What do you think?
Rate this book
Latarenki #2
Ukradzione oczy
Kiedy krzyżujesz plany niebezpiecznemu czarnoksiężnikowi, spodziewaj się, że kłopoty dopiero się zaczynają…
Po złamaniu klątwy piranii duszy życie w Sepii wcale nie wraca do normy. Tajemniczy przeciwnik nie zapomni, że jego plany zostały pokrzyżowane. Na pewno spróbuje się zemścić – tylko najpierw musi ustalić, która z Latarenek jest tą magiczną.
Jak się tego dowiedzieć? Najlepiej przy pomocy szpiegów. Można też dorzucić niebezpiecznego potwora, wtedy bez wątpienia wszystkie tajemnice wyjdą na jaw…
Zadziorna Pola, bystra River i nieśmiała Maja staną przed kolejnym wyzwaniem. Bo jak obronić się przed niebezpieczeństwem, kiedy trzeba unikać obserwujących cię oczu?
Ukradzione oczy to drugi tom przygód Latarenek, a w nim: dreszcz grozy, potęga przyjaźni i sporo uciekania. Oraz sekret, którego nie spodziewała się żadna z bohaterek.
Po złamaniu klątwy piranii duszy życie w Sepii wcale nie wraca do normy. Tajemniczy przeciwnik nie zapomni, że jego plany zostały pokrzyżowane. Na pewno spróbuje się zemścić – tylko najpierw musi ustalić, która z Latarenek jest tą magiczną.
Jak się tego dowiedzieć? Najlepiej przy pomocy szpiegów. Można też dorzucić niebezpiecznego potwora, wtedy bez wątpienia wszystkie tajemnice wyjdą na jaw…
Zadziorna Pola, bystra River i nieśmiała Maja staną przed kolejnym wyzwaniem. Bo jak obronić się przed niebezpieczeństwem, kiedy trzeba unikać obserwujących cię oczu?
Ukradzione oczy to drugi tom przygód Latarenek, a w nim: dreszcz grozy, potęga przyjaźni i sporo uciekania. Oraz sekret, którego nie spodziewała się żadna z bohaterek.
336 pages, Hardcover
First published November 5, 2025
1 person is currently reading
5 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
October 31, 2025
"Pirania duszy" to już był majstersztyk, a "Ukradzione oczy" są jeszcze lepsze! Klaudia pokazała, że jest prawdziwą mistrzynią grozy, a mimo, że jest to powieść dla dzieci to wystraszy i dorosłego czytelnika.
Dostajemy tu wiele niepokoju, a przy okazji i napięcia. Strona po stronie, czy raczej minuta po minucie, bo książkę słuchałam w audiobooku w aplikacji Legimi, napięcie wzrasta i nasza ciekawość dokąd ta historia zmierza.
Mamy tu nawiązania do książek autorki, które są przeznaczone dla dorosłych czytelników co jest fajnym mrugnięciem oka dla tych dorosłych co będą czytać tą powieść. Sepia jest niezwykłym miasteczkiem i bardzo dopracowanym. Autorka nie tylko dopracowała tło wydarzeń, ale i każdą z postaci.
Książka jest zdecydowanie warta polecenia nie tylko jako wciągająca opowieść, ale również jako zawierająca wartościowe treści i przesłanie.
Ogromnie polecam Wam sięgnąć po tą książkę, jak i poprzedni tom serii - należy czytać tylko w odpowiedniej kolejności!
Dostajemy tu wiele niepokoju, a przy okazji i napięcia. Strona po stronie, czy raczej minuta po minucie, bo książkę słuchałam w audiobooku w aplikacji Legimi, napięcie wzrasta i nasza ciekawość dokąd ta historia zmierza.
Mamy tu nawiązania do książek autorki, które są przeznaczone dla dorosłych czytelników co jest fajnym mrugnięciem oka dla tych dorosłych co będą czytać tą powieść. Sepia jest niezwykłym miasteczkiem i bardzo dopracowanym. Autorka nie tylko dopracowała tło wydarzeń, ale i każdą z postaci.
Książka jest zdecydowanie warta polecenia nie tylko jako wciągająca opowieść, ale również jako zawierająca wartościowe treści i przesłanie.
Ogromnie polecam Wam sięgnąć po tą książkę, jak i poprzedni tom serii - należy czytać tylko w odpowiedniej kolejności!
January 13, 2026
4/5 ⭐
Czekam na kolejną część przygód Latarenek
Czekam na kolejną część przygód Latarenek
December 15, 2025
współpraca reklamowa z Wydawnictwem Mięta
Klaudia mnie nie zawiodła - bawiłam się świetnie! Nawet jeśli jest skierowana głównie do dzieci to i dorośli mogą super się bawić i nawet trochę się bać 👀 Dla mnie był idealny teraz - na trudniejszy czas, gdzie dużo się dzieje i przez to nie mam też wielkiej ochoty czytać cięższych książek. "Ukradzione oczy" jest fantastyczną lekturą i oczywiście czekam na dalszy ciąg, bo mnie totalnie zaciekawiła autorka z pewnymi wątkami🤭
Klaudia mnie nie zawiodła - bawiłam się świetnie! Nawet jeśli jest skierowana głównie do dzieci to i dorośli mogą super się bawić i nawet trochę się bać 👀 Dla mnie był idealny teraz - na trudniejszy czas, gdzie dużo się dzieje i przez to nie mam też wielkiej ochoty czytać cięższych książek. "Ukradzione oczy" jest fantastyczną lekturą i oczywiście czekam na dalszy ciąg, bo mnie totalnie zaciekawiła autorka z pewnymi wątkami🤭
November 15, 2025
*współpraca reklamowa*
Czekałam na kolejny tom przygód Latarenek, okładka jak zawsze cieszy oko, tytuł jest nieoczywisty i dziwaczny, a opis od razu sugeruje, że to nie koniec kłopotów. Literatura dla dzieci, raczej tych ciut starszych, tak na moje oko 10+. Opowieść pełna przygód, magii, niebezpieczeństw i ale też wartości.
