Аляксей Правалоцкі нарадзіўся ў Менску. Працаваў выкладчыкам Менскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта. Некаторы час жыў у Адэсе, потым з’ехаў у Варшаву. Дэбютная кніга “Жыццё ў дванаццаці апавяданнях” выйшла ў 2024 годзе.
Другая кніга аўтара “Цягнік да Познаня” — пяцьдзясят гісторый пра жыццё без каталіцкага пашпарта і спробу намацаць абрысы новай краіны. Гэта серыя партрэтаў сапраўдных людзей, збольшага палякаў, выхапленых у розных польскіх гарадах і прапушчаных праз эмігранцкі досвед, настальгію і водгалас беларускай траўмы. Некаторыя персанажы з’яўляюцца толькі раз, некаторыя ўсплываюць у розных гісторыях.
“Цягнік да Познаня”— пераможца конкурсу рукапісаў “Шуфлядка” за 2024 год у намінацыі “Нон-фікшн”.
Набор мэрам вырваных зь іншых кніг урыўках, падчас якіх нічога не адбываецца, дзе ўсё пакуль спакойна, але вось зараз пакрысе, праз колькі бачынак дзеярыс закруціцца і панясецца, ці папросту працягнецца пасьля невялічкага перапынку, каторым гэты ўрывак зьяўляецца. Гэтага не адбываецца, бо пачынаецца новы ўрывак і гэтак 50 разоў. Паколькі актыўным дзеям аўтар мейсца не знаходзіць, ён намагаецца пхаць, з нагоды і без, нейкага кшталту ўзьнёсласьць. З прычыны недахопу досьведу ці элементарнай ляноты, узьнёсласьць тая атрымліваецца па-дзіцячы недалужная : "... яна зрабіла гэта хутка (але пры гэтым так павольна!)". Веру, што ёсьць людзі, што атрымліваюць асалоду ад гэткай "нішчымніцы", аднак я ня зь іх шэрагу.
«Цягнік да Познаня» - гэта тая кніга, якую хочацца чытаць без перапынку, але ты наўмысна прымушаеш сябе зрабіць паўзу, адкласці кнігу і паразважаць - пра герояў і пра сябе.
Кожная гісторыя эмацыйная і вельмі яскрава ўяўляецца, як быццам старонкі трансфармуюцца ў карцінку, дзеянне якой адбываецца навокал цябе. І ты чытач - незалежны назіральнік.
Для мяне гэта адна з самых каштоўных якасцей літаратуры: не проста расказаць гісторыю, а зрабіць так, каб яна стала тваім асабістым досведам, прымусіла спыніцца, адчуць і задумацца.