Helene Floodin kolmannessa psykologisessa trillerissä Puoliso aviomiehen kuolema saa leskeksi jääneen Evyn epäilykset heräämään.
Erlingille tuntuu tapahtuvan tämän tästä jokin pieni onnettomuus. Hän selviää läheltä piti -tilanteista aina säikähdyksellä eikä mieti asiaa sen enempää. Kunnes yhdestä onnettomuudesta hän ei enää selviäkään. Hän kaatuu pyörällään ja kuolee keskelle katua.
Leskeksi jäänyt Evy istuu yksin suuressa tyhjässä talossa ja pelkää. Evy on varma, että Erlingin kuolemassa on jotain epäilyttävää. Talosta on alkanut katoilla esineitä, aikuiset lapset salailevat asioita, ja aina lukittuna pidetty kellarin ovi onkin yhtäkkiä raollaan. Sitten Erlingin vanha ystävä ilmestyy vuosien jälkeen ja hänellä on jotain kerrottavaa...
Helene Floodin Puoliso on taitavasti rakennettu psykologinen trilleri, jossa levoton jännitys kasvaa rivi riviltä, kun kaikki ei olekaan sitä, miltä ensin näyttää.
Norjalainen Helene Flood (s. 1982) on koulutukseltaan psykologi. Hän väitteli tohtoriksi vuonna 2016 aiheenaan väkivalta ja traumaperäinen häpeä sekä syyllisyydentunto. Flood asuu Oslossa aviomiehensä ja kahden lapsensa kanssa. Esikoisromaani Terapeutti oli suurmenestys, jonka oikeudet myytiin kahteenkymmeneenkolmeen maahan jo ennen kirjan julkaisua. Puoliso on kolmas Floodilta suomennettu kirja, aiemmin on ilmestynyt myös Rakastaja.
Helene Flood is a psychologist who obtained her doctoral degree on violence, revictimization and trauma-related shame and guilt in 2016. She now works as a psychologist and researcher at the National Centre for Violence and Traumatic Stress. She lives in Oslo with her husband and two children. The Therapist is her first adult novel. It has been sold in 27 counties and film rights have been bought by Anonymous Content. Her second novel, The Lover, will be published in English in 2022.
Ekstremt godt skreve, med en unik måte å presentere handlingen på. Flood hopper fram og tilbake i tid, men ikkje på den vanlige ‘før’ og ‘da’ måten. Dette gjør at en delvis blir forvirra, men samtidig må konsentrere seg ekstra hardt. Det eg også likte var korleis flood gikk tilbake til hendelser ho allereie hadde skreve om, men no i et nytt lys. Boka var så klart spennende, men det var denne nytenkende måten som gjer at boka skiller seg fra andre psykologiske thrillere eg kjenner til.
¡Hola, lectores! Después de disfrutar tanto con “La psicóloga” y “La comunidad”, no podía esperar menos de Helene Flood, pero con “La herencia” ha conseguido sorprenderme y cautivarme de nuevo. Esta novela no es solo un thriller psicológico, es una exploración sobre el duelo, los secretos familiares y la fragilidad de las relaciones. Una historia que, más que leerse, se siente.
La protagonista, Evy, vive un momento de cambio tras la repentina muerte de su esposo, Erling. Lo que parecía un duelo tranquilo y controlado pronto se transforma en algo mucho más turbio. Las pequeñas alteraciones en su entorno y las actitudes desconcertantes de sus hijos despiertan en ella una sensación de inquietud que Flood sabe tejer con maestría. Poco a poco, Evy comienza a descubrir que, quizás, nunca conoció del todo al hombre con el que compartió su vida.
Flood convierte lo cotidiano en un campo de tensión constante. La casa de Evy, que debería ser su refugio, se transforma en un espacio cargado de ecos, silencios y sombras. Es fascinante cómo la autora logra que el escenario sea casi tan protagonista como los propios personajes. Cada rincón parece guardar un secreto, cada gesto tiene un peso oculto, y eso te mantiene al borde de la silla.
