What do you think?
Rate this book
Śnieg przykryje
Najnowsza powieść Michała Śmielaka – autora bestsellerowej Osady!
Dwudziestego trzeciego grudnia cała Polska szykuje się do świąt Bożego Narodzenia. Ryszard zgodnie z rodzinną tradycją wyrusza do Lasu Ponurego po świąteczną choinkę i znika bez śladu. Mimo usilnych poszukiwań zorganizowanych przez rodzinę tajemnica jego zniknięcia pozostaje niewyjaśniona. Aż do dnia, gdy mężczyzna nagle wraca do domu po dwudziestu pięciu latach nieobecności.
Tajemniczą sprawą zajmuje się jego syn, Piotr, który został policjantem, aby móc wyjaśnić zagadkę zniknięcia swojego ojca. Na jaw wychodzą nowe fakty i okazuje się, że w mrocznym lesie dochodziło do wielu niewyjaśnionych zaginięć.
Co tak naprawdę wydarzyło się feralnego dnia przed dwudziestu pięciu laty? Komu zależy na tym, aby sprawa zaginionych w Lesie Ponurym nigdy nie ujrzała światła dziennego? Co działo się z Ryszardem przez dwadzieścia pięć lat i kim był naprawdę?
Czy śnieg jest w stanie przykryć wszelkie ślady zbrodni?
Dwudziestego trzeciego grudnia cała Polska szykuje się do świąt Bożego Narodzenia. Ryszard zgodnie z rodzinną tradycją wyrusza do Lasu Ponurego po świąteczną choinkę i znika bez śladu. Mimo usilnych poszukiwań zorganizowanych przez rodzinę tajemnica jego zniknięcia pozostaje niewyjaśniona. Aż do dnia, gdy mężczyzna nagle wraca do domu po dwudziestu pięciu latach nieobecności.
Tajemniczą sprawą zajmuje się jego syn, Piotr, który został policjantem, aby móc wyjaśnić zagadkę zniknięcia swojego ojca. Na jaw wychodzą nowe fakty i okazuje się, że w mrocznym lesie dochodziło do wielu niewyjaśnionych zaginięć.
Co tak naprawdę wydarzyło się feralnego dnia przed dwudziestu pięciu laty? Komu zależy na tym, aby sprawa zaginionych w Lesie Ponurym nigdy nie ujrzała światła dziennego? Co działo się z Ryszardem przez dwadzieścia pięć lat i kim był naprawdę?
Czy śnieg jest w stanie przykryć wszelkie ślady zbrodni?
336 pages, Paperback
First published November 12, 2025
93 people are currently reading
277 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 133 reviews
November 26, 2025
Alkohol niszczy wszystkich wokół, nie tylko tego który pije. To niby frazes ale bardzo prawdziwy. Kto tu był winny? Kto był "tym złym"? Każdy? A może nie było winnych? To był tylko splot złych okoliczności? Kto był katem, a kto ofiarą?
Ciekawe podejście do tematu. Wyborny audiobook.
Ciekawe podejście do tematu. Wyborny audiobook.
November 25, 2025
Ogólnie nie lubię książek o alkoholizmie, bo wiadomo mniej więcej co nas czeka: przemoc, brud i beznadzieja... ale Michałowi Śmielakowi udało się lekko ten schemat złamać: oczywiście książka to ostra krytyka chlania* mamy bardzo wyraźne, świetnie napisane postaci alkoholika i umęczonych nałogiem członków jego rodziny, mamy mistrzowsko zbudowany zimowy klimat, jednak to co czyni tą książkę inną, jest zagadka, która nie daje się od tej książki oderwać i choć poczułem lekki zawód rozwiązaniem, bo zbyt wiele tu było przypadku i zbiegu okoliczności, to ostatecznie byłem i nadal jestem, pod wielkim wrażeniem "Śniegu".
Inna sprawa, że to co w audiobooku wyczynia Janusz Zadura to maestria czystej wody, gdy czytał partie Ryśka miałem ciary na plecach - cudo!
*jak najbardziej słuszna: jestem zwolennikiem ograniczania dostępu do alkoholu, wczoraj na przykład lekka cholera mnie wzięła, kiedy na jarmarku świątecznym w Gdańsku zobaczyłem, obok budki z zupą za 40 zł, kilka stoisk serwujących wiśnióweczkę i grzańca o jedenastej przed południem, no ludzie!
Inna sprawa, że to co w audiobooku wyczynia Janusz Zadura to maestria czystej wody, gdy czytał partie Ryśka miałem ciary na plecach - cudo!
*jak najbardziej słuszna: jestem zwolennikiem ograniczania dostępu do alkoholu, wczoraj na przykład lekka cholera mnie wzięła, kiedy na jarmarku świątecznym w Gdańsku zobaczyłem, obok budki z zupą za 40 zł, kilka stoisk serwujących wiśnióweczkę i grzańca o jedenastej przed południem, no ludzie!
December 28, 2025
dawno nie czytałam tak dobrego kryminału ❤️🎉💯
January 5, 2026
4,75/5 ⋆｡°✩
Już od samego początku tej historii wiedziałam, że to będzie mocne. I faktycznie takie było. Prześwietnie wykreowani bohaterowie, doskonale opisane osobowości i ich myśli, traumy, przeżycia. Jako, że akcja dzieje się w „typowej” polskiej rodzinie, wyjątkowo do mnie dotarła, bo mówiąc szczerze większość z nas zna i rozumie tego typu problemy. Postać starego alkoholika jest aż nadto rzeczywista - wszystkie jego zachowania, sposób myślenia, szowinizm, normalizacja alkoholu, działanie pracy. Fenomenalna robota.
Podjęcie się przez autora wszelkich ciężkich tematów wyszła też bardzo dobrze, co niestety często przytłacza innych autorów. Tutaj wszystko jest tak autentyczne i opisane w drastycznie dosadny sposób. Czy to alkoholizm, przemoc domowa, szowinizm, bycie dda, czy też policja od wewnątrz.