Po złamaniu klątwy piranii duszy, w Sepii względnie wszystko wraca do normy. Tylko Latarenki wiedzą, że to chwilowy stan, niebezpieczny i nieznany przeciwnik wróci by się zemścić, jednak najpierw musi odkryć, która z nich jest magiczną. Pola, River i Maja po raz kolejny stają przed wyzwaniem, podejmują działania by pozbyć się kolejnej klątwy "ukradzionych oczu" żeby wyeliminować szpiegów i chronić nieświadomym mieszkańców przed zagrożeniem.
Ten tom podobał mi się nieco bardziej niż pierwszy. Mam wrażenie, że było w nim intensywniej, mroczniej, bardziej zajmująco. Tym razem nie skupiamy się na poznaniu bohaterek, przez co akcja i wydarzenia mają większe pole do popisu. Początek lektury daje nam króciutkie podsumowanie, i szybko określa na czym tym razem skupi się uwaga Latarenek. Dziewczynki w tym tomie są już nieco bardziej przygotowane, mniej więcej wiedzą z czym maja do czynienia i szybko się orientują, że wokół nich coś jest nie tak. Ich więź się zacieśnia, każda na swój sposób pomaga w rozwiązaniu zagadki. Każda z bohaterek ma swój czas, dowiadujemy się o nich kolejnych szczegółów, które wychodzą na jaw wraz z rozwojem fabuły. Przez całą opowieść towarzyszyła mi ciekawość, napięcie, dreszczyk emocji, a na końcówce całkowicie przepadłam, autorka pozytywnie mnie zaskoczyła, wprowadzając wątki, o których w życiu bym nie pomyślała. Przez to zakończenie naprawdę nie mogę się doczekać kontynuacji, chyba już finału tej serii, oj czuję że będzie się działo.
To książka dla dzieci, ale mimo wszystko dostarczyła mi wielu wrażeń. Choć wszelki mrok, niebezpieczeństwa i ohydy zostały opisane zachowawczo, tak żeby nie przerazić młodego czytelnika, to czuć w niej powiew grozy czy napięcie, które autorka umiejętnie tworzy i przetrzymuje aż do bólu. Na uwagę oczywiście zasługują bohaterki, w których młody czytelnik powinien dostrzec swoje cechy, to że każda z przyjaciółek jest inna, uczy że pomimo inności każdy jest wyjątkowy i ma swoje zadanie do wykonania. Postawy dziewczynek robią wrażenie, pokazują czy jest prawdziwa przyjaźń, pokazują też zmagania młodych ludzi z własnymi demonami.
Wydanie cieszy oko, okładka, twarda oprawa, ilustracje w środku, (choć mogło ich być więcej), przyjemna dla oka czcionka, z którą ani młodszy, ani starszy czytelnik nie powinien mieć problemu. Książa czyta się sama, wciąga od pierwszej strony, myślę że każdy nawet dorosły czytelnik znajdzie w niej coś dla siebie. To powieść lekka, ciekawa, pełna wartości i przygód. Akcja jest warka i dynamiczna, fabuła wielowątkowa, cały czas coś się dzieje, przez co nie ma szans na nudę, co według mnie jest sporym atutem jeśli chodzi o dzieci.
Mi się bardzo podobało, było ciekawie, magicznie, na jakiś sposób wyjątkowo i niezwykle. To historia, przy której świetnie spędziłam czas, moje dzieci są jeszcze na nią za małe, ale wiem, że będą to książki, do których przeczytania będę ich namawiać w przyszłości. Ja jestem zachwycona i z niecierpliwością będę oczekiwać na kolejny tom, który zapowiada się świetnie, jestem też ciekawa czy moje teorie spiskowe się spełnią. Tymczasem zapraszam i zachęcam do poznania się z Latarenkami.
Czekałam na kolejny tom przygód Latarenek, okładka jak zawsze cieszy oko, tytuł jest nieoczywisty i dziwaczny, a opis od razu sugeruje, że to nie koniec kłopotów. Literatura dla dzieci, raczej tych ciut starszych, tak na moje oko 10+. Opowieść pełna przygód, magii, niebezpieczeństw i ale też wartości.
Po złamaniu klątwy piranii duszy, w Sepii względnie wszystko wraca do normy. Tylko Latarenki wiedzą, że to chwilowy stan, niebezpieczny i nieznany przeciwnik wróci by się zemścić, jednak najpierw musi odkryć, która z nich jest magiczną. Pola, River i Maja po raz kolejny stają przed wyzwaniem, podejmują działania by pozbyć się kolejnej klątwy "ukradzionych oczu" żeby wyeliminować szpiegów i chronić nieświadomym mieszkańców przed zagrożeniem.
Ten tom podobał mi się nieco bardziej niż pierwszy. Mam wrażenie, że było w nim intensywniej, mroczniej, bardziej zajmująco. Tym razem nie skupiamy się na poznaniu bohaterek, przez co akcja i wydarzenia mają większe pole do popisu. Początek lektury daje nam króciutkie podsumowanie, i szybko określa na czym tym razem skupi się uwaga Latarenek. Dziewczynki w tym tomie są już nieco bardziej przygotowane, mniej więcej wiedzą z czym maja do czynienia i szybko się orientują, że wokół nich coś jest nie tak. Ich więź się zacieśnia, każda na swój sposób pomaga w rozwiązaniu zagadki. Każda z bohaterek ma swój czas, dowiadujemy się o nich kolejnych szczegółów, które wychodzą na jaw wraz z rozwojem fabuły. Przez całą opowieść towarzyszyła mi ciekawość, napięcie, dreszczyk emocji, a na końcówce całkowicie przepadłam, autorka pozytywnie mnie zaskoczyła, wprowadzając wątki, o których w życiu bym nie pomyślała. Przez to zakończenie naprawdę nie mogę się doczekać kontynuacji, chyba już finału tej serii, oj czuję że będzie się działo.
To książka dla dzieci, ale mimo wszystko dostarczyła mi wielu wrażeń. Choć wszelki mrok, niebezpieczeństwa i ohydy zostały opisane zachowawczo, tak żeby nie przerazić młodego czytelnika, to czuć w niej powiew grozy czy napięcie, które autorka umiejętnie tworzy i przetrzymuje aż do bólu. Na uwagę oczywiście zasługują bohaterki, w których młody czytelnik powinien dostrzec swoje cechy, to że każda z przyjaciółek jest inna, uczy że pomimo inności każdy jest wyjątkowy i ma swoje zadanie do wykonania. Postawy dziewczynek robią wrażenie, pokazują czy jest prawdziwa przyjaźń, pokazują też zmagania młodych ludzi z własnymi demonami.