Lo que más me ha gustado es cómo Flood aborda temas tan universales como la pérdida y la confianza de una manera tan cercana y creíble. No hay grandes artificios ni giros imposibles; todo fluye de forma natural, y esa naturalidad es la que hace que la historia resulte tan impactante.
Evy es un personaje complejo, lleno de capas que se van desvelando poco a poco. Como lectora, he sentido su dolor, su confusión, y, sobre todo, su necesidad de encontrar respuestas. Pero no es solo ella: cada personaje tiene un propósito, y la interacción entre ellos añade un nivel extra de intriga y emoción.
Helene Flood no solo nos regala una trama absorbente, sino que también invita a reflexionar sobre cómo las relaciones, incluso las más cercanas, están llenas de zonas grises, de cosas que elegimos no ver o no decir. La herencia no se conforma con ser un thriller; es una obra que profundiza en lo que significa convivir con las decisiones y secretos del pasado.
Si buscáis una novela que os mantenga en vilo y, al mismo tiempo, os remueva por dentro, no os la podéis perder. La herencia es de esas historias que no solo lees, sino que te acompañan mucho tiempo después de cerrar el libro.
¿La habéis leído ya? ¡Contadme qué os ha parecido! Y si no, hacedme caso: añadidla a vuestra lista porque es una joya.
«Enken» er den første boken jeg leser av Helene Flood, men definitivt ikke den siste. Dette psykologiske dramaet fanget meg fra første stund, og nektet plent å slippe taket før siste side var bladd om. Dette er så strøkent gjort på alle måter. Litterært nydelig skrevet med nyanser, farger og sprekker i skildringer og karakterer. Særegne og treffende metaforer og litterære bilder. Et underliggende, dirrende ubehag som slår som en unote tidlig, og som en fremdeles hører ekkoet av når siste side er lest.
Komposisjonen er krevende, men kløktig plottet. Der vi får hemmeligheter og sammenhenger presentert i små, ubehagelige doser i både nåtid, fortid og framtid. Bildet går fra å være usammenhengende kruseduller og prøvende streker, via noe som kan ligne en uferdig blyantskisse der vi ser vage konturer av det som skal bli, til vi på de siste sidene får se hele bildet med alle dets finurlige nyanser og sprakende farger. I bakgrunnen synes fremdeles de små barnestrekene vi så i begynnelsen.
Jeg nevnte ubehagelig, gjorde jeg ikke? Ja, for dette kjennes i ryggmargen fra første sekund. En ytterst ubehagelig, vibrerende nerve av noe som ikke stemmer i historien. Denne enken med den avdøde, omsorgsfulle mannen, og de kjærlige barna, som gradvis forstår at historien hennes ikke stemmer. At det ligger langt mer skjult i krinkler og kroker i det gamle herskapshuset på Montebello enn hun hadde forestilt seg. Hvorfor har ikke mannen fortalt henne de mest opplagte og innlysende ting? Hvorfor sluttet han å ta hjertemedisinen sin? Hvorfor har han, og de voksne barna, bevisst holdt henne i et lykkelig uvitende mørke?
Dette er så kløktig, snedig og dyktig gjort, at jeg kan ikke annet enn å gi Helene Flood et ærbødig bukk, og takke for lesestunden.
En realidad creo que 3.5. No conocía a la autora y el principio no me atrajo mucho, los saltos temporales pensé que afectarían la comprensión, pero no, se entiende perfectamente. Trata muy bien algunos aspectos, sentimientos, relaciones pero no he empatizado mucho con los personajes porque muchas veces no comprendí su comportamiento, incluso el de Evy. Pero si, a medida que avanza te mantiene en vilo y la etapa final es lo mejor del libro , a mi parecer.