Cała historia jest rozegrana tak, że ciężko tutaj znaleźć jednoznacznego villaina i myślę, że to kolejna prześwietna rzecz. Faktycznie często jest tak, że nie można przecież obwinić za wszystko jednej osoby i ta książka jest tego dowodem.
Jeśli chodzi już o malutkie minusy to trochę przytłoczyły mnie częste przeskoki czasowe(oraz to, że było kilka ich linii) i fakt, że było bardzo dużo nowych postaci pojawiających się przy końcu. Przez to trochę się w międzyczasie zagubiłam.
Dawno nie wciągnęłam się w audiobooka tak bardzo jak tutaj. Zwykle, gdy słucham to przy okazji jak w coś gram. Przy tym kompletnie zapomniałam, że gram(a i tak same wygrane haha).
Jeśli chodzi o samo wykonanie audiobooka to wow - po prostu czapki z głów. Lektor wcielił się w postacie niesamowicie, niemal ożywiając przede mną tę historię. Kiedy grał Ryśka to było niesamowite, zupełnie jakby nim był. Myślę, że ten performance to była wisienka na torcie.
W ogóle w tej książce czułam większy klimat świąt niż w innych docelowo pisanych pod bycie świątecznymi. Nie wiem, czy to dlatego, że jest tu typowo polsko, czy coś innego, ale to taka zabawna ciekawostka.
Już od samego początku tej historii wiedziałam, że to będzie mocne. I faktycznie takie było. Prześwietnie wykreowani bohaterowie, doskonale opisane osobowości i ich myśli, traumy, przeżycia. Jako, że akcja dzieje się w „typowej” polskiej rodzinie, wyjątkowo do mnie dotarła, bo mówiąc szczerze większość z nas zna i rozumie tego typu problemy. Postać starego alkoholika jest aż nadto rzeczywista - wszystkie jego zachowania, sposób myślenia, szowinizm, normalizacja alkoholu, działanie pracy. Fenomenalna robota.
Podjęcie się przez autora wszelkich ciężkich tematów wyszła też bardzo dobrze, co niestety często przytłacza innych autorów. Tutaj wszystko jest tak autentyczne i opisane w drastycznie dosadny sposób. Czy to alkoholizm, przemoc domowa, szowinizm, bycie dda, czy też policja od wewnątrz.
Cała historia jest rozegrana tak, że ciężko tutaj znaleźć jednoznacznego villaina i myślę, że to kolejna prześwietna rzecz. Faktycznie często jest tak, że nie można przecież obwinić za wszystko jednej osoby i ta książka jest tego dowodem.
Jeśli chodzi już o malutkie minusy to trochę przytłoczyły mnie częste przeskoki czasowe(oraz to, że było kilka ich linii) i fakt, że było bardzo dużo nowych postaci pojawiających się przy końcu. Przez to trochę się w międzyczasie zagubiłam.
Dawno nie wciągnęłam się w audiobooka tak bardzo jak tutaj. Zwykle, gdy słucham to przy okazji jak w coś gram. Przy tym kompletnie zapomniałam, że gram(a i tak same wygrane haha).
Jeśli chodzi o samo wykonanie audiobooka to wow - po prostu czapki z głów. Lektor wcielił się w postacie niesamowicie, niemal ożywiając przede mną tę historię. Kiedy grał Ryśka to było niesamowite, zupełnie jakby nim był. Myślę, że ten performance to była wisienka na torcie.
W ogóle w tej książce czułam większy klimat świąt niż w innych docelowo pisanych pod bycie świątecznymi. Nie wiem, czy to dlatego, że jest tu typowo polsko, czy coś innego, ale to taka zabawna ciekawostka.
November 24, 2025
Michał Śmielak to jeden z tych autorów, po których książki zawsze sięgam z ogromną ekscytacją. Jego styl jest wyjątkowy – łączy misternie skonstruowaną intrygę z umiejętnym wplataniem czarnego humoru, który momentami rozładowuje napięcie, a chwilami sprawia, że czytelnik uśmiecha się nerwowo w najmniej oczekiwanych momentach. Dlatego, sięgając po „Śnieg przykryje”, wiedziałam, że czeka mnie kolejna literacka podróż, pełna emocji, napięcia i hipnotyzującej grozy.
W przeddzień Bożego Narodzenia Ryszard, zgodnie z rodzinną tradycją wybiera się do Lasu Ponurego po choinkę i znika bez śladu. Mimo poszukiwań rodziny jego los pozostaje tajemnicą przez dwadzieścia pięć lat, aż nagle mężczyzna wraca do domu. Sprawą zaginięcia zajmuje się jego syn, Piotr, który został policjantem, aby odkryć prawdę o ojcu. W miarę postępu śledztwa wychodzą na jaw mroczne tajemnice lasu, w którym dochodziło do licznych niewyjaśnionych zaginięć. Stopniowo odkrywane są okoliczności feralnego dnia sprzed lat, motywy osób, które chcą utrzymać sprawę w ukryciu, oraz prawdziwa historia Ryszarda.
„Śnieg przykryje” to jeden z tych thrillerów, które czyta się z narastającym napięciem, wciągającym i niepokojącym zarazem. Michał Śmielak po raz kolejny udowadnia, że potrafi stworzyć opowieść, która angażuje od pierwszych stron i trzyma w napięciu aż do samego końca. Najbardziej ujęła mnie jego umiejętność budowania atmosfery — charakterystycznej mieszanki mroku, klaustrofobii oraz subtelnego, nieoczekiwanego humoru, który pojawia się w momentach, gdy najmniej się go spodziewam.
Autor mistrzowsko prowadzi czytelnika przez mroczne zakamarki Lasu Ponurego, miejsca, w którym każdy szczegół może być tropem, a każdy cień — pułapką. Tajemnica gęstnieje z każdą stroną, a napięcie rośnie stopniowo, wciągając w sieć niewyjaśnionych zaginięć, rodzinnych sekretów oraz pytań o prawdziwą naturę Ryszarda i motywacje tych, którzy próbowali ukryć dramatyczne wydarzenia sprzed lat.