Wydanie cieszy oko, okładka, twarda oprawa, ilustracje w środku, (choć mogło ich być więcej), przyjemna dla oka czcionka, z którą ani młodszy, ani starszy czytelnik nie powinien mieć problemu. Książa czyta się sama, wciąga od pierwszej strony, myślę że każdy nawet dorosły czytelnik znajdzie w niej coś dla siebie. To powieść lekka, ciekawa, pełna wartości i przygód. Akcja jest warka i dynamiczna, fabuła wielowątkowa, cały czas coś się dzieje, przez co nie ma szans na nudę, co według mnie jest sporym atutem jeśli chodzi o dzieci.
Mi się bardzo podobało, było ciekawie, magicznie, na jakiś sposób wyjątkowo i niezwykle. To historia, przy której świetnie spędziłam czas, moje dzieci są jeszcze na nią za małe, ale wiem, że będą to książki, do których przeczytania będę ich namawiać w przyszłości. Ja jestem zachwycona i z niecierpliwością będę oczekiwać na kolejny tom, który zapowiada się świetnie, jestem też ciekawa czy moje teorie spiskowe się spełnią. Tymczasem zapraszam i zachęcam do poznania się z Latarenkami.
November 3, 2025
„Ukradzione oczy” Klaudii Zacharskiej to długo wyczekiwana kontynuacja „Piranii duszy” – książki, która już wcześniej zdobyła moje serce. Z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że drugi tom nie tylko dorównuje poprzedniemu, ale momentami nawet go przewyższa. To piękna, emocjonalna i mądra historia o przyjaźni, odwadze oraz dorastaniu w świecie, gdzie magia miesza się z rzeczywistością.
Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać lekko, a jednocześnie dojrzale. Jej styl jest przystępny dla młodszego czytelnika, ale nigdy nie popada w infantylność — każde słowo brzmi naturalnie, a dialogi są żywe i pełne emocji. Przez książkę się płynie, a dynamiczna akcja nie pozwala się nudzić ani przez chwilę.
W „Ukradzionych oczach” ponownie spotykamy trzy Latarenki, które po wydarzeniach z „Piranii duszy” próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Choć z pozoru wszystko wraca do normy, skutki zaklęcia z pierwszego tomu wciąż odciskają swoje piętno. Klaudia Zacharska świetnie rozbudowuje świat przedstawiony — dodaje nowe wątki, poszerza magiczny świat i wprowadza świeże elementy, które sprawiają, że lektura jest jeszcze bardziej wciągająca.
Jednak siłą tej historii nie jest wyłącznie magia czy walka dobra ze złem. To również emocjonalna opowieść o przyjaźni, zaufaniu i potrzebie bliskości. Każda z bohaterek mierzy się z własnymi lękami: Maja boi się otworzyć przed mamą, obawiając się odrzucenia i powrotu do domu dziecka, Pola wciąż szuka odpowiedzi na pytania o swojego ojca. Autorka subtelnie, ale szczerze pokazuje problemy, z jakimi mierzy się młodzież, nie moralizując, a raczej pozwalając czytelnikowi samemu wyciągać wnioski.
Klaudia Zacharska z ogromnym wyczuciem portretuje emocje i relacje – zarówno między rówieśnikami, jak i między rodzicami a dziećmi. Relacja Mai z rodzicami jest szczególnie poruszająca, ukazując, jak ważne są zrozumienie, wsparcie i miłość. Dzięki temu książka staje się nie tylko pełną przygód opowieścią, ale też mądrym i wartościowym przesłaniem o sile rodziny i przyjaźni.
Nie można też pominąć klimatu małego miasteczka Sepii, które ma w sobie coś magicznego i przytulnego. To miejsce, do którego chce się wracać — pełne tajemnic, ciepła i uroku.
Zakończenie pozostawia czytelnika z niedosytem i ogromną chęcią sięgnięcia po kolejny tom. „Ukradzione oczy” to książka, która zachwyci zarówno dzieci, jak i dorosłych. To historia, która bawi, wzrusza, ale też skłania do refleksji.
„Ukradzione oczy” to piękna opowieść o dorastaniu, przyjaźni i odwadze, która udowadnia, że magia może być nie tylko w zaklęciach, ale przede wszystkim w ludzkich sercach. Idealna do wspólnego czytania z dzieckiem — pełna ciepła, emocji i ważnych wartości. Serdecznie polecam każdemu, kto wierzy, że w książkach dla młodzieży kryje się prawdziwa magia.
Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać lekko, a jednocześnie dojrzale. Jej styl jest przystępny dla młodszego czytelnika, ale nigdy nie popada w infantylność — każde słowo brzmi naturalnie, a dialogi są żywe i pełne emocji. Przez książkę się płynie, a dynamiczna akcja nie pozwala się nudzić ani przez chwilę.
W „Ukradzionych oczach” ponownie spotykamy trzy Latarenki, które po wydarzeniach z „Piranii duszy” próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Choć z pozoru wszystko wraca do normy, skutki zaklęcia z pierwszego tomu wciąż odciskają swoje piętno. Klaudia Zacharska świetnie rozbudowuje świat przedstawiony — dodaje nowe wątki, poszerza magiczny świat i wprowadza świeże elementy, które sprawiają, że lektura jest jeszcze bardziej wciągająca.
Jednak siłą tej historii nie jest wyłącznie magia czy walka dobra ze złem. To również emocjonalna opowieść o przyjaźni, zaufaniu i potrzebie bliskości. Każda z bohaterek mierzy się z własnymi lękami: Maja boi się otworzyć przed mamą, obawiając się odrzucenia i powrotu do domu dziecka, Pola wciąż szuka odpowiedzi na pytania o swojego ojca. Autorka subtelnie, ale szczerze pokazuje problemy, z jakimi mierzy się młodzież, nie moralizując, a raczej pozwalając czytelnikowi samemu wyciągać wnioski.
Klaudia Zacharska z ogromnym wyczuciem portretuje emocje i relacje – zarówno między rówieśnikami, jak i między rodzicami a dziećmi. Relacja Mai z rodzicami jest szczególnie poruszająca, ukazując, jak ważne są zrozumienie, wsparcie i miłość. Dzięki temu książka staje się nie tylko pełną przygód opowieścią, ale też mądrym i wartościowym przesłaniem o sile rodziny i przyjaźni.
