi do makabrycznych zbrodni, staje na wysokości. Lubię takiego Brudnego. Order dla niego, za jego wytrwałość i chęć wykończenia prawdziwego potwora. W ósmej części pod tytułem "Fetysz" Przemysław Piotrowski poszedł po bandzie i dosłownie przeszedł samego siebie. Stworzył prawdziwego fetyszystę, który nienawidzi kobiet. Ma szczególne upodobanie, które mi się nie podobało. Chętnie tego fetyszystę bym wykastrowała. Każdy, kto podnosi rękę na kobietę, tak właśnie powinien skończyć.
Wracając do książki — prolog lekko wcisnął mnie w fotel. Zwłaszcza ostatnie zdanie. Takie dziwactwa tylko u Piotrowskiego. Dalej było jeszcze bardziej przerażająco.
Poznacie tutaj pewnego incela, który ma trzydzieści dziewięć lat, mieszka z matką i niestety nienawidzi kobiet. Jest nierobem. Uwielbia piwko i gry komputerowe. Nie polubiłam typka. Ale za to autor dobrze go przedstawił.
Mam nadzieję, że na kolejną część przygód nadkomisarza Brudnego nie będziemy musieli długo czekać.
Jeżeli lubicie starego Brudnego, to tutaj go otrzymacie. Brawa dla autora.
Uwielbiam twórczość Piotrowskiego za jego mroczność, brutalność i nieprzewidywalność.
Warto czytać książki tego autora. Nadkomisarz Igor Brudny was nie zawiedzie, zawsze wzbudzi w was wiele emocji, nie zawsze pozytywnych. Przy tym bohaterze można zejść na zawał, dlatego go uwielbiam.
W celu lepszego zrozumienia jego postępowania polecam wam zacząć czytać od pierwszego tomu. Najpierw sięgamy po "Piętno", "Sforę", "Cheruba", "Zarazę", "Bagno", "Smolarza" i "Anubisa", a dopiero na samym końcu po "Fetysz".
December 5, 2025
Każdy tom tej serii sprawia, że czuje ogromny ciężar i pochłaniający mrok niczym ruchome piaski. Zdecydowanie jest to najbrutalniejsza seria kryminalna jaką czytam, a mimo to wracam do niej regularnie. Igor Brudny jest napisany tak, że wierzę w jego charakter i styl bycia, jest autentyczny i taki do polubienia mimo dość oschłego podejścia do świata. Cieszę się, że po „Anubisie” pojawił się kolejny tom i czekam na następny!
January 23, 2026
⭐️⭐️⭐️⭐️ 4/5
Po kilku słabszych tomach bardzo liczyłam na to, że autor wreszcie wróci do klimatu, który kiedyś zrobił z tej serii coś naprawdę dobrego. Czyli: mrok, okrucieństwo, mniej polityki i obyczajówki, a więcej śledztwa i tego, co sprawia, że Igor jest Igorem.
Chciałam książki, w której chce się śledzić dochodzenie, a morderca pozostaje tajemnicą do samego końca. I tak — dokładnie to dostałam.
Mrocznie, brutalnie i w końcu na temat.
Dziękuję za uwagę.
Po kilku słabszych tomach bardzo liczyłam na to, że autor wreszcie wróci do klimatu, który kiedyś zrobił z tej serii coś naprawdę dobrego. Czyli: mrok, okrucieństwo, mniej polityki i obyczajówki, a więcej śledztwa i tego, co sprawia, że Igor jest Igorem.
Chciałam książki, w której chce się śledzić dochodzenie, a morderca pozostaje tajemnicą do samego końca. I tak — dokładnie to dostałam.
Mrocznie, brutalnie i w końcu na temat.
Dziękuję za uwagę.
October 30, 2025
MISTRZ WRÓCIŁ!
