Ik zal je schrijven

by Nele Baplu

“Het zwaarst om te dragen is datgene wat er niet is.”

Adam en Miriam. Miriam en Adam.
Gescheiden door de oorlog.
Schrijvend houden ze elkaar en zichzelf in leven.

Nele Baplu (°1983) debuteerde in 2020 als onafhankelijke auteur met de roman 'En toen begon de zee te zingen'. Sindsdien raken haar ontroerende, intieme novelles in een spaarzame, maar poëtische stijl een groeiend internationaal publiek.

Met 'Ik zal je schrijven' brengt ze een universeel verhaal over liefde en oorlog, en over de meest nabije van alle oorlogen: de strijd om niet te verliezen wat we op geen enkele manier kunnen missen.

Paperback

Published January 1, 2025

Reviews

[Marco · Rating 4 out of 5]

Opnieuw een prachtige novelle. Met spaarzaam woordgebruik en witruimte die spreekt wordt een liefdesverhaal van twee geliefden gescheiden door oorlog verteld. Een verhaal bestaande uit brieven. Kom thuis.

Kom thuis…

[Els Lens · Rating 5 out of 5]

Wat was dit?
Beduusd blijf ik achter.
Verwacht geen roman, zelfs geen novelle, ook geen brievenboek.
Dit is iets unieks.
Iets zeer poëtisch.
Met veel witregels, ja, zelfs witbladzijden.
De taal is zo mooi.   Ik kan en wil hier geen citaat neerpennen.  Want al die mooie zinnen, ... ik zou het hele boek moeten citeren.
Nele Baplu is een echte woordkunstenaar.
Elk woord telt; elke zin heeft zijn betekenis.
Ik ga het boek nu herlezen, maar trager, veel trager.

[Nele]

37 keer gelezen :p
Nu is het aan jullie!
Wil je het e-book (epub, gratis, alle rechten liggen bij mij) ontvangen? Laat maar weten!

[Ka Vee · Rating 4 out of 5]

4,5*
Het snijdt, het hunkert, het streelt en slaat, het is broos, het is gevoel, uit de kleiziel getrokken.
Dank je Nele, je hebt me diep aangeraakt.

[Diederik · Rating 5 out of 5]

Met enig voorbehoud las ik Ik zal je schrijven. Scepsis, louter omwille van het oorlogsthema wat de flaptekst mij voorspiegelde.

Maar een nieuwe Baplu trekt aan je en zeker deze fabelachtig vormgegeven novelle. De perfecte dekmantel voor dit boek zo blijkt.

Meer nog dan in haar vorige boeken vertelt Nele Baplu een zwaar romantisch verhaal waarbij de zorgvuldig gekozen verwoordingen poëtisch en zintuiglijk beschrijven, kleuren vegen op de bladspiegel waarbij woord na woord, veeg na veeg, aquarellen ontstaan die je omarmt en koestert. Ze zetten aan tot herlezen.

Als in muziek, waar achtste en halve, vierde en hele noten, in het juiste ritme door aanvullende rusten worden vervolledigd zodat de maat in het verhaal perfect blijft, zo schrijft en beklijft Nele Baplu.

Brieven, al dan niet echt geschreven maar zeker wel in de hoofden van Miriam en Adam, spinnen de lezer een verhaal voor dat zo diepmenselijk raakt, je meeneemt in de voetsporen van hen beide, dat je hen toeroepen wil, hou nog even vol, het komt goed, jawel je wil wel die onzekerheid behouden en antwoord afwachten en geen rust vinden zoals zij die wel bericht ontvingen.

Je wil naast lezer ook postduif zijn in dit boek en bij uitbreiding vredesduif voor allen.

Het verhaal bulkt van taalrijkdom. Een ode aan onze moedertaal. Genieten kan je haast van elke zin, dus quotes citeren is onrecht aandoen aan alle anderen die je niet citeert. Zelden las ik bijvoorbeeld zo’n intieme en haast erotische scene waarbij een duim een foto tot leven brengt.

Opnieuw een boek dat zich leent tot toneelbewerking en zeker ook als graphic novel.

[Nathalie · Rating 5 out of 5]

Wat een leesbeleving! Deze novelle verdient "onversneden leestijd".

Nele Baplu, een schrijfster die zich nog steeds niet tot een uitgeverij heeft bekeerd, overtuigt opnieuw heel wat lezers, boekbloggers en boekhandelaars. Met haar nieuwste novelle 'Ik zal je schrijven' is ze opnieuw vrijgevig en overtuigt ze menige harten om haar te lezen en pennen om haar unieke stijl zo goed als mogelijk te kunnen beschrijven.