Nie można też pominąć klimatu małego miasteczka Sepii, które ma w sobie coś magicznego i przytulnego. To miejsce, do którego chce się wracać — pełne tajemnic, ciepła i uroku.
Zakończenie pozostawia czytelnika z niedosytem i ogromną chęcią sięgnięcia po kolejny tom. „Ukradzione oczy” to książka, która zachwyci zarówno dzieci, jak i dorosłych. To historia, która bawi, wzrusza, ale też skłania do refleksji.
„Ukradzione oczy” to piękna opowieść o dorastaniu, przyjaźni i odwadze, która udowadnia, że magia może być nie tylko w zaklęciach, ale przede wszystkim w ludzkich sercach. Idealna do wspólnego czytania z dzieckiem — pełna ciepła, emocji i ważnych wartości. Serdecznie polecam każdemu, kto wierzy, że w książkach dla młodzieży kryje się prawdziwa magia.
November 22, 2025
"Ukradzione oczy" Klaudii Zacharskiej to drugi tom serii Latarenki, do którego cudownie było wrócić. Już od pierwszych stron wiadomo, że kontynuacja przygód dziewczynek obfituje w jeszcze więcej magii i grozy niż w poprzedniej części.
Nad Sepią znowu zbierają się ciemne chmury. Kolejna klątwa czyha, a za nią kryje się mnóstwo tajemnic, wśród których najważniejsza - kto za tym wszystkim stoi? Ukradzione oczy czają się wszędzie, a ich zadaniem jest odkryć, która z dziewczyn ma magiczne zdolności. Tym razem wielokrotnie możemy zajrzeć także do Limbo - alternatywnej rzeczywistości, gdzie narasta niepokój i pojawiają się przerażające wizje.
W centrum wydarzeń oczywiście pozostają Pola, River i Maja, mierzące się ze swoimi problemami. Pola nadal próbuje poznać prawdę o tacie, a River bardzo przeżywa swoją wrażliwość, porównując się do pozostałych przyjaciółek. W Mai narasta obawa, że gdy jej rodzice poznają prawdę o wszystkim, co dzieje się wokół, będą chcieli odesłać ją z powrotem do adopcji. Autorka nie tylko znakomicie przedstawia rozterki, ale i pokazuje, jak powinno wyglądać wsparcie ze strony najbliższych. Doskonale połączone zostały elementy fantastyczne z realistycznymi problemami samoakceptacji.
Książka charakteryzuje się świetną dynamiką, wynikającą m.in. z narastającego napięcia i poczucia zagrożenia. Styl autorki jest idealnie dopasowany do literatury młodzieżowej i prowadzi czytelnika płynnie przez całą historię. Dialogi doskonale współgrają z fabułą, bardzo dobrze oddając wiek i charakter postaci, dzięki czemu zyskują na wiarygodności. Ogólne wrażenie jest takie, że Klaudia Zacharska z sukcesem rozwinęła serię, czyniąc ją mroczniejszą, szybszą i niosącą jeszcze ważniejsze moralne przesłania.
Elementem, który zdecydowanie przypadł mi do gustu, był klimat, jaki stworzyła autorka. Chociaż mamy do czynienia z książką dla młodszej młodzieży, jest mrocznie i pod napięciem, a przez to nie ma miejsca na nudę. „Ukradzione oczy”, czyli klątwa zesłana przez czarnoksiężnika, została skonstruowana jeszcze lepiej niż w poprzednim tomie. Być może dlatego, że niemi obserwatorzy budzą skojarzenia z ulicznymi gapiami, którzy bezrefleksyjnie śledzą aktualne, często dramatyczne wydarzenia.
"Ukradzione oczy" to fantastyczna i satysfakcjonująca kontynuacja, która dostarcza dreszczyku emocji z nawiązką. To opowieść, która zmusza do refleksji nad siłą przyjaźni i nad własnym ja. Uważam, że jest to lektura, która zadowoli młodszych czytelników, ale przede wszystkim fanów fantastyki.
Nad Sepią znowu zbierają się ciemne chmury. Kolejna klątwa czyha, a za nią kryje się mnóstwo tajemnic, wśród których najważniejsza - kto za tym wszystkim stoi? Ukradzione oczy czają się wszędzie, a ich zadaniem jest odkryć, która z dziewczyn ma magiczne zdolności. Tym razem wielokrotnie możemy zajrzeć także do Limbo - alternatywnej rzeczywistości, gdzie narasta niepokój i pojawiają się przerażające wizje.
W centrum wydarzeń oczywiście pozostają Pola, River i Maja, mierzące się ze swoimi problemami. Pola nadal próbuje poznać prawdę o tacie, a River bardzo przeżywa swoją wrażliwość, porównując się do pozostałych przyjaciółek. W Mai narasta obawa, że gdy jej rodzice poznają prawdę o wszystkim, co dzieje się wokół, będą chcieli odesłać ją z powrotem do adopcji. Autorka nie tylko znakomicie przedstawia rozterki, ale i pokazuje, jak powinno wyglądać wsparcie ze strony najbliższych. Doskonale połączone zostały elementy fantastyczne z realistycznymi problemami samoakceptacji.
Książka charakteryzuje się świetną dynamiką, wynikającą m.in. z narastającego napięcia i poczucia zagrożenia. Styl autorki jest idealnie dopasowany do literatury młodzieżowej i prowadzi czytelnika płynnie przez całą historię. Dialogi doskonale współgrają z fabułą, bardzo dobrze oddając wiek i charakter postaci, dzięki czemu zyskują na wiarygodności. Ogólne wrażenie jest takie, że Klaudia Zacharska z sukcesem rozwinęła serię, czyniąc ją mroczniejszą, szybszą i niosącą jeszcze ważniejsze moralne przesłania.
Elementem, który zdecydowanie przypadł mi do gustu, był klimat, jaki stworzyła autorka. Chociaż mamy do czynienia z książką dla młodszej młodzieży, jest mrocznie i pod napięciem, a przez to nie ma miejsca na nudę. „Ukradzione oczy”, czyli klątwa zesłana przez czarnoksiężnika, została skonstruowana jeszcze lepiej niż w poprzednim tomie. Być może dlatego, że niemi obserwatorzy budzą skojarzenia z ulicznymi gapiami, którzy bezrefleksyjnie śledzą aktualne, często dramatyczne wydarzenia.