Después de disfrutar tanto con “La psicóloga” y “La comunidad”, estaba deseando leer la nueva de la autora. Con La herencia ha conseguido sorprenderme por la trama, pero no con el ritmo de la novela, me ha parecido algo lenta. . La protagonista, Evy, vive un momento de cambio tras la repentina muerte de su esposo, Erling. Es el momento de pasar el duelo y algo que ella espera que sea una etapa tranquila, se convierte en un campo de minas. Las actitudes de sus hijos en ocasiones desconcertantes, le harán replantearse demasiadas cosas. . Y no es el único frente que tendrá abierto. Tal vez llegue un momento en el que descubra que su marido no era quien ella creía. . Me ha gustado como la autora juega con la casa de Evy, su supuesto refugio que sin embargo, se va convirtiendo para ella en un lugar desconocido a la vez que varios secretos van saliendo a la luz. . También me gusta como ha creado al personaje de Evy, se empatiza mucho con ella sobre todo al principio viendo cómo tiene que superar la muerte de su marido y más adelante cuanto trata de buscar respuesta a todos los interrogantes que van surgiendo. . El fallo para mí, es lo lenta que es la novela al principio, aunque luego arranca y la última parte se hace muy entretenida. Tal vez con un inicio más ágil hubiese sido una novela redonda. .
Ciertamente al principio desconcierta tanto ir adelante y atrás en el tiempo desde el día en cuestión. Aun así me parece una buena historia y muy bien hilada. Una mujer pierde su marido en accidente de bicicleta, accidente o asesinato? quién pueede querer matar a un buen hombre? La herencia es la clave.
La gran casa oscura en la cima de la colina nunca se sintió como la de Evy.
Los padres de Erling insistieron en que estuviera solo a su nombre, que sus viejos muebles debían permanecer en su lugar después de que ellos se fueran.
Y ahora Erling también se fue. Un ataque al corazón mientras montaba en bicicleta. No se encontraron rastros de sus medicamentos en su cuerpo, como si alguien los hubiera manipulado.
En este momento, Evy no puede estar segura de nada. Su memoria es irregular, su enfoque borroso. Sus hijos adultos susurran sobre ella como si no pudieran confiar en que se cuidara sola. ¿Cómo puede decirles que no se siente segura en la casa? Las puertas que dejaba abiertas, ella las cerraba ella misma. Las pertenencias de Erling ya no estaban donde él las dejó.
Opinión: El libro empezó muy bien y luego bajo y termino siendo medio tedioso porque ya sabiamos todo, muy predecible entonces no me convenció
Después de ‘La psicóloga’ y ‘La comunidad’, Helene Flood regresa con ‘La herencia’, una historia de suspense psicológico en la que la memoria, los secretos familiares y la percepción de la realidad son el eje central de una trama de lo más intrigante.
Antes de que Erling sufriera un ataque al corazón y cayera fulminado en la calle, ya había sufrido una serie de “casi” accidentes bastante sospechosos. Ahora, Evy, su esposa durante cuarenta y cinco años, reflexiona: hay algo que no encaja con la muerte de su marido. Además, todo a su alrededor empieza a cambiar… ¿Puede ser que alguien deseara hacerle daño a Erling? ¿Y si ahora la persona que iba tras él, va tras ella?
Uno de los grandes logros de la novela es la construcción psicológica de los personajes. Flood, con su formación como psicóloga, consigue desarrollar personajes sólidos y complejos.
La protagonista, Evy, es un claro ejemplo del arquetipo de narradora poco fiable,m con problemas de alcohol y pastillas que la hacen dudar incluso de sus propios recuerdos. Aunque este recurso ha sido utilizado hasta la saciedad, en esta ocasión logra destacar por la sutileza con la que se construye la duda y se manipula la percepción del lector. Su mente es un laberinto en el que la verdad se confunde con la invención, creando una sensación de malestar constante. Desde el principio, la autora siembra una nota discordante: algo no encaja, algo permanece oculto, y esa incertidumbre se convierte en el motor de la historia. Evy no solo cuestiona a todos los que la rodean, sino también a sí misma, haciendo que la percepción que el lector tiene de ella evolucione conforme se van desvelando más capas de su personalidad y su historia.