Postacie Śmielaka są niezwykle wyraziste. Piotr, pełen determinacji, wątpliwości i emocjonalnych zmagań, staje się bohaterem bliskim i wiarygodnym. Ryszard natomiast owiany jest aurą tajemnicy — jego powrót po ćwierć wieku wstrząsa rodziną i zmusza do refleksji nad tym, do czego człowiek jest zdolny, by przetrwać, oraz jakie konsekwencje niosą wieloletnie sekrety. Szczególnie poruszył mnie wątek Piotra i jego prób zrozumienia ojca. Ich relacja, nielinearna i popękana latami ciszy, jest jednym z najmocniejszych emocjonalnie elementów powieści. Śmielak pokazuje, jak przeszłość potrafi oplatać ludzi i jak niedopowiedziane historie ciążą czasem mocniej niż te wypowiedziane. To nie tylko thriller — to także opowieść o rodzinie, pamięci i cenie, jaką płacimy za sekrety.
Atmosfera książki jest niezwykła. Las Ponury niemal ożywa na kartach powieści — mroczny, nieprzenikniony i pełen sekretów, wciąga czytelnika w każdą scenę, pozwalając poczuć zimny wiatr, skrzypiący pod stopami śnieg oraz niepokój, który prześladuje bohaterów.
Śmielak mistrzowsko łączy napięcie z subtelnym, czarnym humorem. Nawet w chwilach największego strachu wplata zdanie, gest lub scenę, które rozładowują napięcie i nadają historii charakteru. Dzięki temu thriller staje się nie tylko mroczną opowieścią o zaginięciach i tajemnicach, lecz także fascynującym studium ludzkiej natury — jej słabości, obsesji i przewrotności.
„Śnieg przykryje” okazał się dla mnie jedną z najbardziej wciągających książek Śmielaka. Przeczytałam ją niemal na jednym wdechu, nie mogąc oderwać się od pytań, które piętrzyły się z każdym rozdziałem. Podobało mi się, jak autor balansuje między mrokiem a żartem, jak bawi się konwencją thrillera i zaskakuje w momentach, gdy już myślałam, że znam kierunek fabuły. Michał Śmielak udowadnia, że jest autorem, którego historie wciągają bez reszty, a jego charakterystyczny styl sprawia, że każda lektura staje się wyjątkowym doświadczeniem. To książka, która na długo pozostaje w pamięci — nie tylko dzięki zagadce, ale także emocjom, relacjom i klimatowi Lasu Ponurego, który długo nie daje o sobie zapomnieć.
Jeśli ktoś szuka thrillera z pazurem, atmosferą niepokoju i odrobiną czarnego humoru, „Śnieg przykryje” zdecydowanie warto dopisać do listy lektur. Dla mnie była to lektura wciągająca i satysfakcjonująca — i już nie mogę się doczekać kolejnej książki Śmielaka.
W przeddzień Bożego Narodzenia Ryszard, zgodnie z rodzinną tradycją wybiera się do Lasu Ponurego po choinkę i znika bez śladu. Mimo poszukiwań rodziny jego los pozostaje tajemnicą przez dwadzieścia pięć lat, aż nagle mężczyzna wraca do domu. Sprawą zaginięcia zajmuje się jego syn, Piotr, który został policjantem, aby odkryć prawdę o ojcu. W miarę postępu śledztwa wychodzą na jaw mroczne tajemnice lasu, w którym dochodziło do licznych niewyjaśnionych zaginięć. Stopniowo odkrywane są okoliczności feralnego dnia sprzed lat, motywy osób, które chcą utrzymać sprawę w ukryciu, oraz prawdziwa historia Ryszarda.
„Śnieg przykryje” to jeden z tych thrillerów, które czyta się z narastającym napięciem, wciągającym i niepokojącym zarazem. Michał Śmielak po raz kolejny udowadnia, że potrafi stworzyć opowieść, która angażuje od pierwszych stron i trzyma w napięciu aż do samego końca. Najbardziej ujęła mnie jego umiejętność budowania atmosfery — charakterystycznej mieszanki mroku, klaustrofobii oraz subtelnego, nieoczekiwanego humoru, który pojawia się w momentach, gdy najmniej się go spodziewam.
Autor mistrzowsko prowadzi czytelnika przez mroczne zakamarki Lasu Ponurego, miejsca, w którym każdy szczegół może być tropem, a każdy cień — pułapką. Tajemnica gęstnieje z każdą stroną, a napięcie rośnie stopniowo, wciągając w sieć niewyjaśnionych zaginięć, rodzinnych sekretów oraz pytań o prawdziwą naturę Ryszarda i motywacje tych, którzy próbowali ukryć dramatyczne wydarzenia sprzed lat.
Postacie Śmielaka są niezwykle wyraziste. Piotr, pełen determinacji, wątpliwości i emocjonalnych zmagań, staje się bohaterem bliskim i wiarygodnym. Ryszard natomiast owiany jest aurą tajemnicy — jego powrót po ćwierć wieku wstrząsa rodziną i zmusza do refleksji nad tym, do czego człowiek jest zdolny, by przetrwać, oraz jakie konsekwencje niosą wieloletnie sekrety. Szczególnie poruszył mnie wątek Piotra i jego prób zrozumienia ojca. Ich relacja, nielinearna i popękana latami ciszy, jest jednym z najmocniejszych emocjonalnie elementów powieści. Śmielak pokazuje, jak przeszłość potrafi oplatać ludzi i jak niedopowiedziane historie ciążą czasem mocniej niż te wypowiedziane. To nie tylko thriller — to także opowieść o rodzinie, pamięci i cenie, jaką płacimy za sekrety.
Atmosfera książki jest niezwykła. Las Ponury niemal ożywa na kartach powieści — mroczny, nieprzenikniony i pełen sekretów, wciąga czytelnika w każdą scenę, pozwalając poczuć zimny wiatr, skrzypiący pod stopami śnieg oraz niepokój, który prześladuje bohaterów.