"Ukradzione oczy" to fantastyczna i satysfakcjonująca kontynuacja, która dostarcza dreszczyku emocji z nawiązką. To opowieść, która zmusza do refleksji nad siłą przyjaźni i nad własnym ja. Uważam, że jest to lektura, która zadowoli młodszych czytelników, ale przede wszystkim fanów fantastyki.
November 29, 2025
Między książkami fantastycznymi, które wymagają ode mnie więcej skupienia, znajdują się u mnie książki dla dzieci i młodzieży. Jakiś czas temu pisałam wam o książce Klaudii Zacharskiej, dla młodszych czytelników. “Pirania duszy” była pierwszym tomem serii Latarenki, teraz czas przyszedł na drugi tom “Ukradzione oczy”. Piękna oprawa i wciągająca historia zapewniły mi klimatyczną historyjkę, dzięki której poczułam mały dreszczyk, a takie dreszczyk strachu świetnie komponuje się z jesiennymi wieczorami. A wątek przyjaźni, między dziewczynami jak zawsze zachwyca i mimo niedogodności i ciężkich przeżyć, nadal jest silna.
Sepia to miasto o dwóch twarzach, gdzie pod płaszczykiem codzienności tętni niebezpieczna magia. Tym razem Pola, River i Maja, które znamy jako Latarenki, trafiają na celownik potężnego wroga. Czarnoksiężnik, którego plany legły w gruzach, pragnie zemsty i nie cofnie się przed niczym. Nasyła na dziewczyny szpiegów oraz przerażającą bestię, byle tylko odkryć, w której z nich drzemie moc. Dziewczyny próbują zachować pozory normalności, lawirując między problemami w domu a szkolnymi korytarzami, jednak poczucie bycia obserwowanym nie daje im spokoju. W takiej atmosferze strachu i paranoi nawet najsilniejsza przyjaźń zostaje wystawiona na ciężką próbę.
Autorka w świetny sposób przedstawia czytelnikowi codzienność nastolatek w zestawieniu ze strachem, gdy widzą potwora i obserwujących ich ludzi. Magia im towarzyszy nadal, dzięki czemu możemy obserwować, jak sobie radzą z lawirowaniem między magią a życiem codziennym. Owe ukradzione oczy wprowadzają do historii poczucie osaczenia i napięcia. Może nawet niekiedy było czuć klimat paranoi. Bardzo mi się to podobało, ponieważ sama czułam lęk, że ktoś mnie obserwuje. A jako człowiek, który panicznie boi się pająków, naprawdę byłam przerażona przez kilka momentów w tej książce. Jednak zdecydowanie sięgnę po kolejny tom. Dziękuję wydawnictwu Mięta za możliwość poznania tej historii.
Sepia to miasto o dwóch twarzach, gdzie pod płaszczykiem codzienności tętni niebezpieczna magia. Tym razem Pola, River i Maja, które znamy jako Latarenki, trafiają na celownik potężnego wroga. Czarnoksiężnik, którego plany legły w gruzach, pragnie zemsty i nie cofnie się przed niczym. Nasyła na dziewczyny szpiegów oraz przerażającą bestię, byle tylko odkryć, w której z nich drzemie moc. Dziewczyny próbują zachować pozory normalności, lawirując między problemami w domu a szkolnymi korytarzami, jednak poczucie bycia obserwowanym nie daje im spokoju. W takiej atmosferze strachu i paranoi nawet najsilniejsza przyjaźń zostaje wystawiona na ciężką próbę.
Autorka w świetny sposób przedstawia czytelnikowi codzienność nastolatek w zestawieniu ze strachem, gdy widzą potwora i obserwujących ich ludzi. Magia im towarzyszy nadal, dzięki czemu możemy obserwować, jak sobie radzą z lawirowaniem między magią a życiem codziennym. Owe ukradzione oczy wprowadzają do historii poczucie osaczenia i napięcia. Może nawet niekiedy było czuć klimat paranoi. Bardzo mi się to podobało, ponieważ sama czułam lęk, że ktoś mnie obserwuje. A jako człowiek, który panicznie boi się pająków, naprawdę byłam przerażona przez kilka momentów w tej książce. Jednak zdecydowanie sięgnę po kolejny tom. Dziękuję wydawnictwu Mięta za możliwość poznania tej historii.
January 17, 2026
Kiedy czujesz, że ktoś cię obserwuje, a pająki zaczynają się zachowywać inaczej niż zazwyczaj… wiedz, że gra nie jest skończona. O, nie – ona dopiero się zaczyna.
“Ukradzione oczy” to drugi tom serii o Latarenkach pióra Klaudii Zacharskiej. Wraz z bohaterkami wracamy do Sepii, miasteczka, w którym dzieją się dziwne rzeczy. W poprzedniej części Pola, Maja i River zmierzyły się z tajemniczą klątwą Piranii Duszy, ale kłopoty tylko pozornie je opuściły.
Przez dużą część książki czułam zdecydowanie więcej dreszczyku niż w pierwszym tomie. Przyznam się szczerze, nie lubię horrorów, ale horrory dla dzieci to jedno z moich najlepszych odkryć tamtego roku. Ta seria oferuje wszystko to, co sprawia że zamiast po prostu się bać, czerpię z lektury prawdziwą przyjemność. Groza jest stopniowana, a do tego przeplatana momentami ze zwykłego życia bohaterek – czytelnik ani nie jest wrzucany od razu na głęboką wodę, ani ten strach mu się nie nudzi. Autorka wyważyła to idealnie.
Seria o Latarenkach może być idealna na przerwanie zastoju czytelniczego. Zarówno “Pirania Duszy”, jak i “Ukradzione Oczy”, oferują przyjemny styl, przystępny język i nieco krótszą formę, po której kartkach po prostu się płynie.
Jest to jedna z tych książek, które, mimo że nie obierają dorosłych jako grupy docelowej, mogą wnieść dużo również w życie starszych czytelników. Powieści o Latarenkach są naprawdę mądre, w wielu elementach świata widzę drugie, głębsze dno, dotykające tematów, które dotyczą wszystkich, niezależnie od wieku.