„Fetysz” to niezwykle mocny i mroczny kryminał, z dobrze rozbudowaną warstwą psychologiczną i z tym rodzajem napięcia i niepokoju do jakiego przyzwyczaił nas autor na samym początku swojej serii z komisarzem Brudnym w roli głównej.
Sam wątek kryminalny jest dosyć brutalny i nawet odrobinę obrzydliwy, a Piotrowski po raz kolejny udowodnia, że jest mistrzem tworzenia niekomfortowego dla czytelnika klimatu, w pozytywnym tego słowa znaczeniu, ale co za tym idzie myślę, że dla wrażliwszych czytelników to może być ‘tu macz’. Momentami może rzeczywiście jest tego wszystkiego za dużo, ale umówmy się, właśnie za ten rodzaj surowej i ostrej narracji, bez zbędnego pudrowania tysiące czytelników pokochało autora i tę serię.
Ponadto mamy poruszony bardzo ważny temat mizoginizmu, który niestety w dzisiejszych czasach jest coraz popularniejszy, więc nie samą brutalnością ocieka ta książka 😉.
Jasne, można się przyczepić tego, że Igor Brudny ma tak jak kot 7, chociaż w tym wypadku to już chyba nawet 8, żyć i jest jakimś niezniszczalnym cyborgiem, ale ja osobiście mam to w dupie 🤣. Co więcej, myślę, że śmiało mogę napisać, że jest to jedna z lepszych części tej serii!
Jeśli lubicie mroczne i niepokojące klimaty, jesteście czytelnikami o mocnych nerwach, którzy lubią, kiedy książka po skończeniu jeszcze długo siedzi w głowie, co więcej cenicie autorów, przy których musicie się zastanowić, czy nie powinien zainteresować się nim jakiś specjalista i za każdym razem jak wam się wydaje, że już mocniej być nie może on was zaskakuje to zdecydowanie jesteście grupą docelową, jeśli chodzi o tę książkę, serię ale i po prostu autora 😝
„Fetysz” to niezwykle mocny i mroczny kryminał, z dobrze rozbudowaną warstwą psychologiczną i z tym rodzajem napięcia i niepokoju do jakiego przyzwyczaił nas autor na samym początku swojej serii z komisarzem Brudnym w roli głównej.
Sam wątek kryminalny jest dosyć brutalny i nawet odrobinę obrzydliwy, a Piotrowski po raz kolejny udowodnia, że jest mistrzem tworzenia niekomfortowego dla czytelnika klimatu, w pozytywnym tego słowa znaczeniu, ale co za tym idzie myślę, że dla wrażliwszych czytelników to może być ‘tu macz’. Momentami może rzeczywiście jest tego wszystkiego za dużo, ale umówmy się, właśnie za ten rodzaj surowej i ostrej narracji, bez zbędnego pudrowania tysiące czytelników pokochało autora i tę serię.
Ponadto mamy poruszony bardzo ważny temat mizoginizmu, który niestety w dzisiejszych czasach jest coraz popularniejszy, więc nie samą brutalnością ocieka ta książka 😉.
Jasne, można się przyczepić tego, że Igor Brudny ma tak jak kot 7, chociaż w tym wypadku to już chyba nawet 8, żyć i jest jakimś niezniszczalnym cyborgiem, ale ja osobiście mam to w dupie 🤣. Co więcej, myślę, że śmiało mogę napisać, że jest to jedna z lepszych części tej serii!
Jeśli lubicie mroczne i niepokojące klimaty, jesteście czytelnikami o mocnych nerwach, którzy lubią, kiedy książka po skończeniu jeszcze długo siedzi w głowie, co więcej cenicie autorów, przy których musicie się zastanowić, czy nie powinien zainteresować się nim jakiś specjalista i za każdym razem jak wam się wydaje, że już mocniej być nie może on was zaskakuje to zdecydowanie jesteście grupą docelową, jeśli chodzi o tę książkę, serię ale i po prostu autora 😝
Displaying 1 - 30 of 51 reviews