Śmielak mistrzowsko łączy napięcie z subtelnym, czarnym humorem. Nawet w chwilach największego strachu wplata zdanie, gest lub scenę, które rozładowują napięcie i nadają historii charakteru. Dzięki temu thriller staje się nie tylko mroczną opowieścią o zaginięciach i tajemnicach, lecz także fascynującym studium ludzkiej natury — jej słabości, obsesji i przewrotności.
„Śnieg przykryje” okazał się dla mnie jedną z najbardziej wciągających książek Śmielaka. Przeczytałam ją niemal na jednym wdechu, nie mogąc oderwać się od pytań, które piętrzyły się z każdym rozdziałem. Podobało mi się, jak autor balansuje między mrokiem a żartem, jak bawi się konwencją thrillera i zaskakuje w momentach, gdy już myślałam, że znam kierunek fabuły. Michał Śmielak udowadnia, że jest autorem, którego historie wciągają bez reszty, a jego charakterystyczny styl sprawia, że każda lektura staje się wyjątkowym doświadczeniem. To książka, która na długo pozostaje w pamięci — nie tylko dzięki zagadce, ale także emocjom, relacjom i klimatowi Lasu Ponurego, który długo nie daje o sobie zapomnieć.
Jeśli ktoś szuka thrillera z pazurem, atmosferą niepokoju i odrobiną czarnego humoru, „Śnieg przykryje” zdecydowanie warto dopisać do listy lektur. Dla mnie była to lektura wciągająca i satysfakcjonująca — i już nie mogę się doczekać kolejnej książki Śmielaka.
November 20, 2025
Michał Smarzol Śmielak (gmina Burzenin)
November 26, 2025
Bawiłam się świetnie ☺️
Fredi Kamionka gmina Burzenin 😂
Fredi Kamionka gmina Burzenin 😂
November 26, 2025
Zaczęła mnie męczyć po jakieś połowie ale muszę przyznać że bohaterowie są świetnie wykreowani
December 7, 2025
4.5
dojebane... nie czytałam wszystkich ksiazek autora, ale coś takiego naprawdę trudno będzie przebić
dojebane... nie czytałam wszystkich ksiazek autora, ale coś takiego naprawdę trudno będzie przebić
November 29, 2025
Słuchałam audiobooka. Świetnie się tego słuchało.
Tylko przykre jest to jak dobitnie i prawdziwie opisuje się stosunek do alkoholu.
Tylko przykre jest to jak dobitnie i prawdziwie opisuje się stosunek do alkoholu.
October 30, 2025
Kolejna książka Śmielaka, której nie byłam w stanie odłożyć. Autor świetnie buduje napięcie, ma pomysł na swoje historie i logicznie prowadzi je do końca.
Nastrój tajemnicy, grozy i ciekawości towarzyszy czytelnikowi do samego końca, a zakończenie jak zwykle zaskakuje.
Nastrój tajemnicy, grozy i ciekawości towarzyszy czytelnikowi do samego końca, a zakończenie jak zwykle zaskakuje.
January 3, 2026
Zakończenie mało satysfakcjonujące, ale sama historia świetna.
December 23, 2025
co tu się wydarzyło...
od początku autor zaskakuje, aby potem po kolei wyjaśniać. fajne, fajne
nie spodziewałam się że autor będzie umiał z tego sensownie wybrnąć, a jednak!
od początku autor zaskakuje, aby potem po kolei wyjaśniać. fajne, fajne
nie spodziewałam się że autor będzie umiał z tego sensownie wybrnąć, a jednak!
November 28, 2025
Przyznaję, że w pewnym momencie mnogość wątków, linii czasowych i istotnych bohaterów zrobiła się tak przytłaczająca, że aż poczułam znużenie tą historią.
Ale nie zmienia to faktu, że jest doskonała, mocna i okrutnie prawdziwa. W pewnym momencie wręcz uderzyło mnie, jak autentyczny jest repertuar tekstów rzucanych przez jednego z bohaterów. Ja je wszystkie znam, słowo w słowo – a to tylko zaledwie jeden z elementów całości. Polska została sportretowana tutaj znakomicie. Portrety psychologiczne postaci także przyciągają swoją złożonością i prawdziwością.
No i lektor Janusz Zadura – bo akurat słuchałam audiobooka – jest dla mnie absolutnym mistrzem. Fantastycznie oddał mroczny, ciężki i ponury klimat tej historii, a każdemu z bohaterów – i pijaczynie, i pani w futrze, i policjantowi, i wszystkim innym – nadał oddzielny rys, co tylko uprzyjemniało słuchanie. Polecam!
Ale nie zmienia to faktu, że jest doskonała, mocna i okrutnie prawdziwa. W pewnym momencie wręcz uderzyło mnie, jak autentyczny jest repertuar tekstów rzucanych przez jednego z bohaterów. Ja je wszystkie znam, słowo w słowo – a to tylko zaledwie jeden z elementów całości. Polska została sportretowana tutaj znakomicie. Portrety psychologiczne postaci także przyciągają swoją złożonością i prawdziwością.
No i lektor Janusz Zadura – bo akurat słuchałam audiobooka – jest dla mnie absolutnym mistrzem. Fantastycznie oddał mroczny, ciężki i ponury klimat tej historii, a każdemu z bohaterów – i pijaczynie, i pani w futrze, i policjantowi, i wszystkim innym – nadał oddzielny rys, co tylko uprzyjemniało słuchanie. Polecam!
December 28, 2025
3,5 ⭐
[PL] Dzień przed wigilią w 1999 roku uzależniony od alkoholu Ryszard Pawlicki znika w tajemniczych okolicznościach w Lesie Ponurym. Ze względu na święta poszukiwania zostają odłożone w czasie, a gdy te nie przynoszą pozytywnych wieści, rodzina zaczyna żyć wedle nowego porządku. Gdy po 25 latach mężczyzna wraca do domu, nikt, nawet jego dorosły już syn pracujący jako policjant i zajmujący się tą sprawą, nie kryje zdziwienia szczególnie że zaginięciu ojca towarzyszyły inne, niewyjaśnione wydarzenia z przeszłości.