Warto zwrócić uwagę na główne bohaterki. Pola, River i Maja mają zupełnie różne osobowości i pasje, ich kreacje nie zlewają się ze sobą, nie są nudne. Mimo różnic tworzą świetne trio, które szczerze polubiłam. Moją faworytką jest Maja, aż trudno uwierzyć ile mamy wspólnego!
Co ciekawe, postacie poboczne przy nich nie blakną. Nawet osoby, które pojawiają się epizodycznie, mają swój unikalny charakter. Na uwagę w tym gronie zdecydowanie zasługuje Sylwia – tajemnicza, wyróżniająca się na tle innych, intrygująca… Choć w tym tomie jest jej zdecydowanie więcej niż w poprzednim, chciałabym ją jeszcze lepiej poznać. Jest to bardzo interesująca postać, która zasługuje na więcej czasu antenowego.
Poruszony jest również motyw rodziny – i to w sposób naprawdę wzruszający. Mimo, że bohaterki nie zawsze zgadzają się ze swoimi rodzicami, to ostatecznie zawsze znajdują w nich wsparcie. Niesamowicie miło patrzyło się na rozwój ich więzi, która nie była przesadnie cukierkowa, ale zdrowa i ciepła. Uważam, że to bardzo ważna kwestia, którą należy poruszać, szczególnie w książkach dla młodszych.
Jako że pierwszy tom czytałam około pół roku temu, zdążyłam zapomnieć pewne szczegóły czy postacie dalszoplanowe. Narracja “Ukradzionych oczu” jest jednak tak poprowadzona, że te informacje są w subtelny sposób przypominane. Wiadomo, najlepiej byłoby poznać całą historię ciągiem, lecz odstęp czasowy pomiędzy kolejnymi tomami nie stanowił w tym przypadku takiego problemu, jak się obawiałam.
Moją uwagę zwróciła dość duża częstotliwość mrugania postaci do siebie. Mam wrażenie, że co chwilę ktoś puszczał komuś oczko. Czy to dobrze, czy to źle? Szczerze, nie wiem. Po prostu taka ciekawa obserwacja.
Spodziewałam się, że zakończenie będzie przeprowadzone w zupełnie innym tonie, może dlatego nie do końca mi się podobało. Mam wrażenie, że było bardziej fantastyczne niż horrorowe; myślałam, że będzie w nim więcej tego dreszczyku, który towarzyszy czytelnikowi przez całą książkę. Nie znaczy to jednak, że było złe, po prostu wyobrażałam je sobie zupełnie inaczej. Nigdy nie wpadłabym na to, co serwuje nam tam Klaudia Zacharska. Natomiast zdecydowanie taka końcówka stanowi odmianę po pierwszym tomie, gdzie właśnie groza dominowała na ostatnich stronach.
Niestety, na wiele pytań nie poznajemy odpowiedzi. Liczę, że to most do następnych dwóch tomów, bo po prostu POTRZEBUJĘ wiedzieć. Czuję ogromny niedosyt i jednocześnie czekam z niecierpliwością na dalsze rozwinięcie tej historii. Najlepiej na wczoraj.
• Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Mięta •
“Ukradzione oczy” to drugi tom serii o Latarenkach pióra Klaudii Zacharskiej. Wraz z bohaterkami wracamy do Sepii, miasteczka, w którym dzieją się dziwne rzeczy. W poprzedniej części Pola, Maja i River zmierzyły się z tajemniczą klątwą Piranii Duszy, ale kłopoty tylko pozornie je opuściły.
Przez dużą część książki czułam zdecydowanie więcej dreszczyku niż w pierwszym tomie. Przyznam się szczerze, nie lubię horrorów, ale horrory dla dzieci to jedno z moich najlepszych odkryć tamtego roku. Ta seria oferuje wszystko to, co sprawia że zamiast po prostu się bać, czerpię z lektury prawdziwą przyjemność. Groza jest stopniowana, a do tego przeplatana momentami ze zwykłego życia bohaterek – czytelnik ani nie jest wrzucany od razu na głęboką wodę, ani ten strach mu się nie nudzi. Autorka wyważyła to idealnie.
Seria o Latarenkach może być idealna na przerwanie zastoju czytelniczego. Zarówno “Pirania Duszy”, jak i “Ukradzione Oczy”, oferują przyjemny styl, przystępny język i nieco krótszą formę, po której kartkach po prostu się płynie.
Jest to jedna z tych książek, które, mimo że nie obierają dorosłych jako grupy docelowej, mogą wnieść dużo również w życie starszych czytelników. Powieści o Latarenkach są naprawdę mądre, w wielu elementach świata widzę drugie, głębsze dno, dotykające tematów, które dotyczą wszystkich, niezależnie od wieku.
Warto zwrócić uwagę na główne bohaterki. Pola, River i Maja mają zupełnie różne osobowości i pasje, ich kreacje nie zlewają się ze sobą, nie są nudne. Mimo różnic tworzą świetne trio, które szczerze polubiłam. Moją faworytką jest Maja, aż trudno uwierzyć ile mamy wspólnego!
Co ciekawe, postacie poboczne przy nich nie blakną. Nawet osoby, które pojawiają się epizodycznie, mają swój unikalny charakter. Na uwagę w tym gronie zdecydowanie zasługuje Sylwia – tajemnicza, wyróżniająca się na tle innych, intrygująca… Choć w tym tomie jest jej zdecydowanie więcej niż w poprzednim, chciałabym ją jeszcze lepiej poznać. Jest to bardzo interesująca postać, która zasługuje na więcej czasu antenowego.
Poruszony jest również motyw rodziny – i to w sposób naprawdę wzruszający. Mimo, że bohaterki nie zawsze zgadzają się ze swoimi rodzicami, to ostatecznie zawsze znajdują w nich wsparcie. Niesamowicie miło patrzyło się na rozwój ich więzi, która nie była przesadnie cukierkowa, ale zdrowa i ciepła. Uważam, że to bardzo ważna kwestia, którą należy poruszać, szczególnie w książkach dla młodszych.