Los hijos de Evy y Erling representan el egoísmo en su máxima expresión, lo que añade otra capa de conflicto a la historia. Más allá del misterio en torno a la muerte de Erling, la novela también explora la evolución del matrimonio de Evy y Erling desde su inicio, mostrando cómo la percepción de una vida compartida puede ser radicalmente diferente dependiendo de quién la cuente.
La muerte de Erling desencadena un torbellino de recuerdos fragmentados, sospechas y revelaciones, que llevan al lector por constantes saltos temporales —adelante y atrás en el tiempo (pasado, presente y futuro)— y requieren especial atención para seguir el hilo de los acontecimientos y entender cómo los hechos se entrelazan. Este recurso, lejos de ser un simple truco narrativo, refuerza la sensación de confusión y claustrofobia que envuelve la historia.
La trama aborda de manera sutil pero significativa temas como la conciencia medioambiental y las adicciones, que enriquecen la historia con una mayor profundidad temática.
La tensión crece paulatinamente gracias a una atmósfera opresiva muy bien conseguida, que mantiene al lector en vilo hasta el final. Nada es como parece inicialmente, y no es hasta la última página cuando realmente se desvela toda la verdad. Flood juega hábilmente con la incertidumbre y el engaño, dejando al lector con la duda constante de si las sospechas de Evy son reales o están basadas en una percepción distorsionada.
‘La herencia’ es una historia de personajes (no esperéis un thriller repleto de acción y giros), bien construida y con una mayor profundidad psicológica que otras historias del mismo género, que destaca especialmente por la brillante ejecución del recurso de la narradora poco fiable. Sin prisa, atrapa al lector en su red de dudas y secretos, dejándole con la incómoda sensación de que nunca se puede confiar por completo en la realidad que vemos.
Una herencia, una muerte… Un thriller con tintes muy Agatha Christie que te sumerge en una investigación llena de sospechas y secretos. La lectura es ágil, aunque por momentos se me hizo demasiado larga y con un exceso de sospechosos. Hubo tramos que me aburrieron y abusa de los saltos en los tiempos. Era un 2 estrellas… pero el final consiguió que todo mereciera la pena. 💸
Med forbehold Om ar jeg ikke liker krim: Super psykologisk thriller. Koste meg glugg gjennom noen lyse sommerdager med denne.
Selv om det er en ‘who done it’, er de psykologiske elementene knallgode og velutviklede.
Som leser blir man nesten svimmel av hele tiden å hoppe i tid tett opp mot og rett etter forbrytelsen, men det er akkurat der Helene Flood vil ha oss.
Jeg liker at samfunnsengasjerte psykologer skriver intelligent krim med virkelig gode karakterer, og med miljøengasjement, klasseperspektiv og rusomsorg bakt inn.
3'5/5★ • ha sido una lectura de lo más curiosa. una muerte, secretos familiares y una historia que trata temas importantes. me ha gustado, aunque no me ha apasionado. ha sido una lectura bastante entretenida pero siento que no he llegado a conectar del todo con ella.
es el primer libro que leo de la autora y, aunque me ha gustado, siento que no he conectado bien con su forma de escribir.
me gustan los saltos temporales de la historia, como cuenta lo ocurrido años atrás y que después vuelva al presente. pero siento que este libro tiene demasiados saltos temporales y en ciertos momentos de la lectura se me ha hecho algo lioso.
tengo que decir que el final me ha encantado. la recta final del libro diría que es lo que más me ha gustado.
así que en general ha sido un libro que me ha gustado, me ha parecido bastante interesante y es entretenido y atrapa.
Me ha gustado mucho, la verdad. Ha conseguido engancharme desde el minuto uno y me ha hecho dudar constantemente de todo. Aunque creo que el final definitivo fue bastante previsible por cómo se van desarrollando los personajes, hay una escena, una reunión de la que no quiero hacer spoiler, que me dejó tonta. Creo que si la novela hubiera acabado justo en ese momento, habría sido increíble. Para que fuera de 5 estrellas, me hubieran sobrado las últimas páginas. Aún con esto, la recomiendo muy fuerte.
