Lexie is gek op superhelden. Was ze er zelf maar een, want in de klas voelt ze zich vaak helemaal geen held. Vooral niet als ze iets moet voorlezen, of een spreekbeurt moet houden. Op een avond ziet ze een vallende ster en wenst ze dat er geen lastige woorden meer in de klas zijn. Wanneer ze de volgende dag op school komt, ontdekt ze dat haar wens is uitgekomen. Maar niet alleen de woorden zijn verdwenen, ook de voorwerpen en de mensen zelf! Het digibord, juf Juliëtte en het raamkozijn ― ze zijn allemaal weg. Samen met haar beste vriend Riff gaat Lexie op zoek naar een oplossing. Ze komt erachter dat ze van haar onzekerheid haar kracht moet maken. Haar superkracht!
De hoofdstuktitels vond ik nog het leukste: Hoofdstuk 1 (eerste deel van een boek of een stuk van een hoofd); Kamperen (slapen in de open lucht of peren in de vorm van een kam); Letterlijk (iets wat echt zo is of een dode letter), enz.
De gaten in het plot waren ongeveer zo groot als die in de muren van het klaslokaal, en Riff mag dan een trouwe vriend zijn, maar hij vertoont grensoverschrijdend gedrag dat op een gegeven moment nog beloond wordt ook, onder het motto "Voor wat, hoort wat"(!!)
De boodschap dat dyslexie niets met domheid te maken heeft, is sympathiek, maar het boek bevat dus ook de boodschap dat als een meisje nee zegt, ze, als je maar lang genoeg blijft aandringen, uiteindelijk wel ja zal zeggen, en dat is toch niet iets wat we kinderen zouden moeten meegeven.
Kevin is een van m’n favoriete Nederlandse schrijvers, het verbaasd me dan ook dat dit grensoverschrijdende karakter Riff geschreven is door Kevin. Riff vind Lexi leuk en blijft pushen voor zoenen met haar, zij verteld aan ons als lezers dat ze Riff niet op die manier leuk vind maar hem ziet als een broertje. Zij ziet Riff als broertje, en hij blijft “pushen”/roepen/zeggen dat hij met haar wil zoenen, Lexi geeft meermaals aan dat dit niet hoeft voor haar. En later in het boek, waar ze hulp gekregen heeft van Riff heeft ze het gevoel dat “voor wat hoort wat” heeft en geeft hem een kus. Toen ik dit las, was ik ronduit verbaasd, niet positief helaas. Ik als lezer heb het gevoel, dat Lexi het gevoel heeft hem een kus te “moeten” geven omdat “voor wat hoort wat”.
Intimiteit moet vanuit gevoel komen, niet als ruilmiddel en/of beloning!!!!!
Zelf vind ik dit een verkeerde boodschap, helemaaaaal in een kinderboek(enweekgeschenk).
Ik baal zo hard dat ik dit geschenk niet goed vind, maar dit deel van het verhaal is voor mij echt niet passend en goed. Ik schrijf dit review ook een verdrietig hart, en baal zo enorm. Want ben (en blijf) enorm fan van Kevin Hassings boeken.
This entire review has been hidden because of spoilers.
--- Aangezien ik weet wat Kevin op Goodreads zoekt, zou precies deze review de uitgelezen kans zijn al die zakke plekken in z'n Kinderboekenweekgeschenk hier eens figuurlijk uit de doeken te doen. Als ze er waren dan. Jammer, ik had wel weer eens zin in DM's op andere platforms.
Ik ben benieuwd welke reviewers gaan lopen zeiken over de zakke plek van Philippe, hoe graag Riff wil zoenen, de HEEL grote borsten en hoe irritant dat verbeteren is van het inderdaad veel te vaak fucking irritant verkeerd gebruikte 'letterlijk' (ook wel het dode lichaam van een letter). Kom maar door, stelletje azijnpissende bloggers en boekverkopers.
Dit is een Kinderboekenweekgeschenk zoals een Kinderboekenweekgeschenk hoort te zijn: voor een brede groep lezers van 8/9 tot ongeveer 12 jaar, avontuurlijk, fijn warm, en vol vriendschap en sprankelend grappige taal. En ook nog met een hilarische Jambers-verwijzing: madderkrakker! je kunt me letterlijk wegdragen.