Niet alleen raakt haar stijl me opnieuw midscheeps, ook de oorlogscontext als oorzaak van twee van elkaar gescheiden geliefden, met name Miriam en Adam, schept weer een nieuw origineel perspectief voor dit korte brievenverhaal. Een universeel verhaal dat me doet stil staan bij de dag van vandaag, en hoeveel koppels en familieleden in onmenselijke omstandigheden in zo vele landen ver van elkaar moeten zien te (over)leven. Ze schrijven brieven naar elkaar waarvan je zou willen dat de ander ze toe krijgt, maar helaas is er geen postduif in de buurt die hen daarmee kan helpen.

Haar nostalgische poëtische zinnen en prachtige taal golven over de pagina's heen en zijn bijna stuk voor stuk om in te kaderen. Het is bijna ongeloofwaardig dat twee gewone mensen met elkaar zo mooi zouden communiceren, in mijn echte wereld toch. Dat is dan ook mijn enige kleine minpuntje van – in feite complimenteuze – kritiek. Niet dat je het niet zou willen, de liefde van de jonge mensen voor elkaar klinkt onversneden en passievol doorheen het hele boek. Het is moeilijk kiezen welke zinnen het meeste beklijven. Het is ook haar zwaarste en ontroerendste verhaal tot nu toe wat mij betreft.

Nele weet naar mijn mening al lang hoe ze in een spaarzame taal een prachtig verhaal kan neerzetten, met inbegrip van de fameuze witruimte die ze erbij creëert. Ze verdient volgens mij ook “onversneden leestijd”, die niet door eender welke stressfactor bij haar lezers beïnvloed wordt. Dat is eveneens een gevoel dat bij mij is opgekomen de laatste dagen.

[Julie Mestdagh · Rating 5 out of 5]

Als trouwe fan van Nele Baplu's werk werd ik instant happy toen ze op zoek ging naar mensen die interesse hadden om haar nieuwe verhaal, "Ik zal je schrijven", gratis als epub te ontvangen. Daar moest ik geen 2 keer over nadenken. Heel graag, dankjewel.

"Ik zal je schrijven", maakte de verwachtingen helemaal waar en ik kan alweer netjes vijf sterretjes naar Nele's naam zetten in mijn lees-excelletje. Wat een boek. Miriam en Adam, geliefden van elkaar gescheiden door de oorlog, schrijven elkaar brieven, en dat ruim drie jaar lang. Wie een voorspelbare verhaallijn verwacht is eraan voor de moeite. Het boek trakteert de lezer daarentegen, zoals we van Nele Baplu gewoon zijn, op zinnen om van te smullen, zo van die zinnen die je drie keer na elkaar wil lezen en die met een ruk meenemen in het verhaal, op onverwachte tipjes van de sluier die links en rechts opgetild worden en een einde dat je de adem beneemt. Meer kan ik niet zeggen zonder teveel te verklappen. Wat ik wel kan zeggen : Lezen, die handel.

[Mieke Decuyper · Rating 4 out of 5]

Supermooi boekje!

[Krisje Wijns · Rating 4 out of 5]

Nele Baplu is denk ik een ontdekking… Pijn en warmte bij het lezen… Heb nog een boekje van haar liggen…

[Fransien Vandeweghe · Rating 4 out of 5]

4,5 *

[Luc Dejonghe · Rating 5 out of 5]

Terug een parel. Een wreed verhaal geschreven in prachtige poëtische zinnen.

[Jos Bongaerts · Rating 5 out of 5]

In eenvoudige maar o zo mooie zinnen krijgen we de lelijkheid van oorlog en wat dit doet met mensen voorgeschoteld. Niet alleen Miriam en Adam, maar ook alle nevenpersonages zijn mensen die je raken tijdens het lezen. Erg knap om met zo weinig woorden zo een beeldende personages neer te zetten. Nele, hartelijk dank dat ik dit boek van jou kreeg om te lezen.

[Mario Van Assche · Rating 3 out of 5]

Mooi. Heldere, poëtische taal. 3.5*

[Vera Gysemans · Rating 4 out of 5]

Alweer een pareltje van Nele Baplu.
Telkens opnieuw verrast ze me met een verhaal dat verwoord is in een wondermooie taal.

[Yolande Dehandtschutter · Rating 5 out of 5]

Nog een pareltje van Nele Baplu. Geen woord teveel en toch zo onroerend.