W moim drugim spotkaniu z twórczością Śmielaka po raz kolejny nie mogę narzekać na sposób, w jaki autor zbudował klimat. Skrzypiący śnieg, gęsta mgła, szelest gałęzi i bliżej nieokreślona lokalizacja tworzą ciężki, niemal klaustrofobiczny klimat, potęgują napięcie i uczucie niepokoju. Szczególnie śnieg nie jest malowniczym, białym puchem, będącym często jedynie elementem opowieści; tutaj śnieg jest aktywnym bohaterem, który staje się narzędziem służącym do maskowania tajemnic. Nie tylko śnieg jako postać została stworzona wyraziście. Dwie główne postaci, Ryszarda i Piotra, czyli ojca i syna są wielowymiarowe; obaj mężczyźni przejawiają sprzeczne emocje, a ich decyzje nie są idealne, co buduje realizm sytuacyjny i ukazuje złożoność rodzinnych traum, wpływu przeszłości i poczucia winy. Podobnie jest z postaciami drugoplanowymi, dzięki czemu powieść zdaje się niekiedy wychodzić spoza stron książki jako mocno osadzona w rzeczywistości.
Tym, co dodatkowo działa na korzyść tej powieści jest poruszona tematyka społeczna. Autor wydaje się nie bać dotknięcia trudnych, niewygodnych tematów takich jak alkoholizm, przemoc, toksyczne relacje rodzinne, trauma. Wątki rodzinne i społeczne są naturalnie splecione z główną intrygą, a nie traktowane jako dodatek. Dzięki temu czytelnik otrzymuje thriller, kryminał i dramat psychologiczny w jednej historii, która jest obserwacją rzeczywistości, a nie moralizatorską opowieścią.
Mimo to jest kilka elementów, które zawodzą. Pomimo solidnego wykonania, sama zagadka i jej konstrukcja nie szokują. Całość nie zaskakuje; wręcz przeciwnie - toczy się spokojnym, niemal uporządkowanym tempem, podczas gdy spodziewałabym się zwrotów akcji, które wprowadziłyby do opowieści nowe, oryginalne wątki. Zamiast tego narracja dość często zwalnia. Pojawiają się zbyt obszerne retrospekcje i długie opisy codzienności. Wreszcie finał, który choć logiczny, to nie usatysfakcjonował mnie w pełni, szczególnie wobec ciężaru tematów poruszanych w trakcie książki. Mimo to wciąga i oferuje całkiem wartościowe wątki psychologiczne, ale niestety nie wyłamuje się w pełni ze znanych schematów gatunku, przez co trudno mi ją określić inaczej niż dobra.
[PL] Dzień przed wigilią w 1999 roku uzależniony od alkoholu Ryszard Pawlicki znika w tajemniczych okolicznościach w Lesie Ponurym. Ze względu na święta poszukiwania zostają odłożone w czasie, a gdy te nie przynoszą pozytywnych wieści, rodzina zaczyna żyć wedle nowego porządku. Gdy po 25 latach mężczyzna wraca do domu, nikt, nawet jego dorosły już syn pracujący jako policjant i zajmujący się tą sprawą, nie kryje zdziwienia szczególnie że zaginięciu ojca towarzyszyły inne, niewyjaśnione wydarzenia z przeszłości.
W moim drugim spotkaniu z twórczością Śmielaka po raz kolejny nie mogę narzekać na sposób, w jaki autor zbudował klimat. Skrzypiący śnieg, gęsta mgła, szelest gałęzi i bliżej nieokreślona lokalizacja tworzą ciężki, niemal klaustrofobiczny klimat, potęgują napięcie i uczucie niepokoju. Szczególnie śnieg nie jest malowniczym, białym puchem, będącym często jedynie elementem opowieści; tutaj śnieg jest aktywnym bohaterem, który staje się narzędziem służącym do maskowania tajemnic. Nie tylko śnieg jako postać została stworzona wyraziście. Dwie główne postaci, Ryszarda i Piotra, czyli ojca i syna są wielowymiarowe; obaj mężczyźni przejawiają sprzeczne emocje, a ich decyzje nie są idealne, co buduje realizm sytuacyjny i ukazuje złożoność rodzinnych traum, wpływu przeszłości i poczucia winy. Podobnie jest z postaciami drugoplanowymi, dzięki czemu powieść zdaje się niekiedy wychodzić spoza stron książki jako mocno osadzona w rzeczywistości.
Tym, co dodatkowo działa na korzyść tej powieści jest poruszona tematyka społeczna. Autor wydaje się nie bać dotknięcia trudnych, niewygodnych tematów takich jak alkoholizm, przemoc, toksyczne relacje rodzinne, trauma. Wątki rodzinne i społeczne są naturalnie splecione z główną intrygą, a nie traktowane jako dodatek. Dzięki temu czytelnik otrzymuje thriller, kryminał i dramat psychologiczny w jednej historii, która jest obserwacją rzeczywistości, a nie moralizatorską opowieścią.
Mimo to jest kilka elementów, które zawodzą. Pomimo solidnego wykonania, sama zagadka i jej konstrukcja nie szokują. Całość nie zaskakuje; wręcz przeciwnie - toczy się spokojnym, niemal uporządkowanym tempem, podczas gdy spodziewałabym się zwrotów akcji, które wprowadziłyby do opowieści nowe, oryginalne wątki. Zamiast tego narracja dość często zwalnia. Pojawiają się zbyt obszerne retrospekcje i długie opisy codzienności. Wreszcie finał, który choć logiczny, to nie usatysfakcjonował mnie w pełni, szczególnie wobec ciężaru tematów poruszanych w trakcie książki. Mimo to wciąga i oferuje całkiem wartościowe wątki psychologiczne, ale niestety nie wyłamuje się w pełni ze znanych schematów gatunku, przez co trudno mi ją określić inaczej niż dobra.