Vet ikke om jeg vil gi 2 eller 2.5, er ikke helt overbevist. Den griper meg ikke slik som Elskeren gjorde, og det blir litt forutsigbart. Liker språket uansett og den funker som kjapp, enkel underholdning. Overskygges kanskje av at jeg har rast gjennom mye mer spennende bøker de siste dagene.
Esta muy interesante. Te mantiene con la intriga hasta el final. Hay diferentes hilos temporales que te ayuda a ir entendiendo la trama. Muy aconsejable
Jeg tror nok Helene Flood har blitt en av mine favorittforfattere. Nok en oppslukende bok jeg ble ferdig med alt for raskt, og sitter igjen med et ønske om å få lese den for første gang på nytt. Anbefales!
Tosi vetävä juoni alusta saakka ja pisti hyvällä tavalla aivot solmuun! Eri aikatasoissa kulkeva kerronta valotti tapausta kivasti pala palalta ja lisäs koukuttavuutta. Tykkäsin kovasti aina loppuun asti, joka ehkä sit kuitenki jätti vähän kylmäks suhteessa siihen miten hyvin jännitettä loppuratkasusta oli rakennettu ihan ekoilta sivuilta lähtien.
This entire review has been hidden because of spoilers.
From the very first page, I was completely immersed in the story, following each character with fascination. The narration style and the way everything was portrayed felt incredibly real and tangible. The plot progression was exceptionally clever—just when you think you've figured things out, you realise you're still far from the truth.
The book constantly keeps you on your toes. You experience moments of confusion, then, ten minutes later, you think, Oh, I get it now!—only to discover you’re still missing crucial pieces. It’s like solving a puzzle—just when you believe you've put it together, a new contradiction emerges, making you question everything from the very beginning.
I've never encountered this style of writing before, and it’s absolutely gripping. The final revelation comes on the very last page, yet the journey is so well-crafted that you never feel deprived of clues. Everything falls into place so perfectly that you can't even be mad about how long it took to uncover the truth!
A brilliantly executed and beautifully written book. Well done!
Vuoden 71. kirjani on psykologinen jännäri, Helene Floodin romaani nimeltään Puoliso. Tämä tarttui mukaan kirjaston Bestseller-hyllystä summamutikassa. Puoliso on norjalaisen psykologi-kirjailijan kolmas suomennettu teos. Ja tämän romaanin perusteella aion lukea ne aiemmatkin.
Oslolaisen Evyn puoliso Erling kohtaa pieniä onnettomuuksia, kunnes yksi niistä vie hänen henkensä. Leskeksi jäänyt Evy epäilee, että Erlingin kuolemassa on jotain epäilyttävää. Erlingin kuoleman jälkeen talosta häviää tavaroita, aikuiset lapset ja muut sukulaiset tuntuvat salailevan jotain. Vain pari viikkoa ennen kuolemaansa Erlingi vaihtoi lakimiestä ja muutti testamenttiaan. Ja vieläpä kuvioihin ilmestyy Evyn ja Erlingin yhteinen nuoruusajan tuttu, josta ei ole kuulunut mitään vuosikymmeniin - vai onko...
Romaanissa on eri aikatasoja. Välillä kerrotaan päivästä, jona Erling kuoli, välillä ollaan ajassa pari viikkoa ennen kuolemaa ja välillä seurataan aikajanalla seuraavaa kolmea viikkoa Erlingin kuoleman jälkeen. Ja hypähdetään välillä vuosikymmenten taaksekin Erlingin ja Evyn nuoruuteen. Tämä hyppely toimii tässä kirjassa oikein hyvin.
Noin puolivälin kohdalla romaania tuli pieni käänne, jollaisen tapaisen (ei ihan sama, mutta samantyylinen) muistelen Clare Mackintoshin tehneen ainakin siinä ensimmäisessä romaanissaan. Ja tämä käänne ei jää tietenkään ainoaksi.