Ik word hier echt niet blij van: geforceerde thema’s, taalactualiteit is over 1 week gedateerd, platte zinnen… En een grensoverschrijdende jongen van 10?!?! Kom op Kevin you can do better
Geloof het of niet, maar ik als 20 jarige vond dit een van de leukste boeken die ik dit jaar gelezen heb. Lexie is een meisje met dyslexie, dat volgens haar haar zwakte is. Ze is onzeker, angstig en vindt dat ze de domste van de klas is. Op een avond doet ze één wens bij een vallende ster, dat ze geen last meer heeft van moeilijke woorden. Die wens komt uit, maar ze merkt eigenlijk dat het er niet beter van wordt. Ze moet haar angsten onder ogen durven te komen om geen last meer te hebben van moeilijke woorden. Wat ik het mooist vond aan dit boek, was hoe zelfliefde naar voren kwam. Je leest heel duidelijk dat ze aan het begin worstelt met haar zelf accepteren. Hoe meer ze van zichzelf gaat houden, hoe makkelijker de moeilijke woorden voor haar worden. "Ik kijk naar de D op mijn pak. Niet de D van Dom. Niet de D van Doe eens beter je best. Maar de D van Dapper. De D van Daadkrachtig. En de D van De slimste van de klas. Die lezen lastig vindt, maar daardoor andere dingen heel goed kan." Ik smolt. Ik denk dat heel veel jongeren zich ook wel kunnen herkennen in het feit dat zelfwaarde en zelfliefde soms lastig is, zeker met de druk vanuit de maatschappij waarin we leven. Dit boek spoort kinderen aan om van zichzelf te houden en dat het niet erg is als je een beetje anders bent dan anderen. Ik vond ook de dubbele betekenissen in de namen van het hoofdstuk heel leuk! Mijn favorieten: Letterlijk (iets wat echt zo is of een dode letter) Eiland (stuk grond omringd door water of een land van eieren) Kamperen (slapen in de openlucht of peren in de vorm van een kam) Chapeau naar de schrijver en illustrator, ik heb genoten!
Een van de leukste kinderboekenweekgeschenken die ik las! Zelfs met mijn 46 jaar vond ik het spannend. Maar ook grappig. En ontroerend! Een boek dat ik als kind graag had gekregen om wat meer te leren vertrouwen op mijn binnenkant, die best naar buiten mag. “ Ik kan heel veel dingen niet goed, maar in sommige dingen ben ik de beste. “ Ik hoop dat dit boekje veel (voor)gelezen gaat worden!
Nieuwe traditie van mij en oma. Elke kinderboekenweek een kinderboek halen en het geschenk krijgen en die dan lezen. Leuk verhaal wat je toch ook wel aan het nadenken zet. En de hoofdstuktitels vond ik te gek: “Kennis (informatie of iemand die je niet als vriend wilt”
Manman, werd hier nog soort emotioneel van ook. De manier waarop Lexie als dom wordt gezien en telkens wordt gezegd dat ze niet genoeg haar best doet alleen om dat ze één ding (lezen) moeilijk vindt is zo tragisch en realistisch. Ik denk dat veel kinderen met dyslexie of een andere vorm van neurodivergentie (irritant woord) zich zullen herkennen in Lexie. Daarbovenop had je nog de lieve vriendschap met Riff, de Stan Lee homage, de grappige woordspelingen en een spannende ontknoping aan het eind. Wat een prachtig boekenweekgeschenk 🩷🩷🩷
sympathiek uitgangspunt, maar ik denk (deels door beperkte omvang) niet zo sterk uitgewerkt. stoorde me er ook een beetje aan dat beste vriend vooral uit was op een kus en die ook nog kreeg terwijl Lexie al duidelijk maakte dat ze hem niet leuk vindt. Waarom? hoofdstuktitels waren leuk bedacht
Wederom een pareltje van Kevin Hassing. Denken dat je iets niet kan, maar laten zien dat iedereen talent heeft: het is maar net hoe je ermee omgaat. Prachtig boekenweekgeschenk!
Het uitgangspunt vond ik goed: meisje met dyslexie wenst alle moeilijke woorden weg, en leert aan het eind van het boek omgaan met dyslexie en trots zijn op haar andere talenten. Ook leuk zijn de woordgrapjes en de dubbele betekenissen van de hoofdstuktitels. Maar verder vond ik het erg rommelig, en ook echt niet altijd voor de doelgroep ( dr strange, romantiek ). Niet zo van genoten.
De eerste gedachte die ik had toen ik aan dit boek begon was "Oh wat fijn, een meisje en jongen die gewoon vrienden met elkaar zijn! Dat is heel goed om aan kinderen te leren!"
...