[Baftinella · Rating 5 out of 5]

2nd reading

[Jan Stevens · Rating 5 out of 5]

Ik ben geen digitale lezer, hou daarvoor te veel van papier en het gewicht van een boek in mijn hand. Op lange zwerftochten met de camper is het uiteraard wel een mooi ‘lichtgewicht’ voordeel. Ik schrijf dit omdat ik ‘Ik zal je schrijven’ digitaal kon lezen en er nu zoveel spijt van heb dat ik mij dit peace of art ook fysiek ga aanschaffen. En er waarschijnlijk ook enkele dierbare personen ga mee verblijden tijdens de komende feestdagen. Ik kom graag nog even terug op dit ‘lichtgewicht’ van 107 pagina’s dat doorgaat als een novelle maar dat een ‘zwaargewicht’ wordt tijdens het lezen.
De schitterende doordachte lay-out waarin de witregels en witvelden lezen als tekst en de spaarzame woorden die flirten met prachtige melancholische poëzie overwelmden mij zo erg dat ik het daags nadien opnieuw las. Na een avondlezing wou ik terug proeven of die schoonheid de dag nadien overeind bleef. Geloof mij, ze staat gebeiteld voor eeuwig.
De opzet is simpel (als eenvoudig), twee geliefden schrijven naar elkaar. Adam zit aan het front en Miriam wacht op hem thuis. Ze schrijven brieven en die brieven mag je lezen. ’t Voelt als een eer. Een universele gegeven doorheen de tijd. Helaas.
Maar wat Nele Baplu met die eenvoud doet is meesterlijk. Het is de kunst van het weglaten en het creëren van rusttijden om het verhaal in je hoofd te laten ronddwalen en vorm te geven. Vergis je niet, doorheen die prachtige taal is het ongemeen hard, zoals alleen maar oorlog het slechtste in een mens kan bovenhalen maar evengoed zorgt voor warmte en empathie tussen individuen.

Inhoudelijk over het verhaal schrijven zou afbreuk doen aan de kans om het te lezen, een kans die je zeker niet mag laten liggen.

[Christine Bonheure · Rating 4 out of 5]

Deze oorlogsbriefnovelle gelezen op Wapenstilstand. Bestaat er een perfectere timing? Je leest de brieven van twee geliefden, gescheiden door oorlog, die elkaar via 26 lettertekens proberen te bereiken. Eerlijk? Vergeleken met de eerdere boeken van Nele miste ik die stomp in de maag en die traan in de ogen. Gelukkig maakt Neles verrukkelijk mooie taal alles goed. Via eenvoudige zinnen van vaak vier, drie, twee, soms amper één woord slaagt ze erin een heel universum van verdriet op te roepen. De schrijfstijl past bij het onderwerp en evoceert de triestheid van oorlog. Sommige zinnen blijven hangen: die mooie herinneringen aan de plaats in de bloemenweide waar de meeste stengels geknakt zijn, of die afdruk van twee verstrengelde lichamen die meer wegen dan apart. En die prachtige kleuren: papaverrood, lupinepaars, korengeel! Helemaal achteraan staat trouwens een citaat van me uit mijn recensie van "Jij bent mijn vingers." Leuke verrassing!

[Ina · Rating 4 out of 5]

Ik mocht via de auteur zelf het ebook lezen en voor dit boek was ik een beetje sceptisch want het onderwerp oorlog is niet zo mijn thema waar ik graag over lees maar ik zal je schrijven is een gevoelig verhaal dat draait om gemis, afstand en de kracht van woorden. In eenvoudige maar treffende taal met prachtige poëtische woorden laat Nele zien hoe brieven kunnen verbinden wanneer mensen dat zelf even niet meer kunnen. Het boek leest zacht, soms pijnlijk eerlijk, en blijft juist door zijn eenvoud hangen. Een klein verhaal dat een grote emotionele indruk na laat.

[Liesbet Vandewalle · Rating 3 out of 5]

Ook ik las 'Ik zal je schrijven' van Nele Baplu
Een novelle die taal en beeld combineert tot een verhaal met weinig woorden maar veel betekenis.

In brieven aan elkaar sturen een soldaat en zijn geliefde hun uitingen van liefde en verlangen.

De sfeer baadt in donker sepia met hier en daar een streep kleur en bloemengeur.
Onwillekeurig speelt het verhaal uit de film 'Malèna' door mijn hoofd.

Tragisch, dramatisch en niet direct opbeurend. Wel de moeite waard.