Oikein hyvin punottu tarina, jossa lukijaa sopivasti harhautetaan. Oli aika "page turner" eli sivunkääntäjä tämä kirja. Arvosana nousi nousemistaan loppua kohden.
Arvioksi 3,7/5 Helene Flood: Puoliso. Norjankielinen alkuteos Enken ilmestyi vuonna 2023 ja Virpi Vainikaisen suomennos vuonna 2025.
Po lekturze „Psychoterapeutki” nie byłam do końca przekonana do twórczości Helene Flood. Tamta historia nie spełniła moich oczekiwań i nie pozostawiła po sobie szczególnie dobrego wrażenia. Mimo to postanowiłam dać autorce drugą szansę. Lubię thrillery psychologiczne, które zamiast epatować brutalnością, wciągają czytelnika w świat manipulacji, rodzinnych sekretów, narastającej paranoi i niejednoznacznych relacji. To historie, w których największym zagrożeniem nie zawsze okazuje się drugi człowiek, lecz własny umysł. Kiedy więc nadarzyła się okazja, z dużą ciekawością sięgnęłam po „Wdowę”, licząc na wciągającą i pełną napięcia historię, która pozwoli mi spojrzeć na twórczość autorki z zupełnie innej perspektywy.
Po nagłej śmierci męża Evy zostaje sama w odziedziczonym domu, który nigdy nie stał się jej prawdziwym miejscem. Posiadłość, od lat podporządkowana woli rodziny Erlinga, skrywa nie tylko wspomnienia, ale i tajemnice. Choć oficjalną przyczyną śmierci Erlinga był zawał serca, brak leków, które powinny znajdować się w jego organizmie, budzi coraz więcej pytań. Evy zmaga się z pogarszającą się pamięcią i narastającymi wątpliwościami co do własnej percepcji. Gdy w domu zaczynają dziać się niepokojące rzeczy, a jej dzieci kwestionują wiarygodność jej wspomnień, kobieta nie wie już, komu może zaufać – innym czy samej sobie. Aby odkryć prawdę o śmierci męża i odzyskać kontrolę nad własnym życiem, będzie musiała zmierzyć się zarówno z tajemnicami skrywanymi przez dom, jak i z własnym umysłem.
„Wdowa” to thriller, w którym Helene Flood konsekwentnie prowadzi czytelnika przez labirynt wspomnień, lęków i niedopowiedzeń. Przez większą część powieści nie wiadomo, czy Eva rzeczywiście odkrywa elementy większej intrygi, czy też jej umysł zaczyna płatać coraz bardziej niebezpieczne figle. Ta niejednoznaczność sprawia, że napięcie rodzi się nie z dynamicznych wydarzeń, lecz z narastającego poczucia zagubienia i niepewności. Autorka z niezwykłą świadomością wykorzystała motyw niewiarygodnego narratora, co nieustannie zmuszało mnie do kwestionowania własnych przypuszczeń i analizowania każdego, nawet najmniejszego szczegółu. „Wdowa” to thriller, w którym nie dostaniemy pędzącej, pełnej spektakularnych zwrotów akcji, zamiast tego otrzymujemy subtelny, psychologiczny dyskomfort, co sprawia, że z każdą kolejną stroną coraz trudniej odróżnić prawdę od iluzji. Ogromnym atutem powieści jest również sam dom. Dawno nie spotkałam miejsca tak silnie splecionego z emocjami bohaterów. Nie jest on jedynie tłem wydarzeń – staje się symbolem pamięci, żałoby i rodzinnych zależności. W jego wnętrzach zamknięto nie tylko stare meble, lecz także przemilczane historie, których ciężar odczuwa się niemal fizycznie. Flood znakomicie wykorzystuje tę przestrzeń, w której buduje