Nou. Top 10 teleurstellingen.... Wat de hellllll!!! Het voegt helemaal NIKS aan het verhaal toe dat Riff zo opdringerig de HELE tijd met Lexie wil zoenen, dus waarom de fuck zit het er dan in????? En voor de non-lezer: uiteindelijk gaat Lexie hem ook nog eens even een kus geven als hij haar een ongerelateerd goed idee heeft gegeven want "voor wat hoort wat". GOOR!!! GOOR!!! DUIVELS!!!!!! Ik schaam me gewoon dat ik gisteren op mijn werk allemaal boekenweekgeschenken uit heb gedeeld aan kinderen, doodleuk, en DIT staat er dan in??!!! Hopelijk heeft het geen al te blijvende impact op ze. Vorige geschenk was veel leuker. Balen voor Kevin Hassing want vgm zijn zijn andere kinderboeken heel mooi en gewaardeerd.
Het verhaaltje was los van de vrij letterlijke harrassment wel leuk hoor, maar ik ben echt gewoon te woke om hier de pluspunten van te kunnen zien. (wat wel goed was was dat er een QR code in zit voor een luisterboek zodat kids hem ook kunnen luisteren!!)
Dachten ze dat een boek over dyslexie schrijven zo woke was dat ze even moesten compenseren met wat seksuele intimidatie ofzo😭
This entire review has been hidden because of spoilers.
Voor de Kinderboekenweek verscheen Lexie en wat een fijne verrassing was dit boek! 💫 Wat een leuke schrijfstijl heb jij, Kevin! En extra bijzonder vond ik het omdat ik zelf ook dyslexie heb, net als Lexie. Daardoor voelde het verhaal heel herkenbaar en echt. 💛 Ik vind het zo goed dat dit onderwerp op een luchtige, fantasierijke manier wordt verteld. Hopelijk zorgt dit boek voor meer begrip voor dyslexie en dat meer kinderen ontdekken hoe leuk lezen (of luisteren!) kan zijn. 🎧📖
Flaptekst: Lexie is gek op superhelden. Was ze er zelf maar één, want in de klas voelt ze zich vaak helemaal geen held. Vooral niet als ze iets moet voorlezen of een spreekbeurt moet houden. Op een avond ziet ze een vallende ster en wenst ze dat er geen lastige woorden meer in de klas zijn. De volgende dag blijkt haar wens te zijn uitgekomen, maar niet alleen de woorden zijn verdwenen, ook de mensen en voorwerpen! 😮 Samen met haar vriend Riff gaat Lexie op zoek naar een oplossing en ontdekt ze dat haar onzekerheid misschien wel haar superkracht is. ⚡
Kevin Hassing legt in “Lexie” (Kinderboekenweekgeschenk) op een leuke en toegankelijke manier de beperkingen van dyslexie uit. Het stoere meisje Lexie, slaat helemaal dicht tijdens voorlezen, het houden van een spreekbeurt, vanwege de moeilijke woorden. Klasgenootjes vinden haar daardoor dom. Nadat haar wens (moeilijke woorden bestaan niet meer) uitkomt gaat ze met haar beste vriend Riff op zoek naar een oplossing. Het stoorde mij dat Riff vooral uit was op een kus. Ondanks de nee van Lexie kreeg hij op het einde toch zijn kus. In de huidige tijd, met veel grensoverschrijdend gedrag, vind ik dat niet kunnen. We willen onze kids toch iets anders leren. De namen van de hoofdstukken vind ik grappig.
This entire review has been hidden because of spoilers.
De overgangen tussen introductie van het probleem en de uitvoering van de oplossing voelden nogal abrupt, zonder vooruitblikken of fijne inleiding (misschien komt dat ook door het 96 pagina's-format). Ik was wel in mijn nopjes door de focus op beelddenken en creativiteit bij mensen met dyslexie, die kenmerken ben ik niet eerder tegengekomen (als je een boek weet waar dit ook in zit, laat het me weten!!).
Dit is een kinderboek waarvan ik gehoopt had dat ik het vroeger had gelezen! 🫶🏻 Heb nog niet veel boeken over dyslexie voorbij zien komen en het is geschreven voor de leeftijd wanneer de meeste kinderen dat ontdekken over zichzelf. De boodschap is simpel en word op een kinderlijke manier overgebracht en zit op het juiste gevoel.
Wat een leuk Kinderboekenweek geschenk!! Een spannend en grappig boekje maar ook met een mooie en positieve boodschap! En vind het heel goed dat er ook een code in staat voor het luister boek. Maakt het nog toegankelijker voor kinderen.