Jako że pierwszy tom czytałam około pół roku temu, zdążyłam zapomnieć pewne szczegóły czy postacie dalszoplanowe. Narracja “Ukradzionych oczu” jest jednak tak poprowadzona, że te informacje są w subtelny sposób przypominane. Wiadomo, najlepiej byłoby poznać całą historię ciągiem, lecz odstęp czasowy pomiędzy kolejnymi tomami nie stanowił w tym przypadku takiego problemu, jak się obawiałam.
Moją uwagę zwróciła dość duża częstotliwość mrugania postaci do siebie. Mam wrażenie, że co chwilę ktoś puszczał komuś oczko. Czy to dobrze, czy to źle? Szczerze, nie wiem. Po prostu taka ciekawa obserwacja.
Spodziewałam się, że zakończenie będzie przeprowadzone w zupełnie innym tonie, może dlatego nie do końca mi się podobało. Mam wrażenie, że było bardziej fantastyczne niż horrorowe; myślałam, że będzie w nim więcej tego dreszczyku, który towarzyszy czytelnikowi przez całą książkę. Nie znaczy to jednak, że było złe, po prostu wyobrażałam je sobie zupełnie inaczej. Nigdy nie wpadłabym na to, co serwuje nam tam Klaudia Zacharska. Natomiast zdecydowanie taka końcówka stanowi odmianę po pierwszym tomie, gdzie właśnie groza dominowała na ostatnich stronach.
Niestety, na wiele pytań nie poznajemy odpowiedzi. Liczę, że to most do następnych dwóch tomów, bo po prostu POTRZEBUJĘ wiedzieć. Czuję ogromny niedosyt i jednocześnie czekam z niecierpliwością na dalsze rozwinięcie tej historii. Najlepiej na wczoraj.
• Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Mięta •
November 25, 2025
To kolejny tom serii o latarenkach i muszę przyznać, że naprawdę tęskniłam za ich przygodami. Po złamaniu klątwy piranii duszy życie w Sepii wcale nie wraca do normalności. Tajemniczy przeciwnik nie zamierza odpuścić, a jego plany zostały poważnie pokrzyżowane. Teraz musi ustalić, która z dziewcząt jest magiczna, dlatego wysyła na ich trop swoich szpiegów oraz potwora.
Zadziorna Pola, bystra River i nieśmiała Maja stają przed kolejnym wyzwaniem. Ta seria to dla mnie ogromna dawka rozrywki, bo uwielbiam książki dla młodszych czytelników. Zawsze są pełne uroku, ciepła i tego wyjątkowego, komfortowego klimatu, szczególnie gdy w grę wchodzi magia.
Tym razem bohaterki muszą ponownie zmierzyć się ze swoim wrogiem, jednak teraz mają już nie tylko odwagę, lecz także doświadczenie. Wyraźnie czuć, jak bardzo się zmieniły i dojrzały. W końcu ktoś nieustannie czyha na ich bezpieczeństwo. Dziewczyny starają się odkryć tożsamość tajemniczego przeciwnika, który cały czas zatruwa im życie. Muszą uważać na każdym kroku i nie zdradzać swoich umiejętności.
Klimat w tym tomie jest zdecydowanie mroczniejszy i bardziej tajemniczy. Myślę, że wynika to z faktu, że znamy już dobrze bohaterki, więc autorce zostało więcej przestrzeni na rozwinięcie wątków fabularnych. Ogromnie podoba mi się, że dziewczyny znalazły w sobie tak silne wsparcie. Każda z nich jest gotowa wskoczyć w płomienie za pozostałe.
Mimo że to książka dla młodszych czytelników, bardzo mnie zaangażowała i czytałam ją z ogromną przyjemnością. Całość wzbogacona jest przepięknymi ilustracjami, które świetnie pobudzają wyobraźnię. Autorka wplata w fabułę wartościowe wątki, które mogą pozytywnie wpłynąć na młodszych odbiorców. Historia bezpowrotnie wciąga i to rzeczywiście działa, bo w moim przypadku efekt był dokładnie taki.
Akcji jest tu naprawdę dużo. Jest dynamicznie, wielowątkowo i wciągająco. Zakończenie okazało się intensywne i pozostawiło mnie w stanie zawieszenia. Potrzebuję kolejnego tomu jak najszybciej, bo ta seria jest dla mnie ogromnie komfortowa.
To była świetna lektura, która idealnie sprawdzi się dla młodszych czytelników i może zaszczepić w nich miłość do książek. Myślę, że mała Ola byłaby absolutnie zachwycona i sama wyczekiwałaby kolejnych części. Gorąco polecam!
Zadziorna Pola, bystra River i nieśmiała Maja stają przed kolejnym wyzwaniem. Ta seria to dla mnie ogromna dawka rozrywki, bo uwielbiam książki dla młodszych czytelników. Zawsze są pełne uroku, ciepła i tego wyjątkowego, komfortowego klimatu, szczególnie gdy w grę wchodzi magia.
Tym razem bohaterki muszą ponownie zmierzyć się ze swoim wrogiem, jednak teraz mają już nie tylko odwagę, lecz także doświadczenie. Wyraźnie czuć, jak bardzo się zmieniły i dojrzały. W końcu ktoś nieustannie czyha na ich bezpieczeństwo. Dziewczyny starają się odkryć tożsamość tajemniczego przeciwnika, który cały czas zatruwa im życie. Muszą uważać na każdym kroku i nie zdradzać swoich umiejętności.
Klimat w tym tomie jest zdecydowanie mroczniejszy i bardziej tajemniczy. Myślę, że wynika to z faktu, że znamy już dobrze bohaterki, więc autorce zostało więcej przestrzeni na rozwinięcie wątków fabularnych. Ogromnie podoba mi się, że dziewczyny znalazły w sobie tak silne wsparcie. Każda z nich jest gotowa wskoczyć w płomienie za pozostałe.
Mimo że to książka dla młodszych czytelników, bardzo mnie zaangażowała i czytałam ją z ogromną przyjemnością. Całość wzbogacona jest przepięknymi ilustracjami, które świetnie pobudzają wyobraźnię. Autorka wplata w fabułę wartościowe wątki, które mogą pozytywnie wpłynąć na młodszych odbiorców. Historia bezpowrotnie wciąga i to rzeczywiście działa, bo w moim przypadku efekt był dokładnie taki.