poczucie osaczenia i wszechobecnego niepokoju. Świetnie zostały ukazane również mechanizmy manipulacji. Nie mają one spektakularnego charakteru, wręcz przeciwnie – są ciche, niemal niezauważalne. To pojedyncze słowa, sugestie, przemilczenia i drobne gesty, które z czasem skutecznie podkopują zaufanie bohaterki do samej siebie. Właśnie ta psychologiczna subtelność zrobiła na mnie największe wrażenie. Bardzo podobało mi się również to, że „Wdowa” nie ogranicza się wyłącznie do zagadki kryminalnej. Pod warstwą thrillera kryje się poruszająca opowieść o samotności, żałobie, starzeniu się i lęku przed utratą własnej tożsamości. To historia pokazująca, jak łatwo można odebrać człowiekowi poczucie bezpieczeństwa, gdy przestaje ufać własnej pamięci. A przecież to właśnie pamięć stanowi fundament naszej tożsamości. Kiedy zaczyna zawodzić, rozpada się również wszystko, co dotąd wydawało się pewne. „Wdowa” to thriller, którego fabuła rozwija się powoli i z dużą cierpliwością, krok po kroku odkrywamy kolejne sekrety rodzinne. Rozumiem, że taki sposób prowadzenia narracji nie każdemu przypadnie do gustu, jednak ja właśnie w tym dostrzegam jego największą siłę. Flood pozwala napięciu dojrzewać, zamiast budować je poprzez kolejne sensacyjne wydarzenia. Dzięki temu atmosfera niepokoju staje się niemal namacalna. Zakończenie usatysfakcjonowało mnie przede wszystkim dlatego, że pozostawia czytelnika z przestrzenią do refleksji. Nie próbuje szokować ani zaskakiwać za wszelką cenę, choć mnie osobiście udało się zaskoczyć. Co najważniejsze, stanowi spójne i niezwykle trafne dopełnienie głównego przesłania powieści. To historia, która przypomina, że prawda rzadko bywa jednoznaczna, a nasze wspomnienia nie zawsze są jej wiernym odbiciem. Pokazuje również, że manipulacja nie musi być spektakularna ani oczywista – często działa subtelnie, pozostając niemal niezauważona. „Wdowa” to inteligentny, kameralny thriller psychologiczny, który bardziej niepokoi niż szokuje. To opowieść o zawodnej pamięci, manipulacji, rodzinnych sekretach i samotności, potrafiącej odebrać człowiekowi pewność własnych myśli. Nie jest to historia nastawiona na widowiskowe zwroty akcji, lecz na konsekwentne budowanie atmosfery napięcia i psychologicznej niepewności. Najnowszy thriller Helene Flood to historia, z którą bardzo dobrze spędziłam czas i która przekonała mnie, że autorka konsekwentnie rozwija swój literacki warsztat. Jeśli cenicie thrillery psychologiczne, w których najważniejsze są emocje, gęsta atmosfera i psychologiczna głębia bohaterów, z całego serca polecam Wam ten tytuł.
Evy Krogh è una vedova di 66 anni, ex insegnante ed ex scrittrice di libri per bambini. Il marito Erling era un convinto ambientalista e sembra perdere la vita cadendo dalla bici, in seguito ad un infarto. Ma dopo la sua dipartita iniziano a verificarsi fatti strani, tra cui la scomparsa di alcuni suoi oggetti personali. Ad avvalorare la tesi dell'omicidio c'è anche la testimonianza di Edvard Weimer, un amico di Erling, che riferisce alla moglie il fatto che quest'ultimo si sentisse minacciato di morte.