January 3, 2026
Michał Śmielak, w swojej najnowszej powieści wykonuje wyraźny zwrot w stronę mrocznego thrillera psychologicznego, który zamiast na efektownych pościgach, opiera swój ciężar na dusznej atmosferze i bolesnej analizie relacji rodzinnych.
Punktem wyjścia jest 23 grudnia 1999 roku. Ryszard wychodzi do Lasu Ponurego po choinkę i przepada bez śladu. Po 25 latach, dokładnie w tym samym miejscu i czasie, mężczyzna wraca do domu i jest przekonany, że wciąż mamy rok 1999, a on był nieobecny zaledwie kilka godzin. Dla jego żony i syna, Piotra (który w międzyczasie został policjantem, by odnaleźć ojca),ten powrót nie jest cudem, lecz koszmarem. Ryszard nie był bowiem kochającym ojcem, lecz domowym tyranem i alkoholikiem.
Narracja prowadzona jest na dwóch płaszczyznach czasowych: rok 1999 - ukazujący narastające napięcie w domu rządzonym przez tyrana oraz czas
współczesny skupiony na dorosłym synu, Piotrze, który jako policjant musi zmierzyć się z powrotem ojca, będącego dla niego ucieleśnieniem traumy. Autor stosuje zabieg "odwróconej narracji" – od początku czujemy, że finał będzie tragiczny, ale to odkrywanie przyczyn stopniuje napięcie, które potrafi trzymać do końca.
Kluczowym elementem budującym klimat powieści jest sceneria Lasu Ponurego, który nie pełni tu wyłącznie roli tła, ale stanowi kreację miejsca granicznego, niemal mitycznego, które „pochłania” ludzi i ich winy. Tytułowy śnieg staje się czytelną, choć nienachalną metaforą zapomnienia i tuszowania prawdy, która pod wpływem emocjonalnej odwilży zaczyna przesiąkać na powierzchnię.
Powieść przemyślana i warsztatowo dojrzała. Choć finał jest niezbyt zaskakujący i sprawnie domyka wszystkie wątki, największa siła tej książki tkwi w jej warstwie obyczajowej, która zostawia czytelnika z gorzką refleksją nad naturą tajemnic, których nie da się ukrywać wiecznie.
Punktem wyjścia jest 23 grudnia 1999 roku. Ryszard wychodzi do Lasu Ponurego po choinkę i przepada bez śladu. Po 25 latach, dokładnie w tym samym miejscu i czasie, mężczyzna wraca do domu i jest przekonany, że wciąż mamy rok 1999, a on był nieobecny zaledwie kilka godzin. Dla jego żony i syna, Piotra (który w międzyczasie został policjantem, by odnaleźć ojca),ten powrót nie jest cudem, lecz koszmarem. Ryszard nie był bowiem kochającym ojcem, lecz domowym tyranem i alkoholikiem.
Narracja prowadzona jest na dwóch płaszczyznach czasowych: rok 1999 - ukazujący narastające napięcie w domu rządzonym przez tyrana oraz czas
współczesny skupiony na dorosłym synu, Piotrze, który jako policjant musi zmierzyć się z powrotem ojca, będącego dla niego ucieleśnieniem traumy. Autor stosuje zabieg "odwróconej narracji" – od początku czujemy, że finał będzie tragiczny, ale to odkrywanie przyczyn stopniuje napięcie, które potrafi trzymać do końca.
Kluczowym elementem budującym klimat powieści jest sceneria Lasu Ponurego, który nie pełni tu wyłącznie roli tła, ale stanowi kreację miejsca granicznego, niemal mitycznego, które „pochłania” ludzi i ich winy. Tytułowy śnieg staje się czytelną, choć nienachalną metaforą zapomnienia i tuszowania prawdy, która pod wpływem emocjonalnej odwilży zaczyna przesiąkać na powierzchnię.
Powieść przemyślana i warsztatowo dojrzała. Choć finał jest niezbyt zaskakujący i sprawnie domyka wszystkie wątki, największa siła tej książki tkwi w jej warstwie obyczajowej, która zostawia czytelnika z gorzką refleksją nad naturą tajemnic, których nie da się ukrywać wiecznie.
November 28, 2025
„Śnieg przykryje” to historia, która wali prosto między oczy. Pomysł z powrotem po dwudziestu pięciu latach i tajemnicą zniknięcia w lesie brzmi banalnie, ale tu to działa – i to dobrze. Ta powieść rozciąga się przez dekady, pokazując, jak przeszłość nigdy nie umiera, tylko wgryza się w teraźniejszość i zatruwa wszystko wokół.
Czytałam to z zaciekawieniem, choć bez jazdy na najwyższych obrotach. Nie nazwałabym tego wybitnym kryminałem ani thrillerem, bo momentami zabrakło mi prawdziwego napięcia i literackiego ciosu. Jednak czas poświęcony na tę lekturę nie był zmarnowany.
Ale teraz uwaga: alkohol w tej książce to nie jedynie zwykły dodatek, to prawdziwy potwór i główny antagonista. On rządzi i niszczy. Nie jest to historia o „przypadkowym” piciu, ale o chorobie, która powoli, brutalnie, bezlitośnie pożera każdego, kto stanie na jej drodze.
Wątki walki z uzależnieniem są nie do wytrzymania – bez lukru, bez usprawiedliwień. Brutalne, przytłaczające, szczere do bólu. Opisy upadków Ryszarda i cierpienia jego bliskich wbijają w fotel i nie pozwalają zapomnieć. Alkohol nie jest tu tylko napojem. To symbol destrukcji, samotności i chaosu, który rozlewa się na całą rodzinę jak trucizna.
Ta książka wali w emocje jak młot. Pokazuje, jak uzależnienie potrafi zniszczyć człowieka do cna, zmieniając go w kogoś obcego dla samego siebie i swoich bliskich. To jeden z najmocniejszych i najbardziej przerażających motywów, jakie ostatnio czytałam.