Akcji jest tu naprawdę dużo. Jest dynamicznie, wielowątkowo i wciągająco. Zakończenie okazało się intensywne i pozostawiło mnie w stanie zawieszenia. Potrzebuję kolejnego tomu jak najszybciej, bo ta seria jest dla mnie ogromnie komfortowa.
To była świetna lektura, która idealnie sprawdzi się dla młodszych czytelników i może zaszczepić w nich miłość do książek. Myślę, że mała Ola byłaby absolutnie zachwycona i sama wyczekiwałaby kolejnych części. Gorąco polecam!
January 25, 2026
Latarenki uporały się z jednym złym zaklęciem i już są pewne, że w okolicy mieszka niedobry człowiek parający się chyba czarną magią. Niestety zauważył dziewczynki, przynajmniej w krainie snu. Na szczęście nie wie, która jest w stanie przeszkodzić mu w jego niecnej działalności. Jednak to tylko kwestia czasu, bo czarnoksiężnik na pewno będzie się chciał zemścić.
Tymczasem w Sepii życie toczy się dalej. Dziewczyny nadal oddają się swoim pasjom, chodzą do szkoły, spotykają się. I wciąż muszą stawiać czoła pewnemu rodzeństwu, które je gnębi i wymusza haracz. Co pewien czas zauważają kolegów ze szkoły, którzy stoją nieruchomo, jakby nieobecnym wzrokiem obserwując otoczenie. W dodatku niekiedy w cieniach gromadzą się pająki i robale próbując ukształtować się w postać.
Czy niemi obserwatorzy i robakowa sylwetka mają coś wspólnego z czarnoksiężnikiem? Ruchliwa Pola, zatopiona w książkach River i obdarzona specyficznym muzycznym talentem Maja ponownie muszą stawić czoła niepokojącym zjawiskom. Mają nadzieję, że położą kres działalności czarnoksiężnika. Czy to będzie już ostatnie ich starcie z czarnym charakterem?
Książka przyciąga wzrok okładką, ale gdy zajrzycie do środka, to nie tylko zobaczycie, że są ładne ilustracje i ikonki, bo najważniejsza jest treść. A ta nie ustępuje pierwszemu tomowi. Mimo iż "Ukradzione oczy" dedykowane są młodszemu czytelnikowi, to i dorosły dobrze się tu odnajdzie. Przygoda, tajemnica, fajnie zarysowane charaktery głównych bohaterek, problemy, z którymi zmagają się dziewczyny. Autorka nie boi się, że jakieś sceny mogą być za mocne dla młodszej młodzieży. To wszystko działa na plus. Minusy? Pewnie są, ale znikają w ogólnym przekazie. Choć na przykład zbyt częste myśli Mai o odrzuceniu przez adopcyjną mamę mogą dziwić, wiemy, że dla dziewczynki to ważny temat.
Nie ukrywam, że seria mi się podoba i z chęcią wrócę do Sepii.
Tymczasem w Sepii życie toczy się dalej. Dziewczyny nadal oddają się swoim pasjom, chodzą do szkoły, spotykają się. I wciąż muszą stawiać czoła pewnemu rodzeństwu, które je gnębi i wymusza haracz. Co pewien czas zauważają kolegów ze szkoły, którzy stoją nieruchomo, jakby nieobecnym wzrokiem obserwując otoczenie. W dodatku niekiedy w cieniach gromadzą się pająki i robale próbując ukształtować się w postać.
Czy niemi obserwatorzy i robakowa sylwetka mają coś wspólnego z czarnoksiężnikiem? Ruchliwa Pola, zatopiona w książkach River i obdarzona specyficznym muzycznym talentem Maja ponownie muszą stawić czoła niepokojącym zjawiskom. Mają nadzieję, że położą kres działalności czarnoksiężnika. Czy to będzie już ostatnie ich starcie z czarnym charakterem?
Książka przyciąga wzrok okładką, ale gdy zajrzycie do środka, to nie tylko zobaczycie, że są ładne ilustracje i ikonki, bo najważniejsza jest treść. A ta nie ustępuje pierwszemu tomowi. Mimo iż "Ukradzione oczy" dedykowane są młodszemu czytelnikowi, to i dorosły dobrze się tu odnajdzie. Przygoda, tajemnica, fajnie zarysowane charaktery głównych bohaterek, problemy, z którymi zmagają się dziewczyny. Autorka nie boi się, że jakieś sceny mogą być za mocne dla młodszej młodzieży. To wszystko działa na plus. Minusy? Pewnie są, ale znikają w ogólnym przekazie. Choć na przykład zbyt częste myśli Mai o odrzuceniu przez adopcyjną mamę mogą dziwić, wiemy, że dla dziewczynki to ważny temat.
Nie ukrywam, że seria mi się podoba i z chęcią wrócę do Sepii.
November 26, 2025
Jeżeli myślicie, że po złamaniu klątwy Piranii Duszy życie w Sepii wróciło do normalności, to niestety jesteście w błędzie.
Maja, River i Pola, czyli nasze Latarenki będą musiały się zmierzyć z kolejną niebezpieczną klątwą. Tak to już jest gdy pokrzyżuje się plany czarnoksiężnikowi, pragnącemu zawładnąć Sepią.
"Ukradzione oczy" to drugi tom serii przeznaczonej dla młodszych czytelników. Ale ta seria jest tak fajna, że nawet starszak będzie się przy niej świetnie bawił. Pełna magii, przygód, tajemnic i przyjaźni. Uwielbiam Latarenki i czekam z niecierpliwością na kolejny tom.
🍁 Współpraca recenzencka z @wydawnictwo_mieta 🍁
Maja, River i Pola, czyli nasze Latarenki będą musiały się zmierzyć z kolejną niebezpieczną klątwą. Tak to już jest gdy pokrzyżuje się plany czarnoksiężnikowi, pragnącemu zawładnąć Sepią.
"Ukradzione oczy" to drugi tom serii przeznaczonej dla młodszych czytelników. Ale ta seria jest tak fajna, że nawet starszak będzie się przy niej świetnie bawił. Pełna magii, przygód, tajemnic i przyjaźni. Uwielbiam Latarenki i czekam z niecierpliwością na kolejny tom.
🍁 Współpraca recenzencka z @wydawnictwo_mieta 🍁
Displaying 1 - 11 of 11 reviews