È un thriller psicologico con forti temi di noir domestico. È un libro in prima persona che mantiene un unico punto di vista sulla protagonista, filtrando ogni evento ed ogni considerazione attraverso la sua percezione. La storia si apre subito con un evento misterioso per poi ripercorrere a mo di flash situazioni che l'hanno preceduto. La narrazione infatti non segue un andamento cronologico lineare, ma prevede continui salti temporali nel passato più lontano, in quello subito antecedente la morte di Erling e nel presente, rendendola più movimentata. Al tempo stesso comporta la ripetizione di alcuni dettagli, risultando a tratti ridondante. Il punto di forza del romanzo sta nel continuo gioco di ambiguità creato dall'autrice Helene Flood, che continua a suggerire al lettore apparenti verità per poi rimetterle in discussione, ribaltando le precedenti certezze. L'autrice si diverte ad ingannare il lettore. Ad accentuare questa incertezza vi è anche la presenza di una narratrice inaffidabile, che difficilmente ricorda ciò che ha fatto ed ascoltato. Non mancano descrizioni ad effetto che contribuiscono a creare un senso di inquietudine temporaneo, circoscritto al momento. La prima parte del libro risulta molto coinvolgente, mentre successivamente si assiste ad un forte calo di qualità. Per diversi motivi il libro non risulta del tutto convincente. Innanzitutto un'informazione sulla protagonista arriva improvvisa, senza che nelle pagine precedenti emergano degli indizi o degli elementi che la anticipino o la facciano presupporre. Tra le forzature narrative si può includere anche il fatto che alcuni elementi non si integrino pienamente nella trama, rimanendo a sé stanti; altri vengono introdotti e poi non vengono più ripresi. Anche l'epilogo è un po' frettoloso. In complesso, pur avendo un buon potenziale e spunti interessanti, la narrazione non riesce a sostenere tutte le promesse iniziali.
To paraliżujący, mglisty, głęboko niepokojący obraz kobiecej niepewności. Nie ma tu miejsca na głośną akcję, nie ma też przestrzeni na krzykliwe zwroty akcji, w zamian czytelnik obserwuje psychologiczną i bardzo przy tym intymną niemoc, która wyraźnie obezwładnia umysł głównej bohaterki. Ważnym punktem okazuje się tu monumentalna posiadłość - wznosząca się złowrogo na owianym ponurą aurą wzgórzu, przesiąknięta chłodem, nieprzyjazna, obca, toporna, wyraźnie przesiąknięta złowieszczą atmosferą. Katalizatorem dramatu okazuje się pozornie naturalna, a jednak z każdą stroną coraz bardziej podejrzana śmierć męża Evy - coś każe podejrzewać, że nie wszystko stało się tak nagle i niewinnie, a najbardziej grząska zdaje się tu postać samej żony. Helene Flood genialnie odtwarza stan absolutnej dezorientacji, każąc odbiorcy czujnie przyglądać się jej paranoicznym zachowaniom. Jej pamięć jawi się tu jako krucha otchłań, niepełna, roztrzaskana, fragmentaryczna, jej codzienność natomiast spowija lepka, dziwnie otępiająca mgła umysłowa, a dorosłe już dzieci degradują matkę do roli zagubionej, schorowanej i niesamodzielnej. Ta powieść niepodważnie ma w sobie coś groźnego, niejednokrotnie podsuwając myśl o wyrachowanych gestach i manipulacji, która niesie się po wyobraźni. To jedna z tych nieodkładalnych opowieści, które więżą czytelnika w stanie perfidnej i jakże przy tym zdradzieckiej niepewności.
Det här är en spänningsroman där obehaget och spänningen kommer krypande när man förstår att allt inte är som det först verkar. Det är en psykologisk spänningsroman som är lågmäld, men snyggt och smart uppbyggd. Och först vid allra sista raden får man sina misstankar bekräftade.
Romanen växlar tidsperspektiv hela tiden och sakta uppdagas vad som hänt i Evys och familjens liv genom åren. Boken är lättläst och eftersom man vill ha förklaringar till det som händer flyger sidorna fram. Det finns flera oväntade vändpunkter och obehaget kommer krypande. Jag hade flera misstänkta innan allt till slut fick sin upplösning. Snyggt, välskrivet och skickligt berättat.
Un thriller molt diferent, hi ha moments que et fa dubtar de si és un thriller o la història d’una família. La única pega que li poso és que va fent salts en el temps i despista una mica i es pot fer un xic pesat. Però la trama és interessant, un moment o altre sospites de tothom, fins i tot sospites de si hi ha realment un cas. La idea és molt bona però com he dit abans trobo que hi ha una mica de garbuix amb els canvis d’època.