Podsumowując: solidna, mroczna opowieść z interesującym punktem wyjścia, która jednak nie zostanie ze mną na długo. Ale jeśli ktoś szuka thrillera z silnym, obyczajowym tłem i nie stroni od brutalności oraz wulgaryzmów – może być to trafiony wybór.
Czytałam to z zaciekawieniem, choć bez jazdy na najwyższych obrotach. Nie nazwałabym tego wybitnym kryminałem ani thrillerem, bo momentami zabrakło mi prawdziwego napięcia i literackiego ciosu. Jednak czas poświęcony na tę lekturę nie był zmarnowany.
Ale teraz uwaga: alkohol w tej książce to nie jedynie zwykły dodatek, to prawdziwy potwór i główny antagonista. On rządzi i niszczy. Nie jest to historia o „przypadkowym” piciu, ale o chorobie, która powoli, brutalnie, bezlitośnie pożera każdego, kto stanie na jej drodze.
Wątki walki z uzależnieniem są nie do wytrzymania – bez lukru, bez usprawiedliwień. Brutalne, przytłaczające, szczere do bólu. Opisy upadków Ryszarda i cierpienia jego bliskich wbijają w fotel i nie pozwalają zapomnieć. Alkohol nie jest tu tylko napojem. To symbol destrukcji, samotności i chaosu, który rozlewa się na całą rodzinę jak trucizna.
Ta książka wali w emocje jak młot. Pokazuje, jak uzależnienie potrafi zniszczyć człowieka do cna, zmieniając go w kogoś obcego dla samego siebie i swoich bliskich. To jeden z najmocniejszych i najbardziej przerażających motywów, jakie ostatnio czytałam.
Podsumowując: solidna, mroczna opowieść z interesującym punktem wyjścia, która jednak nie zostanie ze mną na długo. Ale jeśli ktoś szuka thrillera z silnym, obyczajowym tłem i nie stroni od brutalności oraz wulgaryzmów – może być to trafiony wybór.
December 22, 2025
Michał Śmielak to autor, którego twórczość fascynuje mnie od pierwszego zetknięcia. Od chwili, gdy sięgnąłem po jego pierwszą książkę, nie potrafię się od niego oderwać - każda nowość trafia w moje ręce niemal natychmiast po premierze. Ten stan trwa już od dawna i nic nie wskazuje na to, by miało się to zmienić. Zapraszam więc na moje wrażenia z lektury powieści „Śnieg przykryje”.
Zupełnie jak u Hitchcocka - zaczyna się od trzęsienia ziemi, a potem napięcie tylko rośnie. To historia o ludziach zaginionych, ale jeśli spodziewacie się klasycznego kryminału, w którym policja prowadzi śledztwo i na końcu wszystko zostaje wyjaśnione, to… nic z tych rzeczy. Tutaj wszystko dzieje się dokładnie na odwrót. Co to oznacza? Tego nie zdradzę, bo nie chcę psuć Wam niespodzianki. Najlepiej odkryć to samemu.
Muszę przyznać jedno: fabuła jest absolutnie genialna. Wątki zręcznie się przeplatają, a autor z niezwykłą finezją myli tropy, wodzi czytelnika za nos i prowadzi go na manowce, a właściwie w bagno, i to dosłownie. Całość daje ogromną satysfakcję, a konia z rzędem temu, kto przewidzi finał tej historii.
To bardzo dobra książka. Ciekawa, wciągająca i pozbawiona zbędnych dłużyzn. Idealna lektura na kilka zimowych wieczorów. Michał Śmielak jeszcze nigdy mnie nie zawiódł i mam nadzieję, że ten stan utrzyma się jak najdłużej. Z czystym sumieniem polecam.
#457#97#2025
Zupełnie jak u Hitchcocka - zaczyna się od trzęsienia ziemi, a potem napięcie tylko rośnie. To historia o ludziach zaginionych, ale jeśli spodziewacie się klasycznego kryminału, w którym policja prowadzi śledztwo i na końcu wszystko zostaje wyjaśnione, to… nic z tych rzeczy. Tutaj wszystko dzieje się dokładnie na odwrót. Co to oznacza? Tego nie zdradzę, bo nie chcę psuć Wam niespodzianki. Najlepiej odkryć to samemu.
Muszę przyznać jedno: fabuła jest absolutnie genialna. Wątki zręcznie się przeplatają, a autor z niezwykłą finezją myli tropy, wodzi czytelnika za nos i prowadzi go na manowce, a właściwie w bagno, i to dosłownie. Całość daje ogromną satysfakcję, a konia z rzędem temu, kto przewidzi finał tej historii.
To bardzo dobra książka. Ciekawa, wciągająca i pozbawiona zbędnych dłużyzn. Idealna lektura na kilka zimowych wieczorów. Michał Śmielak jeszcze nigdy mnie nie zawiódł i mam nadzieję, że ten stan utrzyma się jak najdłużej. Z czystym sumieniem polecam.
#457#97#2025
December 18, 2025
4,25
Alkohol nie jest tutaj pobocznym czynnikiem, który pcha fabułę do przodu, jest pełnoprawnym bohaterem i rzekłabym, że najważniejszym. Jest jak demiurg, to on tworzy fakty. Ryszard świetnie obrazuje sylwetkę osoby uzależnionej. Tego najgorszego sortu, kompletnie oderwanego od rzeczywistości alkoholika, autor też sprytnie uwypukla kulturę picia w Polsce. Sama fabuła była całkiem ciekawa, choć miała kilka punktów przestoju, które można by skrócić troszkę. Bohaterowie byli w porządku, prócz Ryszarda, ale taka była jego rola, zatem tego nie krytykuję. Szczerze przyznam, że przez całą lekturę miałam wiele refleksji, nie wiem, czy taka była intencja autora, ale wiele myśli wróciło do mnie jak bumerang po paru latach. Powiedziałabym, że jest to bardziej książka o tym jak alkoholizm zatruwa sukcesywnie więzi rodzinne, jak wpływ na rozpad rodziny i o upadki człowieka, aniżeli typowy, trzymający w napięciu thriller. A także o chaosie, jaki rozrywa Ryszarda, jak alkohol stopniowo pozbawia go skrupułów i przemienia w oprawcę.
Całościowo oceniam bardzo pozytywnie, moje pierwsze spotkanie z autorem i to dość udane.
Znacznym atutem jest pan Zadura w audiobooku, zdecydowanie jeden z moich ulubionych lektorów, jego imitacja Ryszarda była po prostu zawodowa!
Alkohol nie jest tutaj pobocznym czynnikiem, który pcha fabułę do przodu, jest pełnoprawnym bohaterem i rzekłabym, że najważniejszym. Jest jak demiurg, to on tworzy fakty. Ryszard świetnie obrazuje sylwetkę osoby uzależnionej. Tego najgorszego sortu, kompletnie oderwanego od rzeczywistości alkoholika, autor też sprytnie uwypukla kulturę picia w Polsce. Sama fabuła była całkiem ciekawa, choć miała kilka punktów przestoju, które można by skrócić troszkę. Bohaterowie byli w porządku, prócz Ryszarda, ale taka była jego rola, zatem tego nie krytykuję. Szczerze przyznam, że przez całą lekturę miałam wiele refleksji, nie wiem, czy taka była intencja autora, ale wiele myśli wróciło do mnie jak bumerang po paru latach. Powiedziałabym, że jest to bardziej książka o tym jak alkoholizm zatruwa sukcesywnie więzi rodzinne, jak wpływ na rozpad rodziny i o upadki człowieka, aniżeli typowy, trzymający w napięciu thriller. A także o chaosie, jaki rozrywa Ryszarda, jak alkohol stopniowo pozbawia go skrupułów i przemienia w oprawcę.
Całościowo oceniam bardzo pozytywnie, moje pierwsze spotkanie z autorem i to dość udane.
Znacznym atutem jest pan Zadura w audiobooku, zdecydowanie jeden z moich ulubionych lektorów, jego imitacja Ryszarda była po prostu zawodowa!
December 18, 2025
Historia kryminalna, z odkrywaniem tajemnicy sprzed lat. Bardzo dobrze napisana, ale niestety bardziej wrażliwego na wulgaryzmy człowieka może odrzucić. Ja cierpiałam przez pierwsze 40% książki, które to w dużej mierze opiera się na alkoholiku, mocno wulgarnym i odnoszącym się do innych bez jakiejkolwiek odrobiny szacunku. Postacie są genialnie zarysowane, ale właśnie to jak bardzo jedna postać jest nieprzyjemna mi się przebijało przez książkę. Sama historia bardzo ciekawie spłata fragmenty historii w większą całość i pozwala również czytelnikowi na własne rozkminy. Same fakty łączą się w spójną i logiczną całość. Pojawiają się powtarzające frazesy, które są dla mnie fajnym puszczeniem oczka dla czytelników. Książka nie jest zbytnio świąteczna, pomimo okładkowego zaginięcia bohatera w przeddzień Wigili. Bardzo lubię motyw zbrodni sprzed lat i odkrywania prawdy po czasie, co jest tutaj przedstawione. Relatywnie dużo bohaterów jest wprowadzonych, ale każdy ma istotną rolę dla historii. Sam fakt alkoholizmu w latach 90' w Polsce po PRLowej jest tutaj dla mnie wiarygodny. Byłoby 5 gwiazdek gdyby wulgarność pierwszych 40% mnie tak nie odrzucała. Jest ona tutaj idealnie adekwatna, ale nieprzyjemna.
December 21, 2025
Alkohol powoduje zło. Alkohol mnoży zło. Jest winien wszystkiemu i niszczy wszystko wokół. Ofiary stają się oprawcami, nikt nie jest dobry.
Autor zbudował świat, gdzie nie ma dobrych ludzi, są ludzie jakby z rzeczywistości. Oddziaływanie picia w rodzinach jest pokazane w bardzo dobitnie. Zależność DDA i ich postrzeganie świata również . Jednocześnie jest to historia kryminalna, w którą jestem w stanie uwierzyć, szczególnie jeśli chodzi o motywacje i zachowanie ludzi.
Autor zbudował świat, gdzie nie ma dobrych ludzi, są ludzie jakby z rzeczywistości. Oddziaływanie picia w rodzinach jest pokazane w bardzo dobitnie. Zależność DDA i ich postrzeganie świata również . Jednocześnie jest to historia kryminalna, w którą jestem w stanie uwierzyć, szczególnie jeśli chodzi o motywacje i zachowanie ludzi.
November 27, 2025
Trochę za dużo tu ciał i zbiegów okoliczności, ale książka była naprawdę dobra, a ja z chęcią przemierzałam kolejne strony.
Książka bardzo dosadnie ukazuje problem alkoholowy, który wciąż mocno wpisany jest w nasze społeczeństwo.
Książka bardzo dosadnie ukazuje problem alkoholowy, który wciąż mocno wpisany jest w nasze społeczeństwo.
November 23, 2025
Nie można się oderwać. Ma klimat a sama historia jest bardzo ciekawa.
November 23, 2025
Nooo alkohol ble, I get it.
December 9, 2025
Książką "Śnieg przykryje" Michał Śmielak zniechęcił mnie do swoich książek. Niby wszystko zaczęło się od psychozy Korsakowa, ale głównym problemem przewijającym sie przez większość książki jest alkoholizm w rodzinie i pojawiająca się w jego konsekwencji przemoc domowa oraz konsekwencje czynów osób przez ten alkolizm skrzywdzonych. Oczywiście nie zabrakło wątków kryminalnych, ale były one mniejszościowe względem wątku dotyczącego alkoholizmu.
Jak dla mnie to była raczej ciężka książka.
Jak dla mnie to była raczej ciężka książka.
December 19, 2025
FENOMENALNA HISTORIA.
Displaying 1 - 30 of 133 reviews